Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι; 🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…