Εκλογές και πάλι: Οδηγός Επιβίωσης ή μάθε τι παίζει

cache_1050x3000_analog_medium_483076_9397_2812018

Αρχικά σκεφτόμουν να κάνω ένα τιτανοτεράστιο ποστ με αναλυσάρες και εκτιμήσεις και όλα, αλλά ένεκα τενοντίτιδας θα περιοριστώ στα βασίκα, δηλαδή, τι ελπίζει και τι φοβάται το κάθε κόμμα, για να ξέρετε τι παίζει πριν πάτε στις κάλπες. Φύγαμε και… Valar Morgulis.

ΣΥΡΙΖΑς
Τι ελπίζει: Ήττα με μικρή διαφορά, από 3% και κάτω, ή στην καλύτερη νίκη έστω και με μία ψήφο, ώστε να εδραιώσει την πολιτική του κυριαρχία στην Ελλάδα.
Τι φοβάται: Σιωπηλό κύμα δυσαρέσκειας και απόρριψης το οποίο θα εκφραστεί στην κάλπη των ευρωεκλογών, δίνοντας μεγάλη διαφορά στη ΝΔ και πνίγοντας κάθε ελπίδα του για νίκη στις εθνικές εκλογές.
Τι επιδιώκει: Να φθείρει το προφίλ του Μητσοτάκη (εύκολο) και το πρόγραμμα της ΝΔ (επίσης, εύκολο) και να παρουσιαστεί ως η μόνη βιώσιμη λύση για τους πολλούς (πιο δύσκολο).
Πού στηρίζεται: Στην ηγετική φυσιογνωμία του Τσίπρα, σε παροχές και στην απίστευτα κακή προεκλογική εκστρατεία των αντιπάλων του.
Τα μειονεκτήματα: Η στροφή στην ΤΙΝΑ, αλλοπρόσαλλες πολιτικές από διάφορα υπουργεία, συνέχισε τη μνημονιακή πολιτική, παρουσίασε συμπτώματα καθεστωτισμού.
Τα πλεονεκτήματα: Έβγαλε τη χώρα από το πρόγραμμα, δίνει –λίγα, αλλά δίνει-, το προφίλ του είναι σαφώς πιο φιλικό προς τους πολλούς από αυτό της ΝΔ, στα δικαιωματικά τα πήγε πολύ καλά.

ΝΔ
Τι ελπίζει: Μια καθαρή νίκη με ποσοστό 30+% και μεγάλη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑς που δημιουργεί προοπτική αυτοδυναμίας στις εθνικές εκλογές και φθείρει το ηγετικό προφίλ του Τσίπρα.
Τι φοβάται: Μικρή νίκη που θα δώσει ώθηση στους ΣΥΡΙΖΑς και θα θέσει υπό εσωτερική αμφισβήτηση τη στρατηγική του κόμματος και τον Κυριάκο.
Τι επιδιώκει: Νίκη με διαφορά από 5% και άνω για να μπορεί δικαίως να λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έχει τη λαϊκή στήριξη.
Πού στηρίζεται: Κυρίως στην τεράστια απογοήτευση του κόσμου από τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑς.
Τα μειονεκτήματα: Πρόγραμμα άγρια αντιλαϊκό, αρχηγός κάτω του μετρίου, στελέχη που προκαλούν απέχθεια σε όποιον δεν είναι κάργα δεξιός, βουτιά στα fake news.
Τα πλεονεκτήματα: Έχει εξαιρετικά συσπειρωμένη βάση, απευθύνεται άνετα σε ακροκεντρώους, μπορεί να ρουφήξει ψήφους από ΚΙΝΑΛ, Ποτάμι και λοιπούς φιλελέ.

ΚΙΝΑΛ
Τι ελπίζει: Ποσοστό άνω του 6+% που πήρε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του2015 και στη καλύτερη διψήφιο ποσοστό και τρίτη θέση.
Τι φοβάται: Κατάρρευση υπό την πίεση της πόλωσης και χαμηλό ποσοστό (κάτω από 5%) που ουσιαστικά το βγάζει στο περιθώριο.
Τι επιδιώκει: Αν πετύχει το 8+% των ευρωεκλογών του 2014 θα πρέπει να είναι πανευτυχείς όλοι.
Πού στηρίζεται: Όπως και η ΝΔ, στην απογοήτευση από τον ΣΥΡΙΖΑς.
Τα μειονεκτήματα: Λείπει το brand name του ΠΑΣΟΚ, η Γεννηματά δεν εμπνέει, πολλά βαρίδια από το κακό διάστημα 2010-2015, γερασμένη εκλογική βάση.
Τα πλεονεκτήματα: Το μόνο που μπορώ να δω είναι ότι αποτελεί εναλλακτική για απογοητευμένους με τον ΣΥΡΙΖΑς ψηφοφόρους που όμως δεν τους πάει να ψηφίσουν ΝΔ.

ΚΚΕ
Τι ελπίζει: Ενίσχυση των ποσοστών του, αλλά όχι τέτοια που θα το έφερνε στη δύσκολη θέση να πρέπει να πάρει κάποια μη αντιπολιτευτική θέση.
Τι φοβάται: Επανάληψη του Ιουνίου του 2012, όταν σε ένα μήνα έχασε σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους του υπέρ ΣΥΡΙΖΑς.
Τι επιδιώκει: Να δείξει με ποσοστά ότι αυτό είναι η γνήσια η ορθόδοξη αριστερά στη χώρα.
Πού στηρίζεται: Στο ότι είναι αμετακίνητο στις θέσεις του και στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑς αποδείχθηκε η οπορτούνα που τον κατηγορούσαν.
Τα μειονεκτήματα: Στη Βουλή δεν υπερψήφισε σχεδόν κανένα θετικό μέτρο, στα δικαιωματικά είναι μεσαίωνας, η βάση του είναι κατά βάση γερασμένη.
Τα πλεονεκτήματα: Έχει θέσεις, οργάνωση και μπετοναρισμένη βάση.

ΑΝΕΛ
Τι ελπίζει: Εχμ, να δείξει ότι υπάρχει ακόμα.
Τι φοβάται: Να αποδειχθεί στην κάλπη ότι ΔΕΝ υπάρχει.
Τι επιδιώκει: Το 3%.
Πού στηρίζεται: Στις ικανότητες επιβίωσης του Καμμένου.
Τα μειονεκτήματα: Σχεδόν οι πάντες θεωρούν ότι δεν υπάρχει.
Τα πλεονεκτήματα: Ποτέ δεν ξέρεις…

Το Ποτάμι
Τι ελπίζει: Να επιβιώσει, βγάζοντας έστω και έναν ευρωβουλευτή, ώστε να δείξει ότι δεν έχει εξαϋλωθεί.
Τι φοβάται: Ότι έχει ήδη εξαϋλωθεί…
Τι επιδιώκει: Όπως και ο ΑΝΕΛ, ποσοστό άνω του 3%.
Πού στηρίζεται: Στην αηδία που πολύς κόσμος νοιώθει για ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑς.
Τα μειονεκτήματα: Πλέον δεν υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξής του.
Τα πλεονεκτήματα: Έδειξε ότι μπορεί να έχει και θετική παρουσία με τη στάση του στη συμφωνία των Πρεσπών και ίσως καταφέρει να τραβήξει επαρκείς ψηφοφόρους που δεν έχουν πειστεί από το ΚΙΝΑΛ.

Ένωση Κεντρώων
Τι ελπίζει: Να υπάρχει στις 27 Μαΐου.
Τι φοβάται: Ότι δεν θα υπάρχει στις 27 Μαΐου.
Τι επιδιώκει: Να υπάρχει στις 27 Μαΐου.
Πού στηρίζεται: Σε παρανοϊκούς που πιστεύουν ακόμα στο Λεβέντη.
Τα μειονεκτήματα: Κάνουμε πλάκα, έτσι;…
Τα πλεονεκτήματα: Πολλοί ψηφοφόροι είναι επαρκώς ψημένοι για μια τέτοια ψήφο.

ΛΑΕ
Τι ελπίζει: Ωχπαναΐαμ. Ξέρωγω, να πάρει έστω ένα 3%.
Τι φοβάται: Δεν θα πάρει το 3% και θα εξαφανιστεί..
Τι επιδιώκει: Να καταφέρει να μπει στον χάρτη.
Πού στηρίζεται: Ειλικρινά, δεν ξέρω, μάλλον στην απογοήτευση από τη ΣΥΡΙΖοΤΙΝΑ.
Τα μειονεκτήματα: Παρότι αποτελείται από προβεβλημένα πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑς, δεν κατάφερε ποτέ ως τώρα να πείσει τους ψηφοφόρους.
Τα πλεονεκτήματα: Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Τι ελπίζει: Ένα ποσοστό καλύτερο από αυτό του 2015.
Τι φοβάται: Μια από τα ίδια με πριν.
Τι επιδιώκει: Να πείσει ότι αποτελεί βιώσιμη λύση για αριστερούς ψηφοφόρους.
Πού στηρίζεται: Στην απογοήτευση από τον ΣΥΡΙΖΑς.

ΜεΡΑ25
Τι ελπίζει: Να καταφέρει να πετύχει το πολυπόθητο 3%.
Τι φοβάται: Να μην το πετύχει, αντιθέτως, να τα πάει χάλια.
Τι επιδιώκει: Να μπει με αξιώσεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Πού στηρίζεται: Βαρουφάκης, Βαρουφάκης, Βαρουφάκης.
Τα μειονεκτήματα: Δυστυχώς δεν κατάφερε, παρά τον Γιάνη, να περάσει μήνυμα στον κόσμο.
Τα πλεονεκτήματα: Βαρουφάκης.

Χρυσή Αυγή
Όσοι την ψηφίσετε είστε ναζί. Ελπίζω να το καταλαβαίνετε και να εξαφανιστείτε από προσώπου γης.

Advertisements

Σεβέρνα στρατηγική

image001Εν γνώσει μου ότι έχουν χυθεί τόνοι μελανιού –πραγματικού και ηλεκτρονικού- γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα ήθελα να πω μερικά πραγματάκια, καθώς προσωπικά θεωρώ ότι καλό θα είναι να μη βλέπουμε τη λύση στο Μακεδονικό αποκομμένη από μια γενικότερη στρατηγική που εδώ και κάμποσο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑς μοιάζει να έχει θέσει σε εφαρμογή και που grosso modo θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως «μεταμνημονιακή αντεπίθεση».

Μετά την κωλοτούμπα του Ιούλη του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑς ήξερε ότι οι βραχυπρόθεσμες συμμαχίες που είχε συνάψει με ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα κατέρρεαν υπό το βάρος της εφαρμογής του νέου μνημονίου. Επίσης, ήξερε ότι η αριστερή του πτέρυγα που είχε αποχωρήσει με το σχηματισμό της ΛΑΕ του αφαιρούσε και το τελευταίο φύλλο συκής αριστερότητας που θα μπορούσε να επικαλεστεί.

Η ανάγκη μιας νέας στρατηγικής ήταν απαραίτητη, αν ο ΣΥΡΙΖΑς δεν ήθελε να επιστρέψει σταδιακά στο 4-5% του παρελθόντος την επόμενη φορά που θα γίνονταν εκλογές. Οπότε, κατά την άποψή μου, ο ΣΥΡΙΖΑς χάραξε νέους στόχους οι οποίοι θα μπορούσαν να ανταποκριθούν καλύτερα στο νέο περιβάλλον. Να θυμίσω εδώ ότι οπορτουνιστής είναι αυτολεξεί εκείνος που αρπάζει τις ευκαιρίες για την προσωπική του ανέλιξη και επιτυχία.

Κατά τη γνώμη μου, ο ΣΥΡΙΖΑς επέλεξε να εφαρμόσει κανονικά και με το νόμο το μνημόνιο, με στόχο να τελειώσει από τον βραχνά της διαρκούς ασφυκτικής παρακολούθησης από διάφορους περίεργους που μονίμως έβρισκαν κι άλλη μια αδυναμία της οικονομίας, της διοίκησης ή όποιου άλλου τομέα έκριναν οι Θεσμοί ότι είχε ζουμί. Εν ολίγοις, εφάρμοσε το μνημόνιο για να τελειώνει με αυτό, αλλά και για να στείλει μήνυμα ότι είναι doer και ότι τέλος πάντων δεν είναι η δύναμη που θα οδηγήσει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αλλά ένα κόμμα εξουσίας που μια χαρά κομπρεμιά μπορεί να κάνει με όλους εκείνους που τα παλιά χρόνια ήταν εχθροί του.

Σε δεύτερο επίπεδο, ωστόσο, η νέα στρατηγική προέβλεπε και ένα διαφορετικό στήσιμο για μετά το τέλος του μνημονίου και την πορεία προς τις εκλογές. Και η στρατηγική αυτή ήταν λίγο διαφορετική: πλέον ο ΣΥΡΙΖΑς θα παρουσιαζόταν ως μια προοδευτική δύναμη ουσιαστικής αλλαγής στον τόπο, με ρόλο στη διεθνή σκηνή, με δυναμική, η οποία θα μπορούσε να πάρει το ρόλο που το ΠΑΣΟΚ/ΔΗΣΥ/ΚΙΝΑΛ/γευσητηςεβδομάδας είχε αποποιηθεί όταν αποφάσισε να γίνει κολαούζο του Σαμαρά.

Στο πλαίσιο αυτό ο Τσίπρας άρχισε τα παιχνίδια-επαφές με Βαλκάνιους, με τους Μεσογειακούς, με Αίγυπτο ΚΑΙ Ισραήλ, ενώ στο εσωτερικό άρχισε να παίζει το παιχνίδι «δείτε τι ωραία που θα είναι τώρα που δεν έχουμε μνημόνιο», είτε μη κόβοντας τις συντάξεις, είτε περνώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού, είτε εξαγγέλλοντας προσλήψεις στα δημόσια σχολεία, είτε κλείνοντας το μάτι για μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ, είτε αφήνοντας να εννοηθεί ότι και το αφορολόγητο θα τη γλυτώσει. Με αυτόν κυβέρνηση, φυσικά.

Αν κάποιος δει τα πράγματα λίγο πιο συνολικά, προσθέσει σε αυτά διάφορα μπαχαρικά όπως συνταγματική αναθεώρηση, τη φάση με την Εκκλησία και τους παπάδες, τα διάφορα πανηγυράκια στις Περιφέρειες (εχμ, σόρι, συνέδρια για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο, ΛΟΛ), ίσως συμφωνήσει ότι όλα αυτά σχηματίζουν μια εικόνα που καμία σχέση δεν έχει με τον ΣΥΡΙΖΑς του Γενάρη του 2015 που εύκολα κάποιος μπορούσε να το παρομοιάσει σε ευήκοα ώτα ως ορδή σταλινικών που έρχεται να μετατρέψει στη χώρα σε νέο Σοβιέτ.

Και, κάπου εκεί μπαίνει και η επίλυση του Μακεδονικού, που, προφανώς, σε μεγάλο βαθμό έρχεται από έξω (τόσα χρόνια το δούλευε ο Νίμιτς, σιγά μην περίμενε τον Κοτζιά και τον Ντιμιτρόφ να ψάξουν για λύσεις εκ του μηδενός…), αλλά χτυπά ακριβώς στο κέντρο του προαναφερθέντος σχεδίου με μπόνους την μετατροπή του Τσίπρα σε statesman διεθνούς βεληνεκούς, ο οποίος κόντρα σε θεούς και δαίμονες πετυχαίνει εκεί που κανένας προηγούμενος δεν τόλμησε.

Το Μακεδονικό ήταν στην πραγματικότητα ένα σχετικά χαμηλής έντασης πρόβλημα, ιδίως από τη στιγμή που το ΝΑΤΟ είχε «παγώσει» την ένταξη της ΠΓΔΜ και περίμενε μπας και βρεθεί λύση (έχοντας, φυσικά, σαφέστατο plan B, το οποίο ο Καμμένος είχε μέσες-άκρες περιγράψει από το Αμέρικα) και γενικώς δεν υπήρχε καμία ιδιαίτερη πρεμούρα για την επίλυσή του. Ωστόσο, από τη στιγμή που Τσίπρας και Ζάεφ φάνηκαν δεκτικοί στην ιδέα, κανείς δεν θα έλεγε και όχι.

Παρενθετικά, κατά την άποψή μου, η ιδέα ότι το Μακεδονικό χρησιμοποιήθηκε για να διασπάσει τη ΝΔ είναι τελείως λάθος, καθώς η ΝΔ (θεωρεί ότι) βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κυβέρνηση, οπότε ποιος ασχολείται με αυτά όταν έχει τόσα ραντεβού με το ράφτη για τα υπουργικά κοστούμια. Έτσι, ο Μητσοτάκης βρήκε μια αστεία δικαιολογία –τη «μυστική διπλωματία», λες και η διπλωματία είναι ποτέ φανερή…- για να πει «όχι» στα γρήγορα και να θεωρεί ότι μπορεί να αντέξει το έξωθεν ξύλο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο στόμας του εκστόμισε ακόμα και την ανοησία περί ανταλλαγής του Μακεδονικού με τις συντάξεις, δείγμα ότι είχε αποφασίσει να μετέλθει κάθε μέσου για να απορρίψει ένα σχέδιο που, αν ήταν κυβέρνηση, θα το είχε αποδεχθεί με τριπλό τολούπ ευτυχίας.

Αντιθέτως, το Μακεδονικό χρησιμοποιήθηκε (και έχει σωστά επισημανθεί) για να τελειώνει ο ΣΥΡΙΖΑς με τους γύρω-γύρω, είτε αυτοί είναι το Ποτάμι, είτε η τελευταία έκδοση του ΠΑΣΟΚ, είτε οι ΑΝΕΛ, οι οποίοι ηλιθιωδώς έπεσαν στην παγίδα της Συμφωνίας και τώρα φυσικά βαίνουν προς την εξαφάνιση. Στην ουσία, με τη Συμφωνία ο ΣΥΡΙΖΑς τελειώνει και τυπικά την άβολη συγκατοίκηση με Καμμένο και εξαϋλώνει τους άλλους φορείς της κεντροαριστεράς, με στόχο να απορροφήσει τους ψηφοφόρους τους.

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών έδωσε στον Τσίπρα το διεθνές κύρος που επιδίωξε να αποκτήσει (ήδη μετά το δημοψήφισμα ήταν ο Alpha Dog στην ελληνική πολιτική σκηνή), έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη ΝΔ η οποία έκανε τεράστια κωλοτούμπα με την πρόταση δυσπιστίας, άφησε τους υπόλοιπους σε θέση «τι-έγινε-ρε-παιδιά» και επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑς να συνεχίσει μέχρι τις εκλογές την τακτική του «δείτε-τι-μπορώ-να-κάνω-τώρα-που-τελείωσα-με-τα-μνημόνια».

Σε αυτό, φυσικά, τον βοηθά και η αλλοπρόσαλλη τακτική της ΝΔ που, αντί να το παίξει ήρεμη δύναμη και να περιμένει τις εκλογές, επιχειρεί κάθε τόσο να αλλάξει την ατζέντα, συνήθως σπάζοντας τα μούτρα της, κυρίως λόγω ανικανότητας της ηγεσίας της, αλλά και της «λευκής απεργίας» των πιο κωλοπετσωμένων μέσα στο κόμμα να βάλουν skin in the game.

Στην πραγματικότητα, ΙΜΟ, με εξαίρεση το Μάτι, όπου φάνηκε ότι ο μηχανισμός είναι για τα μπάζα, η στρατηγική αυτή δουλεύει: ακόμα και οι εντελώς αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μεν ΝΔ έχει ταβανιάσει, ο δε ΣΥΡΙΖΑς τσιμπάει ποσοστά εδώ κι εκεί. Όσο για το κόστος του Μακεδονικού, προσωπικά θεωρώ ότι θα είναι αμελητέο, όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές, καθώς ενδεχομένως ανακίνηση του θέματος θα προκαλεί πληγές στη ΝΔ (για όλους τους δεξιότερά της, η στάση της ήταν αμφιλεγόμενη…).

Το αν τελικά η στρατηγική λειτουργήσει θα φανεί στο τέλος, ωστόσο, προσωπικά τη θεωρώ αρκετά έξυπνη από κάποιον που παρουσιάζεται ως «πρόεδρος 15μελούς» και «καταληψίας».

Can ov Worms

can_ov_wormsMπορεί ο Τσίπρας στο Υπουργικό Συμβούλιο να είπε διάφορες -διάφορης βαρύτητας- μπουρδίτσες, όμως με το γνωστό τσιπρικό του τρόπο (μισοβαριεστημένο, μισοσόβαρο) είπε και μια μεγάλη αλήθεια: ότι η ΝΔ με τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το σκοπιανό/μακεδονικό δίνει χώρο και νομιμοποιεί διάφορα φασιστοειδή τα οποία υπό το πρόσχημα «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» (διαβάζεται με προφορά ούρουκ-χάι) έχουν ξαναβγεί στους δρόμους και ασχημονούν.

Είχα την ελπίδα ότι μετά τη μαφιόζικη εκτέλεση στα γραφεία των χρυσάβγουλων στο Νέο Ηράκλειο, το γενικότερο πογκρόμ που υφίστανται από αντιφασίστες και το άγχος για την εξέλιξη της δίκης τους, τα ναζίδια θα έμεναν κατά το δυνατόν φρόνιμα και λίιιιγο πιο μαζεμένα. Ωστόσο με το πρόσχημα των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό ξαναπήραν τους δρόμους και -φοβάμαι- ξαναπαίρνουν τα πάνω τους.

Μάλιστα, επειδή είναι ούγκανα με μηδενικό ένστικτο αυτοσυντήρησης και μηδενική συνείδηση των πράξεών τους (μόνο η καύλα του «ξαναπήραμε τους δρόμους» τους φτάνει) θεωρώ ότι δεν απέχουμε πολύ από έναν νέο Φύσσα. Ο ξυλοδαρμός του ανθρωπάκου στη Θεσσαλονίκη θα έπρεπε λογικά να έχει βαρέσει κόκκινους συναγερμούς παντού, αλλά δεν το βλέπω και μη μου πείτε ότι έγιναν προσαγωγές ή συλλήψεις, γιατί θα σας πω ζήσε μάη μου…

Θεωρώ ότι η κυβέρνηση δεν έχει πάρει όσο σοβαρά θα έπρεπε την ιστορία αυτή και ότι η ΝΔ παίζει με τη φωτιά, δίνοντας πολύ χώρο σε φασίστες να κινούνται και να δρουν ανενόχλητοι και «νομιμοποιημένοι» από την έκφραση της «λαϊκής οργής» για το «ξεπούλημα» της «Μακεδονίας μας» (διαβάζεται με φωνή ορκ). Το κακό δεν αργεί να γίνει και, αν γίνει, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολο να μαζευτούν. Μπορεί να γελάμε με τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια των 200 -μαζί με τα αδέσποτα- ατόμων, αλλά ανάμεσά τους βρίσκονται και μουρλοί ναζί που δεν το έχουν σε τίποτα να απαντήσουν με φαλτσέτα σε κάποιο ειρωνικό σχόλιο περαστικού.

Το πράγμα έχει αρρωστήσει πολύ, το ντενεκεδάκι με τα σκουλίκια έχει ανοίξει και καλό θα ήταν να κλείσει όσο πιο γρήγορα γίνεται για το καλό όλων μας.

Καβαλώντας το κύμα και άλλες ιστορίες για σέρφερς

surfinhΝομίζω ότι ήταν ο μέγας πολιτικός αναλυτής Snake Plissken που είχε πει ότι πολλές μεγάλες πολιτικές καριέρες φτιάχτηκαν από μια συγκυρία και την ικανότητα ενός πολιτικού να την καβαλάει.

Η Θάτσερ κέρδισε δεύτερη τετραετία χάρη στα Φόλκλαντς, ο Μακρόν την έκανε γρήγορα από την κυβέρνηση Ολάντ και κατάφερε να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας (με τη βοήθεια, φυσικά, και της πλήρους διαφθοράς της Δεξιάς και διάλυσης των Σοσιαλιστών), ο Ρήγκαν διέλυσε τον Κάρτερ εκμεταλλευόμενος την ομηρεία στην Τεχεράνη… τα παραδείγματα είναι και πολλά και δείχνουν πόσο μετράει να πιάνεις στον αέρα πότε έρχεται το κύμα, και να πηδάς επάνω του όσο ακόμα αυτό φουσκώνει.

Φυσικά. Υπάρχουν και αντιπαραδείγματα: ο Χούβερ, π.χ., στην κρίση του ’29 έπαθε Σόιμπλε και αύξησε τους φόρους για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό, ανοίγοντας το δρόμο για το Νιου Ντιλ του Ρούσβελτ, παρότι ο ίδιος επιχείρησε στην αρχή να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες.

Με τα παραπάνω, θέλω να πω ότι είναι μεγάλη μαγκιά να οσμίζεσαι πού πάει το πράγμα και να μπορείς να αξιοποιείς τη συγκυρία στην πολιτική.

Στην Ελλάδα της κρίσης, το καλύτερο παράδειγμα ανθρώπου που καβάλησε το κύμα την κατάλληλη στιγμή είναι ο Τσίπρας ειδικά και ο ΣΥΡΙΖΑς γενικά. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Τσίπρας δείχνει να αντιλαμβάνεται καλύτερα τη συγκυρία, να ξέρει πώς να την αξιοποιήσει και ταυτόχρονα, ακόμα κι όταν αυτή είναι αρνητική, να μπορεί να βγει αλώβητος (πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα…).

 

Δείτε τους προκατόχους του: ο ΓΑΠ του 46% εξανέμισε το πολιτικό του κεφάλαιο μέσα σε ενάμιση χρόνο (θυμίζω ότι είχε… παραιτηθεί από πρωθυπουργός τον Ιούνιο του 2011, από τηλεφώνου και στον Σαμαρά, αλλά το είχε δεχθεί) κι ο Σαμαράς, τον Νοέμβριο του 2011, αντί να πει, εκλογές εδώ και τώρα, έκαψε το πολιτικό μομέντουμ του με την συγκυβέρνηση Παπαδήμου.

(Παρένθεση: για όσους λεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑς από το 2010 ετοιμάζεται για κυβέρνηση, να πω ότι
-Πρώτον, από τα τέλη του 2007 οι δημοσκοπήσεις του έδιναν 20άρια ξεγυρισμένα και χρειάστηκε ο Γρηγορόπουλος, τα επεισόδια και τα «δικαστήρια» στο Μέγκαμου, αλλά και η ίδια η Αλέκα με την περίφημη φράση «ο ΣΥΡΙΖΑς να σταματήσει να καλύπτει τους κουκουλοφόρους», για να ξαναπέσει στα γνωστά τριοτεσσάρια του

-Δεύτερον, μέχρι την κυβέρνηση Παπαδήμου, ο ΣΥΡΙΖΑς εισέπραττε ελάχιστα από τη δυσαρέσκεια για το ΠΑΣΟΚ και χρειάστηκε να αυτοχειριαστεί ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για να πάρει τα πάνω του.
Κλείνει η παρένθεση)

Ο Τσίπρας καβάλησε λοιπόν τη συγκυρία το 2012 και από κει και πέρα όλα βαίνουν «κανονικά» για τον ίδιο και το κόμμα του:

-Αρχικά έκανε την περήφανη διαπραγμάτευση. Την πίστευε ο ίδιος ή όχι, λίγη σημασία έχει, το ουσιώδες είναι ότι την έκανε. Απέτυχε, διότι προφανώς δεν είχε στα χέρια του βιώσιμο εναλλακτικό σχέδιο, αλλά και διότι η εντολή που είχε λάβει ήταν «ευρώ πάση θυσία».

-Στη συνέχεια συμβιβάστηκε, αφού πρώτα υποχρέωσε και όλα τα υπόλοιπα κόμματα να συνυπογράψουν το συμβιβασμό, ενώ παράλληλα απέκτησε και ηγετική στόφα με το δημοψήφισμα.

-Μετά έφερε μνημόνιο, πήρε εκλογές, παρότι έχασε σχεδόν το ένα τρίτο του κομματικού/στελεχιακού δυναμικού και στη συνέχεια το εφάρμοσε. Χωρίς μα και μου και ισοδύναμα και θα τα βρούμε και όλα εκείνα που είχαν οδηγήσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε πλήρη απαξίωση στα μάτια των δανειστών.

(Νέα παρένθεση: ναι, παιδιά, αυτό είναι το μνημόνιο, με πετσοκομμένες συντάξεις, και μισθούς-φιλοδώρημα και πλειστηριασμούς και Υπερταμεία και κατασχέσεις και απ’ όλα, ΑΥΤΟ ζητούσαν από την αρχή οι δανειστές και αυτό ήταν που ούτε ο ΓΑΠ ούτε ο Σαμαράς ούτε καν ο Παπαδήμος δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν. Ξανακλείνει η παρένθεση)

-Και τώρα ετοιμάζεται να τελειώσει με το μνημόνιο και να κηρύξει την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα, μέρος της οποίας είναι και το κλείσιμο διαφόρων θεμάτων όπως το σκοπιανό ή τα ελληνοτουρκικά (που δεν θα κλείσουν).

Προφανώς, όλα αυτά έχουν και θύματα και δράματα και τεράστιες απώλειες. Ωστόσο, ο ίδιος ο Τσίπρας και οι συν αυτώ λένε κάτι απλό: παλέψαμε, χάσαμε, συμβιβαστήκαμε, εφαρμόσαμε τη συμφωνία –και τίποτα παραπάνω, ε, Βαγγέλη, θυμάσαι το «χαράτσι» στα ακίνητα;- και τώρα τελειώνουμε και βλέπουμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια.

Και απέναντι σε αυτό, τι κάνουν οι άλλοι σέρφερς; Τι κάνει ο φιλελεύθερος Κυριάκος; Μα, φυσικά, πλατσουρίζει στα θολά νερά του εθνικισμού, παρέα με Φράγκους, Άνθιμους και χρυσάβγουλα, τρομοκρατημένος μη τύχει και του φύγουν προς τα δεξιά όλοι όσοι με τόσο κόπο μάζεψαν ο Άδωνις κι ο Βορίδης και σφυράει κλέφτικα όταν του θυμίζουν ποιες ήταν οι θέσεις του κόμματός του για την ΠΓΔΜ και το όνομά της.

Κι αυτό, όταν δεν τρώει τα μούτρα του στη Βουλή ή δεν φωτογραφίζεται με κόσμο καθισμένο σε δεμάτια σανό (!) ή δεν χρησιμοποιεί σκίτσα του Αρκά για να επιχειρηματολογήσει στο Κοινοβούλιο ή απορεί γιατί γελάει ο κόσμος όταν δηλώνει «έξι μηνών πολιτικός κρατούμενος» ή μιλάει για εξωγήινους.

Ειδικά για το θέμα της ΠΓΔΜ ο Κυριάκος έχει καταφέρει να κάνει τον Θεοδωράκη να μοιάζει με statesman και να φέρει ακόμα και τον Μαραντζίδη σε απόγνωση, τον Μαραντζίδη που ήταν ικανός στις δημοσκοπήσεις του να κάνει τον Κυριάκο φαβορί για Όσκαρ, Νόμπελ και το γκραν πρι της Μόντσα, ξερωγώ.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Κυριάκος έχει απέναντί του μια κυβέρνηση που κατά τεκμήριο απέτυχε, καθώς δεν υλοποίησε ούτε ένα από όσα ευαγγελιζόταν όταν ζητούσε την ψήφο του κόσμου και η οποία έχει καταφέρει να ξενερώσει την πλειοψηφία όσων την ψήφισαν αρχικά, αλλά και έχει περάσει και εφαρμόζει μέτρα και πολιτικές που ούτε στο όνειρό τους δεν πίστευαν οι δανειστές ότι θα δουν στην Ελλάδα. Κι όμως, με τη συγκυρία να του κλείνει το μάτι πονηρά, αυτός προτιμά να ρίχνει το σερφάκι του σε μικρά και άκακα κυματάκια, νομίζοντας ότι βρίσκεται σε πόιντ μπρέικ ξερωγώ.

Και τι έχει καταφέρει; Να σας πω τι έχει καταφέρει: έχει ταβανιάσει τη συσπείρωση της ΝΔ ενάμιση χρόνο πριν τις εκλογές, έχει υιοθετήσει ρητορική που δεν έχει καμία σχέση με το φιλελεύθερο προφίλ που καλλιεργούσε από το 2004, κάνει αντιπολίτευση τελείως οπορτουνιστική (άρα μικρής διάρκειας και χαμηλού impact) και κυρίως δεν έχει καταφέρει να πείσει μια πιο μετριοπαθή –αλλά κρίσιμη- μάζα ψηφοφόρων ότι δεν θα αποτελέσει ένα κακέκτυπο του Σαμαρά, που ο εξ απορρήτων του είχε πίτσι-πίτσι με χρυσάβγουλα.

Και τι στοίχημα βάζετε ότι με τη στάση που τηρεί για τα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό θα καταφέρει να πείσει όλο το μετριοπαθές ψηφοφορικό σώμα να το βάλει στα πόδια; Στην ουσία, υποστηρίζοντας τις παραφροσύνες, όχι μόνο δεν θα εισπράξει, όχι μόνο δεν θα καταφέρει αυτό που ενδόμυχα επιδιώκει (τα συλλαλητήρια να γίνουν εφαλτήριο για διαμαρτυρίες συνολικά κατά της κυβέρνησης), αλλά θα ενισχύσει και τις φυγόκεντρες τάσεις εντός της ΝΔ είτε ενισχύοντας ακραίες φωνές που είναι πιο ορίτζιναλ ακροδεξιοί από τον ίδιο είτε προκαλώντας αποστροφή στα πιο ήπια κομμάτια του κόμματος που τον βλέπουν να σύρεται πίσω από Άνθιμους και Φράγκους.

Προσωπικά θεωρώ ότι δύσκολα θα υπάρξει λύση στο Σκοπιανό. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, ο Τσίπρας εμφανίζεται ως statesman που προσπαθεί για το καλύτερο, θέτοντας όρους και προϋποθέσεις, και ο Κυριάκος ως προσάρτημα των πιο ακραίων εκφάνσεων της δεξιάς στην Ελλάδα. Ναι, παίζει και να αποκόψει πιθανές αποχωρήσεις προς τα δεξιά του, ωστόσο, το κόστος θα είναι τεράστιο και, μαντέψτε, ο άλλος θα συνεχίσει να είναι καβάλα στο κύμα.

Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Μαριέττα for President

Μαριέττα-Γιαννάκου1Disclaimer: το παρακάτω κείμενο γράφεται με τον Κλύστυ σας να αγνοεί αν η κατάσταση της υγείας της κυρίας Γιαννάκου της επιτρέπει να ανταποκριθεί στα –έστω τυπικά- καθήκοντα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Θεωρώντας, πάντως, ότι μάλλον μπορεί να ανταποκριθεί, μένω και επιμένω. Anyway…

Mε το βασικό σενάριο θα θέλει τον ατσαλάκωτο Αβραμόπουλο να προτείνεται για ΠτΔ, θέλω να πω ότι μια τέτοια κίνηση από τον ΣΥΡΙΖΑς θα αποτελέσει μια μεγάλη πρώτη απογοήτευση για τον κόσμο που περιμένει κάτι νέο από αυτόν: ο Αβραμόπουλος μπορεί να μοιάζει ως ο τέλειος maitre d’, αλλά θεωρώ ότι για τη θέση του ΠτΔ χρειάζεται ένα πρόσωπο που να σηματοδοτεί μια πιο συνολική αλλαγή στην πολιτική κατάσταση της χώρας. Και ο Αβραμόπουλος κάθε άλλο παρά αυτό το πρόσωπο είναι.

Αν δεχθούμε ότι πλέον είναι η σειρά ενός κεντροδεξιού να γίνει ΠτΔ, πιστεύω ότι η Μαριέττα Γιαννάκου αποτελεί την καλύτερη επιλογή για αυτή τη θέση. Και επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, θα παραθέσω τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της επιλογής, αρχίζοντας, μάλιστα από τα μειονεκτήματα, για να δούμε γιατί επιμένω σε αυτό το πρόσωπο.

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Έχει συγκρουστεί χοντρά με τον ΣΥΡΙΖΑς για τη διαβόητη μεταρρύθμισή της στην εκπαίδευση, όταν ήταν υπουργός Παιδείας, και αυτό μπορεί να έχει αφήσει εκατέρωθεν πληγές.

– Είναι, εχμ, δεξιά. ΟΚ, δεν είναι ακροδεξιά, όπως ο Σαμαράς και η παρέα του. Δεν είναι ουγκ δεξιά, όπως ο Γιακουμάκος ή η Βούλτεψη. Δεν είναι γλοιώδης νεοφιλελέ δεξιά όπως π.χ. ο Χατζηδάκης. Αλλά, είναι δεξιά και δεν το κρύβει.

– Είναι ανακατωσούρα και αγύριστο κεφάλι και αυτό μπορεί εύκολα να προκαλέσει προβλήματα, έστω κι από την περιορισμένης ευθύνης θέση του ΠτΔ. Προσθέστε ότι είναι και τζόρας και αυτό μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εκρηκτικό μείγμα.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Είναι έντιμη, ηθική, σοβαρή, καταρτισμένη, βαθύτατα πολιτικό ον και ποτέ δεν έχει δείξει συμπεριφορές ακραίες ή ανεπίτρεπτες. Επίσης, προτίμησε να συγκρουστεί ακόμα και με κομμάτι της ΝΔ, παρά να συμπεριφεθεί αντιθεσμικά στο θέμα του βιβλίου της Ιστορίας.

– Είναι γυναίκα και άτομο με αναπηρία. Nuff said.

– Eίναι βαθύτατα ευρωπαΐστρια, αλλά καθόλου ευρωλιγούρης, αντιθέτως, δεν έχει ποτέ κρυφτεί από την κριτική στις τραγικές δυσλειτουργίες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

– Έχει σοβαρή και ισχυρή ακτινοβολία στην Ευρώπη και διεθνώς. Έχει την άνεση να μιλάει με όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους οποίους γνωρίζει προσωπικά, ξέρει κόσμο και μπορεί να βοηθήσει στη διεθνή εικόνα της κυβέρνησης.

– Παρά το γεγονός ότι ο Σαμαράς την είχε ουσιαστικά παρατήσει στις Βρυξέλλες (δύο χρόνια δεν την πήρε ούτε τηλέφωνο…), η Μαριέττα έδωσε στο Ευρωκοινοβούλιο ουκ ολίγες μάχες, ώστε η Ελλάδα να μην περιθωριοποιηθεί, πολλές εκ των οποίων τις κέρδισε χάρη στις γνωριμίες και την προσωπικότητά της.

Αν συμφωνείτε ότι τα πλεονεκτήματά της είναι πιο σημαντικά από τα μειονεκτήματά της, τότε, νομίζω ότι θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑς να τη σκεφθεί σοβαρά προτού κάνει μια τόσο ανόητη κίνηση, όσο αυτή της πρότασης Αβραμόπουλου για ΠτΔ.

‘Στώ!

Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι; 🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…