#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

Advertisements

Ο Obama και τα μεγάλα λάθη (μας)

Ειλικρινά με εκπλήσσει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται (και) στην χώρα μας η εκλογή Obama στην προεδρία των ΗΠΑ. Είτε με παραλήρημα χαράς, είτε με επιφυλάξεις και μικροψυχία, οι αντιδράσεις δείχνουν, τουλάχιστον σε εμένα, μια βαθειά άγνοια για το τι πράγμα μιλάμε όλοι μας. Ο σκοπός αυτού του post είναι, λοιπόν, να ξεκαθαρίσει -όσο μπορεί…- ορισμένα πράγματα γύρω από τον Obama και το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ. Αν μη τι άλλο, μπας και καταλάβουμε γιατί χαιρόμαστε…

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Κατά πρώτον, η οιαδήποτε σύγκριση της πολιτικής στις ΗΠΑ με αυτή στην Ευρώπη είναι εξαρχής εσφαλμένη. Το πολιτικό σύστημα στην Αμερική έχει τόση σχέση με το ευρωπαϊκό, όση σχέση έχει το λουκάνικο στη Μαβίλη με το hot dog στη Νέα Υόρκη. Για να το κάνω πιο λιανά, ο Obama, ο οποίος θεωρείται “ριζοσπάστης” και κατηγορήθηκε ως οριακά “σοσιαλιστής” στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν ένας μετριοπαθής κεντροδεξιός πολιτικός, που θα ανήκε σε κάποιο από τα συντηρητικά κόμματα (γερμανοί και ιταλοί Χριστιανοδημοκράτες, λαϊκή πτέρυγα της ΝΔ, γάλλοι Γκωλικοί, οι “κεντρώοι” των Tories, κλπ) και θα θεωρούνταν ένας εκφραστής της λαϊκής Δεξιάς, ή, π.χ., ένας μετριοπαθής της “εκσυγχρονιστικής ομάδας” του ΠΑΣΟΚ.

Όμως, για τις ΗΠΑ, όπου η λέξη “φιλελεύθερος” (liberal) αντιστοιχεί με βρισιά σε πολλούς κύκλους, ο Obama αποτελεί μια πραγματική επανάσταση: μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη, για αναδιανομή του πλούτου, για ένα Κράτος που θα παρεμβαίνει προς όφελος των πολλών, που θα δίνει κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη σε όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες, που θα απλώσει ασπίδα προστασίας υπέρ των αδυνάτων. Μιλά για προσπάθεια συνεννόησης με τους εχθρούς και επαναπροσέγγισης με τους “κρυωμένους” φίλους και συμμάχους από την ό,τι-γουστάρω-κάνω πολιτική του Bush. Σε μια χώρα όπου το άτομο θεωρείται ως η βασική κοινωνική μονάδα, το να μιλά κάποιος για συλλογικότητες είναι κάτι παραπάνω από ανήκουστο: είναι επαναστατικό.

Γι’ αυτό και “την πέφτω” σε όλους όσοι κρίνουν τον Obama: το κάνουν κρίνοντας εξ ιδίων και όχι με βάση τον τόπο, το χρόνο και την κοινωνία που επέτρεψε σε έναν αδυνατούλη μαυρούκο από το πουθενά και το παντού (πατέρας Κενυάτης, μάνα λευκή, πατριός αλλού, μεγάλωσει στη Χαβάη, ανδρώθηκε στο Σικάγο, θέλετε κι άλλα;…) να γίνει ηγέτης της. Ναι, τον βοήθησε και το μεγάλο κεφάλαιο (όμως, μαλάκες, το ξέρουμε, η ίδια η κυβέρνηση αποκαλύπτει ποιοι είναι οι χρηματοδότες των υποψηφίων. Εδώ;… Άσε, καλύτερα), ναι, στην κυβέρνησή του θα είναι και Ρεπουμπλικάνοι, ναι, δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο εν μία νυκτί.

Όμως, ο Obama φέρνει στην Αμερική έναν “αγέρα πεχλιβάνη”, που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδύνατον να φυσήξει στη χώρα που έχει κάνει μείζον ζήτημα τις αμβλώσεις και το αν ο Δαρβίνος πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Θα κάνει και λάθη, θα λάβει και αποφάσεις που θα φαίνονται παράλογες και επικίνδυνες, θα έχει και “συντηρητικές” στροφές και ζεϊμπεκιές. Όμως, το όραμα που φέρνει στη χώρα του και, διά της επαγωγικής μεθόδου, στον υπόλοιπο κόσμο -ότι οι άνθρωποι μετράνε, ότι κανένα λόμπι δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ότι πρέπει να υπάρχει λογοδοσία και δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, ότι, ρε, γαμώτο, καμιά καργιόλα Lehman Bros. δεν μπορεί να γίνει τροχοπέδη για τον ανθρωπισμό- είναι τόσο μεγάλο και τόσο σημαντικό που, ακόμα και μισό να μείνει, θα αφήσει μια τεράστια κληρονομιά.

Δεν πετάω στα σύννεφα. Ο Obama στην Ευρώπη θα ήταν -κατά πάσα πιθανότητα- μια μετριότητα. Όμως, εκεί που βρίσκεται και τα όσα οραματίζεται είναι πιο μεγάλα απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε. Γι’ αυτό κι εγώ αρνούμαι να μικρονοήσω στην παρούσα φάση.

Υ.Γ.: για παραπάνω -και πιο εμπεριστατωμένη- άποψη για το τι πρεσβεύει ο Obama, δείτε εδώ κι εδώ… Τα λένε καλύτερα ακόμα κι απ’ τον Khlysty!