Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι; 🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

Τέλος στις εμπρηστικές μπαρούφες

Τώρα που ΟΟΟΟΟΟΟΛΟΙ σοκαρισμένοι ανακαλύπτουν ότι τα χρυσάβγουλα δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια νεοναζιστική συμμορία μπράβων, πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα του μεγάλου κεφαλαίου (δείτε εδώ στα σχόλια, μπας και αρχίσετε να καταλαβαίνετε, όσοι ακόμα έχετε αμφιβολίες…), νομίζω ότι ήλθε η ώρα να λογαριαστούμε οριστικά και αμετάκλητα με την αθλιότητα της «θεωρίας των δύο άκρων», που ακόμα και την ώρα που δολοφονούνται άνθρωποι από υπάνθρωπα ναζιστοειδή, «σύμβουλος» του Σαμαρά επαναφέρει με έντονο και επίμονο τρόπο. Το γιατί την επαναφέρει είναι ευκολάκι: η ΝΔ έχει σε ηγετικό επίπεδο μετατραπεί σε ακροδεξιό κόμμα και είναι απολύτως φυσικό να αναζητεί/επιδιώκει συμμαχίες με τους συγγενείς της χώρους, δηλαδή τα χρυσάβγουλα. Ωστόσο, δυστυχώς, ο «σύμβουλος» βρήκε εύφορο έδαφος για να αναπτύξει τη θεωρία του. Και, δυστυχώς, το έδαφος αυτό το είχαν οργώσει (και) δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας.

Θέλω να πάμε λίγο πίσω, στο Δεκέμβρη του 2008: τότε που ολόκληρη η χώρα συγκλονίζεται από μια άλλη δολοφονία, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα. Θυμάστε τι γινότανε τότε, επί μέρες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Τότε, λοιπόν, ήταν που ο «γάτος» Γ. Καρατζαφέρης αποφασίζει να δώσει στον παραζαλισμένο Πρόεδρα Γαρδούμπα το απαραίτητο χεράκι βοηθείας, εισάγοντας ανοιχτά στην πολιτική συζήτηση της χώρας το ενδεχόμενο ένα κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑς) να αποτελεί φωλιά των κουκουλοφόρων που σπάνε, καίνε, καταστρέφουν και οδηγούν τη χώρα στην αναρχία.

(Παρεπιφτού, πρέπει να θυμίσω ότι λίγο καιρό πριν το ΚΚΕ έχει πέσει κι αυτό σε μια αντίστοιχη παγίδα, καθώς, λόγω μαλακισμένων άστοχων δηλώσεων κάποιων στελεχών του, έχει δώσει την ευκαιρία στα ΜΜΕ να το παρουσιάζουν ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως αντισυνταγματικό κόμμα! Ποιο, το ΚΚΕ!!!!!)

Μέσα, λοιπόν, στο γενικό χαμό, ο Καρατζαφέρτατος κάνει το colpo grosso, παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑς ως κόμμα των μπαχαλάκηδων και των φρικιών. Την ίδια σχεδόν συλλογιστική υιοθετεί και το ΚΚΕ, διά στόματος Αλέκας, η οποία καλεί τον ΣΥΡΙΖΑς να μην χαϊδεύει τους κουκουλοφόρους, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τακτική «ναι, μεν, αλλά…» και τραλαλά, χωρίς, πάντως, να απορρίπτει σαφώς την όλη συλλογιστική. Από την άλλη μεριά, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑς –ο οποίος εκείνο τον καιρό πετάει δημοσκοπικά, χτυπώντας κάτι ξεγυρισμένα 18άρια και 20άρια- επιχειρούν να υπερασπιστούν τη θέση τους για το δίκαιο της εξέγερσης των πιτσιρικάδων, ωστόσο αδυνατούν να αποκρούσουν την απαίτηση της Όλγας, της Σίας, του Γιάννη και όλων των υπολοίπων διαμορφωτών γνώμης να «αποκηρύξουν» μετά βδελυγμίας τους κουκουλοφόρους, τους μπάχαλους και όλους τους εχθρούς του έθνους.

Κάτσε, ρε Κλύστυ, θα μου πεις, άμα δεν είχαν καμία σχέση με τους μπάχαλους, γιατί δεν τους αποκήρυσσαν, νά’χουν και το κεφάλι τους ήσυχο; Για δύο απλούς λόγους: πρώτον, διότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται από ένα κόμμα –και, δει, αριστερό- να κάνει δήλωση μετανοίας. Αυτά είναι αθλιότητες που όλοι πιστέψαμε ότι τελείωσαν το 1974. Και, δεύτερον, διότι στόχος του πολιτικού συστήματος δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑς να πάρει αποστάσεις από τους μπάχαλους (άλλωστε, ποτέ δεν είχε ουσιαστικές σχέσεις με τους χώρους αυτούς), αλλά να καταδικάσει ΣΥΝΟΛΙΚΑ την εξέγερση της πιτσιρικαρίας, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑς είχε «διαβάσει» πολύ σωστά και στήριζε πολιτικά. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς άρχιζε τα μα και μου, ουσιαστικά θα προέδιδε κάτι που θέσει και φύσει στηρίζει: όχι τα μπάχαλα και τις φωτιές, αλλά τη διεκδίκηση του δικαίου. Και, φυσικά, μετά θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, αφού θα ξενέρωνε τους πάντες, εμφανιζόμενος ως spineless cunt, που λεν και στο χωριό μου.

Τέλος πάντως, τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι: σιγά-σιγά το πράμα ξεφούσκωσε, οι νοικοκυραίοι έχαψαν πλήρως την εξίσωση ΣΥΡΙΖΑς=ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΜΕ ΜΟΛΟΤΟΦ, τα δημοσκοπικά ποσοστά του πήραν την κατιούσα, τον έπιασαν και τα δικά του και, όπως λέμε, τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Ή, μήπως, όχι;

Προφανώς και όχι: από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑς κυρίως, αλλά και συνολικά η αριστερά άρχισαν να αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα ως σχήματα που –γενικά- κινούνται στα όρια ή και εκτός συνταγματικής νομιμότητας. Κάθε λίγο και λιγάκι ο Πάγκαλος φρόντιζε να επαναφέρει στο προσκήνιο αυτή τη θέση (δες εδώ και εδώ για να πάρεις μια ιδέα), ενώ μέσα από το «τσουβάλιασμα» της πάνω και της κάτω πλατείας στη διάρκεια των «αγανακτισμένων» αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑς και η αριστερά, από τη μία μεριά επιχειρούν να ανατρέψουν τη δημοκρατική νομιμότητα και από την άλλη έριξαν νερό στο μύλο των χρυσάβγουλων. Μια βόλτα σε ΠΑΣΟΚο/παπανδρεϊκά βλόγια είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς την άνεση με την οποία ορισμένοι μιλούν για «αριστεροφασίστες» και άλλα τέτοια ορέα.

Φυσικά, και η αριστερά έχει τις ευθύνες της: η ελαφρώς ασαφής θέση/στάση της για το μεταναστευτικό, ορισμένες λεκτικές υπερβολές στελεχών της, μια γενικότερη αμηχανία μπροστά στις στρεβλώσεις του Δημοσίου και στις παράνοιες των συνδικαλιστών, το γεγονός ότι επετράπη στα χρυσάβγουλα να κάνουν σόου στην απεργία των χαλυβουργών, όλα αυτά δημιουργούσαν ρωγμές που το σύστημα χρησιμοποιούσε, προκειμένου να παρουσιάσει την αριστερά ως ανεύθυνη και εν δυνάμει επικίνδυνη στους παραζαλισμένους πολίτες. Ωστόσο, από τις λεκτικές υπερβολές του Λαφαζάνη ή του Διαμαντόπουλου ως τη δολοφονική βία των χρυσάβγουλων υπάρχει τεράστια απόσταση, την οποία καμία «θεωρία των άκρων» δεν μπορεί να γεφυρώσει.

Οπότε; Οπότε, λέω ότι ήλθε η ώρα η αριστερά να ξυπνήσει και να αντιδράσει, συνολικά και ουσιαστικά. Σε κάθε συμψηφισμό που επιχειρείται (όπως, π.χ. αυτή εδώ η αθλιότητα, αν και πρέπει να υπογραμμίσω το κράξιμο που τρώει στα σχόλια, ως θετικό…), να υπάρχει απάντηση, άμεση, ξεκάθαρη και επιθετική. Τέλος στα σεις και τα σας: με τους ακροδεξιούς, που ονειρεύονται μια Ελλάδα μεταξικού τύπου, δεν συζητάς και δεν συνδιαλέγεσαι. Τους εκθέτεις παντού, αποκαλύπτεις το παρελθόν τους, υπενθυμίζεις τα έργα και τις ημέρες τους, τους απομονώνεις και τους κυνηγάς με κάθε νόμιμο μέσο. Και ξεκαθαρίζεις από την αρχή ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι δεν θα επιτρέψεις σε μια δράκα ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να κρατηθούν στην εξουσία να μετατρέψουν τη χώρα σε εμφυλιοπολεμικό πεδίο. Και, ταυτόχρονα, υποχρεώνεις την κυβέρνηση να διαφυλάξει τη νομιμότητα: για παράδειγμα, στις δικογραφίες του Δένδια, προσθέτεις και όποια άλλη έχεις που αποδεικνύει ότι οι Αρχές επιχείρησαν να συγκαλύψουν τη δράση των νεοναζί ουγκ και απαιτείς να εξεταστούν κι αυτές. Για παράδειγμα, απαιτείς εδώ και τώρα κάθαρση της αστυνομίας από χρυσάβγουλους μπάτσους και καλείς το Δένδια να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ο φόνος του Killah P μπορεί και πρέπει να γίνει η θρυαλλίδα για να τελειώσουν οριστικά, όχι μόνο τα χρυσαύγουλα, αλλά και οι εμφυλιοπολεμικές μπαρούφες με τις οποίες παίζει η κυβέρνηση. Αλλά θέλει cojones. Τα έχουμε;…

Νενικήκαμεν…

Χωρίς να θέλω να παίξω την αυθεντία, ποτέ δεν έπαθα τρελλή πλάκα με την “Τέχνη Του Πολέμου” του Σουν Τζου. Εντάξει, είναι ένα ωραίο βιβλιαράκι περί στρατηγικής, λέει μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για αυτό που ονομάζουμε σήμερα οργάνωση και διοίκηση οργανισμών, έχει και την πλάκα του και -πιστεύω ότι- λατρεύτηκε από τους δυτικούς επειδή είναι μικρό (οπότε μπορείς ανά πάσα στιγμή να τό’χεις μαζί σου και να ανατρέχεις σε αυτό) και αρκετά παλιό ώστε να εντυπωσιάζει με την αμεσότητά του και το εύστοχο ορισμένων παρατηρήσεών του.

Ωστόσο, μέσα στα πολλά και ενίοτε επαναλαμβανόμενα που λέει ο Σουν Τζου υπάρχει και μια απλή, σχεδόν αυτονόητη αρχή που, όμως, έχει τεράστιο βάθος. Και η αρχή αυτή είναι -παραφράζω, έτσι;- ότι προτού αποφασίσεις να κινηθείς στρατιωτικά πρέπει να ξέρεις καλά τον εαυτό σου. Δηλαδή, προτού αρχίσεις να εκστρατεύεις κατά πραγματικών ή φανταστικών εχθρών, πρέπει να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκεσαι εσύ κι ο στρατός σου: τι όπλα έχεις, τι δυνατότητες τροφοδοσίας, πώς είναι το ηθικό των αξιωματικών και των φαντάρων και πάει λέγοντας. Και μόνο όταν έχει πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων σου, τότε να μπεις στη διαδικασία να χαράξεις στρατηγικές πολέμου.

Δεν ξέρω αν ο Σαμαράς έχει διαβάσει τον Σουν Τζου, ωστόσο, σίγουρα αγνοεί αυτή τη βασική αρχή. Δεν εξηγείται αλλιώς το λάθος του να συναντηθεί τώρα με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, όταν είναι προφανές ότι ούτε όπλα διαθέτει, ούτε στρατηγικές, ούτε στρατό έτοιμο να θυσιαστεί για το κοινό καλό, ούτε καν αξιωματικούς που μπορούν με τη στάση τους να εμπνεύσουν τα στρατά. Στην ουσία, ο Σαμαράς επέλεξε να πάει στον πόλεμο χωρίς ούτε καν ένα λιανοντούφεκο και, φυσικά, κατήγαγε ήττα λαμπρή. Η Μέρκελ απέρριψε όλα του τα αιτήματα, ο δε Ολάντ περιορίστηκε σε φιλικές αλλά ανούσιες κοινοτοπίες.

Κατά την άποψή μου, ο Σαμαράς ΔΕΝ έπρεπε να μπει στη διαδικασία συζήτησης με τη Μέρκελ πρωτίστως, από τη στιγμή που δεν είχε τίποτα νέο να της πει, πέραν του ότι θέμε παράταση και ότι θα πάρουμε τα μέτρα και ότι η τρόικα θα τα δεχθεί. Δηλαδή, μια εικασία η οποία, όπως έχει δείξει το παρελθόν, συνήθως δεν επιβεβαιώνεται: η τρόικα -η οποία δεν είναι πλέον άσχετη με τα της ελληνικής πολιτικής τάξης, ούτε είναι πολιτικά ουδέτερη- θεωρώ ότι θα κάνει φύλλο-φτερό τα μέτρα και πολλά θα τα απορρίψει, προκαλώντας πονοκεφάλους και νέες οριζόντιες περικοπές. Εδώ είμαστε και θα το δούμε.

Για να γυρίσω στον Σουν Τζου, ο κινέζος στρατηγός λέει και κάτι άλλο αρκετά αυτονόητο για να είναι σοφό: ότι, εκτός από τον εαυτό σου, καλό είναι να ξέρεις καλά και τους αντιπάλους σου, ώστε να μπορείς, κυρίως, να τους αιφνιδιάσεις. Και αυτή την αρχή ο Σαμαράς την αγνόησε επιδεικτικά, με αποτέλεσμα να προσπαθεί επικοινωνιακά να καλύψει το zero sum των επαφών του.

Η Μέρκελ έχει δείξει εδώ και μια τετραετία ότι είναι πολιτικάντης μεγίστου μεγέθους. Ταυτόχρονα, το τελευταίο διάστημα -ένα χρόνο πριν τις γερμανικές εκλογές- η Αγγέλα δείχνει να αντιμετωπίζει πρόβλημα συμμαχιών. Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες μοιάζουν να παλεύουν για την επιβίωσή τους, το CSU τσινάει χοντρά και οι Σοσιαλδημοκράτες (που ούτως ή άλλως δεν είναι σύμμαχοι) προσπαθούν να τη φθείρουν όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς, ωστόσο να μπορούν να πλήξουν τον πυρήνα της πολιτικής της.

Όπως έχω ξαναγράψει, το Μερκελάκι έχει σταματήσει να ασχολείται ουσιαστικά με τα ζόρια της Ευρωζώνης και επιχειρεί να διασφαλίσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος της Γερμανίας, ώστε όταν έλθει η ώρα σχηματισμού κυβέρνησης να έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι. Προσωπικά θεωρώ ότι έχει αντιληφθεί το αδιέξοδο των μνημονίων, ωστόσο, αφ’ ης στιγμής οι Γερμανοί έχουν αποδεχθεί την αφήγηση ότι “οι-βρωμιάρηδες-οι-Νότιοι-που-θένε-να-μας-φάνε-τα-λεφτά-μας”, η ίδια πρέπει να πείσει ότι διαθέτει την πυγμή να επιβάλλει τις θέσεις της στους Νότιοι. Ε, δεν θέλει και πολλή ανάλυση για να καταλάβει κανείς ότι ο Σαμαράς, όπως πήγε και όπως έφυγε από το Βερολίνο, της έδωσε ακριβώς αυτή τη δυνατότητα. Να πει, δηλαδής, ότι “κοίτα, πρώτα κάνε αυτά που σου λέμε, όπως στα λέμε, και, μετά βλέπουμε…”.

Από την πλευρά του, ο Ολάντ ξέρει ότι, προς το παρόν, δεν μπορεί να επιβάλλει γραμμή στη Γερμανία, οπότε, από το να της πάει τελείως κόντρα και να βρεθεί να ψάχνει με το κυάλι τα ΑΑΑ της Γαλλίας, είναι προφανές ότι θα έκανε μόνο lip service στήριξης της Ελλάδας.

Καλά, ρεσέ, και τι να έκανε ο Σαμαράς, να έλεγε, όχι δεν έρχομαι; Κατ’ αρχάς, ναι. Ωστόσο, αν δεν μπορούσε να το κάνει, τουλάχιστον θα μπορούσε να ρίξει και καμιά προειδοποιητική βολή τύπου, κοίτα, εγώ δεν πρόκειται να βυθίσω τη χώρα μου στην ανέχεια και το λαό μου στην απελπισία, μέτρα 11,5 δισ. δεν παίζουν, το μόνο που σου εγγυώμαι είναι πρωτογενώς ισοσκελισμένος προϋπολογισμός για το 2012 και πλεονάσματα ως το 2015, ωστόσο, να δούμε ένα μορατόριουμ πληρωμής του δημοσίου χρέους, καθώς δεν βγαίνω, μάνα μου. Κι εκεί να δούμε το Μερκελάκι, κατά πόσο θα έβρισκε τα cojones να πει, τι λέρε, όξω απ’ το ευρώ.

Όμως, αυτά δεν θα τά’κανε ούτε ο Σουν Τζου…

Here ’tis…

Και για όσους δεν το κατάλαβαν…

Φάτε σκατά και ψοφήστε όσοι ψηφίσατε Χρυσή Αυγή “για πλάκα” ή “για να τιμωρήσετε τους αλλοινοί”…

UPDATE:

Για όσους είχαν απορίες…

Dead (NSFW)

I was…
Not worth knowing
Visible awful but not seen
Alone always forever – beauty opposite
Transparent hear me – listen – right here

I was…
Kept walking awful unnoticed
Beauty opposite – alone
Island stay off
Wait… someone

Sink alone not seen
It was time – end
It was time – end

Who will survive and what will be left of them?*

Πάει, λοιπόν, κι ο Τατούλης. Και, αν δεν κάνω λάθος, θα δούμε πολλά δημοσιεύματα τύπου “το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διαγραφής” και πάει λέγοντας. Καθώς και ένα κάρο σενάρια για “νέους πολιτικούς σχηματισμούς”, “σχέδια εξωθεσμικών παραγόντων” και τα τοιαύτα. Η γνώμη μου;

Σιγά τα ωά! Κατ’ αρχάς, είμαι πεπεισμένος ότι ο Τατούλης περίμενε τη διαγραφή του, μετά τη συνέντευξη που έδωσε στο “Έθνος” κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε το blog του. Είναι, όμως, βαλτός για να ρίξει την κυβέρνηση; Δουλεύει για τρίτους; Κάνει κόλπα;

Νομίζω πως όχι. Άλλωστε, ο Τατούλης, με θητεία στο ΕΚΚΕ, φαντάζομαι ότι γνωρίζει τη θεωρία περί “φθοράς του συστήματος εκ των έσω”, οπότε ποιο το όφελός του από μια διαγραφή; Και ποια κίνηση προς τρίτους δεν θα θεωρηθεί ως μέρος σχεδίου, κάτι που θα τον απαξιώσει στα μάτια όλων όσοι τον θεωρούσαν μια υγιή φωνή εντός της ΝΔ;

Α, μπα, όλα αυτά εμένα μου κάνουν “στάχτη στα μάτια”. Και συμφωνώ με τον Κύρτσο, ότι αποτελούν κινήσεις για να ανοίξει ο δρόμος για πρόωρες εκλογές. Ο Καραμανλής ξέρει ότι το σύστημά του έχει αρχίσει να ξηλώνεται επικίνδυνα, οπότε θεωρώ ότι προχωρεί σε κινήσεις απεμπλοκής του και για τα υπόλοιπα “γαία πυρί μειχθήτο” (δεν είμαι σίγουρος ότι το γράφω σωστά, αλλά, τέλος πάντων).

Νομίζω ότι το “καλύτερο” σενάριο για τον Καραμανλή είναι να τραβήξει όσο μπορεί με το ισχνό 151 -πιθανότατα, ως μετά τις ευρωεκλογές. Το “χειρότερο” είναι εκλογές πριν τη συμπλήρωση 18μήνου, άρα με λίστα, άρα… χαμός, αλλά και “ξεκαθάρισμα λογαριασμών” με όσους τον έχουν ενοχλήσει.

Και, φυσικά, όλα αυτά εν μέσω των ερασιτεχνικών κινήσεων της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση των πτυχών της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης, με την υπόθεση Βατοπεδίου να παραμένει στο προσκήνιο και κάμποσα άλλα ζητήματα να έρχονται “ουρά” και να πονοκεφαλιάζουν τον Καραμανλή.

Γι’ αυτό σας λέω ότι λουκούμι τού’κατσε η ιστορία με τον Τατούλη.

Υ.Γ.: για τα σοβαρά της ημέρας δείτε το post του Ανέστη για τις πιστωτικές

(*: ο τίτλος είναι το tagline της ταινίας “Texas Chainsaw Massacre” του 1974. Leatherface ο Καραμανλής; Ίδωμεν…)

No comments…

I GIVE YOU MONEY.
YOU’RE SUPERIOR.
I DON’T EXIST.
YOU CONTROL ME.
YOU’RE CORRUPT.
YOU DEFORM ME.
YOU OWN ME.
YOU OWN ME.
I WORSHIP YOUR AUTHORITY.
I WORSHIP YOUR AUTHORITY.
YOU’RE DEFORMED.
YOU’RE CORRUPT.
YOU OWN ME.
YOU OWN ME.

SWANS “Your Property” (1984)

Σας θυμίζει τίποτα; Κι εμένα…

(τα κεφαλαία χρησιμοποιούνται επίτηδες…)