Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι; 🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

Advertisements

Συμμαχίες απόγνωσης

desperationΌταν σε κάποιες εφημερίδες βγήκε το σενάριο της μεγάλης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑς-ΝΔ, μετά από εθνικές εκλογές, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα. Και κυριολεκτικά σοκαρίστηκα όταν το σενάριο αυτό μετατράπηκε και σε δημοσκοπικό ερώτημα, όπου, μάλιστα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων εμφανίζεται να το επικροτεί.

Όχι γιατί ήταν ένα σενάριο που δεν είχε εμφανιστεί ξανά: εδώ και κάμποσους μήνες το είχα ακούσει να συζητιέται χαλαρά σε ένα πηγαδάκι αποτελούμενο κυρίως από οπαδούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν μια σχετικά καλή πληροφόρηση για τα σενάρια που απεργάζονται οι ηγεσίες τους. Αλλά, διότι ήταν ένα σενάριο το οποίο ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, για λόγους που νομίζω ότι είναι προφανείς.

Τότε, γιατί η δημοσιοποίησή του; Και γιατί τώρα;

Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι ότι το σενάριο αυτό βγήκε για να καεί. Κάποιος, πιθανότατα από το ΠΑΣΟΚ (χωρίς να αποκλείω να προέρχεται και από τη Συγγρού), το έδωσε στα ΜΜΕ, προκειμένου να υποχρεώσει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να το διαψεύσουν μετά βδελυγμίας και έτσι να σταματήσει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Ωστόσο, η επιμονή στο σενάριο αυτό και η μετατροπή του σε δημοσκοπικό εύρημα δείχνει κατά την άποψή μου ότι η σκέψη για έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό αποτελεί πλέον μείζον ζήτημα για το ελληνικό «σύστημα». Προφανώς η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑς, η διαρκής πτώση της ΝΔ και η σταδιακή εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ δημιουργούν στο σύστημα την ανάγκη εξέτασης άλλων εναλλακτικών, ώστε η χώρα να παραμείνει αταλάντευτα στο δρόμο που ακολουθείται ως σήμερα. Και, τι καλύτερο από μια «μεγάλη συνεννόηση», μια ευρεία συνεργασία δυνάμεων για τη «σωτηρία της πατρίδας», ε;

Όμως, ακόμα κι αυτή η εξήγηση δεν μου καθόταν ακριβώς καλά, αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε. Ε, μια φωτογραφία του «μάρτυρα του εκσυγχρονισμού» ( :mrgreen: ) Τάσου Γιαννίτση ήταν αρκετή για να μου αποκαλύψει το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Το οποίο δεν είναι άλλο από την κεντροαριστερά.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: η ιστορία της ανασύστασης της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα αποτελεί για τον Κλύστυ σας αντικείμενο μεγάλη θυμηδίας. Βλέποντας τους υποχρεωτικούς Μπίστηδες μαζί με τα ρετάλια της Σημιτοκρατίας, κάτι εξ αριστερών υποστηρικτές των μνημονίων και κάτι «αριστερούς του χαβιαριού» να αγωνίζονται για την επανόρθωση της «κεντροαριστεράς» και της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα, με πιάνουν ασταμάτητα γέλια. Τουλάχιστον οι ΕσΠεΝτέδες είχαν την ειλικρίνεια να παραδεχθούν ότι αποτελούν ένα δεξιό κόμμα, προτού συνεργαστούν εκ νέου με την Αγγέλα. Οι δικοί μας, ωστόσο, είναι αδιόρθωτοι… ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

Βλέπεις, αναγνώστη μου, όσο κι αν το σύστημα επιδιώκει τη μακροημέρευσή του, δεν είναι τρελό: αντιλαμβάνεται ότι μια μεγάλη κυβερνητική συμμαχία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑς και ΝΔ είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει, καθώς θα οδηγήσει σε ταχύτατη κατάρρευση και τα δύο κόμματα. Άλλωστε, γι’ αυτό και μέχρι τη δημοσιοποίηση αυτών των σεναρίων είχε ποντάρει στη δημιουργία ενός κεντροαριστερού πόλου, ο οποίος θα κάλυπτε όλο το χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς και ο οποίος θα έπαιζε το ρόλο του μπαλαντέρ για τη συγκρότηση μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης, όταν αυτή του ΝΔΣΟΚ μοιραία θα κατέρρεε κάτω από το βάρος των ψεμάτων και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεών της και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που συνεχίζει να συντελείται στη χώρα.

Το γεγονός ότι το σύστημα παίζει το «σενάριο της απόγνωσης» σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το πείραμα της κεντροαριστεράς δεν αποδίδει. Και πώς να αποδώσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τόσο μα τόσο φθαρμένα. Όταν χρειάστηκαν μόνο μερικές φωτογραφίες από το Ακροπόλ για να γίνει σαφές ότι στόχος αυτής της κίνησης είναι η δημιουργία ασπίδας προστασίας γύρω από τον Σημίτη και τους συν αυτώ, ενώπιον των αδιάκριτων ερωτήσεων της δικαιοσύνης για τα έργα και τις ημέρες των κυβερνήσεών του, αλλά και της διαρκώς αυξανόμενης συνείδησης των πολιτών ότι επί Σημίτη μπήκαν τα θεμέλια αυτής της κρίσης.

Όταν ακόμα και άνθρωποι που ήταν έτοιμοι να στηρίξουν την κάθε μορφής εξουσία αποτραβιούνται φοβισμένοι από το εγχείρημα, μπας και η καταβύθιση του ΠΑΣΟΚ δεν τους πάρει μαζί του. Όταν, πέραν του οιουδήποτε ευχολογίου διατυπώνεται ως «προγραμματική αρχή», διακηρυγμένος στόχος είναι το κόψιμο της φόρας του ΣΥΡΙΖΑς. Όταν στο τέλος-τέλος κανείς από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία δεν έχει δώσει έστω ένα ψήγμα αυτοκριτικής για τις ευθύνες της κεντροαριστεράς για τα χάλια –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά- που επικρατούν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια: μπορεί η δεξιά να έριξε τις ατομικές βόμβες της λιτότητας και του τσαλαπατήματος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, αλλά το «Manhattan Project» που γέννησε αυτές τις βόμβες σχεδιάστηκε από σοσιαλδημοκράτες.

Αρκεί μια ματιά στις θέσεις της ΔΗΜΑΡ σχετικά με την κεντροαριστερά για να καταλάβει κανείς πόσο τοξικό ήταν το σχέδιο. Αρκεί να δει κανείς τη πλήρη μεταστροφή του Λυκούδη για να βαρέσουν όλοι οι συναγερμοί μαζί. Εξ ου και η θεώρησή μου ότι το πείραμα έχει αποτύχει και ότι σιγά-σιγά το σύστημα ξεμένει από εναλλακτικές και, πλέον, θα τραβάει από το καπέλο του ό,τι βρίσκει, μήπως και κατορθώσει να ελέγξει κάπως την πορεία των πραγμάτων.

«Κάτσε, ρε Κλύστυ», θα μου πεις αναγνώστη μου, «δηλαδή, μου λες ότι το σύστημα συνεχίζει να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑς; Πλάκα με κάνεις;». Όχι, δεν τον φοβάται, αλλά δεν τον εμπιστεύεται κιόλας. Γιατί δεν τον κρατάει, όπως κρατάει το Βενιζέλο, όπως κρατάει το Σαμαρά, όπως κρατάει σχεδόν το σύνολο του ΝΔΣΟΚ ή των «κεντροαριστερών» δυνάμεων. Βλέπεις, τα πράγματα είναι απλά: αν τον κράταγε, σιγά μην ασχολιόταν μαζί του. Και κυβέρνηση αυτοδύναμη να έκανε, σιγά μην το σύστημα ανησυχούσε.

Όμως, ακόμα και σήμερα, με το ΣΥΡΙΖΑς να έχει πλανίσει πολλές γωνίες του, με τα επικοινωνιακά του λάθη να διαδέχονται το ένα το άλλο, είναι προφανές ότι δεν τον έχει στο χέρι. Γι’ αυτό, άλλωστε, και δίνει βήμα σε κάθε έναν που ασκεί εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑς (ο Αλαβάνος έχει γίνει το πόστερ μπόι των «Νέων»), γι’ αυτό και υπερτονίζει το κάθε επικοινωνιακό φάουλ, γι’ αυτό στην τελική τραβάει από το καπέλο το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. Γιατί οι εφεδρείες του έχουν τελειώσει και δεν ξέρει τι άλλο να κάνει και η κατάρρευση της κυβέρνησης του ΝΔΣΟΚ είναι κοντά. Γι’ αυτό. Δε μεταδίδω άλλο! 😎

My dirty black summer

Τελικά, ο διάλογος του Π. Ρουμελιώτη με το ΔΝΤ έχει πολλή πλάκα: όχι τόσο επειδή ο τέως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Ταμείο αποκάλυψε κάτι που, λίγο-πολύ, όλοι είχαμε καταλάβει -ιδίως από το Δεκέμβρη του 2010 και μετά-, όσο επειδή η απάντηση του ΔΝΤ προς τις αποκαλύψεις του Ρουμελιώτη στην ουσία τις επιβεβαιώνει με τον πλέον ηχηρό τρόπο. Το Ταμείο ΔΕΝ λέει ότι ο Ρουμελιώτης λέει μαλακίες ψέμματα, αλλά ότι απλώς, αντί να διαφοροποιηθεί, στήριξε τελικά το πρόγραμμα. Κάτι αναμενόμενο, εδώ που τα λέμε, ιδίως αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι ο Ρουμελιώτης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και -μάλλον- δεν θα πήγαινε κόντρα στην απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου για ένταξη της Ελλάδας στο “πρόγραμμα διάσωσης” της τρόικας.

Ωστόσο, όλα αυτά είναι δευτερευούσης σημασίας, κατά την άποψή μου. Τα σημαντικά είναι μπροστά μας και, δυστυχώς, αισθάνομαι ότι κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνει με το χειρότερο τρόπο τις απόψεις που είχα εκφράσει πριν από μερικούς μήνες, ότι, δηλαδή, με κύρια ευθύνη της Γερμανίας, η κρίση στην Ευρωζώνη, όχι μόνο δεν θα αντιμετωπιστεί, αλλά θα επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε η διάλυση της ζώνης του ευρώ να φαντάζει σχεδόν νομοτελειακή. Τότε, είχα γράψει ότι η Γερμανική κυβέρνηση έχει ουσιαστικά σταματήσει να ασχολείται με το ζήτημα της σωτηρίας της Ευρωζώνης και έχει στρέψει το ενδιαφέρον της αποκλειστικά και μόνο στο εσωτερικό της Γερμανίας και στις επικείμενες εθνικές εκλογές του 2013.

Τώρα πια, είναι προφανές ότι η Μέρκελ απλώς έχει “κλείσει” το μαγαζάκι της και περιμένει να δει πότε θα καταρρεύσει επισήμως η Ισπανία -ώστε να πάρει σειρά και η Ιταλία- προκειμένου να μελετήσει εκ νέου τις ενδεχόμενες κινήσεις της. Στα μάτια μου, στην Ευρωζώνη αυτή τη στιγμή παίζεται ένα αρρωστημένο παιχνίδι “chicken”, όπου οι πάντες περιμένουν να δουν ποια χώρα θα πει πρώτη “ασταδιάλα, βαρέθηκα και φεύγω”. Προσωπικά, δεν αποκλείω η πρώτη αποχώρηση να έλθει από την Ιταλία, η οποία με μια υποτιμημένη λιρέτα θα μπορεί να μπουστάρει τις εξαγωγές της, χωρίς, ωστόσο, να θεωρώ απίθανο να έχουμε και καμιά έκπληξη -για παράδειγμα, ουδείς γνωρίζει τι θα βγάλουν οι κάλπες του φθινοπώρου στην Ολλανδία. Το σίγουρο είναι ότι η Γερμανία έχει αποφασίσει να μπλοκάρει κάθε διαδικασία που θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα στην Ευρωζώνη, καθάρά για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς; Λίγα και πολλά, μαζί. Απο τη μία, εκτιμώ ότι η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚΜΑΡ συνεχίζει να πιστεύει ότι, άμα παίξει το ρόλο του καλού φυλακισμένου, τρώει όλο το φαΐ της και παίρνει όλα τα φάρμακά της, τελικά θα καταφέρει να την ψιλοσκαπουλάρει, αν και μια τέτοια τακτική νομοτελειακά θα οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση της -όποιας- οικονομίας έχει απομείνει στη χώρα. Φυσικά, οι προσωπικές στρατηγικές του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη ουδόλως με ενδιαφέρουν, ωστόσο δεν μπορώ να αποφύγω τη σκέψη ότι οι τύποι αυτοί βλέπουν πού πάει το πράμα και ότι απλώς αδυνατούν να ξεφύγουν, τόσο από τις δεσμεύσεις έναντι της Ευρώπης και του ΔΝΤ, όσο και από τις ιδεοληψίες και την προπαγάνδα που χρησιμοποίησαν προεκλογικά.

Προφανώς, είμαι τελείως κατά της εθελουσίας αποχώρησης από την Ευρωζώνη -τόσο για πρακτικούς λόγους, όσο και για να τη σπάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σε όσους εκτός Ελλάδας επιδιώκουν κάτι τέτοιο-, ωστόσο θεωρώ ότι χρειάζεται ένα contingency plan για όταν αρχίσει η shitstorm, κάτι που θεωρώ αδύνατο να επιτύχουν οι Σαμαροβενιφώτηδες και οι Στουρναρομιταράκηδες. Τόσο λόγω ανικανότητας, όσο και λόγω εμμονών/δεσμεύσεων. Οπότε, φοβάμαι ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν ταχέως μέσα στο καλοκαίρι, για να έλθει ο Σεπτέμβρης και να ανακαλύψουμε όλοι ότι οι χειρότεροι φόβοι μας έχουν γίνει πραγματικότητα.

Στο πλαίσιο αυτό, θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς και οιοδήποτε άλλο κόμμα που δεν ομνύει στον Χάγιεκ και τον Φρίντμαν θα πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα και να σχεδιάσουν την στρατηγική της επόμενης ημέρας, προκειμένου να μη δούμε εικόνες παρόμοιες με του κραχ να εκτυλίσσονται και στη χώρα. Το πώς θα είναι αυτή η στρατηγική, νομίζω ότι είναι προφανές. Το ζήτημα είναι να υπάρξει πειστικός λόγος και σαφής ελπίδα προς τους απεγνωσμένους πολίτες. Ξέρω, είναι πολύ δύσκολο. Όμως, άλλος δρόμος φοβάμαι ότι δεν υπάρχει πλέον.

Πλίνθοι και κέραμοι…

1. Με στεναχωρεί η αμηχανία του κυρ-Φώτη, που παλιότερα τον συμπαθούσα πολύ, αν και υποψιαζόμανε ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί του, αφού τον συμπαθούσανε κι όλοι οι δεξιοί γνωστοί μου. Πιστεύω ότι ήδη κάνει δεύτερες σκέψεις για το μπλέξιμό του με Σαμαρά και Βενιζέλο, ωστόσο θεωρώ ότι έχει καταλάβει τη λούμπα στην οποία έχει πέσει και από την οποία δύσκολα θα βγει. Έτσι, αρκείται στο να πετάει σποντίτσες κατά του ΣΥΡΙΖΑς, λες κι αυτό θα τον σώσει. Φώτη, λυπάμαι, αλλά Παπαγιαννάκης δε θα γίνεις ποτέ…

2. Ο τρόπος με τον οποίο η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου πήγε στις ελληνικές καλένδες είναι ενδεικτικός της ωμότητας με την οποία η κυβέρνηση αυτή θα πολιτευτεί όσο αντέξει: είπα-ξείπα-σκατά-στο-στόμα-μου. Επίσης, η τοποθέτηση του Χατζηδάκη σε ρόλο υπερυπουργού επί των πωλήσεων λέει πολλά για το πώς εννοεί η κυβέρνηση την “αξιοποίηση” της δημόσιας περιουσίας.

3. Είναι θλιβερό ότι τόσο “λίγοι” άνθρωποι καλούνται να διαχειριστούν τόσο “μεγάλα” ζητήματα. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα…

4. Είναι σημείο των καιρών ένας πολιτικός τόσο χαμηλών κυβικών όσο ο Νικολόπουλος να λέει τα όσα λέει παραιτούμενος. Έστω και για τους λόγους που το κάνει, η επιστολή του προς Σαμαρά είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική.

5. Η αποτυχία του προγράμματος προσαρμογής της Ελλάδας είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η αποκάλυψη της αποτυχίας αυτής όταν οι πολίτες θα έχουν φτωχοποιηθεί σε βαθμό που θα τρομοκρατεί ολόκληρη την Ευρώπη.

6. Ο Στουρνάρας καλείται να αποδείξει ότι οι θέσεις του ΙΟΒΕ για ανάπτυξη μέσω των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων δεν ήταν οι πομφόλυγες για τις οποίες τον κατηγορούσαν στο παρελθόν. Άλλη μια εφεδρεία του συστήματος ετοιμάζεται για auto da fe. Να δω ποιον θα ξεθάψουν στη συνέχεια…

7. Δεν γράφω συχνά, όχι γιατί δεν έχω πράγματα να πω, αλλά γιατί αισθάνομαι ότι τα λένε καλύτερα άλλοι…

Υ.Γ.: Κι ένα τραγουδάκι για το τέλος:

Epic fail, FTW

Αναγνώστη μου, καλό μήνα.

Εδώ και κάμποσο καιρό, χωμένος σε μια σπηλιά, τρεφόμενος με ακρίδες, άγριο μέλι και ενίοτε ωμό κρέας και εξοπλισμένος μ’ ένα λαπιτόπι -κλέβω ίντερνετ από διάφορα ξεκλείδωτα γουάιφαϊ- παρακολουθώ εξ αποστάσεως τα τεκταινόμενα εντός κι εκτός Ελλάδας και επιχειρώ να μην πεθάνω από τα γέλια με τις διάφορες αναλύσεις και προσεγγίσεις που γίνονται σε μια κατάσταση που κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο τραγελαφική. Βασικά, η διάθεσή μου να γράψω έχει προ πολλού μειωθεί στο ελάχιστο, ωστόσο, μετά και την τελευταία Σύνοδο Κορυφής και τα διάφορα που οι σούπερ-σοβαροί άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτή μας είπαν, δεν μπόρεσα να αντισταθώ να γράψω μερικά πραγματάκια που μου τριβελίζουν το μυαλό. Για λόγους ευκολίας, αποφάσισα να χωρίσω το κείμενο σε δύο μέρη: ένα που θα αναφέρεται στα ζητήματα απ’ έξω κι ένα που θα αφορά στα καθ’ ημάς. Επίσης, θα προσπαθήσω να περιορίσω τη σεντονιάδα που ενδέχεται να προκύψει, πάλι για λόγους ευκολίας.

ΜΕΡΟΣ Α
Όσον αφορά λοιπόν στα όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό, έχω την εντύπωση ότι η Μέρκελ εδώ και κάμποσο καιρό έχει σταματήσει να ασχολείται με μικρότητες, όπως η σωτηρία του ευρώ, η συνοχή της Ευρωζώνης ή και της ίδιας της Ε.Ε. κι άλλα τέτοια, και έχει επικεντρωθεί σε πραγματικά σοβαρά ζητήματα, όπως η πολιτική της επιβίωση στην Κάτω Σαξονία και το Σλέσβιγκ-Χολστάιν, ή όπως αλλιώς λέγεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μια περίοδο που “βράζει” το σύμπαν, η συμπαθής ανατολικογερμανίδα χημικός, αντί να τρέχει από το πρωί ως το βράδυ σε συναντήσεις με ευρωπαίους αξιωματούχους ή/και ομολόγους της, περιορίζεται σε κινήσεις άσκοπου εντυπωσιασμού, όπως για παράδειγμα η καταδικασμένη να απορριφθεί πριν καν συζητηθεί πρόταση για τοποθέτηση ευρω-γκαουλάιτερ για τα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Θα πρέπει κανείς να είναι κρετίνος για να πιστεύει ότι σε μια Ευρωζώνη όπου οι πάντες τρέμουν την επόμενη υποβάθμιση από τους οίκους αξιολόγησης και όπου τα “καλά παιδιά” (Πορτογαλία και Ιρλανδία) βλέπουν ότι η κινούμενη άμμος της ύφεσης έχει αρχίσει να τα ρουφάει όπως και την Ελλάδα, θα μπορούσε να περάσει μια τέτοια πρόταση, η οποία αποτελεί ουσιαστικά αποδοχή γερμανικής κατοχής. Και στο Βερολίνο δεν έχω δει πολλούς κρετίνους.

Τότε, γιατί την έκανε, ρε φίλε; Κατά την άποψή μου, η παρούσα γερμανική κυβέρνηση έχει σταματήσει εδώ και κάμποσο καιρό να ασχολείται πραγματικά με την επιβίωση της Ευρωζώνης και ασχολείται με την επιβίωσή της στη Γερμανία, καθώς οι εκλογές του 2013 είναι πλέον πολύ κοντά. Και όσο θα πλησιάζουν, τόσο πιστεύω ότι θα βλέπουμε το Βερολίνο να προβαίνει σε τέτοιες κινήσεις: κάπως πρέπει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του CDU, οι οποίοι λίγο νοιάζονται για τους “τεμπέληδες της Μεσογείου” και περισσότερο για το αν θα πάρουν αυξήσεις στους επί μακρόν παγωμένους μισθούς τους. Οι περσινές εκλογές στα κρατίδια της Γερμανίας έδειξαν ότι το εκλογικό σώμα της χώρας α) είναι δυσαρεστημένο με την κυβέρνηση και β) παρουσιάζει τάσεις ριζοσπαστικοποίησης, ενισχύοντας, ας πούμε, τους Πράσινους ή τους Πειρατές στο Βερολίνο. Η Μέρκελ καταλαβαίνει ότι για να επανεκλεγεί δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από τους Ελεύθερους Δημοκράτες οι οποίοι μοιάζουν να βαίνουν ταχέως προς το “χρονοντούλαπο της Ιστορίας” (αν τους πετάει κά’να κόκκαλο ακόμα, αυτό γίνεται γιατί τους έχει ανάγκη στη Bundestag, για να περάσει κά’να νομοσχέδιο), οπότε επιχειρεί να αποδείξει ότι παραμένει η γαμάτη ισχυρή ηγέτιδα που μπορεί να στριμώχνει όσους δεν ακολουθούν τα προτάγματα της Γερμανίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η Μέρκελ έχει εγκαταλείψει τελείως τον κοντοστούπη Γάλλο (που βαίνει για μεγάλη ήττα από τον εξαιρετικά άχρωμο Ολάντ, γεγονός που δείχνει πόσο αντιπαθής έχει γίνει στους Γάλλους), ο οποίος έφυγε από τη Σύνοδο Κορυφής χωρίς να του έχει περάσει ΤΙΠΟΤΑ απ’ όσα ζητούσε, ενώ δείχνει να απομακρύνεται και από το Μόντι, ο οποίος ως επικεφαλής μιας κατά γενική ομολογία ισχυρής χώρας και γνωρίζοντας πολύ καλά τα ευρωπαϊκά κατατόπια έχει αρχίσει να της τη λέει κανονικά και με το νόμο. Ούτως ή άλλως, η Γερμανία το lebensraum της το έχει διασφαλίσει (Ολλανδοί, Πολωνοί, Φινλανδοί, Αυστριακοί, Σλοβάκοι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις κάθονται σούζα μπροστά στην Άνγκελα), οπότε το σημαντικό γι’ αυτή είναι να κατορθώσει να αλλάξει το κλίμα στο εσωτερικό της χώρας, πουλώντας ηγετικό προφίλ στο πόπολο. Γι’ αυτό και η λύσσα για το ζουρλομανδύα του νέου δημοσιονομικού συμφώνου (το οποίο είναι κενό γράμμα, έχουν δίκιο οι Άγγλοι), γι’ αυτό η “ιδέα” για τον Επίτροπο, γι’ αυτό και τα εξαιρετικά στατιστικά της Γερμανίας, τα οποία αν δεν είναι πειραγμένα (δεν το αποκλείω, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω…) αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι ακρότητες του Βερολίνου προς το παρόν αποδίδουν υπέρ της γερμανικής οικονομίας, γαμώντας χωρίς σάλιο καταστρέφοντας την περιφέρεια της Ευρωζώνης.

Γι’ αυτό και οι διαρκείς πιέσεις από Σόιμπλε προς την Ελλάδα να εφαρμόσει τα συμπεφωνημένα (παρότι βλέπει καθαρά ότι όλα οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη αποτυχία του προγράμματος σταθεροποίησης της χώρας και σε ακόμα βαθύτερη ύφεση), αλλά και η μουλαρίσια άρνηση της Γερμανίας να αυξηθεί έστω και λίγο η ισχύς του EFSF και του ESM: οι Γερμανοί ξέρουν ότι οι μηχανισμοί αυτοί δεν επαρκούν ούτε για πλάκα για την προστασία της Ευρωζώνης, ωστόσο, δεδομένης της δυσφορίας του εκλογικού τους σώματος για τα δάνεια προς τους “τεμπέληδες”, δεν δέχονται να τους ενισχύσουν ούτε κατ’ ελάχιστον. Έρχονται εκλογές, kamarad, οπότε μην περιμένεις τίποτα άλλο από εμάς. Κατά την εκτίμησή μου, όλα αυτά δεν θα έχουν αποτέλεσμα και το CDU θα χάσει. Ωστόσο, με δεδομένη την καχυποψία των προοδευτικών Γερμανών έναντι των Σοσιαλδημοκρατών, ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να κάτσει η μπίλια και τι εξελίξεις μπορεί να δρομολογηθούν. Έτσι, δεν θα εκπλαγώ αν στο αμέσως επόμενο διάστημα η στάση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας -που, για την ώρα είναι βολικός στόχος, αργότερα μπορεί να προστεθεί η Πορτογαλία που κι αυτή βαίνει προς την καταστροφή- γίνει ακόμα πιο σκληρή ή αν οι απαιτήσεις τους για λιτότητα σε όλη την Ευρώπη ή και όλο το σύμπαν γίνουν ακόμα πιο πιεστικές.


ΜΕΡΟΣ ΒΟΥ
Αν τα παραπάνω ισχύουν -και πιστεύω ότι ισχύουν- πού μας αφήνουν εμάς ως έθνος ανάδελφο; Μα, φυσικά, στα ίδια χάλια που είμασταν και πριν, μόνο λίγο χειρότερα. Διότι η πλήρης και δικαιολογημένη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας έχει οδηγήσει σε πλήρη αδυναμία παράθεσης λογικών επιχειρημάτων προς τους δανειστές ότι, μάγκες, το πράμα δεν περπατάει και ότι όσες περικοπές κι αν κάνουμε στους μισθούς και στις συντάξεις, όσες ΔΕΚΟ κι αν ιδιωτικοποιήσουμε, όσους δημοσίους υπαλλήλους κι αν απολύσουμε, η χώρα δεν πρόκειται να βγει από τα σκατά την ύφεση. Ο Παπαδήμος μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος κι ένας σοβαρός τεχνοκράτης, ωστόσο δεν διαθέτει το πολιτικό βάρος, π.χ., του Μόντι, ο οποίος ναι μεν προωθεί μεταρρυθμίσεις στην Ιταλία, αλλά πιέζει και προς άλλες κατευθύνσεις και σε κάθε ευκαιρία τη λέει στη Μέρκελ. Και γι’ αυτό δε φταίει το γεγονός ότι οι αρχηγοί των κομμάτων που τον στηρίζουν δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους ή το ότι η κυβέρνηση είναι μεγάλη και δυσλειτουργική, αλλά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Παπαδήμος δεν δείχνει να πιστεύει σε αυτό που κάνει: αντί να θέσει ο ίδιος τις γραμμές της κυβέρνησης και τις πολιτικές της και να πει στους αρχηγούς “κύριοι, εγώ έτσι θα κυβερνήσω, αν σας αρέσει έχει καλώς, αν δεν σας αρέσει, no problemo, πάω σπίτι μου και διαχειριστείτε εσείς το μπάχαλο”, αναλώνεται σε συναντήσεις επί συναντήσεων με ποιους; Τον Παπανδρέου ο οποίος δεν έχει την υποστήριξη ούτε του κόμματός του, το Σαμαρά που σε λίγο θα λέει ότι “ε, κι εγώ θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να γίνουν εκλογές” και τον Καρατζαφέρη ο οποίος σήμερα στηρίζει την κυβέρνηση, αύριο το σκέφτεται, μεθαύριο είναι ένθερμος οπαδός του Παπαδήμου, αντιμεθαύριο δηλώνει ότι αποχωρεί και πάει λέγοντας.

Γιατί το κάνει αυτό; Διότι, εκτιμώ, δεν θέλει να βάλει το κεφάλι του στον τορβά και να προχωρήσει σε συγκρούσεις -μέσα κι έξω- και σε τομές. Αντιθέτως, επιχειρεί να είναι και με το χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ: συμφωνεί με την τρόικα ότι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να μειωθούν, αλλά αποδέχεται ως “κόκκινη γραμμή” της Ελλάδας τη διατήρηση του 13ου και 14ου μισθού και των συλλογικών συμβάσεων. Έχει εκφράσει την αντίθεσή του στο κούρεμα του ελληνικού χρέους, αλλά επιδίδεται σε “εβραίικο παζάρι” με τον Νταλάρα για το PSI και τα επιτόκια και το αιδοίο της Χάιδος. Θεωρεί ότι οι επικουρικές πρέπει να μειωθούν, αλλά αποδέχεται τις αντιρρήσεις της ΝΔ. Στηρίζει το νομοσχέδιο του Παπαϊωάννου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, αλλά δεν απαιτεί από τα κόμματα να το στηρίξουν εμπράκτως στη Βουλή. Και, ερωτώ εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό: είναι, τελικά, πρωθυπουργός ο Παπαδήμος ή δεν είναι; Κι αν δεν είναι, θέλει να είναι; Και, αν ναι, τι κάνει γι’ αυτό; Κάποιος πρέπει να του εξηγήσει ότι ο ρόλος του δεν είναι διακοσμητικός, αλλά ουσιαστικός, ενδεχομένως και κρίσιμος στην παρούσα φάση -όχι για τη σωτηρία της Ελλάδας και τη διατήρησή της στην Ευρωζώνη, αυτό εξαρτάται από άλλους και αυτοί οι άλλοι δεν δείχνουν να ασχολούνται και πολύ (βλέπε πιο πάνω), αλλά για τη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέψουν στη χώρα να μην πεθάνει τελείως, αλλά να έχει “επόμενη μέρα”, όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις. Για παράδειγμα, υποτίθεται ότι οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τους Νταλάρες πρέπει να τελειώσουν μες το Σαββατοκύριακο. Τι κάνει γι’ αυτό; Έχει καλέσει τους αρχηγούς να τους πει τι παίζει και να τους εξηγήσει τη θέση του και να ζητήσει τη γνώμη τους; Έχει απαιτήσει από το Βενιζέλο να κλειστεί στο υπουργείο και να μη βγει έως ότου κλείσει τις συμφωνίες; Μπα, δεν ξέρω καν αν επέστρεψε ακόμα στην Ελλάδα…

Η εικόνα που μου δίνει ο Παπαδήμος είναι αυτή ενός τοποτηρητή, ο οποίος, απλώς, κατά καιρούς βγαίνει και λέει κάποια πράγματα, έτσι, ίσα-ίσα να δείχνει ότι υπάρχει. Θα μου πεις, “ρε Κλύστυ, αυτά συμφώνησε με τους αλλοινοί, όταν έγινε πρωθυπουργός, αφού”. Θα σου πω, όμως, ότι αν ήθελε πραγματικά να γίνει real, honest to goodness πρωθυπουργός, δεν θα έπρεπε να συμφωνήσει. Αλλά, ακόμα κι έτσι, μετά το μπάχαλο με το πολυνομοσχέδιο, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί, για λόγους αξιοπρέπειας, καταγγέλοντας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι υπέσκαψαν το έργο του. Ωστόσο, όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά έβγαλε και τον Καψή στα ράδια, να λέει “έλα ρε παιδιά, δεν είναι εικόνα αυτή ρε παιδιά, πρέπει να μας στηρίξετε ρε παιδιά, τι πράματα είναι αυτά ρε παιδιά, ντροπής πράματα”. Οπότε, ξαναρωτώ εγώ: είναι εικόνα πρωθυπουργού αυτή; Είναι εικόνα κυβέρνησης που έχει τη δυνατότητα να “σώσει τη χώρα”; Να διαπραγματευτεί σοβαρά με τα bad boys της τρόικας και του IIF; Σόρι, αλλά εγώ δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Αντιθέτως, φοβάμαι ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου θα τα κάνει όλα πολύ χειρότερα απ’ όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου. Γιατί, πολύ απλά, δεν είναι κυβέρνηση, αλλά ένα ακατανόητο σύμπλεγμα προσώπων και ιδεολογιών και εμμονών, χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα και χωρίς πραγματικούς στόχους. Και, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, τη μέγιστη ευθύνη γι’ αυτό το χάλι τη φέρει ο ίδιος ο Παπαδήμος, ο οποίος δεν κατάφερε να διαπραγματευτεί ουσιαστικά με τους αρχηγούς τριών κομμάτων που το ένα πάει χειρότερα απ’ τ’ άλλο. Και έχουμε απαίτηση να διαπραγματευτεί με τύπους που έχουν τα φράγκα;…

La grande illusion

Παρακολούθησα, όσο μπόρεσα, δηλαδή, τις χθεσινές προγραμματικές δηλώσεις του κ. Παπαδήμου στη Βουλή και πρέπει να παραδεχθώ ότι δεν εντυπωσιάστηκα ουδόλως. Ήταν οι δηλώσεις ενός ανθρώπου ο οποίος κλήθηκε να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά, την αποδέχθηκε, έθεσε τους όρους του και αυτοί έγιναν δεκτοί και τώρα καλείται να υλοποιήσει τη συμφωνία του με τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Δηλαδή, να διασφαλίσει την απρόσκοπτη συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ και να πείσει τους δανειστές ότι, σε αντάλλαγμα για τα φράγκα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να εφαρμόζει την πολιτική που οδήγησε τις πολιτικές δυνάμεις να βάλουν πανικόβλητες τον κ. Παπαδήμο στη θέση του πρωθυπουργού, ώστε αυτός -ο “δεν είμαι πολιτικός”– να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Στα μάτια μου, ο κ. Παπαδήμος δεν είπε χθες τίποτα περισσότερο απ’ όσα θα έλεγε ο George, ο Αντωνάκης, η Ντόρα ή ο Καρατζαφέρης, αν ήταν στη θέση του: στηρίζουμε το μνημόνιο, εφαρμόζουμε την περιοριστική πολιτική και ελπίζουμε ότι αν είμαστε καλά παιδιά η Ευρώπη θα συνεχίζει να χρηματοδοτεί τα ρουσφέτια μας και τις τράπεζές μας (αυτό το τελευταίο δεν το είπε. Στην πραγματικότητα, δεν είπε τίποτα για το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα. Ο κ. Παπαδήμος δεν είναι πολιτικός, αλλά ξέρει από πολιτική. Ενδιαφέρον…). Μάλιστα, όποιοι πρόσεξαν τη φράση του “θα περιοριστεί η ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων κατά τα τελευταία δύο χρόνια του νέου προγράμματος (2013 και 2014) για την επίτευξη των στόχων του Μεσοπρόθεσμου” θα κατάλαβαν πολλά για το πώς θα κινηθεί.

Ωστόσο, είμαι πλέον πεπεισμένος ότι ο κ. Παπαδήμος δεν θα πετύχει τίποτα απ’ όσα περιέγραψε στις προγραμματικές του δηλώσεις. Ήλθε πολύ αργά και, πλέον, οι πολίτες που σήμερα τον θεωρούν ως σημαντικότερη εφεύρεση από τον κινητήρα εσωτερικής καύσεως, δεν θα χρειαστούν πολύ χρόνο (και πολλά μέτρα) για να αντιδράσουν βιαίως. Έχουμε μάθει, πλέον, ότι τίποτε απ’ όσα γίνονται δεν γίνεται για το καλό μας και, επιπλέον, είμαστε ήδη στα πρόθυρα του collapsus: μια λανθασμένη κίνηση αρκεί για να πάρει φωτιά το Κούγκι και μετά, άντε να μαζέψεις τα γυναικόπαιδα.

Επίσης, ο κ. Παπαδήμος θα πρέπει πλέον να έχει καταλάβει ότι η στήριξη που του παρέχουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ είναι μόνο στα λόγια. Ο Αντωνάκης, μέσα από τη σχιζοφρενική ομιλία του χθες, κατέστησε σαφές ότι το κόμμα του παραμένει αξιωματική αντιπολίτευση (και του εαυτού του). Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη υποστεί τεράστια φθορά για να φανεί πρόθυμο να “θυσιαστεί για το καλό του τόπου”. Ο Καρατζαφέρης, από την Κυριακή έστειλε τα μηνύματά του προς όλες τις κατευθύνσεις. Και το μόνο κόμμα που συμφωνεί σχεδόν απόλυτα με τις πολιτικές του μνημονίου, η Δημοκρατική Συμμαχία, έμεινε εκτός κυβέρνησης. Ειλικρινά, πιστεύει κανείς ότι, έτσι και σφίξουν τα γάλατα υπάρχει πολιτικός σχηματισμός που θα στηρίξει τον Παπαδήμο; Ιδίως, δε, όταν γίνεται προφανές ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι αδιέξοδη; Σωστά, ουδείς.

Νομίζω, λοιπόν, ότι, ακόμα κι αν αυτή η κυβέρνηση εξαντλήσει το χρόνο ζωής της, πολύ λίγα πράγματα θα καταφέρει. Η συνέχεια, δε, θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αφού μετά τις εκλογές ουδείς θα λάβει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή και με τον κόσμο τρελλαμένο, πολύ δύσκολα κάποιος θα δεχθεί να βάλει το κεφαλι του στο τορβά και να δηλώσει ότι θα συνεχίσει την ίδια πολιτική. Οπότε; Οπότε, τελικά, ίσως το δημοψήφισμα του Παπανδρέου θα ήτο μία κάποια λύσις. Πολιτικάντικη, μεν, αλλά λύση. Αλλά, θα μου πεις, τρία χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, και ακόμα οι απανταχού “ηγέτες” προσπαθούν με τάπες να κλείσουν την τρύπα από το παγόβουνο. Εδώ θα γινότουνε η επανάστασις;…

UPDATE: λίγο παλιό, αλλά διαβάστε ποιο πράγμα καλείται να υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και πείτε μου αν δεν σας μπαίνουν ψύλλοι στ’ αυτιά…

…Τη συναίνεσή μου μέσα!!!

Τώρα που το πανηγυράκι της συναίνεσης τελείωσε, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πούμε μερικά πράγματα πολύ καθαρά και ξάστερα, ώστε να μην ξαναμπούμε σε αυτό το αρρωστημένο τριπάκι. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1) Σε καμία χώρα αυτού του σύμπαντος οι κυβερνήσεις δεν κυβερνούν ελέω αντιπολίτευσης. Ακόμα και κυβερνήσεις συνασπισμού πολλών κομμάτων ή κυβερνήσεις μειοψηφίας ακολουθούν την πολιτική τους (βάση προγράμματος ή δεσμεύσεων προς εταίρους) και οι υπόλοιποι, είτε στηρίζουν είτε δεν στηρίζουν (όπως έγινε στην Πορτογαλία, όπου η κυβέρνηση Σόκρατες έπεσε, αφού η αντιπολίτευση ήρε την εμπιστοσύνη της). Μόνο στην Ελλάδα η εφαρμογή ένος προγράμματος σταθερότητας από μια κυβέρνηση που διαθέτει σαφή κοινοβουλευτική πλειοψηφία γίνεται αντικείμενο συζήτησης ώστε να έχει την αποδοχή και της αντιπολίτευσης. Δηλαδή, ουδεμία σοβαρότης. Πολλώ δε μάλλον, αν θυμηθούμε ότι την ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ© την κατοχύρωσε πρώτος ο Πρόεδρας Γαρδούμπας (γνωστός και ως “ο καταλληλότερος”, αλλά και ως “ο κουρασμένος”), για τον οποίο μαθαίνουμε πρόσφατα ότι όταν τού’λεγαν να λάβει μέτρα, έλεγε “άστα, μωρέ, γι’ αργότερα”…

2) Επίσης, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο George δεν έχει έλλειμμα συναίνεσης: η ΝΔ υποστηρίζει ότι έχει ψηφίσει τα μισά από τα νομοσχέδια που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση (μπορεί νά’ναι τα 2/5 ή τα 4/7, πάντως είναι πολλά περισσότερα από αυτά που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ επί κυβερνήσεων του Πρόεδρα Γαρδούμπα…). Επίσης, η Ντόρα στηρίζει, ο Κουβέλης στηρίζει (εξ αποστάσεως, αλλά στηρίζει) και ο Καρατζαφέρης τις μονές μέρες στηρίζει (τις ζυγές τον πιάνει ο ζάχαρος και στηρίζει το Σαμαρά ή τη σύσταση οικουμενικής κυβέρνησης). Οπότε, οι μόνοι που δε στηρίζουν με την καμία είναι το ΚΚΕ (το οποίο δε θα στήριζε ούτε νέα επανάσταση των μπολσεβίκων, αν την οργάνωνε άλλο κόμμα) και ο ΣΥΡΙΖΑς, που ούτε κι αυτός έχει ξεκαθαρίσει τι στηρίζει. Άρα, άτοπη η συζήτηση για συναίνεση, αφού ούτως ή άλλως υφίσταται και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

3) Ναι, αλλά οι Ευρωπαίοι; Γιατί μας πρίζουν με τη συναίνεση; Μα, αν οι Ευρωπαίοι έβλεπαν μια κυβέρνηση αποφασισμένη, σιγά μην ασχολούνταν με τη συναίνεση. Όμως, άμα βλέπουν ότι ο George τά’χει τα θεματάκια του στην υλοποίηση της συμφωνίας για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, βλέπουν ότι και τίποτα δεν κάνει, αλλά και ότι ο κόσμος τά’χει πάρει μαζί του, άμα βλέπουν ότι ο Σαμαράς διεκδικεί την εξουσία με λάβαρο την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και το σενάριο επιστημονικής φαντασίας που ακούει στο όνομα “Ζάππειο ΙΙ” (αφού το “Ζάππειο Ι” δεν θέλησε να το γυρίσει ταινία ούτε η Troma Films), ε, λογικό δεν είναι να αρχίσουν να ανησυχούν για το πού θα πάνε οι παράδες τους και αν θα τους πάρουν πίσω; Δηλαδή, sorry κιόλα, αλλά εσείς δε θα θέλατε μια κάποια διασφάλιση άμα δανείζατε κάποιονε; Αυτό θένε κι αυτούνοι…

4) (πωπω, γράφω όπως μιλάει ο Αλαβάνος!!!) Για να τελειώνουμε: ή η κυβέρνηση θα σοβαρευτεί, θα εφαρμόσει το μνημόνιο και θα αναλάβει και αυτή, όπως και όλοι οι υπόλοιποι τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα, ή να φωνάξουμε μια επιτροπή από τας Ευρώπας να μας κυβερνήσει, να τελειώνουμε. Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας αποδεικνύεται εν συνόλω για άλλη μια φορά πολύ λίγο και αυτό είναι το χειρότερο απ’όλα. Δεν μου αρέσουν οι αναφορές στη Θάτσερ, αλλά η κυρία εφάρμοσε την πολιτική της με το σύνολο της Βρετανίας (και το κόμμα της…) στην κόντρα. Και κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά, ξέχασα: η Θάτσερ είχε cojones…