Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Το ραγισμένο image της ΑΕΚ

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΑΕΚ δεν μου αρέσουν καθόλου. Και δεν μου αρέσουν, κυρίως, διότι δείχνουν ότι -τελικά και παρά τις όποιες αγαθές προθέσεις υπήρξαν- η ΠΑΕ δεν κατόρθωσε να ξεφύγει από τη λογική που μαστίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο και που λέει ότι οι ομάδες είναι ενός ανδρός αρχή. Κατά την άποψή μου, μάλιστα, το χάρβαλο που σήμερα είναι η ομάδα μου είναι η καλύτερη απόδειξη ότι, τελικά, ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

(Μια διευκρίνηση, για να είμαστε καθαροί: συμπαθώ την ΑΕΚ, αλλά εκ του μακρόθεν. Έχω είκοσι χρόνια να βρεθώ σε γήπεδο, δεν αγόρασα διαρκείας για να στηρίξω τη νέα προσπάθεια, δεν κάθομαι να τη δω ούτε στην τηλεόραση, αν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω. Από την άλλη, δεν παθαίνω και κατάθλιψη που δεν παίρνει πρωταθλήματα, ούτε που δεν παρουσιάζει καλό θέαμα. Λυπάμαι, αλλά ως εκεί…).

Κατά την άποψή μου, η κύρια αιτία που η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή είναι στην κατάσταση που είναι και που, ενδεχομένως, θα χειροτερέψει οφείλεται αποκλειστικά στον άνθρωπο που την έσωσε από την καταστροφή και που την οδηγούσε έως και σήμερα: στον κ. Ντέμη Νικολαϊδη. Κυρίως, δε, στη συμπεριφορά του τον τελευταίο χρόνο. Και εξηγούμαι…

Κατά την άποψή μου, τα στραβά άρχισαν από τη στιγμή που ο κ. Νικολαϊδης αποφάσισε να κάνει τετραετές συμβόλαιο στον κ. Φερέρ. Η απόφασή του εκείνη, που ανατράπηκε λίγους μήνες αργότερα με την απόλυση του Ισπανού τεχνικού και η συνακόλουθη συνέντευξη του τότε προέδρου της ΑΕΚ, ο οποίος έκανε λόγο για “αποτυχία” της χρονιάς ήταν μια πολιτική κίνηση απίστευτης βιασύνης. Εν συνεχεία, οι παράνοιες περί “ηθικών πρωταθλητών”, τα πήγαιν’-έλα με τα play-off, οι συγκρούσεις με τους παίκτες, όλα αυτά οδήγησαν σε μια ατμόσφαιρα που μόνο καλό δεν έκανε στην ομάδα.

Ωστόσο, ο κ. Νικολαϊδης παρέμενε το “πρώτο βιολί” στα διοικητικά της ΠΑΕ. Απόδειξη; Επέλεξε το νέο προπονητή της ΑΕΚ, τον κ. Γιώργο Δώνη, από τον οποίο και ζήτησε να σχεδιάσει την νέα ομάδα. Και, λίγο μετά, διέρρευσε στον Τύπο -από τον ίδιο; από άλλους; από “σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν το κακό της ομάδας”;- η απόφασή του να αποχωρήσει στο τέλος του πρωταθλήματος. Υπέροχο,ε; Βάζεις νέο γενικό διευθυντή στην επίχειρηση και λες “ok, τώρα εγώ να την κάνω σιγά-σιγά”. Βλέπετε, αν ο κ. Νικολαϊδης επιθυμούσε να φύγει, ας έκανε όπως κάνουν όλοι οι αντίστοιχοι πρόεδροι: ας παραιτείτο και ας διευκόλυνε τη διαδικασία επιλογής νέου προέδρου.

Εκτός αν, και ελπίζω να μη συμβαίνει κάτι τέτοιο, ο κ. Νικολαϊδης περίμενε ότι η vox populi θα του ζητούσε να μείνει και να συνεχίσει το έργο του. Πάντως, η αποχώρησή του συνοδεύτηκε από ορισμένα δημοσιεύματα μεσσιανικού χαρακτήρα, τα οποία, όμως, παρέλειπαν να σημειώσουν ότι οι στρατηγοί δεν μπορούν να αφήνουν τους λοχαγούς τους ακάλυπτους, όταν πηγαίνουν στη μάχη. Δεν μπορούν “απλώς να προεδρεύουν”. Δεν μπορούν να δηλώνουν άγνοια, ούτε, βέβαια, και να αναζητούν δικαιολογίες για να “την κάνουν”. Μένουν, αναλαμβάνουν την ευθύνη των επιλογών τους, τις στηρίζουν και, αν κάτι δεν πάει καλά, φροντίζουν να εκτελέσουν και τις διορθωτικές κινήσεις.

Είναι φανερό -στα δικά μου μάτια, τουλάχιστον- ότι ο κ. Δώνης αποτελεί ένα “θύμα” μιας απόφασης του κ. Νικολαϊδη η οποία ελήφθη ερήμην του τέως πλέον προπονητή της ΑΕΚ και που τον άφησε ολίγον τι “επί ξύλου κρεμάμενο”. Μπορεί οι παίκτες του να τον συμπαθούσαν, μπορεί να τον εκτιμούσαν, όμως, όπως και να το κάνεις, λοχαγός χωρίς στρατηγό, δύσκολα μπορεί να κουμαντάρει ολόκληρο στρατό. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος, ωστόσο, πιστεύω ότι οι συνθήκες που δημιούργησε η αποχώρηση του κ. Νικολαϊδη από την προεδρία της ΑΕΚ -ιδίως, δε, με τον τρόπο που έγινε- είναι δύσκολο πλέον να διορθωθούν. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κρίμα της υπόθεσης… Α, ναι, να συμφωνήσω και με τον Τατούλη που λέει ότι “η εποχή του επικοινωνισμού έχει τελειώσει. Ώρα για πραγματική πολιτική”.

Υ.Γ: τα λάθη και δικαιολογούνται και συγχωρούνται και απ’ όλα. Η άρνηση παραδοχής τους, όμως,…

Ευχαριστώ, ω, εταιρεία…

Με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του φεστιβάλ EJEKT, θα ήθελα να ευχαριστήσω από βάθους καρδίας τους διοργανωτές, οι οποίοι κατόρθωσαν να βγάλουν από τα ρούχα τους κάμποσες χιλιάδες κόσμο, ο οποίος είχε πληρώσει κάμποσα λεφτουδάκια για να δει -όχι τους αρχαίους James και τους προϊστορικούς Stereo MCs, αλλά- δύο αρκετά σύγχρονα ονόματα: τους Digitalism και -κυρίως…- τους UNKLE.

Εντάξει, στην Ελλάδα ζεις, οπότε είναι απολύτως λογικό να προβάλλεις αυτό που πουλάει (James, Stereo MCs, Hercules), έναντι αυτού που είναι πιο cutting edge. Εντάξει, αφού οι James αποφάσισαν να παίξουν σχεδόν δύο ώρες, απολύτως κατανοητόν ότι το πρόγραμμα θα πάει πίσω -σχεδόν μια ώρα, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα… Εντάξει, ούτως ή άλλως έχεις βάλει τους UNKLE να αρχίσουν στη μία παρά εικοσιπέντε. Μπορεί, όμως, να μου εξηγήσει κάποιος ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΑΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΤΗΣ ΞΙΦΑΣΚΙΑΣ;

Ο συγκεκριμένος χώρος είναι απολύτως κατάλληλος για την αποθήκευση δύο 747 -και απολύτως ακατάλληλος για συναυλίες: αποδείχθηκε περίτρανα με τους Tool, οι οποίοι, παρά τις προσπάθειές τους είχαν άθλιο ήχο. Ρε παιδιά, ουδείς εκ των διοργανωτών γνώριζε ότι οι UNKLE είναι κανονικό συγκρότημα (δύο κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, ντραμς κι ο LaVelle στα decks); Ουδείς γνώριζε ότι στα live “βαράνε”; Ουδείς γνώριζε ότι ο ήχος τους μέσα στο αχανές κλειστό θα ήταν επιεικώς μαύρα χάλια; Προσθέστε σε αυτό και τα λοιπά τεχνικά προβλήματα (τα visuals του συγκροτήματος δεν έπαιξαν ποτέ…) και αντιλαμβάνεστε για τι “Τιτανικό” μιλάμε.

Προς τιμήν του, το συγκρότημα έπαιξε σχεδόν όλο το σετ της πρόσφατης περιοδείας του. Μετά το τέλος της συναυλίας τους, βγήκαμε ημίκουφοι και πλήρως εξαντλημένοι. Πολλοί φύγαμε (ελπίζω οι Digitalism να ήταν καλοί, λυπάμαι, αλλά δεν άντεχα να μείνω άλλο και να τους δω…). Μπορεί, τώρα, κάποιος να μου εξηγήσει, τουλάχιστον, γιατί οι UNKLE δεν έπαιξαν στην έξω σκηνή; Και μην ισχυριστεί κανείς λόγους κοινής ησυχίας, διότι η απέναντι κλαμπάρα βάραγε ασυστόλως…

Υ.Γ.: την άνοιξη του 2005 είδα στο Λονδίνο τον Ornette Coleman (στο Elephant & Castle) με εισιτήριο 10 λίρες (~16 ευρώ). Φέτος, ο μέγας τζαζίστας παίζει στο Λυκαβηττό με εισιτήριο 50 ευρώ. Κάθε εξήγηση για τη διαφορά, δεκτή…

Μερικές "λευκές" σκέψεις


Τώρα που το χιόνι και ο πάγος έχουν πλέον λυώσει, έχω την αίσθηση ότι μπορώ να καταθέσω μερικές σκέψεις για τα όσα περάσαμε στην Αθήνα αυτές τις ημέρες. Νομίζω ότι οι περισσότερες είναι κοινές για όλους μας:

– Τα αλληλοσυχαρίκια μεταξύ υπουργών για την “καλή αντίδραση” μπροστά στο χιονιά ήταν τουλάχιστον άχρηστα και υπερβολικά. Εκτός κι αν ήταν τόσο απαισιόδοξοι που ακόμα και τα λιγότερα προβλήματα που δημιουργήθηκαν τους έκαναν να θέλουν να πανηγυρίσουν.

– Το χιόνι που έπεσε φέτος, είμαι σίγουρος ότι ήταν λιγότερο και από το 2002 και από το 2004 και ως διάρκεια και ως ποσότητα. Οπότε, τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ήταν σημαντικά, ό,τι κι αν λεν οι διάφοροι υπευθυνοανεύθυνοι.

– Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ συμπεριφέρθηκαν με τη γνωστή τους υστερία, κατορθώνοντας να χαθεί κάτω από τα expletives κάθε πιθανή χρήσιμη πληροφορία που θα μπορούσαν να δώσουν. Εδώ, πάντως, καμία έκπληξη.

– Απορία μου: όλοι αυτοί οι “παγιδευμένοι” στην Αττική Οδό το απόγευμα της Κυριακής, τι διάολο έκαναν; Πού πήγαιναν μες στη χιονοθύελλα; Και τους δεκάδες ηλίθιους που κυκλοφορούσαν χθες και προχθες χωρίς αλυσίδες πάνω σε παγωμένους δρόμους, τι θα τους κάνουμε;

– Σύντροφοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς: τι θα γίνει με την περίπτωσή σας; Κι άντε, να καταλάβω να μην κυκλοφορούν λεωφορεία, λόγω πάγου. Τα δρομολόγια του ηλεκτρικού γιατί είχαν προβλήματα; Επίσης, ο Προαστιακός γιατί είχε μεγάλες καθυστερήσεις; Και, τέλος πάντως, μια συγνώμη από τους επιβάτες που ξεπάγιαζαν στις αποβάθρες του θα ακουστεί;

– Η προετοιμασία του Κράτους για την κακοκαιρία ήταν τουλάχιστον πλημμελής και δεν το λέω εγώ, αλλά ακόμα και άνθρωποι που προέρχονται από το χώρο της κυβερνώσας παράταξης (π.χ. Νικήτας Κακλαμάνης). Επίσης, με αφήνουν παντελώς αδιάφορο οι κόντρες υπουργείων και ΟΤΑ: αν κάποιος καθάρισε δρόμο χωρίς να είναι της αρμοδιότητάς του, καλά έκανε, απ’ τη στιγμή που δεν τον καθάρισε το αρμόδιο υπουργείο.

Αυτά, σε γενικές γραμμές, και ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω…

Περί Ανεξαρτήτων Αρχών και λοιπών δαιμονίων…

Πριν από μερικές ημέρες έτυχε να βρεθώ σε μια εκδήλωση, όπου ήταν παρών και ο επικεφαλής μιας από τις -πολλές, είναι αλήθεια- Ανεξάρτητες Αρχές που εδώ και κάμποσα χρόνια έχουν “ξεφυτρώσει”. Σε κάποιο διάλειμμα, μας σύστησε κοινός γνωστός και πιάσαμε την κουβέντα. Το ένα έφερε το άλλο, και σε κάποια φάση τον ρώτησα ποια γνώμη έχει για την “επίθεση” που η κυβέρνηση έχει εξαπολύσει εναντίον διαφόρων Ανεξαρτήτων Αρχών, με αφορμή την παραίτηση των μελών της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Ομολογώ ότι η απάντησή του με σόκαρε: μου είπε ότι αισθάνεται μάλλον άβολα, καθώς θεωρεί ότι η ύπαρξη όλων αυτών των Ανεξαρτήτων Αρχών δείχνει σοβαρή δυσλειτουργία θεσμών και δομών της Πολιτείας. “Ερχόμαστε να κάνουμε τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει από μόνο του το ίδιο το Κράτος, και αυτό δεν είναι καλό”, μου είπε με -κατά το μάλλον ή ήττον- στενοχωρημένο ύφος.

Ομολογώ ότι η απάντησή του με προβλημάτισε πολύ. Από τη μία, υπάρχουν Ανεξάρτητες Αρχές που παράγουν σημαντικό έργο το οποίο επιδρά θετικά στις σχέσεις του πολίτη με το Κράτος. Ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, η Αρχή Διασφάλισης της Ασφάλειας των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, είναι “οργανισμοί” για τους οποίους είχα την αίσθηση ότι είναι χρήσιμοι. Και είναι χρήσιμοι, αλλά διότι το Κράτος δεν μπορεί ή δεν θέλει να επιτελέσει μέσω των δικών του δομών το έργο τους. Η διαφθορά στο Δημόσιο προκαλεί μεγάλη καχυποψία για το αν μπορεί να τιμωρηθεί ένας επίορκος δημόσιος υπάλληλος. Η κομματικοποίηση στους Δήμους τους καθιστά ανεξέλεγκτους. Και ούτω καθεξής, οπότε οι Ανεξάρτητες Αρχές έρχονται να κλείσουν τις τρύπες που η Πολιτεία αφήνει στη λειτουργία της.

Από την άλλη, ειλικρινά ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω το λόγο ύπαρξης Ανεξαρτήτων Αρχών, όπως η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ), η Επιτροπή Ανταγωνισμού και κάμποσες άλλες, δεδομένου ότι, για τους τομείς με τους οποίους ασχολούνται, υπάρχουν πολύ ισχυρές κρατικές δομές ελέγχου και ρυθμίσεων. Άσε που όλες αυτές οι Ανεξάρτητες Αρχές, πέραν του ότι η “ανεξαρτησία” τους πολλές φορές ελέγχεται, μου φέρνουν στο μυαλό τη φράση του Ιουβενάλιου “Quis custodiet ipsos custodes?”, δηλαδή, “Ποιος θα ελέγξει τους ελεγκτές;” (δείτε τη στάση π.χ. της ΡΑΕ στις πρόσφατες αυξήσεις της ΔΕΗ). Όπως μου έλεγε πρόσφατα φίλος δικηγόρος με καλές γνώσεις επί των Ευρωπαϊκών θεμάτων, η ιστορία με τις Ανεξάρτητες Αρχές ξεκίνησε με μεγάλη ένταση από την Ε.Ε., η οποία ίδρυσε ή ενθάρρυνε την ίδρυση τέτοιων οργανισμών, προκειμένου να ασκεί έλεγχο ως προς την εφαρμογή του ευρωπαϊκού Δικαίου από τις διάφορες χώρες-μέλη.

Τελικά, έχω την αίσθηση ότι οι Ανεξάρτητες Αρχές είναι καλές ως συμπληρωματικές δομές ελέγχου σε κράτη που λειτουργούν κανονικά. Όμως, σε ένα κράτος όπως το Ελληνικό, ακόμα και τις καλύτερες προθέσεις να έχεις, αργά ή γρήγορα πέφτεις πάνω σε τοίχο (δείτε π.χ., πού έχουν γραμμένες τις παρατηρήσεις του Συνηγόρου του Πολίτη οι περισσότεροι εν αδίκω Δήμοι). Εν ολίγοις, ας φτιάξουμε (…λέμε τώρα) πρώτα το Κράτος, και μετά μπορούμε να φτιάξουμε όσες Ανεξάρτητες Αρχές θέλουμε. Και μετά ξύπνησα…

Περί οργανώσεως, συντονισμού και άλλων δαιμονίων…

Το περιστατικό μου το διηγήθηκε πριν από λίγη ώρα, σε συγκέντρωση σε φιλικό σπίτι, δημοσιογράφος που δουλεύει σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, ισχυριζόμενος ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Τον άνθρωπο τον γνωρίζω, τον εκτιμώ και τον θεωρώ αξιόπιστο, οπότε δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω τη μαρτυρία του.

Μας είπε, λοιπόν, ότι στη φωτιά που έκαψε τον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, στο ύψος του τελεφερίκ βρίσκονταν δύο περιπολικά της αστυνομίας με τα αντίστοιχα πληρώματα -προφανώς για να μην επιτραπεί σε άσχετους να περάσουν στο χώρο όπου εξελισσόταν η πυρκαγιά. Στο πλαίσιο αυτό -λέει ο φίλος δημοσιογράφος- δεν επέτρεψαν το πέρασμα και σε δύο οχήματα της Πυροσβεστικής, με το αιτιολογικό ότι “έχουμε εντολή να μην περάσει κανένας”…

Αν το περιστατικό αληθεύει -που πολύ το φοβάμαι- τότε δε νομίζω ότι χρειάζεται κάτι άλλο για να καταλάβουμε πώς φθάσαμε στην καταστροφή με τους 60τόσους νεκρούς, τα εκατοντάδες χιλιάδες καμμένα στρέμματα, και τις πυρκαγιές να συνεχίζουν να καίνε για δέκατη; ενδέκατη; μέρα. Ούτε και χρειάζεται και κάτι άλλο για να κατανοήσουμε όλα όσα ακούγονται περί έλλειψης συντονισμού και οργάνωσης.

Ειλικρινά, σε αυτή την υπόθεση -εκτός από τους πυρόπληκτους- τους μόνους που λυπάμαι είναι τους πυροσβέστες, οι οποίοι δίνουν το δικό τους -κατά τη γνώμη μου, χαμένο από χέρι…- αγώνα. Όλοι οι άλλοι είμαστε άξιοι της μοίρας μας…