Here lies the Wisdom

Αν κάποιος μπορούσε να πάρει κάποια απόσταση από τα γεγονότα και να τα δει όσο πιο ψυχρά και κλινικά μπορεί, σίγουρα το νέο “παιχνιδάκι” του Ταγίπ που ακούει στο όνομα “τζαμί η Αγία Σοφία” θα φαινόταν πολύ λιγότερο σημαντικό απ’ όσο η κυβέρνηση, οι διάφοροι Μπατριώτες και πολλοί βυζαντινοτέτοιοι θα ήθελαν να σας πείσουν ότι είναι. Οι Ρώσοι, που σε ορισμένα πράγματα είναι πιο κυνικοί, εξαρχής είπαν ότι η όλη φάση είναι “εσωτερικό ζήτημα” της Τουρκίας, βάζοντας τα πράγματα σε μια σχετικά ρεαλιστική προοπτική.

Στην πραγματικότητα, η απόφαση του Ερντογάν να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί εντάσσεται στο μεγαλύτερο πλάνο της Τουρκίας για παζάρια κάθε είδους και για μοχλεύσεις όπου μπορούν να κάνουν παιχνίδι. Το έχουμε δει πλειστάκις και πολλάκις και θα το βλέπουμε και στο μέλλον, όσο η Τουρκία θα αποτελεί έναν ισχυρό περιφερειακό παίκτη, τον οποίο οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., η Ρωσία και όποιος άλλος θα τον έχει ανάγκη για να κάνει τις κινήσεις του στην περιοχή.

Ο Έρντι είναι προφανέστατα ένας μέγας παραδόπιστος, ο οποίος στα παλιά του τα παπούτσια αν η Αγία Σοφία είναι τζαμί, μουσείο, χριστιανικός ναός ή στριπ κλαμπ. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι αν η Αγία Σοφία μπορεί να αποτελέσει ένα ακόμα διαπραγματευτικό χαρτί σε κάποια μελλοντική συζήτηση, όπου ο Έρντι θα πει “αφερίμ, να ξαναγίνει η Αγία Σοφία μουσείο, αλλά, εφέντι, δώσε και σε μένα κάτι”.

Ακόμα και συμβολικά να το δει κανένας, πέραν μιας ακόμα σουβλιάς στο μάτι των Κεμαλιστών της Τουρκίας, η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί έχει μικρή σημασία, υπό την έννοια ότι α) υπάρχει ήδη το Μπλε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη και β) οι σχέσεις του Έρντι με το Ισλάμ δεν είναι στα καλύτερά τους από τότε που έγινε η απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του από τις ΗΠΑ με τη βοήθεια (;) του Γκιουλέν, οπότε δεν έχει και πολλούς λόγους να ασχολείται με τους πιστούς μουσουλμάνους.

Για να το πω απλά, ο Ερντογάν έκανε την κίνηση με την Αγία Σοφία, προκειμένου να έχει άλλο ένα διαπραγματευτικό χαρτί στο τραπέζι όταν και αν αρχίσουν διαπραγματεύσεις για… κάτι από τα ουκ ολίγα που διεκδικεί και τίποτα περισσότερο, όσο κι αν η Αρβελέρ περιμένει τα ψηφιδωτά του ναού να δακρύσουν.

Φυσικά, ο οπορτουνισμός του Έρντι δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση της Ελλάδας από μια ακόμα αμήχανη και ανεπαρκή αντίδραση. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι για άλλη μια φορά, η Αθήνα πιάνεται απροετοίμαστη και αν αληθεύουν διάφορες ειδήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας -όπως, πχ, ότι ο Μίλτος ο Βαρβιτσιώτης θεωρούσε ότι ο Έρντι δεν θα κάνει την κίνηση (ναι, ΟΚ, Μίλτος Βαρβιτσιώτης, αλλά και πάλι)- και με κακή πληροφόρηση και εκτιμήσεις.

IMO η φάση με την Αγία Σοφία δείχνει ακριβώς αυτό που έλεγα και σε άλλο ποστ: ότι η κυβέρνηση δεν ξέρει ούτε τι θέλει ούτε πώς να το διεκδικήσει, σε αντίθεση με τον Έρντι, ο οποίος δεν διστάζει να προβεί σε κινήσεις που θεωρητικά του κάνουν κακό, αλλά πρακτικά του δίνουν περισσότερα όπλα για τις διεκδικήσεις του. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, κι όχι το αν ένας μουεζίνης καλέσει τους πιστούς για προσευχή από κάποιο μιναρέ στην Αγία Σοφία.

Υδάτινες οπές

Πάει και αυτό…

Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις πέρασε πανηγυρικά από το Βουλή, συνοδευόμενο και από το σχετικό ξυλίκι απ’ έξω, για να μην χάνουν τη φόρμα τους τα ΜΑΤ, ο Χρυσοχοΐδης, με το γνωστό πλέον ύφος του περιέγραψε τα επεισόδια ως απόπειρα δολοφονίας των αστυνομικών (θυμίζω ότι το 2008 ή 2009 είχε περιγράψει την Αθήνα ως… Καμπούλ), οι δεξιοί το υπερασπίστηκαν με το δέον πάθος και επιχειρήματα τύπου “βλέπετε να γίνεται πουθενά αλλού αυτό με τις διαδηλώσεις;” (εχμ, παντού, είναι η απάντηση, άσε που είναι και λίγο άκομψο ως επιχείρημα σε μια περίοδο που βράζει ο κόσμος λόγω #BLM, αλλά δεν έχω και ιδιαίτερες απαιτήσεις…), το ΚΙΝΑΛ αποφάσισε για άλλη μια φορά να κάνει δημόσια απόπειρα αυτοκτονίας, ο ΣΥΡΙΖΑς, το ΚΚΕ και το ΜεΡΑ25 το έκραξαν δεόντως, αλλά άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος και τώρα…

…Τώρα περιμένουμε να το δούμε να εφαρμόζεται, πχ στην πρώτη μεγάλη διαδήλωση του ΠΑΜΕ ή κάποιου ενεργού συνδικάτου. Διότι, ακόμα κι αν δεν εκπέσει στα δικαστήρια (και μένει να αποδειχθεί πόσο ισορροπεί μεταξύ συνταγματικότητας και αντισυνταγματικότητας), στην πράξη θεωρώ ότι θα αποδειχθεί ανεφάρμοστο, ιδίως αν υπάρξουν μεγάλες κινητοποιήσεις -κάτι όχι εκτός πραγματικότητας, αν κανείς δει πώς πάνε τα πράγματα.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, το νομοσχέδιο αυτό ήρθε για δύο λόγους: α) για να ικανοποιήσει ακόμα μια εμμονή του Μητσοτάκη και β) για να αποτρέψει σχετικά μικρές διαδηλώσεις από το να πραγματοποιούνται κάθε τόσο. Α, ναι, και να δώσει στους μπάτσους άλλη μια επίφαση εξουσίας, πέραν του υπόρρητου “εσείς είστε το Κράτος” που με τη στάση του τους λέει σχεδόν καθημερινά ο Χρυσοχοΐδης, ο οποίος και ελπίζει ότι με αυτά και με εκείνα θα παγιώσει τη θέση του στην κυβέρνηση.

Στην ουσία, πρόκειται για ένα νομοθέτημα που -ακριβώς επειδή η φιλοσοφία του έρχεται, όπως πολύ ωραία το έθεσε ο Ζουράρις, από την εποχή της χωροφυλακής- θα έχει δυσκολίες εφαρμογής στο σήμερα, όπου η οργάνωση μιας διαδήλωσης μπορεί να γίνει μέσα σε χρόνο dt μέσω social media ή SMS, για όσους θυμούνται το 2008 και πώς τα πιτσιρίκια μαζεύονταν μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Είναι ένας νόμος, από τους πολλούς που έχει φέρει και θα φέρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που επιφανειακά θα ικανοποιεί το δεξιό (κάθε αποχρώσεως) ακροατήριό του, αλλά επί της ουσιάς θα μένει σχεδόν ανενεργός και απλώς ίσως αποτρέπει κάποιες μικρές διαδηλώσεις.

Και επειδή κάπου διάβασα ότι το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί μια ακόμα κίνηση του Μητσοτάκη για να καταλάβει τους αρμούς της εξουσίας, θα ήθελα να πω ότι διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως και διαγωνίως. Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις είναι μια υδάτινη οπή (τρύπα στο νερό), καθώς το προϋπάρχον νομοθετικό πλαίσιο μια χαρά μπορούσε να εμποδίσει τη διεξαγωγή τους, η αστυνομία μια χαρά έκανε προληπτικές προσαγωγές (και επί ΣΥΡΙΖΑς, έτσι…), μια χάρά έκανε προβοκάτσιες και μια χαρά μπορούσε να τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί όποιον γούσταρε. Το ότι τώρα προστίθεται άλλο ένα στρώμα γραφειοκρατικού τύπου καταστολής δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, κατά την άποψή μου.

Ναι, ο Μητσοτάκης επιθυμεί να έχει τον πλήρη έλεγχο του Κράτους. Το είχε επιχειρήσει και ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, όταν προσπάθησε να στήσει ένα Δημόσιο, όπου όλα τα στελέχη του θα ήταν δικοί του ή τέλος πάντων δεξιοί, και όλοι είδαμε πόσο καλά δούλεψε αυτό. Το επιχειρεί και τώρα με το επιτελικό κράτος και το Μαξίμου-Οβάλ Γραφείο-Καγκελαρία-Ντάουνινγκ Στριτ και, χωρίς παρεξήγηση, τα αποτελέσματα είναι μάλλον κωμικά.

Βλέπετε, όλα αυτά θα είχαν νόημα, αν η Ελλάδα ήταν Βέλγιο και μπορούσε να λειτουργεί κανονικά ως χώρα για δύο χρόνια επί της ουσίας χωρίς κυβέρνηση. Εννοώ ότι για να πετύχει ένα τέτοιο σχέδιο θα πρέπει να έχεις από κάτω στημένη μια γραφειοκρατία και μια θεσμική δομή που να αισθάνεται κομμάτι του ζωτικό και μέγεθος υπολογίσιμο, κάτι που στην Ελλάδα -καλώς ή κακώς- δεν υφίσταται. Και φυσικά, θα πρέπει να έχεις και τους ανάλογους συνεργάτες που θα υλοποιήσουν αυτό το πλάνο και εσύ ο ίδιος να έχεις τον όγκο -πολιτικό και κοινωνικό- για να το επιβάλλεις.

Οπότε, προσωπικά, δεν θεωρώ ότι το εν λόγω νομοσχέδιο αλλάζει δραματικά το τοπίο. Ναι, είναι κακογραμμένο, ναι, δείχνει διάθεση αυταρχισμού, ναι, πουλάει νόμο και τάξη στους διάφορους “αρρώστους” που νόμιζαν ότι η Αθήνα είναι ένα κέντρο ανομίας, ναι, αλλάζει επί τα χείρω κάποια πράγματα, αλλά, μεταξύ μας, μπορεί να αποτελέσει και κίνητρο για ξεκουβάλημα από την αδιαφορία για κόσμο που μέχρι τώρα αντιμετώπιζει πιο παθητικά τα πράγματα. Και αν αυτό συμβεί -αν…-, τότε η τρύπα στο νερό θα γίνει ρουφήχτρα για όσους νομίζουν ότι οι εμμονές τους είναι έκφραση “κοινής λογικής”.

Γενέθλιες σκέψεις

Με τη ΝΔ να γιορτάζει τα πρώτα της γενέθλια ως κυβέρνηση, ας μιλήσουμε λίγο για την μεγαλύτερη πολιτική απάτη των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, μεγαλύτερη και από το “λεφτά υπάρχουν” του ΓΑΠ, το “μαζί τα φάγαμε” του Πάγκαλου, το “σακσέκς στόρι” του Σαμαρά και το “όχι” του Τσίπρα.

Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε πολύς κόπος και μεγάλη ξεφτίλα από πολλούς για να φθάσουμε σήμερα στα πρώτα γενέθλια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ωστόσο, μια πρώτη αποτίμηση του έργου της αξίζει τον κόπο, κυρίως για να μην μπορεί κάποιος να πει στη συνέχεια ότι δεν ήξερε.

Για πρακτικούς λόγους θα αριθμήσω τα ζητήματα του απολογισμού, ενώ για λόγους βαρεμάρας θα αποφύγω να βάζω λινκς -όποιος θέλει, μπορεί εύκολα με ένα γκούγκλισμα να βρει αν αυτά που αναφέρω είναι αλήθεια ή ψέμματα. Πάμε λοιπόν:

  1. Ως πρωθυπουργός λίγων ημερών, ο Μητσοτάκης απέδωσε δημοσίως σε φόρουμ του ΟΗΕ, την τραγωδία στο Μάτι -όπου, σύμφωνα με τη ΝΔ, Τσίπρας και Δούρου άφησαν τον κοσμάκη να καεί- στην κλιματική αλλαγή. Έτσι απλά. Επίσης, έβαλε τον αρχηγό της ΕΛΑΣ όταν έγινε το Μάτι σε κρίσιμη θέση, προφανώς για τιμωρία.

2. Όσον αφορά την “προδοτική” συμφωνία των Πρεσπών, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς ξεπούλησε τη Μακονία μας για τις συντάξεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε ένα τολούπ αντάξιο μιας Καταρίνα Βιτ (αχχχχχχχχ…) ξέχασε διά μίας ότι ήταν προδοτική και πλέον μοιάζει να ευχαριστεί το θεό που οι συριζαίοι ήταν τόσο μαλάκες που την υπέγραψαν και έφυγε ένα βάσανο από το κεφάλι της Ελλάδας. Αναδιαπραγμάτευση; Βέτο στην έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών της Βόρειας Μακεδονίας με την Ε.Ε.; Καλά, είστε χαζοί; Μόνο οι μακονομάχοι έμειναν με τις ασπίδες στο χέρι…

3. Και μια και πιάσαμε τα εθνικά ζητήματα, ας δούμε λίγο το πώς η κυβέρνηση χειρίζεται τα ελληνοτουρκικά: από το τεράστιο φάουλ της δήλωσης Μητσοτάκη για “αμοιβαίες υποχωρήσεις” μετά τη συνάντηση με Ερντογάν στο Λονδίνο και τις αστυνομικού τύπου επιχειρήσεις στον Έβρο, από το μπάχαλο στη διαχείριση του προσφυγικού/μεταναστευτικού μέχρι την εξήγηση ότι… πήρε ο αέρας το τουρκικό πλωτό γεωτρύπανο και τα τσιμπούσια με Χαφτάρ στη Βάρη, όλα συγκλίνουν ότι η κυβέρνηση μάλλον ψάχνεται και δεν έχει ακόμα αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα σπρώξει το χέρι της ο Ερντογάν, ο οποίος έχει δείξει ότι είναι οπορτούνα από τις λίγες.

4. Περί θεσμών και αριστείας δεν έχω να πω πολλά, από την αλλαγή του νόμου για να τοποθετηθεί ο αρχηγός της ΕΥΠ, ως τον Διαματάρη, τον 80χρονο διοικητή νοσοκομείου, τις διαρκείς αποκαλύψεις για ανύπαρκτα πτυχία στελεχών της ευρύτερης κυβέρνησης, το μπάχαλο με την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, τις επιθέσεις κατά της Τουλουπάκη από μέλη της κυβέρνησης κλπ, κλπ, κλπ, η φάση είναι QED, όχι αστεία…

5. Και η οικονομία, κύριε; Α, μεταξύ μας, είναι ο μόνος τομέας στον οποίο η κυβέρνηση της ΝΔ εφαρμόζει το πρόγραμμά της. Όχι, βέβαια, τις ανοησίες για πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές, αυτά ήταν μπούρδες για λαϊκή κατανάλωση, αλλά το πραγματικό πρόγραμμά της, που δεν είναι άλλο από την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, τη συρρίκνωση με κάθε τρόπο των μισθών, τη φαβοριτίστικη προσέγγιση στις φοροελαφρύνσεις, την μετονομασία του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας σε “επενδυτικό σχέδιο” και πάει λέγοντας και κλαίγοντας.

Θα μου πεις, αναγνώστη μου, τα ίδια δεν έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑς; Και θα σου πω, ναι, αλλά προσπαθούσε να κρατήσει και κάποια προσχήματα, ενώ η ΝΔ κινείται ξεκάθαρα στη λογική του ξεκοκκαλίσματος κάθε κομματιού της οικονομίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξόφληση γραμματίων, από την συρρίκνωση του κοινωνικού μερίσματος και την κατάργηση της 13ης σύνταξης -την οποία η ΝΔ είχε υπερψηφίσει στη Βουλή-, μέχρι την ένταξη περιουσιών ως ένα μύριο στη μείωση του ΕΝΦΙΑ και τα κόλπα με τον αναπτυξιακό νόμο.

6. Για τη ζήτημα της πανδημίας του κορωνοϊού και την απόκριση της κυβέρνησης, πέραν του ότι έκανε ό,τι κι ο Μακρόν (μέχρι και τη ρητορική του ξεπατίκωσε ο Μητσοτάκης) και πέραν του lockdown (που αποδείχθηκε σωστό), όλα τα άλλα θα αποτελούσαν αντικείμενο αυστηρής κριτικής σε σοβαρή χώρα: από τις μάσκες που Δ-Τ-Π ήταν απαραίτητες και Τ-Π-Σ άχρηστες, από τα τεστ που δεν χρειάζονταν, αλλά χρειάζονταν, από τις αναστολές συμβάσεων και τα βοηθήματα σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις, από τα “σκοιλ ελικικου” και τη “λίστα Πέτσα”, μέχρι το “άνοιγμα” της χώρας και τα ζητήματα που αφορούν στον τουρισμό, δεν νομίζω ότι υπάρχει ζήτημα που να ανέκυψε λόγω της πανδημίας και να μην ανέδιδε αίσθηση κακοδιαχείρισης, βιασύνης, αλλωτρίων κινήτρων ή σκανδάλου. Αλλά, εντάξει, αφού οι δημοσκοπήσεις λένε ότι η κυβέρνηση τα πήγε καλά, έτσι θα είναι, σωστά;

Να σημειώσω, δε, εδώ ότι κατά το διάστημα της πανδημίας ο ΣΥΡΙΖΑς σχεδόν δεν έκανε αντιπολίτευση και ότι η κυβέρνηση έμοιαζε να έχει carte blanche στις κινήσεις και αποφάσεις της. Και, παρά ταύτα, συμπεριφέρθηκε ως τυπική δεξιά.

7. Δεν θα πω τίποτα για το θέμα των ΜΜΕ, άλλωστε η ευθύνη βαραίνει εν πολλοίς και τον ΣΥΡΙΖΑς. Αρκούμαι στο ότι μαθαίνω ότι ο Κιμ κλαίει που δεν ήξερε νωρίτερα.

8. Κλείνω με το θέμα της καταπολέμησης της “ανομίας” και της “παραβατικότητας”: εκεί η ΝΔ κάνει επίσης τα αναμενόμενα, αφήνοντας αμολυτή την αστυνομία να ξεβρακώνει διαδηλωτές και να δέρνει γνωστούς δεξιούληδες σκηνοθέτες. Συνδυάστε τα και με το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις (θα περιμένω με πολύ ενδιαφέρον την εφαρμογή του σε διαδήλωση, π.χ., του ΠΑΜΕ…) και η εικόνα “strong arm of the law” που θέλει να περάσει γίνεται καταφανής. Ποια αποτελεσματικότητα; Το παν είναι ο τσαμπουκάς.

Υ.Γ.: για τη σκανδαλολογία, θα αρκεστώ σε μία μόνο φράση. Όπως διαπίστωσε και ο ΣΥΡΙΖΑς, με Καλογρίτσα δεν πας πολύ μακριά…

Εκλογές και πάλι: Οδηγός Επιβίωσης ή μάθε τι παίζει

cache_1050x3000_analog_medium_483076_9397_2812018

Αρχικά σκεφτόμουν να κάνω ένα τιτανοτεράστιο ποστ με αναλυσάρες και εκτιμήσεις και όλα, αλλά ένεκα τενοντίτιδας θα περιοριστώ στα βασίκα, δηλαδή, τι ελπίζει και τι φοβάται το κάθε κόμμα, για να ξέρετε τι παίζει πριν πάτε στις κάλπες. Φύγαμε και… Valar Morgulis.

ΣΥΡΙΖΑς
Τι ελπίζει: Ήττα με μικρή διαφορά, από 3% και κάτω, ή στην καλύτερη νίκη έστω και με μία ψήφο, ώστε να εδραιώσει την πολιτική του κυριαρχία στην Ελλάδα.
Τι φοβάται: Σιωπηλό κύμα δυσαρέσκειας και απόρριψης το οποίο θα εκφραστεί στην κάλπη των ευρωεκλογών, δίνοντας μεγάλη διαφορά στη ΝΔ και πνίγοντας κάθε ελπίδα του για νίκη στις εθνικές εκλογές.
Τι επιδιώκει: Να φθείρει το προφίλ του Μητσοτάκη (εύκολο) και το πρόγραμμα της ΝΔ (επίσης, εύκολο) και να παρουσιαστεί ως η μόνη βιώσιμη λύση για τους πολλούς (πιο δύσκολο).
Πού στηρίζεται: Στην ηγετική φυσιογνωμία του Τσίπρα, σε παροχές και στην απίστευτα κακή προεκλογική εκστρατεία των αντιπάλων του.
Τα μειονεκτήματα: Η στροφή στην ΤΙΝΑ, αλλοπρόσαλλες πολιτικές από διάφορα υπουργεία, συνέχισε τη μνημονιακή πολιτική, παρουσίασε συμπτώματα καθεστωτισμού.
Τα πλεονεκτήματα: Έβγαλε τη χώρα από το πρόγραμμα, δίνει –λίγα, αλλά δίνει-, το προφίλ του είναι σαφώς πιο φιλικό προς τους πολλούς από αυτό της ΝΔ, στα δικαιωματικά τα πήγε πολύ καλά.

ΝΔ
Τι ελπίζει: Μια καθαρή νίκη με ποσοστό 30+% και μεγάλη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑς που δημιουργεί προοπτική αυτοδυναμίας στις εθνικές εκλογές και φθείρει το ηγετικό προφίλ του Τσίπρα.
Τι φοβάται: Μικρή νίκη που θα δώσει ώθηση στους ΣΥΡΙΖΑς και θα θέσει υπό εσωτερική αμφισβήτηση τη στρατηγική του κόμματος και τον Κυριάκο.
Τι επιδιώκει: Νίκη με διαφορά από 5% και άνω για να μπορεί δικαίως να λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έχει τη λαϊκή στήριξη.
Πού στηρίζεται: Κυρίως στην τεράστια απογοήτευση του κόσμου από τη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑς.
Τα μειονεκτήματα: Πρόγραμμα άγρια αντιλαϊκό, αρχηγός κάτω του μετρίου, στελέχη που προκαλούν απέχθεια σε όποιον δεν είναι κάργα δεξιός, βουτιά στα fake news.
Τα πλεονεκτήματα: Έχει εξαιρετικά συσπειρωμένη βάση, απευθύνεται άνετα σε ακροκεντρώους, μπορεί να ρουφήξει ψήφους από ΚΙΝΑΛ, Ποτάμι και λοιπούς φιλελέ.

ΚΙΝΑΛ
Τι ελπίζει: Ποσοστό άνω του 6+% που πήρε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του2015 και στη καλύτερη διψήφιο ποσοστό και τρίτη θέση.
Τι φοβάται: Κατάρρευση υπό την πίεση της πόλωσης και χαμηλό ποσοστό (κάτω από 5%) που ουσιαστικά το βγάζει στο περιθώριο.
Τι επιδιώκει: Αν πετύχει το 8+% των ευρωεκλογών του 2014 θα πρέπει να είναι πανευτυχείς όλοι.
Πού στηρίζεται: Όπως και η ΝΔ, στην απογοήτευση από τον ΣΥΡΙΖΑς.
Τα μειονεκτήματα: Λείπει το brand name του ΠΑΣΟΚ, η Γεννηματά δεν εμπνέει, πολλά βαρίδια από το κακό διάστημα 2010-2015, γερασμένη εκλογική βάση.
Τα πλεονεκτήματα: Το μόνο που μπορώ να δω είναι ότι αποτελεί εναλλακτική για απογοητευμένους με τον ΣΥΡΙΖΑς ψηφοφόρους που όμως δεν τους πάει να ψηφίσουν ΝΔ.

ΚΚΕ
Τι ελπίζει: Ενίσχυση των ποσοστών του, αλλά όχι τέτοια που θα το έφερνε στη δύσκολη θέση να πρέπει να πάρει κάποια μη αντιπολιτευτική θέση.
Τι φοβάται: Επανάληψη του Ιουνίου του 2012, όταν σε ένα μήνα έχασε σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους του υπέρ ΣΥΡΙΖΑς.
Τι επιδιώκει: Να δείξει με ποσοστά ότι αυτό είναι η γνήσια η ορθόδοξη αριστερά στη χώρα.
Πού στηρίζεται: Στο ότι είναι αμετακίνητο στις θέσεις του και στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑς αποδείχθηκε η οπορτούνα που τον κατηγορούσαν.
Τα μειονεκτήματα: Στη Βουλή δεν υπερψήφισε σχεδόν κανένα θετικό μέτρο, στα δικαιωματικά είναι μεσαίωνας, η βάση του είναι κατά βάση γερασμένη.
Τα πλεονεκτήματα: Έχει θέσεις, οργάνωση και μπετοναρισμένη βάση.

ΑΝΕΛ
Τι ελπίζει: Εχμ, να δείξει ότι υπάρχει ακόμα.
Τι φοβάται: Να αποδειχθεί στην κάλπη ότι ΔΕΝ υπάρχει.
Τι επιδιώκει: Το 3%.
Πού στηρίζεται: Στις ικανότητες επιβίωσης του Καμμένου.
Τα μειονεκτήματα: Σχεδόν οι πάντες θεωρούν ότι δεν υπάρχει.
Τα πλεονεκτήματα: Ποτέ δεν ξέρεις…

Το Ποτάμι
Τι ελπίζει: Να επιβιώσει, βγάζοντας έστω και έναν ευρωβουλευτή, ώστε να δείξει ότι δεν έχει εξαϋλωθεί.
Τι φοβάται: Ότι έχει ήδη εξαϋλωθεί…
Τι επιδιώκει: Όπως και ο ΑΝΕΛ, ποσοστό άνω του 3%.
Πού στηρίζεται: Στην αηδία που πολύς κόσμος νοιώθει για ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑς.
Τα μειονεκτήματα: Πλέον δεν υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξής του.
Τα πλεονεκτήματα: Έδειξε ότι μπορεί να έχει και θετική παρουσία με τη στάση του στη συμφωνία των Πρεσπών και ίσως καταφέρει να τραβήξει επαρκείς ψηφοφόρους που δεν έχουν πειστεί από το ΚΙΝΑΛ.

Ένωση Κεντρώων
Τι ελπίζει: Να υπάρχει στις 27 Μαΐου.
Τι φοβάται: Ότι δεν θα υπάρχει στις 27 Μαΐου.
Τι επιδιώκει: Να υπάρχει στις 27 Μαΐου.
Πού στηρίζεται: Σε παρανοϊκούς που πιστεύουν ακόμα στο Λεβέντη.
Τα μειονεκτήματα: Κάνουμε πλάκα, έτσι;…
Τα πλεονεκτήματα: Πολλοί ψηφοφόροι είναι επαρκώς ψημένοι για μια τέτοια ψήφο.

ΛΑΕ
Τι ελπίζει: Ωχπαναΐαμ. Ξέρωγω, να πάρει έστω ένα 3%.
Τι φοβάται: Δεν θα πάρει το 3% και θα εξαφανιστεί..
Τι επιδιώκει: Να καταφέρει να μπει στον χάρτη.
Πού στηρίζεται: Ειλικρινά, δεν ξέρω, μάλλον στην απογοήτευση από τη ΣΥΡΙΖοΤΙΝΑ.
Τα μειονεκτήματα: Παρότι αποτελείται από προβεβλημένα πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑς, δεν κατάφερε ποτέ ως τώρα να πείσει τους ψηφοφόρους.
Τα πλεονεκτήματα: Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Τι ελπίζει: Ένα ποσοστό καλύτερο από αυτό του 2015.
Τι φοβάται: Μια από τα ίδια με πριν.
Τι επιδιώκει: Να πείσει ότι αποτελεί βιώσιμη λύση για αριστερούς ψηφοφόρους.
Πού στηρίζεται: Στην απογοήτευση από τον ΣΥΡΙΖΑς.

ΜεΡΑ25
Τι ελπίζει: Να καταφέρει να πετύχει το πολυπόθητο 3%.
Τι φοβάται: Να μην το πετύχει, αντιθέτως, να τα πάει χάλια.
Τι επιδιώκει: Να μπει με αξιώσεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Πού στηρίζεται: Βαρουφάκης, Βαρουφάκης, Βαρουφάκης.
Τα μειονεκτήματα: Δυστυχώς δεν κατάφερε, παρά τον Γιάνη, να περάσει μήνυμα στον κόσμο.
Τα πλεονεκτήματα: Βαρουφάκης.

Χρυσή Αυγή
Όσοι την ψηφίσετε είστε ναζί. Ελπίζω να το καταλαβαίνετε και να εξαφανιστείτε από προσώπου γης.

Σεβέρνα στρατηγική

image001Εν γνώσει μου ότι έχουν χυθεί τόνοι μελανιού –πραγματικού και ηλεκτρονικού- γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών, θα ήθελα να πω μερικά πραγματάκια, καθώς προσωπικά θεωρώ ότι καλό θα είναι να μη βλέπουμε τη λύση στο Μακεδονικό αποκομμένη από μια γενικότερη στρατηγική που εδώ και κάμποσο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑς μοιάζει να έχει θέσει σε εφαρμογή και που grosso modo θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως «μεταμνημονιακή αντεπίθεση».

Μετά την κωλοτούμπα του Ιούλη του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑς ήξερε ότι οι βραχυπρόθεσμες συμμαχίες που είχε συνάψει με ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα κατέρρεαν υπό το βάρος της εφαρμογής του νέου μνημονίου. Επίσης, ήξερε ότι η αριστερή του πτέρυγα που είχε αποχωρήσει με το σχηματισμό της ΛΑΕ του αφαιρούσε και το τελευταίο φύλλο συκής αριστερότητας που θα μπορούσε να επικαλεστεί.

Η ανάγκη μιας νέας στρατηγικής ήταν απαραίτητη, αν ο ΣΥΡΙΖΑς δεν ήθελε να επιστρέψει σταδιακά στο 4-5% του παρελθόντος την επόμενη φορά που θα γίνονταν εκλογές. Οπότε, κατά την άποψή μου, ο ΣΥΡΙΖΑς χάραξε νέους στόχους οι οποίοι θα μπορούσαν να ανταποκριθούν καλύτερα στο νέο περιβάλλον. Να θυμίσω εδώ ότι οπορτουνιστής είναι αυτολεξεί εκείνος που αρπάζει τις ευκαιρίες για την προσωπική του ανέλιξη και επιτυχία.

Κατά τη γνώμη μου, ο ΣΥΡΙΖΑς επέλεξε να εφαρμόσει κανονικά και με το νόμο το μνημόνιο, με στόχο να τελειώσει από τον βραχνά της διαρκούς ασφυκτικής παρακολούθησης από διάφορους περίεργους που μονίμως έβρισκαν κι άλλη μια αδυναμία της οικονομίας, της διοίκησης ή όποιου άλλου τομέα έκριναν οι Θεσμοί ότι είχε ζουμί. Εν ολίγοις, εφάρμοσε το μνημόνιο για να τελειώνει με αυτό, αλλά και για να στείλει μήνυμα ότι είναι doer και ότι τέλος πάντων δεν είναι η δύναμη που θα οδηγήσει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αλλά ένα κόμμα εξουσίας που μια χαρά κομπρεμιά μπορεί να κάνει με όλους εκείνους που τα παλιά χρόνια ήταν εχθροί του.

Σε δεύτερο επίπεδο, ωστόσο, η νέα στρατηγική προέβλεπε και ένα διαφορετικό στήσιμο για μετά το τέλος του μνημονίου και την πορεία προς τις εκλογές. Και η στρατηγική αυτή ήταν λίγο διαφορετική: πλέον ο ΣΥΡΙΖΑς θα παρουσιαζόταν ως μια προοδευτική δύναμη ουσιαστικής αλλαγής στον τόπο, με ρόλο στη διεθνή σκηνή, με δυναμική, η οποία θα μπορούσε να πάρει το ρόλο που το ΠΑΣΟΚ/ΔΗΣΥ/ΚΙΝΑΛ/γευσητηςεβδομάδας είχε αποποιηθεί όταν αποφάσισε να γίνει κολαούζο του Σαμαρά.

Στο πλαίσιο αυτό ο Τσίπρας άρχισε τα παιχνίδια-επαφές με Βαλκάνιους, με τους Μεσογειακούς, με Αίγυπτο ΚΑΙ Ισραήλ, ενώ στο εσωτερικό άρχισε να παίζει το παιχνίδι «δείτε τι ωραία που θα είναι τώρα που δεν έχουμε μνημόνιο», είτε μη κόβοντας τις συντάξεις, είτε περνώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού, είτε εξαγγέλλοντας προσλήψεις στα δημόσια σχολεία, είτε κλείνοντας το μάτι για μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ, είτε αφήνοντας να εννοηθεί ότι και το αφορολόγητο θα τη γλυτώσει. Με αυτόν κυβέρνηση, φυσικά.

Αν κάποιος δει τα πράγματα λίγο πιο συνολικά, προσθέσει σε αυτά διάφορα μπαχαρικά όπως συνταγματική αναθεώρηση, τη φάση με την Εκκλησία και τους παπάδες, τα διάφορα πανηγυράκια στις Περιφέρειες (εχμ, σόρι, συνέδρια για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο, ΛΟΛ), ίσως συμφωνήσει ότι όλα αυτά σχηματίζουν μια εικόνα που καμία σχέση δεν έχει με τον ΣΥΡΙΖΑς του Γενάρη του 2015 που εύκολα κάποιος μπορούσε να το παρομοιάσει σε ευήκοα ώτα ως ορδή σταλινικών που έρχεται να μετατρέψει στη χώρα σε νέο Σοβιέτ.

Και, κάπου εκεί μπαίνει και η επίλυση του Μακεδονικού, που, προφανώς, σε μεγάλο βαθμό έρχεται από έξω (τόσα χρόνια το δούλευε ο Νίμιτς, σιγά μην περίμενε τον Κοτζιά και τον Ντιμιτρόφ να ψάξουν για λύσεις εκ του μηδενός…), αλλά χτυπά ακριβώς στο κέντρο του προαναφερθέντος σχεδίου με μπόνους την μετατροπή του Τσίπρα σε statesman διεθνούς βεληνεκούς, ο οποίος κόντρα σε θεούς και δαίμονες πετυχαίνει εκεί που κανένας προηγούμενος δεν τόλμησε.

Το Μακεδονικό ήταν στην πραγματικότητα ένα σχετικά χαμηλής έντασης πρόβλημα, ιδίως από τη στιγμή που το ΝΑΤΟ είχε «παγώσει» την ένταξη της ΠΓΔΜ και περίμενε μπας και βρεθεί λύση (έχοντας, φυσικά, σαφέστατο plan B, το οποίο ο Καμμένος είχε μέσες-άκρες περιγράψει από το Αμέρικα) και γενικώς δεν υπήρχε καμία ιδιαίτερη πρεμούρα για την επίλυσή του. Ωστόσο, από τη στιγμή που Τσίπρας και Ζάεφ φάνηκαν δεκτικοί στην ιδέα, κανείς δεν θα έλεγε και όχι.

Παρενθετικά, κατά την άποψή μου, η ιδέα ότι το Μακεδονικό χρησιμοποιήθηκε για να διασπάσει τη ΝΔ είναι τελείως λάθος, καθώς η ΝΔ (θεωρεί ότι) βρίσκεται ένα βήμα πριν από την κυβέρνηση, οπότε ποιος ασχολείται με αυτά όταν έχει τόσα ραντεβού με το ράφτη για τα υπουργικά κοστούμια. Έτσι, ο Μητσοτάκης βρήκε μια αστεία δικαιολογία –τη «μυστική διπλωματία», λες και η διπλωματία είναι ποτέ φανερή…- για να πει «όχι» στα γρήγορα και να θεωρεί ότι μπορεί να αντέξει το έξωθεν ξύλο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο στόμας του εκστόμισε ακόμα και την ανοησία περί ανταλλαγής του Μακεδονικού με τις συντάξεις, δείγμα ότι είχε αποφασίσει να μετέλθει κάθε μέσου για να απορρίψει ένα σχέδιο που, αν ήταν κυβέρνηση, θα το είχε αποδεχθεί με τριπλό τολούπ ευτυχίας.

Αντιθέτως, το Μακεδονικό χρησιμοποιήθηκε (και έχει σωστά επισημανθεί) για να τελειώνει ο ΣΥΡΙΖΑς με τους γύρω-γύρω, είτε αυτοί είναι το Ποτάμι, είτε η τελευταία έκδοση του ΠΑΣΟΚ, είτε οι ΑΝΕΛ, οι οποίοι ηλιθιωδώς έπεσαν στην παγίδα της Συμφωνίας και τώρα φυσικά βαίνουν προς την εξαφάνιση. Στην ουσία, με τη Συμφωνία ο ΣΥΡΙΖΑς τελειώνει και τυπικά την άβολη συγκατοίκηση με Καμμένο και εξαϋλώνει τους άλλους φορείς της κεντροαριστεράς, με στόχο να απορροφήσει τους ψηφοφόρους τους.

Η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών έδωσε στον Τσίπρα το διεθνές κύρος που επιδίωξε να αποκτήσει (ήδη μετά το δημοψήφισμα ήταν ο Alpha Dog στην ελληνική πολιτική σκηνή), έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη ΝΔ η οποία έκανε τεράστια κωλοτούμπα με την πρόταση δυσπιστίας, άφησε τους υπόλοιπους σε θέση «τι-έγινε-ρε-παιδιά» και επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑς να συνεχίσει μέχρι τις εκλογές την τακτική του «δείτε-τι-μπορώ-να-κάνω-τώρα-που-τελείωσα-με-τα-μνημόνια».

Σε αυτό, φυσικά, τον βοηθά και η αλλοπρόσαλλη τακτική της ΝΔ που, αντί να το παίξει ήρεμη δύναμη και να περιμένει τις εκλογές, επιχειρεί κάθε τόσο να αλλάξει την ατζέντα, συνήθως σπάζοντας τα μούτρα της, κυρίως λόγω ανικανότητας της ηγεσίας της, αλλά και της «λευκής απεργίας» των πιο κωλοπετσωμένων μέσα στο κόμμα να βάλουν skin in the game.

Στην πραγματικότητα, ΙΜΟ, με εξαίρεση το Μάτι, όπου φάνηκε ότι ο μηχανισμός είναι για τα μπάζα, η στρατηγική αυτή δουλεύει: ακόμα και οι εντελώς αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μεν ΝΔ έχει ταβανιάσει, ο δε ΣΥΡΙΖΑς τσιμπάει ποσοστά εδώ κι εκεί. Όσο για το κόστος του Μακεδονικού, προσωπικά θεωρώ ότι θα είναι αμελητέο, όσο θα πλησιάζουμε στις εκλογές, καθώς ενδεχομένως ανακίνηση του θέματος θα προκαλεί πληγές στη ΝΔ (για όλους τους δεξιότερά της, η στάση της ήταν αμφιλεγόμενη…).

Το αν τελικά η στρατηγική λειτουργήσει θα φανεί στο τέλος, ωστόσο, προσωπικά τη θεωρώ αρκετά έξυπνη από κάποιον που παρουσιάζεται ως «πρόεδρος 15μελούς» και «καταληψίας».

Can ov Worms

can_ov_wormsMπορεί ο Τσίπρας στο Υπουργικό Συμβούλιο να είπε διάφορες -διάφορης βαρύτητας- μπουρδίτσες, όμως με το γνωστό τσιπρικό του τρόπο (μισοβαριεστημένο, μισοσόβαρο) είπε και μια μεγάλη αλήθεια: ότι η ΝΔ με τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το σκοπιανό/μακεδονικό δίνει χώρο και νομιμοποιεί διάφορα φασιστοειδή τα οποία υπό το πρόσχημα «Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» (διαβάζεται με προφορά ούρουκ-χάι) έχουν ξαναβγεί στους δρόμους και ασχημονούν.

Είχα την ελπίδα ότι μετά τη μαφιόζικη εκτέλεση στα γραφεία των χρυσάβγουλων στο Νέο Ηράκλειο, το γενικότερο πογκρόμ που υφίστανται από αντιφασίστες και το άγχος για την εξέλιξη της δίκης τους, τα ναζίδια θα έμεναν κατά το δυνατόν φρόνιμα και λίιιιγο πιο μαζεμένα. Ωστόσο με το πρόσχημα των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό ξαναπήραν τους δρόμους και -φοβάμαι- ξαναπαίρνουν τα πάνω τους.

Μάλιστα, επειδή είναι ούγκανα με μηδενικό ένστικτο αυτοσυντήρησης και μηδενική συνείδηση των πράξεών τους (μόνο η καύλα του «ξαναπήραμε τους δρόμους» τους φτάνει) θεωρώ ότι δεν απέχουμε πολύ από έναν νέο Φύσσα. Ο ξυλοδαρμός του ανθρωπάκου στη Θεσσαλονίκη θα έπρεπε λογικά να έχει βαρέσει κόκκινους συναγερμούς παντού, αλλά δεν το βλέπω και μη μου πείτε ότι έγιναν προσαγωγές ή συλλήψεις, γιατί θα σας πω ζήσε μάη μου…

Θεωρώ ότι η κυβέρνηση δεν έχει πάρει όσο σοβαρά θα έπρεπε την ιστορία αυτή και ότι η ΝΔ παίζει με τη φωτιά, δίνοντας πολύ χώρο σε φασίστες να κινούνται και να δρουν ανενόχλητοι και «νομιμοποιημένοι» από την έκφραση της «λαϊκής οργής» για το «ξεπούλημα» της «Μακεδονίας μας» (διαβάζεται με φωνή ορκ). Το κακό δεν αργεί να γίνει και, αν γίνει, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολο να μαζευτούν. Μπορεί να γελάμε με τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια των 200 -μαζί με τα αδέσποτα- ατόμων, αλλά ανάμεσά τους βρίσκονται και μουρλοί ναζί που δεν το έχουν σε τίποτα να απαντήσουν με φαλτσέτα σε κάποιο ειρωνικό σχόλιο περαστικού.

Το πράγμα έχει αρρωστήσει πολύ, το ντενεκεδάκι με τα σκουλίκια έχει ανοίξει και καλό θα ήταν να κλείσει όσο πιο γρήγορα γίνεται για το καλό όλων μας.

Καβαλώντας το κύμα και άλλες ιστορίες για σέρφερς

surfinhΝομίζω ότι ήταν ο μέγας πολιτικός αναλυτής Snake Plissken που είχε πει ότι πολλές μεγάλες πολιτικές καριέρες φτιάχτηκαν από μια συγκυρία και την ικανότητα ενός πολιτικού να την καβαλάει.

Η Θάτσερ κέρδισε δεύτερη τετραετία χάρη στα Φόλκλαντς, ο Μακρόν την έκανε γρήγορα από την κυβέρνηση Ολάντ και κατάφερε να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας (με τη βοήθεια, φυσικά, και της πλήρους διαφθοράς της Δεξιάς και διάλυσης των Σοσιαλιστών), ο Ρήγκαν διέλυσε τον Κάρτερ εκμεταλλευόμενος την ομηρεία στην Τεχεράνη… τα παραδείγματα είναι και πολλά και δείχνουν πόσο μετράει να πιάνεις στον αέρα πότε έρχεται το κύμα, και να πηδάς επάνω του όσο ακόμα αυτό φουσκώνει.

Φυσικά. Υπάρχουν και αντιπαραδείγματα: ο Χούβερ, π.χ., στην κρίση του ’29 έπαθε Σόιμπλε και αύξησε τους φόρους για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό, ανοίγοντας το δρόμο για το Νιου Ντιλ του Ρούσβελτ, παρότι ο ίδιος επιχείρησε στην αρχή να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες.

Με τα παραπάνω, θέλω να πω ότι είναι μεγάλη μαγκιά να οσμίζεσαι πού πάει το πράγμα και να μπορείς να αξιοποιείς τη συγκυρία στην πολιτική.

Στην Ελλάδα της κρίσης, το καλύτερο παράδειγμα ανθρώπου που καβάλησε το κύμα την κατάλληλη στιγμή είναι ο Τσίπρας ειδικά και ο ΣΥΡΙΖΑς γενικά. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Τσίπρας δείχνει να αντιλαμβάνεται καλύτερα τη συγκυρία, να ξέρει πώς να την αξιοποιήσει και ταυτόχρονα, ακόμα κι όταν αυτή είναι αρνητική, να μπορεί να βγει αλώβητος (πάλι καλά που δεν πάθαμε και τίποτα…).

 

Δείτε τους προκατόχους του: ο ΓΑΠ του 46% εξανέμισε το πολιτικό του κεφάλαιο μέσα σε ενάμιση χρόνο (θυμίζω ότι είχε… παραιτηθεί από πρωθυπουργός τον Ιούνιο του 2011, από τηλεφώνου και στον Σαμαρά, αλλά το είχε δεχθεί) κι ο Σαμαράς, τον Νοέμβριο του 2011, αντί να πει, εκλογές εδώ και τώρα, έκαψε το πολιτικό μομέντουμ του με την συγκυβέρνηση Παπαδήμου.

(Παρένθεση: για όσους λεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑς από το 2010 ετοιμάζεται για κυβέρνηση, να πω ότι
-Πρώτον, από τα τέλη του 2007 οι δημοσκοπήσεις του έδιναν 20άρια ξεγυρισμένα και χρειάστηκε ο Γρηγορόπουλος, τα επεισόδια και τα «δικαστήρια» στο Μέγκαμου, αλλά και η ίδια η Αλέκα με την περίφημη φράση «ο ΣΥΡΙΖΑς να σταματήσει να καλύπτει τους κουκουλοφόρους», για να ξαναπέσει στα γνωστά τριοτεσσάρια του

-Δεύτερον, μέχρι την κυβέρνηση Παπαδήμου, ο ΣΥΡΙΖΑς εισέπραττε ελάχιστα από τη δυσαρέσκεια για το ΠΑΣΟΚ και χρειάστηκε να αυτοχειριαστεί ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για να πάρει τα πάνω του.
Κλείνει η παρένθεση)

Ο Τσίπρας καβάλησε λοιπόν τη συγκυρία το 2012 και από κει και πέρα όλα βαίνουν «κανονικά» για τον ίδιο και το κόμμα του:

-Αρχικά έκανε την περήφανη διαπραγμάτευση. Την πίστευε ο ίδιος ή όχι, λίγη σημασία έχει, το ουσιώδες είναι ότι την έκανε. Απέτυχε, διότι προφανώς δεν είχε στα χέρια του βιώσιμο εναλλακτικό σχέδιο, αλλά και διότι η εντολή που είχε λάβει ήταν «ευρώ πάση θυσία».

-Στη συνέχεια συμβιβάστηκε, αφού πρώτα υποχρέωσε και όλα τα υπόλοιπα κόμματα να συνυπογράψουν το συμβιβασμό, ενώ παράλληλα απέκτησε και ηγετική στόφα με το δημοψήφισμα.

-Μετά έφερε μνημόνιο, πήρε εκλογές, παρότι έχασε σχεδόν το ένα τρίτο του κομματικού/στελεχιακού δυναμικού και στη συνέχεια το εφάρμοσε. Χωρίς μα και μου και ισοδύναμα και θα τα βρούμε και όλα εκείνα που είχαν οδηγήσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε πλήρη απαξίωση στα μάτια των δανειστών.

(Νέα παρένθεση: ναι, παιδιά, αυτό είναι το μνημόνιο, με πετσοκομμένες συντάξεις, και μισθούς-φιλοδώρημα και πλειστηριασμούς και Υπερταμεία και κατασχέσεις και απ’ όλα, ΑΥΤΟ ζητούσαν από την αρχή οι δανειστές και αυτό ήταν που ούτε ο ΓΑΠ ούτε ο Σαμαράς ούτε καν ο Παπαδήμος δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν. Ξανακλείνει η παρένθεση)

-Και τώρα ετοιμάζεται να τελειώσει με το μνημόνιο και να κηρύξει την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα, μέρος της οποίας είναι και το κλείσιμο διαφόρων θεμάτων όπως το σκοπιανό ή τα ελληνοτουρκικά (που δεν θα κλείσουν).

Προφανώς, όλα αυτά έχουν και θύματα και δράματα και τεράστιες απώλειες. Ωστόσο, ο ίδιος ο Τσίπρας και οι συν αυτώ λένε κάτι απλό: παλέψαμε, χάσαμε, συμβιβαστήκαμε, εφαρμόσαμε τη συμφωνία –και τίποτα παραπάνω, ε, Βαγγέλη, θυμάσαι το «χαράτσι» στα ακίνητα;- και τώρα τελειώνουμε και βλέπουμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια.

Και απέναντι σε αυτό, τι κάνουν οι άλλοι σέρφερς; Τι κάνει ο φιλελεύθερος Κυριάκος; Μα, φυσικά, πλατσουρίζει στα θολά νερά του εθνικισμού, παρέα με Φράγκους, Άνθιμους και χρυσάβγουλα, τρομοκρατημένος μη τύχει και του φύγουν προς τα δεξιά όλοι όσοι με τόσο κόπο μάζεψαν ο Άδωνις κι ο Βορίδης και σφυράει κλέφτικα όταν του θυμίζουν ποιες ήταν οι θέσεις του κόμματός του για την ΠΓΔΜ και το όνομά της.

Κι αυτό, όταν δεν τρώει τα μούτρα του στη Βουλή ή δεν φωτογραφίζεται με κόσμο καθισμένο σε δεμάτια σανό (!) ή δεν χρησιμοποιεί σκίτσα του Αρκά για να επιχειρηματολογήσει στο Κοινοβούλιο ή απορεί γιατί γελάει ο κόσμος όταν δηλώνει «έξι μηνών πολιτικός κρατούμενος» ή μιλάει για εξωγήινους.

Ειδικά για το θέμα της ΠΓΔΜ ο Κυριάκος έχει καταφέρει να κάνει τον Θεοδωράκη να μοιάζει με statesman και να φέρει ακόμα και τον Μαραντζίδη σε απόγνωση, τον Μαραντζίδη που ήταν ικανός στις δημοσκοπήσεις του να κάνει τον Κυριάκο φαβορί για Όσκαρ, Νόμπελ και το γκραν πρι της Μόντσα, ξερωγώ.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Κυριάκος έχει απέναντί του μια κυβέρνηση που κατά τεκμήριο απέτυχε, καθώς δεν υλοποίησε ούτε ένα από όσα ευαγγελιζόταν όταν ζητούσε την ψήφο του κόσμου και η οποία έχει καταφέρει να ξενερώσει την πλειοψηφία όσων την ψήφισαν αρχικά, αλλά και έχει περάσει και εφαρμόζει μέτρα και πολιτικές που ούτε στο όνειρό τους δεν πίστευαν οι δανειστές ότι θα δουν στην Ελλάδα. Κι όμως, με τη συγκυρία να του κλείνει το μάτι πονηρά, αυτός προτιμά να ρίχνει το σερφάκι του σε μικρά και άκακα κυματάκια, νομίζοντας ότι βρίσκεται σε πόιντ μπρέικ ξερωγώ.

Και τι έχει καταφέρει; Να σας πω τι έχει καταφέρει: έχει ταβανιάσει τη συσπείρωση της ΝΔ ενάμιση χρόνο πριν τις εκλογές, έχει υιοθετήσει ρητορική που δεν έχει καμία σχέση με το φιλελεύθερο προφίλ που καλλιεργούσε από το 2004, κάνει αντιπολίτευση τελείως οπορτουνιστική (άρα μικρής διάρκειας και χαμηλού impact) και κυρίως δεν έχει καταφέρει να πείσει μια πιο μετριοπαθή –αλλά κρίσιμη- μάζα ψηφοφόρων ότι δεν θα αποτελέσει ένα κακέκτυπο του Σαμαρά, που ο εξ απορρήτων του είχε πίτσι-πίτσι με χρυσάβγουλα.

Και τι στοίχημα βάζετε ότι με τη στάση που τηρεί για τα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό θα καταφέρει να πείσει όλο το μετριοπαθές ψηφοφορικό σώμα να το βάλει στα πόδια; Στην ουσία, υποστηρίζοντας τις παραφροσύνες, όχι μόνο δεν θα εισπράξει, όχι μόνο δεν θα καταφέρει αυτό που ενδόμυχα επιδιώκει (τα συλλαλητήρια να γίνουν εφαλτήριο για διαμαρτυρίες συνολικά κατά της κυβέρνησης), αλλά θα ενισχύσει και τις φυγόκεντρες τάσεις εντός της ΝΔ είτε ενισχύοντας ακραίες φωνές που είναι πιο ορίτζιναλ ακροδεξιοί από τον ίδιο είτε προκαλώντας αποστροφή στα πιο ήπια κομμάτια του κόμματος που τον βλέπουν να σύρεται πίσω από Άνθιμους και Φράγκους.

Προσωπικά θεωρώ ότι δύσκολα θα υπάρξει λύση στο Σκοπιανό. Ωστόσο, ακόμα κι έτσι, ο Τσίπρας εμφανίζεται ως statesman που προσπαθεί για το καλύτερο, θέτοντας όρους και προϋποθέσεις, και ο Κυριάκος ως προσάρτημα των πιο ακραίων εκφάνσεων της δεξιάς στην Ελλάδα. Ναι, παίζει και να αποκόψει πιθανές αποχωρήσεις προς τα δεξιά του, ωστόσο, το κόστος θα είναι τεράστιο και, μαντέψτε, ο άλλος θα συνεχίσει να είναι καβάλα στο κύμα.

We’re gonna have a party…

ΟΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΠΑΡΤΙ!!!Έλεγα να το αποφύγω, αλλά μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του Άδωνι να είναι υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ, θα ήταν άδικο να μη χαρίσω στον εαυτό μου και ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη μια ανάλυση για το τρελό πάρτι που λαμβάνει χώρα σήμερα στη ΝΔ. Πάμε, λοιπόν, χωρίς άλλες καθυστερήσεις.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ

ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΙ
-Κυριάκος Μητσοτάκης (ο γιός του μπαμπά του)
Plus Sign-256x256
-Είναι σχετικά νέος
-Έχει άποψη για το πώς πρέπει να είναι ένα δεξιό κόμμα σε επίπεδο ιδεολογίας, έστω κι αν δεν συμφωνείς μαζί του
-Είναι οργανωτικός και έχει δομημένη σκέψη και λόγο
-Έχει κάνει υπουργός και ξέρει πέντε πράγματα από διοίκηση
-Γενικά είναι συγκρατημένων τόνων και δείχνει διάθεση να ακούσει και να μάθει
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι Μητσοτάκης και το όνομα αυτό δεν δημιουργεί ζεστασιά ούτε στους νεοδημοκράτες ούτε στον υπόλοιπο κόσμο
-Έχει συνδέσει την υπουργική θητεία του με απολύσεις
-Το όνομά του έχει εμπλακεί στο σκάνδαλο Ζίμενς. Περιφερειακά, αλλά έχει εμπλακεί
-Δεν έχει καθόλου φωτογένεια και μια σχετική “ηγετική” λάμψη, κάτι που ο Τσίπρας διαθέτει σε αφθονία
-Είναι “γόνος” και προϊόν του νεποτισμού στη ΝΔ. Επίσης, δεν τον στηρίζει η Ντόρα (για δικούς της λόγους…)
-Ο λόγος του είναι αρκετά τεχνοκρατικός για να εμπνεύσει

Βαγγέλης Μεϊμαράκης (ο “σπεύδε βραδέως”)
Plus Sign-256x256
-Είναι βαθιά κομματικός και “στρατιώτης”
-Στα οργανωτικά της ΝΔ είναι αστέρι, σε αυτόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το ποσοστό της 20ης Σεπτεμβρίου
-Μπορεί να λειτουργήσει ενωτικά προς όλες τις “συνιστώσες” της ΝΔ
-Μάλλον τον στηρίζει ο Καραμανλής και σαφώς τον στηρίζει η Ντόρα (η οποία αφού εγκατέλειψε τις δικές της φιλοδοξίες για πρόεδρος της ΝΔ, θέλει ο Βαγγέλης να συμμαζέψει το κόμμα για να το διεκδικήσει σε μελλοντικό χρόνο ο γιος της, Κώστας Μπακογιάννης)
-Μπορεί να απευθυνθεί στην καρδιά του παραδοσιακού δεξιού ψηφοφόρου
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν έχει σε καμία περίπτωση επιρροή σε πιο φιλελεύθερους ψηφοφόρους
-Δεν αποπνέει ούτε ίχνος statesmanship
-Έχασε τις εκλογές από τον Τσίπρα (ναι, ΟΚ, προσωρινός πρόεδρος, αλλά τις έχασε…)
-Δεν πείθει ότι μπορεί να δώσει σύγχρονο ιδεολογικό στίγμα στη ΝΔ

Απόστολος Τζιτζικώστας (ο αντάρτης)
Plus Sign-256x256
-Είναι σχετικά νέος
-Έχει μια μάλλον επιτυχημένη πορεία στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
-Έχει προσωπικές συμπάθειες στους ψηφοφόρους (εξελέγη Περιφερειάρχης κόντρα στον επίσημο υποψήφιο της ΝΔ, τον “κόουτς” Γιάννη Ιωαννίδη)
-Ξέρει από διοίκηση και από συνεργασίες και συμβιβασμούς
-Είναι φιλόδοξος
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι κι αυτός προϊόν του νεποτισμού στη ΝΔ
-Οι καραμανλικοί φέρονται εκνευρισμένοι από την υποψηφιότητά του
-Δείχνει περιορισμένου βεληνεκούς επιρροής στους δεξιούς ψηφοφόρους
-Το στίγμα του για τη ΝΔ είναι, εχμ, παλαιοκομματικό
-Statesmanship??? What statesmanship…

Άδωνις Γεωργιάδης (ο “ξένος”)
Plus Sign-256x256
-Eίναι σχετικά νέος και αυτοδημιούργητος (τρόπον τινά)
-Καταφέρνει να συνδυάσει -όχι πάντα αρμονικά…- την ακροδεξιά με το νεοφιλελευθερισμό
-Είναι εξαιρετικά δημοφιλής και ξέρει από διοίκηση
-Είναι πολύ δυναμικός, κάτι που εγγυάται διαρκές σφυροκόπημα στον ΣΥΡΙΖΑς
-Έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό
-Μάλλον θα έχει διακριτική στήριξη από τους σαμαρικούς
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν τον θέλουν (με τίποτα, όμως!) ούτε οι καραμανλικοί ούτε οι μητσοτακικοί βαρόνοι του κόμματος
-Τα διάφορα τηλεοπτικά καραγκιοζιλίκια του του κοστίζουν σε κύρος
-Είναι ακροδεξιός, πράγμα που σημαίνει ότι δεν απευθύνεται καν σε πιο κεντροδεξιό ακροατήριο
-Δεν έχει “ευρωπαϊκή” στόφα
-Ο ιδεολογικός του προσανατολισμός (ας τον ονομάσουμε ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό) οδηγεί τη ΝΔ ακόμα πιο δεξιά
-Προέρχεται από μεταγραφή

Παναγιώτης Ψωμιάδης (ο “ζορρό”)
Plus Sign-256x256
-Είναι ο Πανίκας Ψωμιάδης

 
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι ο Πανίκας Ψωμιάδης

 

Πέτρος Τατούλης (ο αουτσάιντερ)
Plus Sign-256x256
-Είναι ιστορικό στέλεχος της ΝΔ
-Ιδεολογικά καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα ψηφοφόρων
-Ξέρει από διοίκηση
-Έχει κερδίσει με άνεση περιφερειακές εκλογές
-Δεν δημιουργεί πολλές τριβές
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν έχει προσωπική ηγετική λάμψη
-Έχει εκδιωχθεί από το κόμμα
-Περιορισμένου βεληνεκούς επιρροή
-Δεν έχει μηχανισμό, πέραν της Πελοποννήσου

Μάρκος Πανέττας (ο άνθρωπος της βάσης)
Plus Sign-256x256
-Είναι επιχειρηματίας
-Είναι σχετικά νέος
-Δείχνει να ενδιαφέρεται πραγματικά για το μέλλον της ΝΔ
-Μοιάζει να εκφράζει τη βάση του κόμματος
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι άγνωστος
-Άγνωστο και το ιδεολογικό του στίγμα
-Καμία σχέση με statesmanship

OI “ΔΕΓΚΖΕΡΩ ΑΚΟΜΑ”
Όλγα Κεφαλογιάννη (Φαμ Φατάλ)
Plus Sign-256x256
-Είναι νέα, ωραία, φωτογενής
-Ξέρει από διοίκηση και ήταν επιτυχημένη υπουργός
-Είναι αποδεκτή από διάφορες συνιστώσες του κόμματος
-Είναι οργανωτική και φιλόδοξη
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι η πεμπτουσία του νεποτισμού στη ΝΔ
-Δεν έχει δώσει ποτέ σαφές ιδεολογικό στίγμα
-Είναι γυναίκα και στη ΝΔ αυτό αποτελεί μειονέκτημα
-Έχει ακόμα χρόνο μπροστά της, αν πραγματικά έχει ηγετικές φιλοδοξίες

Νίκος Δένδιας (ο σοβαρός)
Plus Sign-256x256
-Είναι στέλεχος παντός καιρού (και με Καραμανλή και με Σαμαρά)
-Ξέρει από διοίκηση και δείχνει σοβαρός
-Είναι σχετικά μετριοπαθής, αλλά έχει και πυγμή που αρέσει στους δεξιούς
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν ξέρω αν έχει ουσιαστική επιρροή εντός κόμματος
-Δεν έχει ηγετική λάμψη (καλός για υπουργός, αλλά ως εκεί…)
-Σε μια δύσκολη περίοδο για τη ΝΔ δεν έχει σαφές ιδεολογικό στίγμα

Μανώλης Κεφαλογιάννης (τι να πω…)
Plus Sign-256x256
-Είναι από τα προβεβλημένα στελέχη της ΝΔ
-Θεωρώ ότι έχει τα φόντα για να κάνει blitz αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ (παραληρηματική, αλλά blitz)
-Έχει αντίληψη και από διοίκηση και από τα οργανωτικά της ΝΔ
minus-sign-clip-art-535192
-Μηδενική ηγετική αύρα
-Εκνευριστικός λόγος
-Τελείως “γόνος”

Μάκης Βορίδης
Plus Sign-256x256
-Καταρτισμένος, “σοβαρός”, φιλόδοξος
-Ιδεολογικά πακτωμένος (στην άκρα δεξιά, βεβαίως…)
-Ανήκει στην ελίτ, το ξέρει και το δείχνει, το κομπορτεμέν του είναι συνήθως εξαιρετικά φλεγματικό, συγκροτημένο και ελαφρώς ειρωνικό
minus-sign-clip-art-535192
-Το παρελθόν του είναι καταστροφή: ΕΠΕΝ, Λεπέν και πάει λέγοντας
-Δεν τον θέλουν ούτε οι καραμανλικοί, ούτε οι μητσοτακικοί
-Παραείναι ακροδεξιός, τύπου ΠΟΛΥ ακροδεξιός
-Έχει δώσει σημάδια πολιτικαντισμού που δε συνάδουν με το ύφος/στυλ που θέλει να πουλήσει

ΤΑ ΛΙΜΑ
-Κώστας Μπακογιάννης: είναι μικρός, με βαρύ όνομα και Περιφερειάρχης, αλλά δύσκολα θα διεκδικήσει την προεδρία τώρα κόντρα στο θείο του και με το κόμμα μπάχαλο. Έχει χρόνο και το ξέρει
-Οι “σαραντάρηδες”: θα μπορούσαν να λέγονται και η χαμένη γενιά του ΚΑΚ. Στυλιανίδης, Χατζηδάκης, Σπηλιωτόπουλος κάποτε είχαν ηγετικές φιλοδοξίες, τώρα, όμως, ο πρώτος δεν είναι καν βουλευτής, ο δεύτερος βλέπει την -όποια…- επιρροή του να μειούται δραστικά και ο τρίτος ούτε καν ανακατεύεται. Πολύ λίγοι για οτιδήποτε.
-Βασίλης Κικίλιας: 🙂

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Η ΝΔ είναι σε κακό χάλι και το ξέρει. Έχει χάσει τέσσερις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, χωρίς να δείχνει κάτι περισσότερο από σημάδια αμυντικής τακτικής. Όποτε πήγε να φύγει μπροστά, έσπασε τα μούτρα της, ενώ η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου θα περάσει στην ιστορία ως μια από τις πλέον κακές και αντιπαθείς κυβερνήσεις έβερ.
Η εκλογή Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ άλλαξε τον ιδεολογικό προσανατολισμό του κόμματος, στρέφοντάς το προς τα δεξιά, υιοθετώντας ακραίες θέσεις και πολιτικές και χάνοντας -αλλά εντελώς…- κάθε μεσαιοχωρίτικο στοιχείο. Η κληρονομιά Σαμαρά στο κόμμα ακόμα βαραίνει, καθώς αν πριν από έξι χρόνια κάποιος έλεγε σε νεοδημοκράτη ότι ο Άδωνις θα έβαζε υποψηφιότητα για πρόεδρος θα πάθαινε αποπληξία από τα γέλια.
Ταυτόχρονα, σε αντίθεση με όλες τις άλλες συγκυρίες, δεν υπάρχει μία προσωπικότητα που να διεκδικεί την προεδρία της ΝΔ που να ξεχωρίζει πραγματικά από τις άλλες και να δίνει προοπτική πρωθυπουργισιμότητας: ο Βαγγέλας στα οργανωτικά είναι γάτα, αλλά ως γουαναμπί πρωθυπουργός δεν εμπνέει, ο Κυριάκος έχει πολλές αντιπάθειες και στο κόμμα και στην κοινωνία και δεν “γράφει” καθόλου και για τους άλλους, ό,τι και να ειπωθεί είναι λίγο.
Στην ουσία, το κόμμα δείχνει να αποτελείται από ένα κάρο συνιστώσες χωρίς να υπάρχει μια συγκολλητική ουσία για να τις ενώσει και να τις κρατήσει ενωμένες. Το πρόβλημα επιτείνεται και από το γεγονός ότι απέναντί της η ΝΔ έχει έναν ΣΥΡΙΖΑς και έναν Τσίπρα, οι οποίοι δείχνουν αποφασισμένοι να παραμείνουν στην εξουσία και να αφήσουν το στίγμα τους στην πολιτική ιστορία της χώρας. Με τον Τσίπρα απέναντί σου, όταν αντιπαραβάλλεις τον Κυριάκο καταλαβαίνεις ότι έχεις πρόβλημα. Προσθέστε στα παραπάνω και το γεγονός ότι τα κόμματα εξουσίας αν μείνουν πολύ καιρό μακριά της έχουν μεγάλες φθορές και αντιλαμβάνεται κανείς ότι η ΝΔ έχει άλυτο γρίφο μπροστά της.

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ
Στο μυαλό μου, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, μόνο δύο δρόμοι μπορούν να ακολουθηθούν: ο πρώτος είναι ένα μορατόριουμ μεταξύ όσο γίνεται περισσότερων υποψηφίων προέδρων, ώστε τελικά ο αριθμός τους να περιοριστεί σε δύο, τρεις το πολύ, ούτως ώστε το κόμμα να μη γίνει χίλια κομμάτια ψηφίζοντας άλλ’αντ’άλλων. Θυμηθείτε ότι αυτό έγινε στις προηγούμενες εκλογές στη ΝΔ, όταν ένα-ένα τα στελέχη στήριζαν είτε Σαμαρά είτε Ντόρα, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του Αβραμόπουλου, ο οποίος, αν και υποψήφιος, φρόντισε να επιδιώξει το κομπρεμί με έναν από τους δύο: το έκανε με το Σαμαρά και βγήκε ο Αντώνης πρόεδρος.
Το δεύτερο σενάριο είναι οι υποψήφιοι να είναι περισσότεροι. Τότε, είτε τα όποια κομπρεμιά θα γίνουν μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου (σενάριο το οποίο, ωστόσο, εγγυάται μειωμένη συμμετοχή της βάσης στο δεύτερο γύρο, με κίνδυνο να βγει πρόεδρος με λιγότερες ψήφους από αυτές που πήρε στον πρώτο γύρο) είτε το κόμμα θα πάει για διάλυση, καθώς θα καταμετρηθούν δυνάμεις και θα αλλάξουν ισορροπίες (θυμηθείτε την τακτική της Πλατφόρμας στα συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑς…), χωρίς να υπάρχει ισχυρός αρχηγός και χωρίς κοντινή προοπτική εξουσίας.
Κατά τη γνώμη μου, θα πάμε στο πρώτο σενάριο και στην περίπτωση αυτή εκτιμώ ότι στην παρούσα φάση ο Βαγγέλας παραμένει η καλύτερη λύση, έστω κι αν δε μπορεί με τίποτα να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑς και τον Τσίπρα. Τουλάχιστον ενδέχεται να μπορέσει μεσοπρόθεσμα να μαζέψει το κόμμα, να το οργανώσει κάπως (είναι σκορποχώρι σήμερα…) και να κάνει και μια στοιχειώδη αντιπολίτευση, ελπίζοντας ότι αργά ή γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑς θα τα κάνει θάλασσα και η ΝΔ θα μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία με καλύτερους όρους. ΙΜΟ όλοι οι άλλοι πιθανοί και απίθανοι υποψήφιοι αποτελούν εγγύηση για την περαιτέρω συρρίκνωση της παράταξης.

Υ.Γ.: δείτε κι εδώ τι λέει ο Ζάφοδας για το ίδιο θέμα.

Υ.Γ.1: οι περιγραφές που κάνω για τους υποψηφίους είναι αρκετά επιδερμικές διότι αν αρχίσω και μπω στα πιο βαθειά θα μπλέξουμε πολύ.

AΠΟΥΝΤΕΪΤ: ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! 😦

 

Οι Monkees και το Ποτάμι

Monkees_Television_special_1969To 1966 και ενώ η “βρετανική εισβολή” βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις ΗΠΑ, η αμερικανική μουσική βιομηχανία βρήκε έναν εκπληκτικό τρόπο για να αντιπαρατεθεί με τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Them, τους Animals και τα πολλά άλλα βρετανικά συγκροτήματα που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και στις πωλήσεις δίσκων: αποφάσισε να κατασκευάσει ένα συγκρότημα, το οποίο θα έκανε μεγάλη επιτυχία και στο πλαίσιο αυτό τα αρμόδια στελέχη διάλεξαν τέσσερις “μοντέρνους” μαντραχαλάδες, τους έδωσαν ένα τηλεοπτικό σόου και χρησιμοποίησαν μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς και συνθέτες της εποχής, οι οποίοι και έγραψαν -και έπαιξαν- τη μουσική που υποτίθεται ότι έπαιζαν οι τέσσερις τύποι στο σόου. Το “προϊόν” αυτό ήταν οι Monkees και, παρά το γεγονός ότι στα αρχικά στάδια της ύπαρξής τους οι τύποι δεν ήξεραν καλά-καλά να κρατάνε και να παίζουν τα όργανά τους, έχοντας πίσω τους μια τεράστια μηχανή μάρκετινγκ και τη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ, κατόρθωσαν να πουλήσουν δεκάδες εκατομμύρια δίσκους, να έχουν μια σειρά από smash hits και να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι.

Φυσικά, οι Monkees δεν είχαν ούτε κλάσμα από το ταλέντο των Lennon και McCartney ή των Jagger και Richards (δηλαδή, εχμ, όχι οι ίδιοι οι Monkees, αλλά οι άνθρωποι που έγραφαν και αρχικά έπαιζαν τα τραγούδια τους…). Ωστόσο, κάτι η εποχή, κάτι οι ανάγκη των αμερικάνων να έχουν να αντιπαραβάλλουν κάτι στην “βρετανική εισβολή”, κάτι ο τεράστιος μηχανισμός προπαγάνδας πίσω από τους Monkees, το “συγκρότημα” έφτασε σε κάποιο σημείο να πουλάει περισσότερους δίσκους απ’ όσους οι Beatles και οι Rolling Stones μαζί! Το εντυπωσιακό, βέβαια, της υπόθεσης είναι ότι σήμερα ο περισσότερος κόσμος μπορεί να αναγνωρίσει ένα τραγούδι των Beatles ή των Stones σχεδόν από τις πρώτες νότες ή το πρώτο ριφ, ενώ πέραν του “I’m a Believer”, αμφιβάλλω τα μάλλα αν (ανα)γνωρίζει έστω και μία άλλη από τις επιτυχίες των Monkees (μεταξύ μας, μπορεί κάποιος να πει ακούγοντας το “I’m a Believer”, ναι, ρε, το ξέρω το κομμάτι, τι με πέρασες, ανταποκεί, αλλά αμφιβάλλω επίσης τα μάλλα αν η πλειοψηφία των ερωτηθέντων ξέρει ότι είναι των Monkees…).

To θέμα μου είναι ότι οι Monkees απέδειξαν ότι, αν ξέρεις να “καβαλήσεις το κύμα” της εποχής, έχεις αρκετό ταλέντο να δουλεύει για σένα και διαθέτεις μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας υπέρ σου, μπορείς να κάνεις μεγάλη επιτυχία, όσο “κατασκευασμένος” και να είσαι.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο Σταύρος Θεοδωράκης γνωρίζει την ιστορία των Monkees, ωστόσο θεωρώ δεδομένο ότι, ακόμα κι αν του είναι τελείως άγνωστη, τα βασικά χαρακτηριστικά πίσω από την επιτυχία τους τα ήξερε και τα είχε εκτιμήσει δεόντως, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το Ποτάμι. Κατά την άποψή μου, οι ομοιότητες είναι τεράστιες: το Ποτάμι είναι ένα κόμμα εντελώς “κατασκευασμένο” από το ελληνικό “σύστημα”, διαθέτει “μοντέρνα” στελέχη και ο λόγος του μοιάζει να ανταποκρίνεται ολοσχερώς στο “κύμα” της εποχής. Επίσης, πίσω του διαθέτει έναν ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας (θυμηθείτε ότι το Ποτάμι, χωρίς καν να έχει λάβει μέρος σε κάποιες εκλογές, χωρίς καν να είναι γνωστά τα πρωτοκλασάτα στελέχη του, είχε στη διάθεσή του τεράστιο ραδιοτηλεοπτικό χρόνο και μεγάλη προβολή από τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ) και ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν εξαρχής να θέσουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη δημιουργία του κόμματος, τις θέσεις του, την ιδεολογία του: τοποθετήθηκε από μόνο του κάπου μέσα στον χαώδη χώρο αυτού που ονομάζουμε κεντροαριστερά και τελείωσε…

Βέβαια, υπάρχουν και μεγάλες αντιθέσεις με τους Monkees: τα μέλη του συγκροτήματος σιγά-σιγά έγιναν βιρτουόζοι στα όργανά τους, άρχισαν να συνθέτουν κι αυτά τραγούδια και να δίνουν ζωντανές συναυλίες. Κι αν οι πρώτοι καρποί αυτών των προσπαθειών ήταν μάλλον για κλάματα, οι Monkees στα πέντε χρόνια της τεράστιας επιτυχίας τους έδειξαν πραγματική διάθεση και ενδιαφέρον να εξελιχθούν και να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι, να μην παραμείνουν μόνο μια βιτρίνα για τις διαθέσεις (και την άσκηση ισχύος της μουσικής βιομηχανίας). Επίσης, όταν κατάλαβαν ότι η μπογιά τους δεν περνάει πλέον, διαλύθηκαν, έστω κι αν μετά από καμιά 15αριά χρόνια επανασυνδέθηκαν, κυρίως ως memory-lane act και επί της ουσίας χωρίς να διεκδικούν τις παλιές τους δόξες.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι ψηφοφόροι έστειλαν μήνυμα στο Ποτάμι ότι η μπογιά του έχει αρχίσει να μην περνάει πλέον. Ότι στον πολιτικό ανταγωνισμό στην Ελλάδα η θέση του είναι μεταξύ των ουραγών και όχι μεταξύ των μεγάλων παικτών ή έστω των ρυθμιστών της παρτίδας. Το βασικό όμως μήνυμα, κατά τη γνώμη μου είναι αυτό που ο Σταύρος Θεοδωράκης δείχνει να θέλει να αγνοεί: ότι το Ποτάμι, σε αντίθεση με τους Monkees, δεν έχει καμία απολύτως κοινωνική αναφορά. Στην ουσία, πλέον, το Ποτάμι ψηφίζεται από μια όλο και συρρικνούμενη ομάδα ανθρώπων, η οποία προσεγγίζει την πολιτική με τον ελιτισμό του επαΐοντα, χωρίς να κατανοεί τις τεράστιες κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν γύρω της. Για να γίνει κατανοητό αυτό που λέω, θα πω ότι η ΔΗΜΑΡ, ένας ακόμα διάττων αστέρας του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον είναι μια κάποια κοινωνική πάκτωση (παλιά στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς, πασοκογενείς ψηφοφόροι με αποστροφή προς τη μετάλλαξη του κόμματός τους, κεντρώοι με πιο ανοιχτή διάθεση, κλπ). Ναι, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούσαν ένα μικρό υποσύνολο του συνόλου των ψηφοφόρων στη χώρα, αλλά τουλάχιστον είχαν κάποια ομοιογενή χαρακτηριστικά.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι πιο ακραίοι από αυτούς έφυγαν τρέχοντας από τη ΔΗΜΑΡ, όταν συνειδητοποίησαν ότι το κόμμα δεν επρόκειτο να κινηθεί προς την κατεύθυνση που αυτοί επιθυμούσαν. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι πολλοί από αυτούς στράφηκαν προς τον “χυλό” που προσέφερε το Ποτάμι, ανακατεύοντας μέσα του λάιτ σοσιαλδημοκρατία, σημιτικό εκσυγχρονισμό, δεξιές αντιλήψεις για αρκετά ζητήματα και σαφή νεοφιλελεύθερη πολιτική για την οικονομία. Άλλωστε, μια ματιά στα στελέχη του Ποταμιού είναι αρκετή, καθώς δίπλα στον Λυκούδη βρίσκουμε τον Θεοχάρη και δίπλα στον Δανέλλη τη Λυμπεράκη… Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή, δηλαδή, με μια δόση λάιφσταϊλ αποπολιτικοποίησης και χωρίς την παραμικρή αναφορά στην κοινωνία, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι τα πανεπιστήμια ελιάς και η επίκληση του εξορθολογισμού είναι αρκετά στοιχεία για να θεωρηθεί κάποιος πολιτικά επαρκής.

Το 1970 οι Monkees διαλύθηκαν, αντιλαμβανόμενοι ότι η εποχή τους είχε ξεπεράσει και έχοντας ήδη δεχθεί άπειρες κριτικές για το τι ακριβώς ήταν και τι έκαναν. Κατά τη γνώμη μου, η 20η Σεπτεμβρίου ήταν η μέρα που το Ποτάμι έλαβε το μήνυμα ότι η αρχής της φθίνουσας απόδοσης είναι μια σκληρή ερωμένη. Τα στελέχη του δεν θέλουν να το καταλάβουν. Σε αντίθεση με τέσσερις μαντραχαλάδες αμερικάνους που είχαν αρκετό μυαλό μες στο κεφάλι τους, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι είναι καλύτερο να φεύγεις παρά να σε διώχνουν…

Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading