Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

I see…

 

I see dead politicians...

I see scared politicians…

(μλκ μου έχω τρελή ρέντα, δύο κείμενα σε λιγότερες από 24 ώρες! μετά απ’ αυτό, θα πέσω σε μπλογκοκώμα για κά’να εξάμηνο…)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση/πετυχεσιές στις εκλογοπροβλέψεις, αποφασίζω να εκτεθώ για άλλη μια φορά, και να καταθέσω τις προβλέψεις μου για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (τι; θέτε προβλέψεις και για τις αυτοδιοικητικές; δεεεεε νομίζω) και μάλιστα, για να αποδείξω την πλήρη μου άγνοια κινδύνου, θα το κάνω κόμμα-κόμμα. Φύγαμε!

ΝΔ: είναι δεύτεροι και το ξέρουν και γι’ αυτό και ως senior partner της κυβέρνησης προσπαθούν να κλείσουν ένα κάρο μέτωπα/υποχρεώσεις (λαϊκές, αιγιαλός, αποκρατικοποιήσεις κλπ), γιατί παίζει μετά τις 25 Μαΐου να μην μπορούν να περάσουν ούτε προσευχή. Πάντως, για τη ΝΔ τα ζητήματα είναι δύο: συνολικό ποσοστό και απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑς. Δηλαδή, άμα ο Σαμαράς πάρει ποσοστό όχι πολύ κάτω από το 29% του Ιουνίου του 2012, γενικώς Α-ΟΚ, ενώ άμα το ποσοστό είναι πολύ κάτω έχει σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα, αλλά τίθεται και ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ομοίως, αν η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑς είναι γύρω στο 4%, γενικώς δεν υπάρχει θέμα, αν όμως είναι πάνω από 4,5% αρχίζουν τα όργανα. Γενικώς ο Σαμαράς επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να κρατήσει δυνάμεις και να μείνει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτό και τα μπαχτσίσια (κοινωνικό μέρισμα), αλλά και οι θεσμικούρες (αναθεώρηση Συντάγματος).
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 23-25% επί των εγκύρων.

ΣΥΡΙΖΑς: είναι πρώτοι και το ξέρουν, απλώς δεν ξέρουν πόσο πρώτοι. Γενικώς, αν πιάσουν 30+% μπορούν να απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές και να έχουν και δίκιο. Άμα κινηθούν γύρω από το 27% του Ιουνίου του 2012, πα μαλ, αλλά όχι και καλά. Αν πέσουν παρακάτω,… κλαυθμός και οδυρμός. Δεν είναι σίγουροι για τίποτα, υπάρχει πολλή βουβαμάρα στον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι εντός τους επικρατεί μορατόριουμ, εξ ου και η απολύτως “θεσμική” στάση του Λαφαζάνεως και των λοιπών, αλλά και η διακριτική σιωπή των πιο, ας πούμε “κεντρώων” (Σταθάκης, Τσακαλώτος, κλπ), για να αποφευχθούν άλλες μλκίες.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: οριακά κάτω από 30% επί των εγκύρων

ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ: τον πίνουν πατόκορφα και έχουν πάθει ελαφρύ πανικό, εξ ου και οι εξυπνάδες του σ. Βαγγέλη και των λοιπών παιδιών. Τείνουν στην εξαΰλωση και δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου! Νομίζω, ωστόσο, ότι εξαιρόντας το ενδεχόμενο θεϊκού σημαδιού, δεν γλυτώνουν το μαύρο και τότε να δούμε αν ο σ. Βαγγέλης θα υλοποιήσει τις ταρζανιές που λέει αυτό τον καιρό (δεν το πιστεύω, θα πει ότι ξαναματαθυσιάζεται για το καλό του τόπου…). Γενικώς, χάλια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω από το 4% και αν εκλέξουν ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν πάρτυ με όπλα, ζώα, πουτάνες (σερνικές και θηλυκές) και ΠΟΛΛΑ ΝΤΡΑΓΚΣ!!!

ΑΝΕΛ: επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα, αν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι έχουν ως σήμερα φθάσει τουλάχιστον δύο φορές στο όριο της διάσπασης/κατάρρευσης. Οι λαϊκοδεξιοί τους πάνε και θα τους ψηφίσουν αν μπλοκ, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και κάτι ψιλά από τους ψηφοφόρους των χρυσάβγουλων. Πάντως δεν αποκλείεται να τους δούμε ή να απογειώνονται ή να εξαφανίζονται: είναι από πολύ πτητικό υλικό.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 5%

ΧΑ: χωρίς πολλά λόγια, οι ναζί θα πάρουν περίπου ό,τι πήραν και τον Ιούνιο του 2012. Ας το πάρουμε απόφαση, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει κι ένα ποσοστό πλήρως αποκτηνωμένων συνανθρώπων μας.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 7% (μπλιάξ!!!!)

ΔΗΜΑΡ: ζει κι αυτή το δράμα της. Αν οι οπαδοί του ΓΑΠ, προκειμένου να τη σπάσουν πλήρως στο σ. Βαγγέλη, ψηφίσουν συντονισμένα Κοππά, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάει καλούτσικα. Αν υπάρξει μεγάλη διασπορά, ο Φώτης τον ήπιε. Ούτως ή άλλως, πάντως, η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΚΟΧΟΝΕΣ! Έλεος, πια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 4-4,5%, δηλαδή, χαροπάλεμα…

ΚΚΕ: μετά το στραπάτσο του Ιουνίου του 2012 είναι σίγουρο ότι αρκετοί ΚΚέδες επέστρεψαν (μάλλον λόγω τύψεων) στο σπίτι του λαού. Ούτως ή άλλως, η στάση του ΚΚΕ είναι δεδομένη και αναχωρητική (η επανάσταση θα γίνει όταν είναι έτοιμες οι συνθήκες. Αφού οι συνθήκες δεν είναι έτοιμες, επανάσταση γιοκ), οπότε ό,τι κι αν κάνει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τέλος πάντων, τους βλέπω να προσεγγίζουν -αλλά όχι να φθάνουν- το σκορ του Μαΐου του 2012.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: εκεί γύρω στο 7,-7,5%

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: το μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ουδείς ξέρει τι μπορεί να πετύχει το κόμμα του ανθρώπου που έκανε μόδα το λαϊφστάιλ με πολιτικά. Ως σχηματισμός είναι ένας αχταρμάς από κεντροαριστερούς, δεξιούς, εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους, ωστόσο, ακόμα και σήμερα, το λαϊφστάιλ πουλάει. Πάντως, τα σκορ που τους έδιναν αρχικά, ούτε στο όνειρό τους, αν και μάλλον θα εκμεταλλευτούν τη χαλαρότης της ευρωψήφου και θα τσιμπίσουν ό,τι μπορούν από παντού.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 7-8% τοπς

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: κρίμα που ξοδεύονται, διότι δεν τους βλέπω να κάνουν κάτι καλό. Το ίδιο πιστεύω και για το Σχέδιο Β του Αλαβάνου, ίσως και πιο χάλια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: από 1% ως το πολύ 1,5% ο καθένας τους. Σόρι

ΓΕΦΥΡΕΣ: είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι νεοφιλελέδες δεν έχουν καταλάβει ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙ! Δεν βαριέσαι, θα ακούσουμε πάλι κά’να μαργαριτάρι από το σ. Τζήμερο, νά’χουμε να γελάμε.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 1-1,5%

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: πάτε στο μπλογκ του Πάνου Ζέρβα και αν καταλάβετε τι έχει παίξει με αυτούς, ενημερώστε κι εμένα…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: …κάνουμε και πλακίτσες, ε;

Τα υπόλοιπα στα διάφορα ψιλά, για να υπάρχει τζόγος και στη β’ κατανομή.

Smart aleck kill*

jeeeeebus, man!Το ότι η πολιτική είναι ένας εξαιρετικά λεπτός συνδυασμός χαϊδέματος και βίας, νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούνται έστω και επιδερμικά με το θέμα το γνωρίζουν. Όπως επίσης γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολιτική προϋποθέτει -σχεδόν προαπαιτεί- διλήμματα και “εκβιασμούς” προς το εκλογικό σώμα, προκειμένου αυτό να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό. Όλα αυτά είναι “Politics 101” και όποιος δεν τα γνωρίζει, μάλλον δεν το κατέχει καθόλου μα καθόλου το αντικείμενο.

Το να μιλάμε για “εκβιασμό” στην πολιτική είναι σα να λέμε ότι οι καρχαρίες τρέφονται με σάρκες: είναι αυτονόητο και μερικές φορές είναι σχεδόν επιβραβεύσιμο. Ας θυμηθούμε το “σκληρό ροκ” του Λαλιώτη. Στην ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν (αρκετά σκληρό και ευθύ) εκβιασμό του εκλογικού σώματος, να στηρίξει σε μια δεδομένη στιγμή το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που θεώρησαν ως ιδιοφυή την τακτική του Λαλιώτη, καθώς πόλωσε τα πράγματα όσο χρειαζόταν για να κερδίσει τις εκλογές το κόμμα του.

Ωστόσο -και αυτό είναι σχεδόν elementary, dear Watson- το θέμα με τα διλήμματα και τους εκβιασμούς προς το εκλογικό σώμα είναι ότι θα πρέπει να τα κάνεις με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Πρέπει να φαίνεσαι ότι είσαι αφεντικό, ότι ελέγχεις πλήρως την κατάσταση και ότι αυτό που κάνεις δεν είναι πολωτική κίνηση, αλλά απλώς κάνεις ταληράκια την κατάσταση και την εξηγείς στους ψηφοφόρους. Απλά. Κατανοητά. Χωρίς φτιασίδια. Στην ουσία, πρέπει να κάνεις εκβιασμό, αλλά να μη φαίνεται ως τέτοιος, αλλά ως μια απλή ξήγα.

Κι εδώ ακριβώς είναι που την πάτησε ο σ. Βαγγέλης. Διότι έκανε εκβιασμό χωρίς τα απαραίτητα φτιασίδια. Στην ουσία, μάλιστα, δεν έκανε εκβιασμό, αλλά κλάψα. Μίλησε για “δικαιώματα” του ΠΑΣΟΚ, για “δίκαιο και σωστό”, για “τσόντα και ουρά” που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Έκανε σαν παρατημένη γκόμενα που απειλεί ότι “αν φύγεις θα φαρμακωθώώώώώώ!”, ενώ ξέρει ότι ο γκόμενος είναι ήδη στην εξώπορτα, μήπως την τελευταία στιγμή αλλάξει γνώμη και γυρίσει πίσω, είτε απο οίκτο είτε από φιλανθρωπία.

Φυσικά, και ο ίδιος, αλλά και οι διάφοροι συνεργάτες του που επαναλαμβάνουν τα ίδια με άλλα λόγια, γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική δεν παίζεται έτσι. Η ψήφος ποτέ δεν είναι φιλανθρωπική και οι εκλογείς ποτέ δεν επιβραβεύουν την αδυναμία. Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι άνευ περιεχομένου. Τόσο λόγω δεσμεύσεων, όσο και λόγω της βουλιμίας του για εξουσία, ο σ. Βαγγέλης δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ό,τι κι αν λέει.

Οπότε το ερώτημα είναι, γιατί έτσι και γιατί τώρα. Νομίζω ότι η απάντηση βρίσκεται στον ίδιο τον σ. Βαγγέλη, έναν άνθρωπο ο οποίος έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και τις ικανότητές του που πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί, με μια τέτοια κίνηση, να προβληματίσει το Σαμαρά ή τους ψηφοφόρους. Αντίληψη που είναι πέρα για πέρα λάθος και που αποδεικνύεται εύκολα, αρκεί να δει κανείς πώς κινείται ο Σαμαράς, αλλά και τις γενικότερες τάσεις των πολιτών, όπως τις αποτυπώνουν οι -κατά βάση αναξιόπιστες- δημοσκοπήσεις.

Στην ουσία, ο σ. Βαγγέλης κατάφερε για άλλη μια φορά να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Με την κίνησή του αυτή αδυνάτισε ακόμα περισσότερο τη θέση του, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα μάτια των πολιτών. Φανέρωσε αδυναμία και έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Άφησε το υπερφίαλο κομμάτι του να κυριαρχήσει της βασικής λογικής, που θα τον προέτρεπε να κάνει την κουνέλα και να περιμένει να περάσει ο κάβος και ύστερα να δει τι θα κάνει. Άλλωστε, με δικές του επιλογές έφθασε στον κάβο.

Προσωπικά πιστεύω ότι μετά από αυτές τις κινήσεις, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα πάει σούμπιτο στο Σαμαρά, ώστε να ενισχύσει το -ούτως ή άλλως μεγαλύτερο- καθαρά δεξιό κομμάτι της συγκυβέρνησης και να στείλει το μήνυμα ότι η κυβερνητική σταθερότητα εξαρτάται κυρίως από τη ΝΔ. Κι ένα άλλο κόμμάτι θα φύγει για άλλες πολιτείες (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, αποχή), καθώς θεωρεί την εικόνα που εκπέμπει σήμερα το ΠΑΣΟΚ-Ελιά αποκρουστική και -το ξαναλέω- αδύναμη και ηττοπαθή.

Ο εξυπνάκιας σ. Βαγγέλης μάλλον την πάτησε χοντρά στην προκειμένη περίπτωση και μάλλον οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία του ατραπό. Το τι θα κάνουν τα στελέχη μετά τις ευρωεκλογές λίγη σημασία έχει. Το κόμμα οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και ο Βενιζέλος προς την πολιτική λήθη. Που είναι χειρότερη -τουλάχιστον για το σ. Βαγγέλη- από τη μοίρα του smart aleck του θείου Ρέιμοντ.

(*: τίτλος κλεμμένος από διήγημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ)

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Συμμαχίες απόγνωσης

desperationΌταν σε κάποιες εφημερίδες βγήκε το σενάριο της μεγάλης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑς-ΝΔ, μετά από εθνικές εκλογές, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα. Και κυριολεκτικά σοκαρίστηκα όταν το σενάριο αυτό μετατράπηκε και σε δημοσκοπικό ερώτημα, όπου, μάλιστα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων εμφανίζεται να το επικροτεί.

Όχι γιατί ήταν ένα σενάριο που δεν είχε εμφανιστεί ξανά: εδώ και κάμποσους μήνες το είχα ακούσει να συζητιέται χαλαρά σε ένα πηγαδάκι αποτελούμενο κυρίως από οπαδούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν μια σχετικά καλή πληροφόρηση για τα σενάρια που απεργάζονται οι ηγεσίες τους. Αλλά, διότι ήταν ένα σενάριο το οποίο ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, για λόγους που νομίζω ότι είναι προφανείς.

Τότε, γιατί η δημοσιοποίησή του; Και γιατί τώρα;

Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι ότι το σενάριο αυτό βγήκε για να καεί. Κάποιος, πιθανότατα από το ΠΑΣΟΚ (χωρίς να αποκλείω να προέρχεται και από τη Συγγρού), το έδωσε στα ΜΜΕ, προκειμένου να υποχρεώσει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να το διαψεύσουν μετά βδελυγμίας και έτσι να σταματήσει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Ωστόσο, η επιμονή στο σενάριο αυτό και η μετατροπή του σε δημοσκοπικό εύρημα δείχνει κατά την άποψή μου ότι η σκέψη για έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό αποτελεί πλέον μείζον ζήτημα για το ελληνικό «σύστημα». Προφανώς η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑς, η διαρκής πτώση της ΝΔ και η σταδιακή εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ δημιουργούν στο σύστημα την ανάγκη εξέτασης άλλων εναλλακτικών, ώστε η χώρα να παραμείνει αταλάντευτα στο δρόμο που ακολουθείται ως σήμερα. Και, τι καλύτερο από μια «μεγάλη συνεννόηση», μια ευρεία συνεργασία δυνάμεων για τη «σωτηρία της πατρίδας», ε;

Όμως, ακόμα κι αυτή η εξήγηση δεν μου καθόταν ακριβώς καλά, αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε. Ε, μια φωτογραφία του «μάρτυρα του εκσυγχρονισμού» ( :mrgreen: ) Τάσου Γιαννίτση ήταν αρκετή για να μου αποκαλύψει το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Το οποίο δεν είναι άλλο από την κεντροαριστερά.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: η ιστορία της ανασύστασης της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα αποτελεί για τον Κλύστυ σας αντικείμενο μεγάλη θυμηδίας. Βλέποντας τους υποχρεωτικούς Μπίστηδες μαζί με τα ρετάλια της Σημιτοκρατίας, κάτι εξ αριστερών υποστηρικτές των μνημονίων και κάτι «αριστερούς του χαβιαριού» να αγωνίζονται για την επανόρθωση της «κεντροαριστεράς» και της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα, με πιάνουν ασταμάτητα γέλια. Τουλάχιστον οι ΕσΠεΝτέδες είχαν την ειλικρίνεια να παραδεχθούν ότι αποτελούν ένα δεξιό κόμμα, προτού συνεργαστούν εκ νέου με την Αγγέλα. Οι δικοί μας, ωστόσο, είναι αδιόρθωτοι… ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

Βλέπεις, αναγνώστη μου, όσο κι αν το σύστημα επιδιώκει τη μακροημέρευσή του, δεν είναι τρελό: αντιλαμβάνεται ότι μια μεγάλη κυβερνητική συμμαχία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑς και ΝΔ είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει, καθώς θα οδηγήσει σε ταχύτατη κατάρρευση και τα δύο κόμματα. Άλλωστε, γι’ αυτό και μέχρι τη δημοσιοποίηση αυτών των σεναρίων είχε ποντάρει στη δημιουργία ενός κεντροαριστερού πόλου, ο οποίος θα κάλυπτε όλο το χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς και ο οποίος θα έπαιζε το ρόλο του μπαλαντέρ για τη συγκρότηση μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης, όταν αυτή του ΝΔΣΟΚ μοιραία θα κατέρρεε κάτω από το βάρος των ψεμάτων και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεών της και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που συνεχίζει να συντελείται στη χώρα.

Το γεγονός ότι το σύστημα παίζει το «σενάριο της απόγνωσης» σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το πείραμα της κεντροαριστεράς δεν αποδίδει. Και πώς να αποδώσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τόσο μα τόσο φθαρμένα. Όταν χρειάστηκαν μόνο μερικές φωτογραφίες από το Ακροπόλ για να γίνει σαφές ότι στόχος αυτής της κίνησης είναι η δημιουργία ασπίδας προστασίας γύρω από τον Σημίτη και τους συν αυτώ, ενώπιον των αδιάκριτων ερωτήσεων της δικαιοσύνης για τα έργα και τις ημέρες των κυβερνήσεών του, αλλά και της διαρκώς αυξανόμενης συνείδησης των πολιτών ότι επί Σημίτη μπήκαν τα θεμέλια αυτής της κρίσης.

Όταν ακόμα και άνθρωποι που ήταν έτοιμοι να στηρίξουν την κάθε μορφής εξουσία αποτραβιούνται φοβισμένοι από το εγχείρημα, μπας και η καταβύθιση του ΠΑΣΟΚ δεν τους πάρει μαζί του. Όταν, πέραν του οιουδήποτε ευχολογίου διατυπώνεται ως «προγραμματική αρχή», διακηρυγμένος στόχος είναι το κόψιμο της φόρας του ΣΥΡΙΖΑς. Όταν στο τέλος-τέλος κανείς από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία δεν έχει δώσει έστω ένα ψήγμα αυτοκριτικής για τις ευθύνες της κεντροαριστεράς για τα χάλια –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά- που επικρατούν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια: μπορεί η δεξιά να έριξε τις ατομικές βόμβες της λιτότητας και του τσαλαπατήματος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, αλλά το «Manhattan Project» που γέννησε αυτές τις βόμβες σχεδιάστηκε από σοσιαλδημοκράτες.

Αρκεί μια ματιά στις θέσεις της ΔΗΜΑΡ σχετικά με την κεντροαριστερά για να καταλάβει κανείς πόσο τοξικό ήταν το σχέδιο. Αρκεί να δει κανείς τη πλήρη μεταστροφή του Λυκούδη για να βαρέσουν όλοι οι συναγερμοί μαζί. Εξ ου και η θεώρησή μου ότι το πείραμα έχει αποτύχει και ότι σιγά-σιγά το σύστημα ξεμένει από εναλλακτικές και, πλέον, θα τραβάει από το καπέλο του ό,τι βρίσκει, μήπως και κατορθώσει να ελέγξει κάπως την πορεία των πραγμάτων.

«Κάτσε, ρε Κλύστυ», θα μου πεις αναγνώστη μου, «δηλαδή, μου λες ότι το σύστημα συνεχίζει να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑς; Πλάκα με κάνεις;». Όχι, δεν τον φοβάται, αλλά δεν τον εμπιστεύεται κιόλας. Γιατί δεν τον κρατάει, όπως κρατάει το Βενιζέλο, όπως κρατάει το Σαμαρά, όπως κρατάει σχεδόν το σύνολο του ΝΔΣΟΚ ή των «κεντροαριστερών» δυνάμεων. Βλέπεις, τα πράγματα είναι απλά: αν τον κράταγε, σιγά μην ασχολιόταν μαζί του. Και κυβέρνηση αυτοδύναμη να έκανε, σιγά μην το σύστημα ανησυχούσε.

Όμως, ακόμα και σήμερα, με το ΣΥΡΙΖΑς να έχει πλανίσει πολλές γωνίες του, με τα επικοινωνιακά του λάθη να διαδέχονται το ένα το άλλο, είναι προφανές ότι δεν τον έχει στο χέρι. Γι’ αυτό, άλλωστε, και δίνει βήμα σε κάθε έναν που ασκεί εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑς (ο Αλαβάνος έχει γίνει το πόστερ μπόι των «Νέων»), γι’ αυτό και υπερτονίζει το κάθε επικοινωνιακό φάουλ, γι’ αυτό στην τελική τραβάει από το καπέλο το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. Γιατί οι εφεδρείες του έχουν τελειώσει και δεν ξέρει τι άλλο να κάνει και η κατάρρευση της κυβέρνησης του ΝΔΣΟΚ είναι κοντά. Γι’ αυτό. Δε μεταδίδω άλλο! 😎

Τριπλίτσες, χωρίς γκολ…

triplitsaΑφού διάβασα με τη δέουσα προσοχή το ευθυμογράφημα υπό τον γενικό τίτλο “Προγραμματική Κυβερνητική Συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ” και γέλασα με το περιεχόμενό του, επιστρέφω στα καθ’ημάς για να επανέλθω στα όσα λέω εδώ και καιρό, σχετικά με την ταχεία προσφυγή της “κυβέρνησης” σε εκλογές, αισθανόμενος ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας με επιβεβαιώνει απόλυτα.

Τι εννοώ; Μα φυσικά ότι η ίδια η ύπαρξή του αποτελεί σχεδόν παραδοχή των δύο κομμάτων που ασκούν τη διακυβέρνηση της χώρας ότι οι εκλογές πλησιάζουν με βήμα ταχύ. Απλώς, κανένα από τα δύο δεν θέλει να το παραδεχθεί δημόσια. Σκεφθείτε: το κείμενο αυτό υποτίθεται ότι τελεί υπό επεξεργασία από τότε που η ΔΗΜΑΡ μάζεψε τα τσουμπλέκια της και αποχώρησε από την κυβέρνηση. Από τότε, εκτός από ορισμένους γραφικούς, είδατε κανέναν να αναφέρεται σε αυτό; Ακούσατε τίποτα περί συζητήσεων και επεξεργασίας του; Αισθανήκατε ποτέ ότι αποτελεί sine qva non για τη συνέχιση της συνεργασίας ΝΔΣΟΚ; Ούτε κι εγώ. Οπότε, γιατί τώρα; Και, γιατί έτσι;

Διότι τώρα ο Μπένις συνειδητοποίησε ότι όντως ο Σαμ σκέφτεται σοβαρα να πάει σε πρόωρες εκλογές, για λόγους που ανέλυσα στο προηγούμενο ποστάκι. Οπότε, σου λέει ο Μπένις, ο οποίος ακούει εκλογές και βγάζει σταυρό και παλούκι καθώς ξέρει ότι το ΠΑΣΟΚ θα εξαϋλωθεί και μετά οι ΠΑΣΟΚοι θα τον φάνε ζωντανό, κάτσε να κάνω κάτι να δεσμεύσω το Σαμ, μπας και τη γλυτώσω προς ώρας. Εξ ου και η πρεμούρα και οι φανφάρες για την προγραμματική συμφωνία, η οποία, μάλιστα, υπογραμμίζει το στόχο της συγκυβέρνησης για εξάντληση της τετραετίας (ROFL, LOL κλπ). Στην ουσία, η συμφωνία αποτελεί μια τριπλίτσα του Μπένι, όχι με στόχο να βάλει γκολ (δεν γίνεται, άλλωστε, κάτι τέτοιο), αλλά απλώς για να καθυστερήσει λίγο ακόμα το παιχνίδι.

Στην ουσία, ο Μπένις κάνει μια “καραγκουνιά” και στριφογυρίζει με τη μπάλα μακρυά από την περιοχή, ελπίζοντας να παγώσει το παιχνίδι αρκετά, ώστε να κερδίσει χρόνο. Για ποιο λόγο, δεν ξέρω, δεν είμαι ειδήμονας στην πολιτική παθολογία. Άλλωστε, ο κ. Αντιπρόεδρος έχει στο παλμαρέ του αρκετές τέτοιες ανεξήγητες και άστοχες κινήσεις: από τη μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ το 2007, ως το… άκρως επιτυχημένο PSI και από τις μαγκιές του Ιουνίου του 2011 ως την προσπάθειά του να παγιδεύσει τη ΔΗΜΑΡ στο κόλπο γκρόσο της “κεντροαριστεράς”, ο κ. Βενιζέλος έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει τα μεγαλύτερα δυνατά λάθη για τους λιγότερο λογικούς σκοπούς.

Μια από τα ίδια και τώρα: νομίζει ότι δεσμεύει το Σαμ με τη συμφωνία των 43 σημείων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να εξευτελίζει για άλλη μια φορά κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπιστίας. Το κείμενο δεν είναι δεσμευτικό για κανέναν από τους υπογράφοντες (ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικαλεστούν τη συγκυρία για να το ανατρέψουν) και στην ουσία αυτό που επιτυγχάνει είναι να υποχρεώσει το Στούρνο να ψάχνει τρόπους να κάνει το κρέας ψάρι και να μας πείσει ότι τα νέα μέτρα που θα έρθουν δεν είναι ούτε νέα ούτε μέτρα. Φυσικά, δεν πρόκειται να το πετύχει (ακόμα και οι ηλίθιοι θα καταλάβουν την μπλόφα) και με τις τριπλίτσες του το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ζμπρώξει και τους τελευταίους εχένοες πολίτες μακριά από το ΝΔΣΟΚ, οδηγώντας και τα δύο κόμματα στην πολιτική λήθη.

Ο Μπένι για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι πέραν από την πολυλογία του δεν έχει τίποτα καλό να προσφέρει στην πολιτική ζωή του τόπου. Ελπίζω -και πιστεύω- ότι ο Σαμ, μαζί με τον εαυτό του, θα μας κάνει τη χάρη και θα μας απαλλάξει πολύ σύντομα από την παρουσία του κ. Αντιπροέδρου.

Τακτικισμοί

eklogesYou shouldn’t believe the things you read in papers
They can’t come true

The Dream Syndicate “Halloween”

Πολύς χαμός γίνεται με το ζήτημα του Σκαραμαγκά και τη στάση του Αβραμό και τα νεύρα του Μπένι. Και διαβάζω, που λες, αναγνώστη μου, εδώ κι εκεί ότι ο Σαμαράς παίζει το ρόλο του ΟΗΕ και προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και ότι δεν ήξερε ότι ο Αβραμό θα πει όσα είπε και ότι θα αντιδράσει έτσι ο Μπένι και ότι υπάρχει κόντρα μεταξύ των δύο υπουργών και τα συναφή.

ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ!!!!

Εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, ο Σαμαράς κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να προκαλέσει εκλογές. Μάλιστα, παρά τρίχα να το πετύχει με την ΕΡΤ, αλλά ο Μπένι του κατσικώθηκε μια χαρά και δεν λέει να το κουνήσει και μόνο ο Φωτάρας την έκανε από την κυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να συμμαζέψει το μαγαζί του και να δει πώς θα διαχειριστεί τη συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑς που, ας μην κοροϊδευόμαστε, όπου νά’ναι έρχεται κι άντε να συγκρατήσεις τον Ψαριανό και όλα τ’ άλλα τα παλιόπαιδα τα’ ατίθασα που έχουν μαζευτεί στο κόμμα. Αλλά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Τι έλεγα; Α, ναι, για το Σαμαρά που θέλει να κάνει εκλογές. Που λες, αναγνώστη μου, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα μες στο μυαλό μου. Όταν ακόμα και τα συστημικά ΜΜΕ δείχνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να απέχουν μια ανάσα στις δημοσκοπήσεις, τότε καταλαβαίνεις ότι πάμε για end game, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη. Ο Σαμ, λοιπόν, θέλει να κάνει εκλογές για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ο προφανής: δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαχειριστεί τις νέες πιέσεις που ασκούν οι δανειστές για μέτρα και περικοπές και μνημόνιο νο. 14.897. Εντάξει, μπορεί να ξέχασε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για αναδιαπραγματεύσεις και τσαμπουκάδες με την τρόικα κι άλλα τέτοια ηρωικά, ωστόσο αντιλαμβάνεται ότι νέα μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν από τη Βουλή ούτε για πλάκα (όταν λέω νέα μέτρα, εννοώ και μέτρα που περιλαμβάνονται στο αναθεωρημένο μνημόνιο, αλλά δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστά).

Ωστόσο, ο δεύτερος λόγος νομίζω ότι βαραίνει περισσότερο στο μυαλό του Σαμαρά και αυτός είναι η πολιτική του επιβίωση μετά από εκλογική ήττα της ΝΔ. Ο Σαμαράς βλέπει το ΠΑΣΟΚ να εξαϋλώνεται, τη Χ.Α. να κρατά δυνάμεις (νομίζω ότι οι εκλογικές προβολές θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες), τους ΑνεξΕλ να αντέχουν, παρά τις αφόρητες πιέσεις που τους ασκούνται, ομοίως και τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑς να ενισχύεται διαρκώς –αργά, αλλά συνεχώς. Συν τω χρόνω, ο Σαμαράς αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ θα υπόκειται διαρκώς σε φθορά, γεγονός που θα δημιουργεί τρομακτικές εσωκομματικές αντιδράσεις. Θυμήσου, μιλάμε για τη ΝΔ, ένα κόμμα όπου ο πλέον άγνωστος βουλευτής του θεωρεί την επανεκλογή του δεδομένη, σχεδόν εθιμικώ δικαίω και όπου οι βαρονίες και τα δουκάτα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Φαντάσου, λοιπόν, τι έχει να γίνει αν η ΝΔ έρθει δεύτερο κόμμα με κάνα 20-22%: με ποσοστό σχεδόν 30% εξέλεξε 129 βουλευτές μαζί με την πίτσα-δώρο των 50. Χωρίς πρωτιά και με απώλειες, πόσοι θα εκλεγούν και τι θα έχει απομείνει από αυτούς; Νομίζω ότι δεν τίθεται καν ζήτημα ότι θα υπάρξει αμέσως αίτημα για αλλαγή ηγεσίας, ενώ αν η ήττα είναι μεγάλη, τότε ο Σαμαράς, όχι μόνο δεν θα έχει λόγο αλλά δεν θα λάβει καν τον τιμητικό (…λέμε τώρα) ρόλο του «εγγυητή της ενότητας της παράταξης», όπως συνέβη με τον Πρόεδρα Γαρδούμπα. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς θέλει εκλογές όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ώστε να μπορεί ακόμα να επηρεάσει –έστω και στοιχειωδώς- τις εξελίξεις εντός ΝΔ και να διασφαλίσει εαυτόν και συνεργάτες του από το «φάγωμα» που θα επακολουθήσει. Αν, μάλιστα, η ήττα είναι σχετικά μικρή, τότε ενδεχομένως να μπορεί να συνεχίσει να είναι πρόεδρος.

Παράλληλα, κι αυτό είναι σημαντικό, ο Σαμαράς θέλει άμεσα να απαλλαγεί από το ΠΑΣΟΚ. Κακά τα ψέματα, αναγνώστη μου: για τον μέσο δεξιό το ΠΑΣΟΚ αποτελεί ανάθεμα και η ιδέα και μόνο ότι η ΝΔ αναγκάζεται να συγκυβερνά με τον Μπένι και τους υπόλοιπους του προκαλεί αναφυλαξία και τον ζμπρώχνει προς άλλα μετερίζα (ψάξε ποσοστά Χ.Α. και ΑνεξΕλ και θα με πιστέψεις). Η συγκυβέρνηση επιτείνει τη φθορά και αυξάνει τις πιθανότητες για μεγάλη ήττα. Γι’ αυτό και θεωρώ δεδομένο ότι ο Σαμαράς ήξερε πολύ καλά τι θα πει ο Αβραμό για το Σκαραμαγκά και τα υποβρύχια και προέβλεπε ποια θα ήταν η αντίδραση του Μπένι. Η όλη τακτική του κινείται στη λογική της πρόκλησης αδυναμίας ύπαρξης της συγκυβέρνησης και, απλώς, αυτός θέλει να αποφύγει όσο μπορεί την ευθύνη της διάλυσής της.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι θα αρχίσει να ζμπρώχνει τον Μπένι προς την έξοδο. Απέτυχε με την ΕΡΤ, όμως έχει ακόμα πολλά χαρτιά στα χέρια του και ο Μπένι παραείναι διάτρητος για να αντέξει και πολύ. Βέβαια, εκλογές σημαίνουν το τέλος του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, αυτό λίγο απασχολεί το Σαμαρά, ο οποίος επιδιώκει να διασφαλίσει τη δική του επιβίωση μετά από αυτές. Οπότε, αναγνώστη μου, ξεσκόνισε το εκλογικό σου βιβλιάριο (που λέει ο λόγος…) και περίμενε: ζούμε σε ενδιαφέρουσες εποχές.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στη Χρυσή Αυγή…

Thank You…Και σοβαρολογώ απολύτως. Την ευχαριστώ για την ευκαιρία που προσφέρει σε εμένα και σε χιλιάδες μη-αποκτηνωμένους συμπολίτες μου να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Διότι, πλέον ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας και, πλέον, δεν υπάρχουν αθώοι.

Ναι, χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε ότι στον πυρήνα της κυβέρνησης βρίσκονται άτομα που, όχι μόνο υιοθετούν έναν ακραίο, διχαστικό και ακροδεξιό λόγο, αλλά και που δηλώνουν έτοιμα να συνεργαστούν σε κυβερνητικό επίπεδο με τη νεοναζιστική τραμπούκικη συμμορία, μόνο και μόνο για να διατηρηθούν γαντζωμένα στην εξουσία.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε χωρίς αμφιβολία ότι στο κόμμα της ΝΔ υπάρχουν βουλευτές και στελέχη που θεωρούν τους ναζί «σάρκα εκ της σαρκός» τους και, προφανώς, δεν ενοχλούνται από το ενδεχόμενο συνεργασίας με νεοναζί δολοφόνους.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε ότι ο πρόεδρος του πάλαι ποτέ σοσιαλιστικού κόμματος της Ελλάδας, προκειμένου να παραμείνει στο προσκήνιο και να καθυστερήσει την εξαΰλωσή του, ανιστόρητα και άθλια προσχωρεί σε ψευδείς θεωρίες, εξευτελίζοντας την ιστορία του κόμματος του οποίου ηγείται.

Χάρη στην Χ.Α. ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι «σοβαροί» δημοσιογράφοι σε «σοβαρά» ΜΜΕ είναι έτοιμοι να ξεπλύνουν τα ανομήματα της νεοναζιστικής δράκας, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Επίσης, ξέρουμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι άλλοι «σοβαροί» δημοσιογράφοι γίνονται ρόμπες ξεκούμπωτες και εμφανίζονται είτε ως ηλίθιοι, είτε ως εντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε άνευ καμίας αμφιβολίας ότι η αστυνομία είναι πλήρως διαβρωμένη από ακροδεξιά νεοφασιστικά στοιχεία.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρω ότι ένας σημαντικός αριθμός συμπολιτών μου είναι τόσο αποκτηνωμένος και αντιδημοκράτης που, ακόμα και μπροστά σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία σχετικά με το ποιόν της ναζιστικής συμμορίας επιμένει να δηλώνει ανοιχτά ότι τη στηρίζει με την ψήφο του, και στα παπάρια του κι αν αυτοί οι τύποι είναι δολοφόνοι, ναζί και αντικείμενα της ποινικής δικαιοσύνης.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πράγματα για τα οποία θέλω να ευχαριστήσω τη Χ.Α. Προτού εγώ και οι χιλιάδες συμπολίτες μου που πιστεύουμε ακόμα στην αξία της δημοκρατίας λειώσουμε το κεφάλι και των νεοναζί, αλλά και των συμπαθούντων τους, κάθε μορφής και είδους…