Άκου, βλάκα…

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Κάθε μέρα σε ακούω στα ραδιόφωνα και σε βλέπω στις τηλεοράσεις. Σε διαβάζω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Τα εμέσματά σου μολύνουν το τάιμ λάιν μου στο τουίτερ. Το μίασμα των απόψεών σου ενοχλεί τα αυτιά μου όταν βρίσκομαι έξω, στο καφέ, στο εστιατόριο, στην ουρά για να μπούμε στο σινεμά. Το ξέρω, είσαι μια ισχνή μειοψηφία. Όμως, κάνεις θόρυβο, ουρλιάζεις και χτυπιέσαι, κινδυνολογείς και φέρνεις την καταστροφή και, δυστυχώς, σε μια χώρα που έχει βιώνει μια από τις χειρότερες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές κρίσεις, η νύχια-στο-μαυροπίνακα φωνή σου και οι μολυσματικές απόψεις σου συχνά περνάν σε ανθρώπους τρελαμένους, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Continue reading

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Είσαι το ΚΚΕ…

kkeΟΚ, λοιπόν, ας μιλήσουμε ειλικρινά.

Είσαι το ΚΚΕ. Το αρχαιότερο εν ζωή κόμμα στην Ελλάδα, με μια ιστορία που έχει και στιγμές μέγιστης λαμπρότητας, αλλά και περιόδους πιο σκοτεινές και σάπιες από το Ντρέντφορτ. Είσαι αυτό που είσαι και έχεις πάρει τις αποφάσεις που έχεις πάρει για τα πράγματα –σωστές, λάθος, η ιστορία θα το κρίνει. Και, τελικά, καλά κάνεις, διότι ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω τη λογική πίσω από τις αποφάσεις αυτές.

Είσαι το ΚΚΕ. Και –νομίζω για πρώτη φορά στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας- ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καλεί τους ψηφοφόρους του κόμματός του και όλους όσοι αισθάνονται κοντά στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς να υπερψηφίσουν υποψήφιο δήμαρχό σου. Και δεν το κάνει πλαγίως ή εμμέσως: το λέει ανοιχτά, μπροστά στους πολίτες της υπό διεκδίκηση πόλης, χωρίς περιστροφές και χωρίς να ζητήσει τίποτα από εσένα.

Υπενθυμίζω ότι ο τύπος αυτός που καλεί τους ψηφοφόρους να στηρίξουν υποψήφιο δήμαρχο του ΚΚΕ είναι: α) ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα και –κατά πολλούς- μελλοντικός πρωθυπουργός, β) ο υποψήφιος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και γ) ο πιθανός νικητής των ευρωεκλογών της Κυριακής. Κι όμως, δείχνοντας τη δέουσα grace, στηρίζει ανοιχτά υποψήφιο του ΚΚΕ.

Είσαι το ΚΚΕ. Για σένα, ο τύπος αυτός είναι σίχαμα: οπορτούνα του κερατά, καμία σχέση με την Αριστερά (Κνίτης ήταν στα μικράτα του, αλλά δεν σε ενδιαφέρει το γιατί δεν έμεινε στο Κόμμα, έτσι;), ένα τσογλάν μπόι, σύμφωνα με βουλευτή σου. Κι όμως, σε υποστηρίζει. Τουλάχιστον για το δήμο της Πάτρας σε στηρίζει ανοιχτά, απροκάλυπτα, ξεκάθαρα. Ξέρεις ότι θα μπορούσε να περιοριστεί σε μια γενικόλογη δήλωση στους δημοσιογράφους, μετά την ομιλία του. Να μη δεσμευτεί. Να σε αγνοήσει. Δεν το έκανε.

Είσαι το ΚΚΕ. Τι κάνεις μπροστά σε αυτό το δεδομένο; Μα, φυσικά, αρχίζεις την παραδοσιακή σου τακτική απέναντι σε οτιδήποτε μη-ΚΚΕ Αριστερό: βάζεις τον υποψήφιο δήμαρχό σου να δηλώσει ότι «το ΚΚΕ δεν κάνει παζάρια» και να προσβάλλει το σύνολο των πιθανών μη-ΚΚΕ ψηφοφόρων σου, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «δύναμη ενσωμάτωσης» και ότι ο αρχηγός του «δίνει τα διαπιστευτήριά του στο μεγάλο κεφάλαιο, δίνει όρκους πίστης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Το ξέρεις ότι είναι μισές αλήθειες αυτά που λέει, αλλά τον βάζεις να τα πει, έτσι κι αλλιώς.

Είσαι το ΚΚΕ. Κι όμως, δεν δείχνεις, όχι grace, ούτε καν στοιχειώδη ευγένεια για τη στήριξη που σου παρέχεται. Λες και είναι μια μολυσματική ασθένεια, από την οποία κινδυνεύεις να νοσήσεις, ζητάς καραντίνα από τους οπορτούνες. Πώς θα αποφύγεις τη μόλυνση; Θα βάλεις Κνίτες να κάνουν face control στα εκλογικά κέντρα και να διώχνουν όποιον μοιάζει ΣΥΡΙΖαίος; Θα απαιτήσεις δήλωση του νόμου 105, ότι όσοι σε ψηφίσουν είναι και ΚΚΕ; Τι διάολο θα κάνεις για να αποφύγεις να εμπλακείς με την κοινωνία μιας πόλης που μπορεί να εκλέξει κομμουνιστή δήμαρχο;

Είσαι το ΚΚΕ. Κι όλα αυτά τα κάνεις, ξέρεις γιατί. Διότι δεν θέλεις να κυβερνήσεις, ούτε μπιτσόμπαρο, όχι ολόκληρη πόλη! Κι αν ο υποψήφιός σου χάσει την Κυριακή, ξέρεις τι θα κάνεις, θα βγεις και θα κατηγορήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο άθλιος είναι και πόσο υποταγμένος στο κεφάλαιο και στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ και στους αστούς και στα μονοπώλια (αλήθεια, ο σοσιαλισμός δεν είναι υπέρ των μονοπωλίων, κάνω τόσο λάθος;…) και στον ίδιο τον Κθούλου, μη σου πω, που δεν στήριξε τον υποψήφιό σου, άσχετα αν τρεις μέρες πριν έκανες ό,τι πέρναγε από το χέρι σου για να αποστασιοποιήσεις όλους αυτούς τους δυνάμει ψηφοφόρους του υποψήφιού σου.

Είσαι το ΚΚΕ. Κάνεις ό,τι κάνεις. Έχεις την ιστορία που έχεις. Φοβάμαι ότι σύντομα η ιστορία αυτή θα περάσει στη χρονοντούλαπο της Ιστορίας και τότε δεν θα έχεις κανέναν για να κατηγορήσεις…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

Smart aleck kill*

jeeeeebus, man!Το ότι η πολιτική είναι ένας εξαιρετικά λεπτός συνδυασμός χαϊδέματος και βίας, νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούνται έστω και επιδερμικά με το θέμα το γνωρίζουν. Όπως επίσης γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολιτική προϋποθέτει -σχεδόν προαπαιτεί- διλήμματα και “εκβιασμούς” προς το εκλογικό σώμα, προκειμένου αυτό να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό. Όλα αυτά είναι “Politics 101” και όποιος δεν τα γνωρίζει, μάλλον δεν το κατέχει καθόλου μα καθόλου το αντικείμενο.

Το να μιλάμε για “εκβιασμό” στην πολιτική είναι σα να λέμε ότι οι καρχαρίες τρέφονται με σάρκες: είναι αυτονόητο και μερικές φορές είναι σχεδόν επιβραβεύσιμο. Ας θυμηθούμε το “σκληρό ροκ” του Λαλιώτη. Στην ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν (αρκετά σκληρό και ευθύ) εκβιασμό του εκλογικού σώματος, να στηρίξει σε μια δεδομένη στιγμή το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που θεώρησαν ως ιδιοφυή την τακτική του Λαλιώτη, καθώς πόλωσε τα πράγματα όσο χρειαζόταν για να κερδίσει τις εκλογές το κόμμα του.

Ωστόσο -και αυτό είναι σχεδόν elementary, dear Watson- το θέμα με τα διλήμματα και τους εκβιασμούς προς το εκλογικό σώμα είναι ότι θα πρέπει να τα κάνεις με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Πρέπει να φαίνεσαι ότι είσαι αφεντικό, ότι ελέγχεις πλήρως την κατάσταση και ότι αυτό που κάνεις δεν είναι πολωτική κίνηση, αλλά απλώς κάνεις ταληράκια την κατάσταση και την εξηγείς στους ψηφοφόρους. Απλά. Κατανοητά. Χωρίς φτιασίδια. Στην ουσία, πρέπει να κάνεις εκβιασμό, αλλά να μη φαίνεται ως τέτοιος, αλλά ως μια απλή ξήγα.

Κι εδώ ακριβώς είναι που την πάτησε ο σ. Βαγγέλης. Διότι έκανε εκβιασμό χωρίς τα απαραίτητα φτιασίδια. Στην ουσία, μάλιστα, δεν έκανε εκβιασμό, αλλά κλάψα. Μίλησε για “δικαιώματα” του ΠΑΣΟΚ, για “δίκαιο και σωστό”, για “τσόντα και ουρά” που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Έκανε σαν παρατημένη γκόμενα που απειλεί ότι “αν φύγεις θα φαρμακωθώώώώώώ!”, ενώ ξέρει ότι ο γκόμενος είναι ήδη στην εξώπορτα, μήπως την τελευταία στιγμή αλλάξει γνώμη και γυρίσει πίσω, είτε απο οίκτο είτε από φιλανθρωπία.

Φυσικά, και ο ίδιος, αλλά και οι διάφοροι συνεργάτες του που επαναλαμβάνουν τα ίδια με άλλα λόγια, γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική δεν παίζεται έτσι. Η ψήφος ποτέ δεν είναι φιλανθρωπική και οι εκλογείς ποτέ δεν επιβραβεύουν την αδυναμία. Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι άνευ περιεχομένου. Τόσο λόγω δεσμεύσεων, όσο και λόγω της βουλιμίας του για εξουσία, ο σ. Βαγγέλης δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ό,τι κι αν λέει.

Οπότε το ερώτημα είναι, γιατί έτσι και γιατί τώρα. Νομίζω ότι η απάντηση βρίσκεται στον ίδιο τον σ. Βαγγέλη, έναν άνθρωπο ο οποίος έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και τις ικανότητές του που πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί, με μια τέτοια κίνηση, να προβληματίσει το Σαμαρά ή τους ψηφοφόρους. Αντίληψη που είναι πέρα για πέρα λάθος και που αποδεικνύεται εύκολα, αρκεί να δει κανείς πώς κινείται ο Σαμαράς, αλλά και τις γενικότερες τάσεις των πολιτών, όπως τις αποτυπώνουν οι -κατά βάση αναξιόπιστες- δημοσκοπήσεις.

Στην ουσία, ο σ. Βαγγέλης κατάφερε για άλλη μια φορά να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Με την κίνησή του αυτή αδυνάτισε ακόμα περισσότερο τη θέση του, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα μάτια των πολιτών. Φανέρωσε αδυναμία και έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Άφησε το υπερφίαλο κομμάτι του να κυριαρχήσει της βασικής λογικής, που θα τον προέτρεπε να κάνει την κουνέλα και να περιμένει να περάσει ο κάβος και ύστερα να δει τι θα κάνει. Άλλωστε, με δικές του επιλογές έφθασε στον κάβο.

Προσωπικά πιστεύω ότι μετά από αυτές τις κινήσεις, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα πάει σούμπιτο στο Σαμαρά, ώστε να ενισχύσει το -ούτως ή άλλως μεγαλύτερο- καθαρά δεξιό κομμάτι της συγκυβέρνησης και να στείλει το μήνυμα ότι η κυβερνητική σταθερότητα εξαρτάται κυρίως από τη ΝΔ. Κι ένα άλλο κόμμάτι θα φύγει για άλλες πολιτείες (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, αποχή), καθώς θεωρεί την εικόνα που εκπέμπει σήμερα το ΠΑΣΟΚ-Ελιά αποκρουστική και -το ξαναλέω- αδύναμη και ηττοπαθή.

Ο εξυπνάκιας σ. Βαγγέλης μάλλον την πάτησε χοντρά στην προκειμένη περίπτωση και μάλλον οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία του ατραπό. Το τι θα κάνουν τα στελέχη μετά τις ευρωεκλογές λίγη σημασία έχει. Το κόμμα οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και ο Βενιζέλος προς την πολιτική λήθη. Που είναι χειρότερη -τουλάχιστον για το σ. Βαγγέλη- από τη μοίρα του smart aleck του θείου Ρέιμοντ.

(*: τίτλος κλεμμένος από διήγημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ)

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Τριπλίτσες, χωρίς γκολ…

triplitsaΑφού διάβασα με τη δέουσα προσοχή το ευθυμογράφημα υπό τον γενικό τίτλο “Προγραμματική Κυβερνητική Συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ” και γέλασα με το περιεχόμενό του, επιστρέφω στα καθ’ημάς για να επανέλθω στα όσα λέω εδώ και καιρό, σχετικά με την ταχεία προσφυγή της “κυβέρνησης” σε εκλογές, αισθανόμενος ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας με επιβεβαιώνει απόλυτα.

Τι εννοώ; Μα φυσικά ότι η ίδια η ύπαρξή του αποτελεί σχεδόν παραδοχή των δύο κομμάτων που ασκούν τη διακυβέρνηση της χώρας ότι οι εκλογές πλησιάζουν με βήμα ταχύ. Απλώς, κανένα από τα δύο δεν θέλει να το παραδεχθεί δημόσια. Σκεφθείτε: το κείμενο αυτό υποτίθεται ότι τελεί υπό επεξεργασία από τότε που η ΔΗΜΑΡ μάζεψε τα τσουμπλέκια της και αποχώρησε από την κυβέρνηση. Από τότε, εκτός από ορισμένους γραφικούς, είδατε κανέναν να αναφέρεται σε αυτό; Ακούσατε τίποτα περί συζητήσεων και επεξεργασίας του; Αισθανήκατε ποτέ ότι αποτελεί sine qva non για τη συνέχιση της συνεργασίας ΝΔΣΟΚ; Ούτε κι εγώ. Οπότε, γιατί τώρα; Και, γιατί έτσι;

Διότι τώρα ο Μπένις συνειδητοποίησε ότι όντως ο Σαμ σκέφτεται σοβαρα να πάει σε πρόωρες εκλογές, για λόγους που ανέλυσα στο προηγούμενο ποστάκι. Οπότε, σου λέει ο Μπένις, ο οποίος ακούει εκλογές και βγάζει σταυρό και παλούκι καθώς ξέρει ότι το ΠΑΣΟΚ θα εξαϋλωθεί και μετά οι ΠΑΣΟΚοι θα τον φάνε ζωντανό, κάτσε να κάνω κάτι να δεσμεύσω το Σαμ, μπας και τη γλυτώσω προς ώρας. Εξ ου και η πρεμούρα και οι φανφάρες για την προγραμματική συμφωνία, η οποία, μάλιστα, υπογραμμίζει το στόχο της συγκυβέρνησης για εξάντληση της τετραετίας (ROFL, LOL κλπ). Στην ουσία, η συμφωνία αποτελεί μια τριπλίτσα του Μπένι, όχι με στόχο να βάλει γκολ (δεν γίνεται, άλλωστε, κάτι τέτοιο), αλλά απλώς για να καθυστερήσει λίγο ακόμα το παιχνίδι.

Στην ουσία, ο Μπένις κάνει μια “καραγκουνιά” και στριφογυρίζει με τη μπάλα μακρυά από την περιοχή, ελπίζοντας να παγώσει το παιχνίδι αρκετά, ώστε να κερδίσει χρόνο. Για ποιο λόγο, δεν ξέρω, δεν είμαι ειδήμονας στην πολιτική παθολογία. Άλλωστε, ο κ. Αντιπρόεδρος έχει στο παλμαρέ του αρκετές τέτοιες ανεξήγητες και άστοχες κινήσεις: από τη μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ το 2007, ως το… άκρως επιτυχημένο PSI και από τις μαγκιές του Ιουνίου του 2011 ως την προσπάθειά του να παγιδεύσει τη ΔΗΜΑΡ στο κόλπο γκρόσο της “κεντροαριστεράς”, ο κ. Βενιζέλος έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει τα μεγαλύτερα δυνατά λάθη για τους λιγότερο λογικούς σκοπούς.

Μια από τα ίδια και τώρα: νομίζει ότι δεσμεύει το Σαμ με τη συμφωνία των 43 σημείων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να εξευτελίζει για άλλη μια φορά κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπιστίας. Το κείμενο δεν είναι δεσμευτικό για κανέναν από τους υπογράφοντες (ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικαλεστούν τη συγκυρία για να το ανατρέψουν) και στην ουσία αυτό που επιτυγχάνει είναι να υποχρεώσει το Στούρνο να ψάχνει τρόπους να κάνει το κρέας ψάρι και να μας πείσει ότι τα νέα μέτρα που θα έρθουν δεν είναι ούτε νέα ούτε μέτρα. Φυσικά, δεν πρόκειται να το πετύχει (ακόμα και οι ηλίθιοι θα καταλάβουν την μπλόφα) και με τις τριπλίτσες του το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ζμπρώξει και τους τελευταίους εχένοες πολίτες μακριά από το ΝΔΣΟΚ, οδηγώντας και τα δύο κόμματα στην πολιτική λήθη.

Ο Μπένι για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι πέραν από την πολυλογία του δεν έχει τίποτα καλό να προσφέρει στην πολιτική ζωή του τόπου. Ελπίζω -και πιστεύω- ότι ο Σαμ, μαζί με τον εαυτό του, θα μας κάνει τη χάρη και θα μας απαλλάξει πολύ σύντομα από την παρουσία του κ. Αντιπροέδρου.

Τακτικισμοί

eklogesYou shouldn’t believe the things you read in papers
They can’t come true

The Dream Syndicate “Halloween”

Πολύς χαμός γίνεται με το ζήτημα του Σκαραμαγκά και τη στάση του Αβραμό και τα νεύρα του Μπένι. Και διαβάζω, που λες, αναγνώστη μου, εδώ κι εκεί ότι ο Σαμαράς παίζει το ρόλο του ΟΗΕ και προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και ότι δεν ήξερε ότι ο Αβραμό θα πει όσα είπε και ότι θα αντιδράσει έτσι ο Μπένι και ότι υπάρχει κόντρα μεταξύ των δύο υπουργών και τα συναφή.

ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ!!!!

Εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, ο Σαμαράς κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να προκαλέσει εκλογές. Μάλιστα, παρά τρίχα να το πετύχει με την ΕΡΤ, αλλά ο Μπένι του κατσικώθηκε μια χαρά και δεν λέει να το κουνήσει και μόνο ο Φωτάρας την έκανε από την κυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να συμμαζέψει το μαγαζί του και να δει πώς θα διαχειριστεί τη συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑς που, ας μην κοροϊδευόμαστε, όπου νά’ναι έρχεται κι άντε να συγκρατήσεις τον Ψαριανό και όλα τ’ άλλα τα παλιόπαιδα τα’ ατίθασα που έχουν μαζευτεί στο κόμμα. Αλλά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Τι έλεγα; Α, ναι, για το Σαμαρά που θέλει να κάνει εκλογές. Που λες, αναγνώστη μου, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα μες στο μυαλό μου. Όταν ακόμα και τα συστημικά ΜΜΕ δείχνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να απέχουν μια ανάσα στις δημοσκοπήσεις, τότε καταλαβαίνεις ότι πάμε για end game, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη. Ο Σαμ, λοιπόν, θέλει να κάνει εκλογές για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ο προφανής: δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαχειριστεί τις νέες πιέσεις που ασκούν οι δανειστές για μέτρα και περικοπές και μνημόνιο νο. 14.897. Εντάξει, μπορεί να ξέχασε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για αναδιαπραγματεύσεις και τσαμπουκάδες με την τρόικα κι άλλα τέτοια ηρωικά, ωστόσο αντιλαμβάνεται ότι νέα μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν από τη Βουλή ούτε για πλάκα (όταν λέω νέα μέτρα, εννοώ και μέτρα που περιλαμβάνονται στο αναθεωρημένο μνημόνιο, αλλά δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστά).

Ωστόσο, ο δεύτερος λόγος νομίζω ότι βαραίνει περισσότερο στο μυαλό του Σαμαρά και αυτός είναι η πολιτική του επιβίωση μετά από εκλογική ήττα της ΝΔ. Ο Σαμαράς βλέπει το ΠΑΣΟΚ να εξαϋλώνεται, τη Χ.Α. να κρατά δυνάμεις (νομίζω ότι οι εκλογικές προβολές θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες), τους ΑνεξΕλ να αντέχουν, παρά τις αφόρητες πιέσεις που τους ασκούνται, ομοίως και τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑς να ενισχύεται διαρκώς –αργά, αλλά συνεχώς. Συν τω χρόνω, ο Σαμαράς αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ θα υπόκειται διαρκώς σε φθορά, γεγονός που θα δημιουργεί τρομακτικές εσωκομματικές αντιδράσεις. Θυμήσου, μιλάμε για τη ΝΔ, ένα κόμμα όπου ο πλέον άγνωστος βουλευτής του θεωρεί την επανεκλογή του δεδομένη, σχεδόν εθιμικώ δικαίω και όπου οι βαρονίες και τα δουκάτα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Φαντάσου, λοιπόν, τι έχει να γίνει αν η ΝΔ έρθει δεύτερο κόμμα με κάνα 20-22%: με ποσοστό σχεδόν 30% εξέλεξε 129 βουλευτές μαζί με την πίτσα-δώρο των 50. Χωρίς πρωτιά και με απώλειες, πόσοι θα εκλεγούν και τι θα έχει απομείνει από αυτούς; Νομίζω ότι δεν τίθεται καν ζήτημα ότι θα υπάρξει αμέσως αίτημα για αλλαγή ηγεσίας, ενώ αν η ήττα είναι μεγάλη, τότε ο Σαμαράς, όχι μόνο δεν θα έχει λόγο αλλά δεν θα λάβει καν τον τιμητικό (…λέμε τώρα) ρόλο του «εγγυητή της ενότητας της παράταξης», όπως συνέβη με τον Πρόεδρα Γαρδούμπα. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς θέλει εκλογές όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ώστε να μπορεί ακόμα να επηρεάσει –έστω και στοιχειωδώς- τις εξελίξεις εντός ΝΔ και να διασφαλίσει εαυτόν και συνεργάτες του από το «φάγωμα» που θα επακολουθήσει. Αν, μάλιστα, η ήττα είναι σχετικά μικρή, τότε ενδεχομένως να μπορεί να συνεχίσει να είναι πρόεδρος.

Παράλληλα, κι αυτό είναι σημαντικό, ο Σαμαράς θέλει άμεσα να απαλλαγεί από το ΠΑΣΟΚ. Κακά τα ψέματα, αναγνώστη μου: για τον μέσο δεξιό το ΠΑΣΟΚ αποτελεί ανάθεμα και η ιδέα και μόνο ότι η ΝΔ αναγκάζεται να συγκυβερνά με τον Μπένι και τους υπόλοιπους του προκαλεί αναφυλαξία και τον ζμπρώχνει προς άλλα μετερίζα (ψάξε ποσοστά Χ.Α. και ΑνεξΕλ και θα με πιστέψεις). Η συγκυβέρνηση επιτείνει τη φθορά και αυξάνει τις πιθανότητες για μεγάλη ήττα. Γι’ αυτό και θεωρώ δεδομένο ότι ο Σαμαράς ήξερε πολύ καλά τι θα πει ο Αβραμό για το Σκαραμαγκά και τα υποβρύχια και προέβλεπε ποια θα ήταν η αντίδραση του Μπένι. Η όλη τακτική του κινείται στη λογική της πρόκλησης αδυναμίας ύπαρξης της συγκυβέρνησης και, απλώς, αυτός θέλει να αποφύγει όσο μπορεί την ευθύνη της διάλυσής της.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι θα αρχίσει να ζμπρώχνει τον Μπένι προς την έξοδο. Απέτυχε με την ΕΡΤ, όμως έχει ακόμα πολλά χαρτιά στα χέρια του και ο Μπένι παραείναι διάτρητος για να αντέξει και πολύ. Βέβαια, εκλογές σημαίνουν το τέλος του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, αυτό λίγο απασχολεί το Σαμαρά, ο οποίος επιδιώκει να διασφαλίσει τη δική του επιβίωση μετά από αυτές. Οπότε, αναγνώστη μου, ξεσκόνισε το εκλογικό σου βιβλιάριο (που λέει ο λόγος…) και περίμενε: ζούμε σε ενδιαφέρουσες εποχές.

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στη Χρυσή Αυγή…

Thank You…Και σοβαρολογώ απολύτως. Την ευχαριστώ για την ευκαιρία που προσφέρει σε εμένα και σε χιλιάδες μη-αποκτηνωμένους συμπολίτες μου να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Διότι, πλέον ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας και, πλέον, δεν υπάρχουν αθώοι.

Ναι, χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε ότι στον πυρήνα της κυβέρνησης βρίσκονται άτομα που, όχι μόνο υιοθετούν έναν ακραίο, διχαστικό και ακροδεξιό λόγο, αλλά και που δηλώνουν έτοιμα να συνεργαστούν σε κυβερνητικό επίπεδο με τη νεοναζιστική τραμπούκικη συμμορία, μόνο και μόνο για να διατηρηθούν γαντζωμένα στην εξουσία.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε χωρίς αμφιβολία ότι στο κόμμα της ΝΔ υπάρχουν βουλευτές και στελέχη που θεωρούν τους ναζί «σάρκα εκ της σαρκός» τους και, προφανώς, δεν ενοχλούνται από το ενδεχόμενο συνεργασίας με νεοναζί δολοφόνους.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε ότι ο πρόεδρος του πάλαι ποτέ σοσιαλιστικού κόμματος της Ελλάδας, προκειμένου να παραμείνει στο προσκήνιο και να καθυστερήσει την εξαΰλωσή του, ανιστόρητα και άθλια προσχωρεί σε ψευδείς θεωρίες, εξευτελίζοντας την ιστορία του κόμματος του οποίου ηγείται.

Χάρη στην Χ.Α. ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι «σοβαροί» δημοσιογράφοι σε «σοβαρά» ΜΜΕ είναι έτοιμοι να ξεπλύνουν τα ανομήματα της νεοναζιστικής δράκας, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Επίσης, ξέρουμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι άλλοι «σοβαροί» δημοσιογράφοι γίνονται ρόμπες ξεκούμπωτες και εμφανίζονται είτε ως ηλίθιοι, είτε ως εντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε άνευ καμίας αμφιβολίας ότι η αστυνομία είναι πλήρως διαβρωμένη από ακροδεξιά νεοφασιστικά στοιχεία.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρω ότι ένας σημαντικός αριθμός συμπολιτών μου είναι τόσο αποκτηνωμένος και αντιδημοκράτης που, ακόμα και μπροστά σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία σχετικά με το ποιόν της ναζιστικής συμμορίας επιμένει να δηλώνει ανοιχτά ότι τη στηρίζει με την ψήφο του, και στα παπάρια του κι αν αυτοί οι τύποι είναι δολοφόνοι, ναζί και αντικείμενα της ποινικής δικαιοσύνης.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πράγματα για τα οποία θέλω να ευχαριστήσω τη Χ.Α. Προτού εγώ και οι χιλιάδες συμπολίτες μου που πιστεύουμε ακόμα στην αξία της δημοκρατίας λειώσουμε το κεφάλι και των νεοναζί, αλλά και των συμπαθούντων τους, κάθε μορφής και είδους…

Magistrates dream of plague

plagueOur skin worn thin
Our bones exposed
Life reduced to ticks

From forest caves and azure skies
We crashed upon this earth
The years they passed and so did we
But, resistance would be brought
*
Always object
Never subject

Can you see us? Are we there?
Are we there…
Can you see me? We are watching
We are watching…
You are fading…
In the daylight… Fading…

Always upon you, light never ceases
Lost from yourself, light never ceases
Thousands of eyes, gaze never ceases
Light is upon you, life in you ceases
*
Through fiction we saw the birth
Of futures yet to come
Yet in fiction lay the bones
Ugly in their nakedness

Yet under this mortal sun
We cannot hide ourselves
*
Those eyes and (this) tower have seeped into our open veins

Uncoiled was its strength
And our souls en masse
Poured down in sheets of rain
And dissolved ‘neath their feet

Circling further down
Our wills dissolve ‘neath their feet
*
Rise in the morning air
Greeted by cinders of the dead

Syndic calls your name
Show your thinned face at the window

Is this the next last day?
Prepare to be carried by the “crows”
Heavy hand upon the land
Feel its weight inside you
*
Magistrates dream of plague
Tongues loll in anticipation
You are awake in their darker visions
Drool slips from grinning mouths

The plague is forced on us all
Is it there? Are they there?
Shouts of fact abound
But whispers of truth burn through
Is it there? Are they there?

(από εδώ)