Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Advertisements

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

I see…

 

I see dead politicians...

I see scared politicians…

(μλκ μου έχω τρελή ρέντα, δύο κείμενα σε λιγότερες από 24 ώρες! μετά απ’ αυτό, θα πέσω σε μπλογκοκώμα για κά’να εξάμηνο…)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση/πετυχεσιές στις εκλογοπροβλέψεις, αποφασίζω να εκτεθώ για άλλη μια φορά, και να καταθέσω τις προβλέψεις μου για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (τι; θέτε προβλέψεις και για τις αυτοδιοικητικές; δεεεεε νομίζω) και μάλιστα, για να αποδείξω την πλήρη μου άγνοια κινδύνου, θα το κάνω κόμμα-κόμμα. Φύγαμε!

ΝΔ: είναι δεύτεροι και το ξέρουν και γι’ αυτό και ως senior partner της κυβέρνησης προσπαθούν να κλείσουν ένα κάρο μέτωπα/υποχρεώσεις (λαϊκές, αιγιαλός, αποκρατικοποιήσεις κλπ), γιατί παίζει μετά τις 25 Μαΐου να μην μπορούν να περάσουν ούτε προσευχή. Πάντως, για τη ΝΔ τα ζητήματα είναι δύο: συνολικό ποσοστό και απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑς. Δηλαδή, άμα ο Σαμαράς πάρει ποσοστό όχι πολύ κάτω από το 29% του Ιουνίου του 2012, γενικώς Α-ΟΚ, ενώ άμα το ποσοστό είναι πολύ κάτω έχει σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα, αλλά τίθεται και ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ομοίως, αν η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑς είναι γύρω στο 4%, γενικώς δεν υπάρχει θέμα, αν όμως είναι πάνω από 4,5% αρχίζουν τα όργανα. Γενικώς ο Σαμαράς επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να κρατήσει δυνάμεις και να μείνει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτό και τα μπαχτσίσια (κοινωνικό μέρισμα), αλλά και οι θεσμικούρες (αναθεώρηση Συντάγματος).
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 23-25% επί των εγκύρων.

ΣΥΡΙΖΑς: είναι πρώτοι και το ξέρουν, απλώς δεν ξέρουν πόσο πρώτοι. Γενικώς, αν πιάσουν 30+% μπορούν να απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές και να έχουν και δίκιο. Άμα κινηθούν γύρω από το 27% του Ιουνίου του 2012, πα μαλ, αλλά όχι και καλά. Αν πέσουν παρακάτω,… κλαυθμός και οδυρμός. Δεν είναι σίγουροι για τίποτα, υπάρχει πολλή βουβαμάρα στον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι εντός τους επικρατεί μορατόριουμ, εξ ου και η απολύτως “θεσμική” στάση του Λαφαζάνεως και των λοιπών, αλλά και η διακριτική σιωπή των πιο, ας πούμε “κεντρώων” (Σταθάκης, Τσακαλώτος, κλπ), για να αποφευχθούν άλλες μλκίες.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: οριακά κάτω από 30% επί των εγκύρων

ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ: τον πίνουν πατόκορφα και έχουν πάθει ελαφρύ πανικό, εξ ου και οι εξυπνάδες του σ. Βαγγέλη και των λοιπών παιδιών. Τείνουν στην εξαΰλωση και δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου! Νομίζω, ωστόσο, ότι εξαιρόντας το ενδεχόμενο θεϊκού σημαδιού, δεν γλυτώνουν το μαύρο και τότε να δούμε αν ο σ. Βαγγέλης θα υλοποιήσει τις ταρζανιές που λέει αυτό τον καιρό (δεν το πιστεύω, θα πει ότι ξαναματαθυσιάζεται για το καλό του τόπου…). Γενικώς, χάλια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω από το 4% και αν εκλέξουν ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν πάρτυ με όπλα, ζώα, πουτάνες (σερνικές και θηλυκές) και ΠΟΛΛΑ ΝΤΡΑΓΚΣ!!!

ΑΝΕΛ: επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα, αν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι έχουν ως σήμερα φθάσει τουλάχιστον δύο φορές στο όριο της διάσπασης/κατάρρευσης. Οι λαϊκοδεξιοί τους πάνε και θα τους ψηφίσουν αν μπλοκ, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και κάτι ψιλά από τους ψηφοφόρους των χρυσάβγουλων. Πάντως δεν αποκλείεται να τους δούμε ή να απογειώνονται ή να εξαφανίζονται: είναι από πολύ πτητικό υλικό.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 5%

ΧΑ: χωρίς πολλά λόγια, οι ναζί θα πάρουν περίπου ό,τι πήραν και τον Ιούνιο του 2012. Ας το πάρουμε απόφαση, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει κι ένα ποσοστό πλήρως αποκτηνωμένων συνανθρώπων μας.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 7% (μπλιάξ!!!!)

ΔΗΜΑΡ: ζει κι αυτή το δράμα της. Αν οι οπαδοί του ΓΑΠ, προκειμένου να τη σπάσουν πλήρως στο σ. Βαγγέλη, ψηφίσουν συντονισμένα Κοππά, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάει καλούτσικα. Αν υπάρξει μεγάλη διασπορά, ο Φώτης τον ήπιε. Ούτως ή άλλως, πάντως, η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΚΟΧΟΝΕΣ! Έλεος, πια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 4-4,5%, δηλαδή, χαροπάλεμα…

ΚΚΕ: μετά το στραπάτσο του Ιουνίου του 2012 είναι σίγουρο ότι αρκετοί ΚΚέδες επέστρεψαν (μάλλον λόγω τύψεων) στο σπίτι του λαού. Ούτως ή άλλως, η στάση του ΚΚΕ είναι δεδομένη και αναχωρητική (η επανάσταση θα γίνει όταν είναι έτοιμες οι συνθήκες. Αφού οι συνθήκες δεν είναι έτοιμες, επανάσταση γιοκ), οπότε ό,τι κι αν κάνει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τέλος πάντων, τους βλέπω να προσεγγίζουν -αλλά όχι να φθάνουν- το σκορ του Μαΐου του 2012.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: εκεί γύρω στο 7,-7,5%

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: το μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ουδείς ξέρει τι μπορεί να πετύχει το κόμμα του ανθρώπου που έκανε μόδα το λαϊφστάιλ με πολιτικά. Ως σχηματισμός είναι ένας αχταρμάς από κεντροαριστερούς, δεξιούς, εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους, ωστόσο, ακόμα και σήμερα, το λαϊφστάιλ πουλάει. Πάντως, τα σκορ που τους έδιναν αρχικά, ούτε στο όνειρό τους, αν και μάλλον θα εκμεταλλευτούν τη χαλαρότης της ευρωψήφου και θα τσιμπίσουν ό,τι μπορούν από παντού.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 7-8% τοπς

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: κρίμα που ξοδεύονται, διότι δεν τους βλέπω να κάνουν κάτι καλό. Το ίδιο πιστεύω και για το Σχέδιο Β του Αλαβάνου, ίσως και πιο χάλια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: από 1% ως το πολύ 1,5% ο καθένας τους. Σόρι

ΓΕΦΥΡΕΣ: είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι νεοφιλελέδες δεν έχουν καταλάβει ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙ! Δεν βαριέσαι, θα ακούσουμε πάλι κά’να μαργαριτάρι από το σ. Τζήμερο, νά’χουμε να γελάμε.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 1-1,5%

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: πάτε στο μπλογκ του Πάνου Ζέρβα και αν καταλάβετε τι έχει παίξει με αυτούς, ενημερώστε κι εμένα…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: …κάνουμε και πλακίτσες, ε;

Τα υπόλοιπα στα διάφορα ψιλά, για να υπάρχει τζόγος και στη β’ κατανομή.

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Ζε τραμπλ βιτ ζε τζέρμανς…

aggelaΑν υπάρχει ένα (επιπλέον) κακό από τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών στη Γερμανία, αυτό είναι ότι το κόμμα της Μέρκελ (CDU/CSU για τη Βαυαρία) δεν κατόρθωσε να πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Έτσι, για άλλη μια φορά κάποιο κόμμα της “κεντροαριστεράς” της Γερμανίας θα υποχρεωθεί να γίνει η biotch της Mutti, στο πλαίσιο του να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη και η Ευρώπη ακέφαλη και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά. Όπως έγραφα και παλιότερα, νέος μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο θα σημάνει ξεκάθαρα το τέλος για τους -ούτως ή άλλως συρρικνούμενους- SPDέδες, οι οποίοι πλέον θα αντιμετωπίζονται από τους ψηφοφόρους απλώς ως εν δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του κυρίαρχου CDU, λίγο λίγότερο γραφικοί από τους υπό διάλυση FDPέδες. Όσον αφορά, δε, στο ενδεχόμενο συνεργασίας της Μέρκελ με τους Πράσινους, σενάριο που εν πολλοίς δεν έχει απορριφθεί, το βρίσκω σχεδόν απίθανο: οι Πράσινοι έχουν αποδείξει ότι, παρά τις αδυναμίες τους, δεν πάσχουν από το αυτοκτονικό σύνδρομο της ηγεσίας του SPD…

Χοντρικά, αυτό που βλέπω είναι ένας νέος “μεγάλος” (τα εισαγωγικά αναφέρονται στο θλιβερό, πλέον, μέγεθος του SPD) κυβερνητικός συνασπισμός CDU/CSU και SPD, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες θα έχουν εξαιρετικά μικρό input στην κυβέρνηση και όπου η Αγγέλα θα κάνει σχεδόν ό,τι θέλει, έχοντας, μάλιστα, το SPD ως άλλοθι. Εν ολίγοις, η Γερμανία θα κλειστεί κι άλλο στο καβούκι της (ασχολούμενη με εσωτερικά της ζητήματα, όπως η θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού κλπ), θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ρητορική για “περισσότερη Ευρώπη”, αλλά θα εννοεί περισσότερο γερμανική Ευρώπη, θα συνεχίσει το οικονομικό και κοινωνικό dumping που έχει επιβάλλει στο Νότο της Ευρωζώνης και θα συνεχίσει να μιλά για “μεταρρυθμίσεις” (εννοώντας απορρυθμίσεις) και να ασκεί πιέσεις στην κατεύθυνση αυτή. Η Μέρκελ επέλεξε την τακτική της διάλυσης του FDP, ακριβώς για να χρησιμοποιήσει ως άλλοθι για τη συνέχιση της πολιτικής της την πιθανή συμμαχία της με τους Σοσιαλδημοκράτες, τους οποίους -και σωστά- θεωρεί ως του χεριού της και απολύτως ταυτισμένους με τις θέσεις και πολιτικές της (μα, ειλικρινά, τα διαβάζουν ορισμένοι αυτά που γράφουν για την ηγεσία του SPD;;;;;).

Όσον αφορά στα καθ’ημάς, προσωπικά θεωρώ ότι, όχι μόνο δεν θα υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στάσης, αλλά η νέα γερμανική κυβέρνηση θα είναι ακόμα πιο σκληρή στις απαιτήσεις της προς την ελληνική κυβέρνηση και ακόμα πιο αρνητική έναντι οιουδήποτε μέτρου θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση στοιχειωδώς υποφερτή για τους κατοίκους της χώρας. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων: νέο μνημόνιο για οιοδήποτε χρηματοδοτικό κενό, με μέτρα που θα προβλέπουν νέο πετσόκομμα σε μισθούς, συντάξεις, παροχές και δικαιώματα, καμία ενεργή μείωση του δημοσίου χρέους, καμία συζήτηση για ευρωομόλογα, σαμποτάζ στην ευρω-τραπεζική ένωση και όλα όσα η πολιτική ελίτ της Γερμανίας έχει αποκαλύψει σταδιακά τους τελευταίους μήνες. Όσοι έχουν ακόμα το θράσσος να μιλούν για ενδεχόμενες ελαφρύνσεις για την Ελλάδα, σύντομα θα φαν μια τεράστια χλαπάτσα… αν δεν την έφαγαν ήδη. Οπότε, καλό θα ήταν να αρχίσουμε από χθες να μελετάμε τις εναλλακτικές μας, όσες μας έχουν απομείνει…

Τελειώνοντας με τα παραμύθια

syrizasΛοιπόν, αναγνώστη μου, μετά από πολύύύύύύύ καιρό, αποφασίζω να ξαραχνιάσω το μπλογκάκι και να γράψω μερικά πραγματάκια, καθώς θεωρώ ότι λίαν συντόμως θα βρεθούμε ενώπιοι δύσκολων αποφάσεων και καλό είναι να έχουμε προετοιμαστεί γι’ αυτές.

Anyway, θεωρώ ότι η σαμαροκυβέρνηση όπου νά’ναι θα κλατάρει. Το φθινόπωρο θα φέρει νέα μέτρα, το νέο κούρεμα δε θα γίνει και το πιθανότερο είναι ότι οι Ευρωπαίοι το μόνο που θα δεχθούν να παράσχουν στην Ελλάδα μετά το τέλος των δόσεων τον Ιούνιο του 2014 θα είναι άλλο ένα δάνειο κι άλλο ένα μνημόνιο, εξίσου οδυνηρό με τα προηγούμενα, μη σου πω και πιο δύσκολο. Ως εκ τούτου, προσωπικά εκτιμώ ότι η ΝΔΣΟΚ θα κοιτάξει να την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, προκειμένου να αποφύγει την πλήρη εξαΰλωσή της, αλλά και για να πετάξει την καυτή πατάτα των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑς, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, δεν μοιάζει να πολυθέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Διάφοροι επαΐοντες με τους οποίους μίλησα τον τελευταίο καιρό, δίνουν στη σαμαροκυβέρνηση χρόνο το πολύ ως τον ερχόμενο Μάρτιο, οπότε, κατά την αποψάρα μου, οι εκλογές θα γίνουν τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Άλλωστε, η ένταση με την οποία οι δεξιοί υιοθετούν την εμφυλιοπολεμική ρητορική τους δείχνει αν μη τι άλλο πρεμούρα για να στήσουν τις κάλπες: στην καλύτερη θα ενισχυθούν επαρκώς, εξαφανίζοντας το ΠΑΣΟΚ και ροκανίζοντας ΑΝΕΛ και χρυσαύγουλα (…μην τρελλαίνεσαι, τα διψήφια ποσοστά τους στα γκάλοπ δεν πρόκειται με την καμία να εκφραστούν σε αποτελέσμα στην κάλπη), στη χειρότερη δεν θα εξαφανιστούν από το χάρτη, όπως θα πάθει το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, οι δεξιοί λίγο μας αφορούν στην παρούσα φάση: ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν, έκαψαν και ένα κάρο από τις εφεδρείες τους, οπότε μάλλον μικρό ρόλο θα έχουν στα πράγματα. Όχι, αυτός που μας καίει είναι ο ΣΥΡΙΖΑς και το τι θα κάνει αυτός ως κυβέρνηση (ναι, θα κάνει κυβέρνηση, μάλλον με τη ΔΗΜΑΡ). Διότι, αναγνώστη μου, ως τώρα δεν με έχει πείσει ότι έχει κατανοήσει πλήρως πού πάει το πράγμα και εκτρέφει ακόμα διάφορες ψευδαισθήσεις σχετικά με το τι θα μπορεί να κάνει ως κυβέρνηση. Έτσι, εδώ θα προσπαθήσω με απλά λογάκια και αλαβαναίικο τρόπο να εξηγήσω τι τους/μας περιμένει και τι νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει.

1. Όπως είπα και πριν, νέο κούρεμα δεν παίζει: καμία χώρα, καμία ΕΚΤ και κανένα ΔΝΤ δεν πρόκειται οικειοθελώς να δεχθούν να καταγράψουν ζημιές υπέρ της Ελλάδας, την οποία ως τώρα την παρουσιάζουν ως το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης. Επίσης, η ιστορία με το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδα προοιωνίζεται νέα δάνεια και νέα μνημόνια, ενώ το άγιο δισκοπότηρο του πρωτογενούς πλεονάσματος θα επιτευχθεί -αν επιτευχθεί…- μόνο με ουσιαστική στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας… δηλαδή, λίγο χειρότερη από τη στάση που υφιστάμεθα ως τώρα.

2. Από τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται ότι φράγκα δεν θα παίζουν ούτε για ψέμματα. Η κατάρρευση των εσόδων που θα φέρουν οι εκλογές σε συνδυασμό με την αδυναμία/άρνηση πληρωμών των διαφόρων χαρατσιών από τους πολίτες και με τη συνεχιζόμενη βαθιά ύφεση, θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑς θα κληθεί να αντιμετωπίσει ΑΜΕΣΑ. Ώδε η σοφία έστιν, ο έχων νουν ψηφισάτω: με Ο,ΤΙ υπάρχει στα ταμεία, πρέπει να γίνει κουμάντο.

3. Το κουμάντο αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει ως στόχο, αρχικά τουλάχιστον, δύο πράγματα: να μην πεθάνει κανείς από πείνα/κρύο/κρύωμα και να μην πληρωθεί τίποτα που δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα. Όπερ σημαίνει, στάση πληρωμών προς το εξωτερικό: ο ΣΥΡΙΖΑς μπορεί να την αποκαλέσει όπως γουστάρει, όμως αυτό θα γίνει και ας μην ψάχνουμε εμείς τουλάχιστον για νεολογισμούς που θα απαλύνουν κάπως τις εντυπώσεις.

4. Προσωπικά θεωρώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει δεκτό με παηγυρισμούς από τους δανειστές μας. Αντιθέτως, θα επιχειρήσουν να καταπνίξουν την όποια τέτοια κίνηση εν τη γεννέση της, κόβοντας κάθε χρηματοδότηση προς την Ελλάδα. Προφανώς, θα γίνει χαμός στα εξωτερικά, ωστόσο, νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα εμποδίσει τα καθίκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ να κόψουν τα φράγκα.

5. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα έλθει και η ώρα της μεγάλης απόφασης της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα: της βίαιης και καθόλου φιλικής προς το χρήστη επιστροφής. Εδώ είναι και το κρίσιμο σημείο: το πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ε.Ε. της αποχώρησης μιας χώρας από την Ευρωζώνη, η οποία, επί της ουσίας θα σημάνει και το τέλος του κοινού νομίσματος. Εδώ, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να έχει ξεκάθαρη άποψη, την οποία και θα γνωστοποιήσει εξ αρχής και εντός και εκτός, και ξεκάθαρο σχέδιο διαχείρισης του εγχειρήματος. Όσο επικρατούν τα μισόλογα και τα ήξεις-αφίξεις, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑς χάνει σε αξιοπιστία και σοβαρότητα.

6. Είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή; Όχι, και το λέω ξεκάθαρα. Ωστόσο, με τις παρούσες συνθήκες θεωρώ ότι το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να αποτελεί βασικό σενάριο για μια κυβέρνηση, η οποία θα επιδιώξει να σπάσει το φαύλο κύκλο της καταστροφής που η ακολουθούμενη πολιτική προκαλεί.

7. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αληθινών μεταρρυθμίσεων σε όλο το δημόσιο τομέα της χώρας. Μεταρρυθμίσεων που θα ξεκινούν από το workflow του Δημοσίου και θα φθάνουν μέχρι τον τρόπο πρόσληψης, αξιολόγησης και εξέλιξης του κάθε υπαλλήλου. Και απόλυσής του, αν αποδειχθεί ανίκανος/ακατάλληλος/άχρηστος. Φθάνει πια η αμηχανία της αριστεράς μπροστά στις τερατωδίες που συμβαίνουν καθημερινά στο Δημόσιο!

8. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά… χθες! Εννοώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, αν θέλει να κυβερνήσει και να μακροημερεύσει στην κυβέρνηση, πρέπει να κάνει γνωστό το πρόγραμμά του άμεσα και το πρόγραμμα αυτό να είναι αληθινά ριζοσπαστικό, ξεκάθαρο και ειλικρινές. Και δεσμευτικό: WYSIWYG και τίποτε άλλο.

Άντε και… καλές βουτιές! 😉

Magistrates dream of plague

plagueOur skin worn thin
Our bones exposed
Life reduced to ticks

From forest caves and azure skies
We crashed upon this earth
The years they passed and so did we
But, resistance would be brought
*
Always object
Never subject

Can you see us? Are we there?
Are we there…
Can you see me? We are watching
We are watching…
You are fading…
In the daylight… Fading…

Always upon you, light never ceases
Lost from yourself, light never ceases
Thousands of eyes, gaze never ceases
Light is upon you, life in you ceases
*
Through fiction we saw the birth
Of futures yet to come
Yet in fiction lay the bones
Ugly in their nakedness

Yet under this mortal sun
We cannot hide ourselves
*
Those eyes and (this) tower have seeped into our open veins

Uncoiled was its strength
And our souls en masse
Poured down in sheets of rain
And dissolved ‘neath their feet

Circling further down
Our wills dissolve ‘neath their feet
*
Rise in the morning air
Greeted by cinders of the dead

Syndic calls your name
Show your thinned face at the window

Is this the next last day?
Prepare to be carried by the “crows”
Heavy hand upon the land
Feel its weight inside you
*
Magistrates dream of plague
Tongues loll in anticipation
You are awake in their darker visions
Drool slips from grinning mouths

The plague is forced on us all
Is it there? Are they there?
Shouts of fact abound
But whispers of truth burn through
Is it there? Are they there?

(από εδώ)

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…

You always reap just what you sow

Italy_flagΘρήνος και κοπετός έχει επικρατήσει από χθες μεταξύ των σοβαρών “ευρωπαϊστών”, μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών στην Ιταλία. Τι “ακυβερνησίες” προβλέπουν, τι άγρια κριτική ασκούν στους Ιταλούς που ψήφισαν όπως ψήφισαν, τι ειρωνία και χολή στάζουν για την μεγάλη επιστροφή του Καβαλιέρε και το εκπληκτικό ποσοστό που έλαβε ο Μπέπες ο Γκρίλλος… Μόνο τις επτά πληγές του Φαραώ ξεχνούν να επικαλεστούν, αλλά πού θα πάει, όπου νά’ναι έρχονται κι αυτές.

Ξεχνώντας, βολικά βεβαίως-βεβαίως, ότι η Ιταλία είναι -ακόμα…- μια δημοκρατία και ένα ανεξάρτητο κράτος, μέλος μερικών ισχυρών διακρατικών συμμαχιών (Ε.Ε., Ευρωζώνη, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κλπ) και ότι οι πολίτες της έχουν κάθε δικαίωμα να ψηφίζουν όποιον και ό,τι θέλουν, χωρίς να δίνουν καμία απολύτως σημασία στις επιθυμίες των συμμάχων/εταίρων τους ή σε οιοδήποτε άλλο παράγοντα, όπως, ας πούμε, οι διαβόητες αγορές, που τόσο αναστατώθηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών.

Ξεχνώντας, επίσης, ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με εξαιρετικά ισχυρή παραγωγική βάση σε όλους τους τομείς (πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή), η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε./Ευρωζώνης και μία χώρα που -αντικειμενικά- η δομή του ευρώ της έκανε κακό, καθώς έκανε ακριβή την εξαγωγική της δραστηριότητα και φθηνές τις εισαγωγές, προκαλώντας της σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αναγκάζοντάς την να ακολουθεί πολιτική “σκληρού” νομίσματος.

Ξεχνώντας, επίσης-επίσης, ότι ο Μπερλουσκόνι, καίτοι εκλεγμένος πρωθυπουργός, υποχρεώθηκε το 2011 να παραιτηθεί υπέρ μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης “τεχνοκρατών”, η οποία επέβαλλε ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας (σκληρό για τα μέτρα της Ιταλίας…) και περικοπών, το οποίο, ωστόσο, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να βάλει την οικονομία σε υφεσιακό κύκλο, χωρίς να δώσει καμία ελπίδα αναπτυξιακής προοπτικής -κι αυτά σε μια χώρα ισχυρή, έτσι; Μην το ξεχνάμε αυτό.

Όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Μητσός στα “Νέα” (μετά από ένα τρισεκατομμύριο χιλιάδες κινδυνολογικές σελίδες για το αποτέλεσμα των εκλογών, φυσικά…), η κυβέρνηση Μόντι απέτυχε παταγωδώς να δώσει προοπτική στους Ιταλούς και, φυσικά, το πλήρωσε: ο Μόντι εκλογικά καταποντίστηκε (και μετά από 20 χρόνια θα λέει, ή θα λένε οι αγιογράφοι του, πόσο αλλιώτικα θά’ταν τα πράγματα, αν τον είχαν αφήσει να ολοκληρώσει το έργο του…).

Στην ουσία, η “εκτροπή Μόντι” έδωσε εκ νέου ζωή στον Μπούνγκα-Μπούνγκα και ενδυνάμωσε σε ακραίο βαθμό τον Μπέπε τον Γκρίλλο: η Δημοκρατία, βλέπετε, είναι όπως η Φυσική, έχει κανόνες και η παραβίασή τους οδηγεί σε ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα ίδια ζούμε κι εδώ, μετά την “λαμπρή” κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι οι ΑνεξΕΛ και τα Χρυσαύγουλα είναι απλώς συμπτώματα της οικονομικής/πολιτικής/κοινωνικής κρίσης.

Όταν, στο όνομα, ας πούμε, του PSI, κινείσαι στα όρια της Δημοκρατίας και της συνταγματικότητας, αργά ή γρήγορα (και η κρίση έχει την τάση να επιταχύνει τις εξελίξεις) θα γεννήσεις τέρατα και αυτά θα σε φάνε. Το ίδιο γίνεται και στην Ιταλία, με τον πρόσθετο παράγοντα ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι μια χώρα χωρίς παραγωγική βάση και μοντέλο, δεν είναι μια χώρα που δεν ευημερούσε, δεν ήταν πλούσια, πριν το ευρώ. Άρα, ενδεχομένως και να μην της λείψει.

Βαριέμαι να γράψω άλλο: όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει πού πάει το πράγμα στην Ευρώπη. Ας αναλογιστούν, λοιπόν, όλοι οι “σοβαροί” τι τους απομένει ακόμα να κάνουν, προτού το πουλόβερ ξηλωθεί τελείως…

…Κι αγνάντευε!

shitΚαι να που φθάσαμε ως εδώ: ένας από τους πλέον νερόβραστους -κατά την άποψή μου- βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑς, ο Τάσος ο Κουράκης, στη διάρκεια ενός συνεδρίου με θέμα “Εκκλησία και Αριστερά”, στο πλαίσιο της συζήτησης για την πάγια θέση του κόμματός του για διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, να κάνει μια (περιέργως) λογική και ορθολογική πρόταση σχετικά με τη μισθοδοσία των ιερέων (κάτι που, πάλι κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να εφαρμοστεί και άμεσα, πέραν και έξω από τη διαδικασία διαχωρισμού Κράτους κι Εκκλησίας) και ο ΣΥΡΙΖΑς, αντί να κάνει σημαία του το γεγονός ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετά τις εκλογές ένα στέλεχός του βγήκε και είπε κάτι ξεκάθαρο, το γύρισε στην άμυνα, με τα γνωστά, “ξέρετε, προσωπική άποψη”, “εμείς σεβόμαστε την εκκλησία” κι άλλα τέτοια ξενέρωτα.

Γιατί το έκανε αυτό; Μήπως τον τρόμαξε η παραληρηματικού περιεχομένου ανακοίνωση της ΝΔ (η οποία μπερδεύει γλυκά προσωπικά δεδομένα, πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, έρχονται οι κουμουνισταί να μας πάρουν τα σπίτια και κάμποση ακόμα κινδυνολογία που αδυνατώ να κατανοήσω); Μάλλον όχι, αν κρίνω από το γεγονός ότι οι ΣΥΡΙΖαίοι είχαν την presence of mind να βγάλουν και το βιντεάκι με το Στούρνο, πού’λεγε μια απ’ τα ίδια με τον Κουράκη (αν και μόνο ένας καπετάνιος βρήκε ότι ΚΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΟΝ ΑΘΗΝΩΝ JERONYMO). Μην τάχα έχεσαν βίδες από τη λαμπρή ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ (που βασικά τη λέει στην εκκλησία που συμμετείχε στο συνέδριο) ή από τη βροντερή σιγή της ΡΗΜΑΔ; Δεν νομίζω, μα καθόλου σε λέω.

Όχι, η αμυντική αντίδραση ήταν αποτέλεσμα της (μη) στρατηγικής που από τον Ιούνη ο ΣΥΡΙΖΑς μοιάζει να ακολουθεί και η οποία μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση: “Εγώ θα το παίζω σοβαρός και κύριος, θα κάνω ‘θεσμική’ αντιπολίτευση και όταν η κυβέρνηση θα βρεθεί σε αδιέξοδο, αφού το πρόγραμμα δε θα βγαίνει, τότε θα εμφανιστώ ως μεσσίας και εναλλακτική λύση και θα με ψηφίσουν μέχρι και οι κωλόγεροι που σηκώθηκαν τον Ιούνη από το νεκροκρέβατο, μόνο και μόνο για να ψηφίσουν Σαμαρά”. Δηλαδή, για να το πω επιστημονικά, πίπες! Διότι, αν στην Κουμουνδούρου νομίζουν ότι, χωρίς να σπάσουν αυγά θα κάνουν ομελέτα, ζουν στον πλανήτη χάπι, που κανείς δεν κλείνει μάτι, κάθε μέρα κι άλλο πάρτι, εχμ, σόρι παρασύρθηκα.

Η πλάκα, δε, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς στην παρούσα φάση θα μπορούσε να κάνει παπάδες: οι επισκέψεις Τσίπρα σε Βερολίνο και ΗΠΑ ήταν επιτυχημένες, υπό την έννοια ότι το ακροατήριό του διευρύνθηκε και ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός player στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, έστω κι αν οι απόψεις του διαφέρουν ριζικά από αυτές των Γερμανώνε ή των Αμερικάνωνε. Η ουσία είναι ότι τον έκαναν συνομιλητή, σπάζοντας διάφορα ταμπού και προκαλώντας αμηχανία στην κυβέρνηση, η οποία έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να υποβαθμίσει ακόμα και αυτά καθαυτά τα γεγονότα. Επίσης, η κυβέρνηση ξέρει ότι ο Μαρταπρίλης είναι κοντά και ότι τότενες η ευφορία που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί από το Δεκέμβρη και δώθε θα εξατμιστεί, ιδίως όταν οι μισθοί θα είναι μειωμένοι, όπως και οι συντάξεις και οι φόροι θα τρέχουν αμείληκτοι.

Εδώ στείλαν τον Στούρνο στο BBC να κάνει τον κονφερασιέ, μπας και σταλεί κά’να αισιόδοξο μήνυμα, ενώ ο Σαμαράς τρέχει στο Κατάρ, μπας και βρει να πουλήσει τίποτα στους Άραβες -και ακόμα είμαστε στην αρχή του χρόνου. Με την πραγματική ανεργία να κλείνει το 2013 κοντά στο 35% –σύμφωνα με το Ρομπόλη– και τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα να ετοιμάζονται να περικοπούν κι άλλο (έρχεται τον Απρίλη ο νόμος με τον οποίο το κράτος θα καθορίζει τον κατώτατο μισθό), ο ΣΥΡΙΖΑς θα μπορούσε να κάνει πάρτι. Ωστόσο, η τακτική του ώριμου φρούτου, που η Κουμουνδούρου μοιάζει να έχει υιοθετήσει, αλλά και η τακτική “να τά’χω καλά με όλοι”, τον αποτρέπουν από το να πει μερικές βασικές αλήθειες, όπως είπε ο Τσίπρας χθες -και ουδείς το πρόσεξε-, ότι δηλαδή λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν.

Ρε καλέ μου, αφού κάνεις την αρχή, πες και τα υπόλοιπα, ότι, ναι, οι τεμαχικές συμφωνίες θα καταργηθούν όλες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ότι το ενιαίο μισθολόγιο θα αναθεωρηθεί, αλλά θα ισχύει για όλους και δεν θα έχει  εξαίρεση, ότι, ναι, μισθοί τύπου 2007 έχουν τελειώσει, ότι το ΑΣΕΠ θα ισχύει για όλους μηδενός εξαιρουμένου, ότι φορείς και υπηρεσίες του Δημοσίου που φτιάχτηκαν για να βολέψουμε υμετέρους θα κλείσουν και οι υπάλληλοι θα μεταταγούν όπου υπάρχει ανάγκη, ότι το φορολογικό νομοσχέδιο θα διευρύνει την φορολογική βάση και ότι τον κυρ-Θράσο τον αλουμινά, που, καλός τεχνίτης δε λέω, αλλά έχει να κόψει απόδειξη από του αγίου Φούφουτου ανήμερα, θα τον σκίσω ομού μετά του κάθε Καρφούρ που μέσω οφσορ καταφέρνει να βγάζει ζημιές, κλπ ad infinitum.

Μην κοροϊδευόμαστε: όσο ο ΣΥΡΙΖΑς κάνει την κουνέλα, τόσο η ΝΔΣΟΚΜΑΡ θα κερδίζει πόντους. Κι όταν δεν κερδίζει, θα κάνειο προβοκάτσιες τύπου Διαμαντόπουλου και τύπου Κουράκη και θα πετάει τη μπάλα στην εξέδρα. Οπότε, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑς θα πρέπει να αποφασίσουν: ή θα παίξουν μπάλα κατοχής και πρωτοβουλίας ή θα τρώνε γκολ από τα αποδυτήρια. Ας μας πουν τι σκατά θένε να κάνουν, να κάνουμε κι εμείς τα κουμάντα μας…