Οι Monkees και το Ποτάμι

Monkees_Television_special_1969To 1966 και ενώ η “βρετανική εισβολή” βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις ΗΠΑ, η αμερικανική μουσική βιομηχανία βρήκε έναν εκπληκτικό τρόπο για να αντιπαρατεθεί με τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Them, τους Animals και τα πολλά άλλα βρετανικά συγκροτήματα που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και στις πωλήσεις δίσκων: αποφάσισε να κατασκευάσει ένα συγκρότημα, το οποίο θα έκανε μεγάλη επιτυχία και στο πλαίσιο αυτό τα αρμόδια στελέχη διάλεξαν τέσσερις “μοντέρνους” μαντραχαλάδες, τους έδωσαν ένα τηλεοπτικό σόου και χρησιμοποίησαν μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς και συνθέτες της εποχής, οι οποίοι και έγραψαν -και έπαιξαν- τη μουσική που υποτίθεται ότι έπαιζαν οι τέσσερις τύποι στο σόου. Το “προϊόν” αυτό ήταν οι Monkees και, παρά το γεγονός ότι στα αρχικά στάδια της ύπαρξής τους οι τύποι δεν ήξεραν καλά-καλά να κρατάνε και να παίζουν τα όργανά τους, έχοντας πίσω τους μια τεράστια μηχανή μάρκετινγκ και τη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ, κατόρθωσαν να πουλήσουν δεκάδες εκατομμύρια δίσκους, να έχουν μια σειρά από smash hits και να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι.

Φυσικά, οι Monkees δεν είχαν ούτε κλάσμα από το ταλέντο των Lennon και McCartney ή των Jagger και Richards (δηλαδή, εχμ, όχι οι ίδιοι οι Monkees, αλλά οι άνθρωποι που έγραφαν και αρχικά έπαιζαν τα τραγούδια τους…). Ωστόσο, κάτι η εποχή, κάτι οι ανάγκη των αμερικάνων να έχουν να αντιπαραβάλλουν κάτι στην “βρετανική εισβολή”, κάτι ο τεράστιος μηχανισμός προπαγάνδας πίσω από τους Monkees, το “συγκρότημα” έφτασε σε κάποιο σημείο να πουλάει περισσότερους δίσκους απ’ όσους οι Beatles και οι Rolling Stones μαζί! Το εντυπωσιακό, βέβαια, της υπόθεσης είναι ότι σήμερα ο περισσότερος κόσμος μπορεί να αναγνωρίσει ένα τραγούδι των Beatles ή των Stones σχεδόν από τις πρώτες νότες ή το πρώτο ριφ, ενώ πέραν του “I’m a Believer”, αμφιβάλλω τα μάλλα αν (ανα)γνωρίζει έστω και μία άλλη από τις επιτυχίες των Monkees (μεταξύ μας, μπορεί κάποιος να πει ακούγοντας το “I’m a Believer”, ναι, ρε, το ξέρω το κομμάτι, τι με πέρασες, ανταποκεί, αλλά αμφιβάλλω επίσης τα μάλλα αν η πλειοψηφία των ερωτηθέντων ξέρει ότι είναι των Monkees…).

To θέμα μου είναι ότι οι Monkees απέδειξαν ότι, αν ξέρεις να “καβαλήσεις το κύμα” της εποχής, έχεις αρκετό ταλέντο να δουλεύει για σένα και διαθέτεις μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας υπέρ σου, μπορείς να κάνεις μεγάλη επιτυχία, όσο “κατασκευασμένος” και να είσαι.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο Σταύρος Θεοδωράκης γνωρίζει την ιστορία των Monkees, ωστόσο θεωρώ δεδομένο ότι, ακόμα κι αν του είναι τελείως άγνωστη, τα βασικά χαρακτηριστικά πίσω από την επιτυχία τους τα ήξερε και τα είχε εκτιμήσει δεόντως, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το Ποτάμι. Κατά την άποψή μου, οι ομοιότητες είναι τεράστιες: το Ποτάμι είναι ένα κόμμα εντελώς “κατασκευασμένο” από το ελληνικό “σύστημα”, διαθέτει “μοντέρνα” στελέχη και ο λόγος του μοιάζει να ανταποκρίνεται ολοσχερώς στο “κύμα” της εποχής. Επίσης, πίσω του διαθέτει έναν ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας (θυμηθείτε ότι το Ποτάμι, χωρίς καν να έχει λάβει μέρος σε κάποιες εκλογές, χωρίς καν να είναι γνωστά τα πρωτοκλασάτα στελέχη του, είχε στη διάθεσή του τεράστιο ραδιοτηλεοπτικό χρόνο και μεγάλη προβολή από τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ) και ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν εξαρχής να θέσουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη δημιουργία του κόμματος, τις θέσεις του, την ιδεολογία του: τοποθετήθηκε από μόνο του κάπου μέσα στον χαώδη χώρο αυτού που ονομάζουμε κεντροαριστερά και τελείωσε…

Βέβαια, υπάρχουν και μεγάλες αντιθέσεις με τους Monkees: τα μέλη του συγκροτήματος σιγά-σιγά έγιναν βιρτουόζοι στα όργανά τους, άρχισαν να συνθέτουν κι αυτά τραγούδια και να δίνουν ζωντανές συναυλίες. Κι αν οι πρώτοι καρποί αυτών των προσπαθειών ήταν μάλλον για κλάματα, οι Monkees στα πέντε χρόνια της τεράστιας επιτυχίας τους έδειξαν πραγματική διάθεση και ενδιαφέρον να εξελιχθούν και να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι, να μην παραμείνουν μόνο μια βιτρίνα για τις διαθέσεις (και την άσκηση ισχύος της μουσικής βιομηχανίας). Επίσης, όταν κατάλαβαν ότι η μπογιά τους δεν περνάει πλέον, διαλύθηκαν, έστω κι αν μετά από καμιά 15αριά χρόνια επανασυνδέθηκαν, κυρίως ως memory-lane act και επί της ουσίας χωρίς να διεκδικούν τις παλιές τους δόξες.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι ψηφοφόροι έστειλαν μήνυμα στο Ποτάμι ότι η μπογιά του έχει αρχίσει να μην περνάει πλέον. Ότι στον πολιτικό ανταγωνισμό στην Ελλάδα η θέση του είναι μεταξύ των ουραγών και όχι μεταξύ των μεγάλων παικτών ή έστω των ρυθμιστών της παρτίδας. Το βασικό όμως μήνυμα, κατά τη γνώμη μου είναι αυτό που ο Σταύρος Θεοδωράκης δείχνει να θέλει να αγνοεί: ότι το Ποτάμι, σε αντίθεση με τους Monkees, δεν έχει καμία απολύτως κοινωνική αναφορά. Στην ουσία, πλέον, το Ποτάμι ψηφίζεται από μια όλο και συρρικνούμενη ομάδα ανθρώπων, η οποία προσεγγίζει την πολιτική με τον ελιτισμό του επαΐοντα, χωρίς να κατανοεί τις τεράστιες κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν γύρω της. Για να γίνει κατανοητό αυτό που λέω, θα πω ότι η ΔΗΜΑΡ, ένας ακόμα διάττων αστέρας του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον είναι μια κάποια κοινωνική πάκτωση (παλιά στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς, πασοκογενείς ψηφοφόροι με αποστροφή προς τη μετάλλαξη του κόμματός τους, κεντρώοι με πιο ανοιχτή διάθεση, κλπ). Ναι, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούσαν ένα μικρό υποσύνολο του συνόλου των ψηφοφόρων στη χώρα, αλλά τουλάχιστον είχαν κάποια ομοιογενή χαρακτηριστικά.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι πιο ακραίοι από αυτούς έφυγαν τρέχοντας από τη ΔΗΜΑΡ, όταν συνειδητοποίησαν ότι το κόμμα δεν επρόκειτο να κινηθεί προς την κατεύθυνση που αυτοί επιθυμούσαν. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι πολλοί από αυτούς στράφηκαν προς τον “χυλό” που προσέφερε το Ποτάμι, ανακατεύοντας μέσα του λάιτ σοσιαλδημοκρατία, σημιτικό εκσυγχρονισμό, δεξιές αντιλήψεις για αρκετά ζητήματα και σαφή νεοφιλελεύθερη πολιτική για την οικονομία. Άλλωστε, μια ματιά στα στελέχη του Ποταμιού είναι αρκετή, καθώς δίπλα στον Λυκούδη βρίσκουμε τον Θεοχάρη και δίπλα στον Δανέλλη τη Λυμπεράκη… Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή, δηλαδή, με μια δόση λάιφσταϊλ αποπολιτικοποίησης και χωρίς την παραμικρή αναφορά στην κοινωνία, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι τα πανεπιστήμια ελιάς και η επίκληση του εξορθολογισμού είναι αρκετά στοιχεία για να θεωρηθεί κάποιος πολιτικά επαρκής.

Το 1970 οι Monkees διαλύθηκαν, αντιλαμβανόμενοι ότι η εποχή τους είχε ξεπεράσει και έχοντας ήδη δεχθεί άπειρες κριτικές για το τι ακριβώς ήταν και τι έκαναν. Κατά τη γνώμη μου, η 20η Σεπτεμβρίου ήταν η μέρα που το Ποτάμι έλαβε το μήνυμα ότι η αρχής της φθίνουσας απόδοσης είναι μια σκληρή ερωμένη. Τα στελέχη του δεν θέλουν να το καταλάβουν. Σε αντίθεση με τέσσερις μαντραχαλάδες αμερικάνους που είχαν αρκετό μυαλό μες στο κεφάλι τους, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι είναι καλύτερο να φεύγεις παρά να σε διώχνουν…

Advertisements

The pain gets a little worse every time

(Για την Queenie και όσους φρόντισαν χθες να ακούσουν το θείο Jello)

I am your clock
I am your religion
I am your shotgun mechanical bride
Nothing is done without my approval
I own you
I decide how long you sleep
And how much rest
You are ever allowed
I decide what you desire
I deny you time to think
I am the mirror of constant humiliation
That follows and shadows you
Wherever you go
And blocks out the light
At the end of every tunnel you try
Be on time
Be on schedule
Always feel
Like you’re always late
And need more scolding and punishment
Do not daydream
Do not dilly-dally
Do not fall behind
Wings are flapping right behind you
You know what’s coming next
As I swoop down like a hungry owl
And sink my talons into your back
And drag you back to square one again
The pain gets a little worse every time
Crash
Crumple
Do not pass go
Do not collect
Your dignity and your self respect
Give up
It’s over
No time allowed
To try something you like
The bills were all due yesterday
You’ve failed
You’re through
First we form our habits
Then they form us
We dress up as someone else every day
Gingerbreadhouses
Fireplace surprises
What tastes the best
The witches won’t let you have
These days, having a baby
Is like what having a BMW used to be
While they’re asleep
Play those New Age cassettes
To transmit subliminal messages
I like mom
I like school
I like to study
I like rules
I am the school teacher
Who yelled at you for not paying attention
And shame you in front of the entire class
And dragged you around the room by the hair
This is what happens to boys and girls
Whose penmanship is messy
Be neat, like the others
Follow orders
Obey what is put in front of you
Imagination is the ultimate sin
You can’t be creative the rest of your life
Your counselor wants a word with you
If you liked school, you’ll love work
Resign yourself to a job you’ll hate
Get a hobby – but keep it in the garage
Shove yourself into a slot
Despise your ideas
Your boss knows best
We can’t all do what we want to do
Always settle for what you’re told to expect
Do not take chances
You might fail
You might fail
You don’t want to find out the hard way
How our society treats
The misfits who make mistakes
Bad
Failure
Bad
Failure
Homeless
Depression
Mental hospitals
Murder
Born on the cutting room floor
Die in the bin by the door
Hypothermia of the spirit
Why do people chase
So many useless toys
In search of the perfect baby sitter
“For just $19.95 and just thirteen minutes of your busy day,
you can have ‘the full, rich experience of parenthood
without the mess of the real thing.’ It’s called Video Baby.”
Creative Programming, Inc., offer “All of the enjoyment –
and none of the commitment.”
I am your calendar
There is no escape
I am why you’re afraid
To respect yourself
I lead you down garden path after path
With carrots on a stick
I’ll let you taste but never embrace
Peek in the wrong door, I slam it on your fingers
Go back
Adventure is not allowed
Go back – not allowed!
I leave you exhausted, henpecked and afraid
Never quite enough money
Never enough nerve
To reach out for something better
Than the grind you call your life
The hatch of your hamster cage is open
But guess who waits just outside the door
Stay on your treadmill
Keep running on that wire wheel
Briefcase in hand
Money rains down just out of reach
You’ll burn out soon enough
It’s all part of the plan
When you’re no longer useful
You can finally retire
To the glue factory of your choice
Free at last
To scratch your head
Wondering what happened
Free at last
I bid you goodbye
On your own
To wait to die

Περί καταγγελιών, τρομοκρατίας και άλλων δαιμονίων…

Την Κυριακή 10 Ιουνίου, λίγο μετά την έναρξη της συναυλίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη, ο καλλιτέχνης έδωσε μικρόφωνο και βήμα σε μια κοπέλα -προφανώς προερχόμενη από τον αντιεξουσιαστικό χώρο-, η οποία διάβασε μια καταγγελία σχετικά με τις συνθήκες κράτησης γυναίκας, η οποία κατηγορείται από τις αρχές ως μέλος της οργάνωσης “Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς” και την άρνησή της να δεχθεί μια ιδιαιτέρως εξευτελιστική σωματική εξέταση από τους υπεύθυνους των φυλακών που κρατείται. Επίσης, κάποιοι σήκωσαν ένα πανό, κάποια παιδιά πέταξαν τρικάκια με αντίστοιχο περιεχόμενο, ακούστηκαν και κάποια συνθήματα…

…Μέχρι εδώ, ουδέν πρόβλημα, όλα κανονικά, move along, people, nothing to see here. Και μετά,… ήρθε το ιντερνέτ (sic) και τα social media και η οργή και η αγανάκτηση. Πώς είναι δυνατόν ο Θανάσης να δίνει βήμα σε υποστηρικτές τρομοκρατών; Από πού κι ως πού δικαιούται ένας καλλιτέχνης να παίρνει θέση, και μάλιστα υπέρ του αναρχισμού και της τρομοκρατίας και της ένοπλης πάλης;. Εμείς εδώ ήρθαμε για μουσικές, δεν ήρθαμε για καθοδήγηση! Πού βαδίζουμε; Τι θα ακολουθήσει, φυλλάδια με οδηγίες για την κατασκευή κοκτέιλ Μολότοφ;…

Κι άλλα τέτοια φαιδρά, ιδίως, δε, από άτομα που δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν ήταν παρόντα στο περιστατικό, αλλά άκουσαν για το τι ελέχθη, ή τους είχε τύχει κάτι αντίστοιχο σε άλλη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου ή άκουσαν ότι έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Αλλά, είπαμε, στις συναυλίες πηγαίνουμε για τις μουσικές, για το “Όταν Χαράζει”, για το “Αερικό”, για τον “Πεχλιβάνη”, για το “Σαν Μικέλε”, την “Ερώτηση Κρίσεως”, δεν πηγαίνουμε για να ακούσουμε επαναστατικά μανιφέστα και υπερασπιστικά τρομοκρατών κείμενα και, ως γνωστόν, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Φυσικά, όλα αυτά είναι αποκλειστικά και μόνο για το τζέρτζελο του πράγματος και τελείως ανεδαφικά, ου μη δε και παντελώς προβληματικά, και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί:

1) Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, παραδοσιακά σχεδόν, δίνει στις συναυλίες του βήμα σε ανθρώπους από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, έχοντας, μάλιστα, πλειστάκις δηλώσει ότι ο αναρχισμός είναι για τον ίδιο η πιο ποιητική φιλοσοφία που υπάρχει, η πιο κοντινή στον άνθρωπο. Εξ ου και το πιο πάνω “μέχρι εδώ, ουδέν πρόβλημα, όλα κανονικά”, που έγραψα.

2) Τα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου -οι “μουσικές” που ανέφερα πιο πάνω- έχουν στην πλειονότητά τους πολιτικό περιεχόμενο. Μπορεί το περιεχόμενο αυτό να μην είναι τόσο “in your face”, όσο τα “Τραγούδια του Αγώνα” ή η “Καντάτα για την Μακρόνησο”, ωστόσο ακόμα και μια πρόχειρη ανάγνωση των στίχων των τραγουδιών του καθιστά προφανές τόσο το πολιτικό περιεχόμενό τους, όσο και την πολιτική φιλοσοφία από την οποία διαπνέονται. Δεν θα αναφέρω παραδείγματα, διαβάστε, ακούστε και θα καταλάβετε.

3) Ο συνδυασμός του 1) και του 2) μας οδηγεί σε ένα τρίτο συμπέρασμα: ο καλλιτέχνης Θανάσης Παπακωνσταντίνου και το πολιτικό ον Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένα και το αυτό, κάτι που αποδεικνύεται από το περιεχόμενο και των συνεντεύξεων που δίνει, αλλά και από το πού οδηγεί η συνεργασία μαζί του: στις συναυλίες που έδωσε μαζί με τον Σαββόπουλο για το “Σαμάνο”, ο Διονύσης με εξέπληξε ευχάριστα όταν, μόνος με μια κιθάρα, τραγούδησε ένα από τα πλέον δύσκολα και αμιγώς πολιτικά τραγούδια του, την “Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη”. Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι στην επιλογή αυτή έπαιξε ρόλο η συνεργασία με τον Θανάση. Οπότε, είναι λίγο δύσκολο να διαχωρήσω τα τραγούδια του Θανάση από τη στάση/πολιτική θέση του Θανάση, ιδίως όταν αυτά είναι εμφανώς παραπληρωματικά.

4) Σε γενικές γραμμές, ο καλλιτέχνης δεν έχει καμία ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο το κοινό προσλαμβάνει το έργο του. Αντιθέτως, έχει το δικαίωμα να το παρουσιάζει όπως και υπό όποιες συνθήκες ο ίδιος θεωρεί καλύτερες ή πιο ταιριαστές και να το διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Ομοίως, το κοινό έχει το δικαίωμα να απορρίψει ή να αποδεχθεί αυτό το έργο, στην ολότητά του ή εν μέρει. Ωστόσο, το κοινό δεν δικαιούται να κάνει δίκη προθέσεων του καλλιτέχνη, ιδίως αν δεν γνωρίζει τα στοιχεία του έργου που αναφέρω στο 1), 2) και 3). Γενικά, μια καλή αρχή για την αποφυγή παρεξηγήσεων είναι ότι, πριν αποφασίσουμε να “καταναλώσουμε” το έργο ενός καλλιτέχνη, καλό είναι να γνωρίζουμε, έστω και ακροθιγώς, το περιεχόμενό του και, ενδεχομένως, και τις στάσεις/απόψεις του ίδιου του καλλιτέχνη, ιδίως αν αυτός έχει δημοσίως τοποθετηθεί πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα ιδεολογίας/φιλοσοφίας ζωής/δενξερωτίαλλο. Ειδάλλως, κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ εκπλήξεων και, δη, όχι ευχάριστων. Δεν είναι δύσκολη η “έρευνα αγοράς”: γι’ αυτό υπάρχει και το διαδίκτυο και τα γκουγκλ και όλα τα άλλα.

5) Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι στην Ελλάδα ακόμα ισχύει το τεκμήριο της αθωώτητας ως κεντρικός πυλώνας του κράτους δικαίου. Επίσης, στην Ελλάδα ισχύουν ακόμα τα δικαιώματα των κρατουμένων, όπως αυτά προσδιορίζονται από το διεθνές και το εθνικό δίκαιο. Ως εκ τούτου, η καταγγελία για ατιμωτική και προσβλητική συμπεριφορά σε έναν/μία κρατούμενο/η θα έπρεπε να προβληματίσει και να εξεταστεί η αλήθεια της, αντί να προκαλέσει δυσφορία που έγινε. Κατά την άποψή μου, η συγκεκριμένη δημόσια καταγγελία θα έπρεπε να αποτελέσει θρυαλλίδα για τη διενέργεια έρευνας σχετικά με τη βασιμότητά της και όχι αιτία οργής προς τον καλλιτέχνη που επέτρεψε να γίνει η καταγγελία στη διάρκεια της συναυλίας του. Κάτι τέτοια μικρά είναι που αποδεικνύουν τον πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας και διαχωρίζουν τους πολίτες από τους υπηκόους.

6) Το αν οι κατηγορούμενοι για συμμετοχή στους “Πυρήνες της Φωτιάς” χαρακτηρίστηκαν ως “αγωνιστές” ή κάτι αντίστοιχο από τους συντάκτες της καταγγελίας και των φέιγ βολάν μου είναι παντελώς αδιάφορο: έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε, για να μην κάνω το λάθος και αναφερθώ σε χαρακτηρισμούς -θετικούς ή αρνητικούς- που επιρρίπτονται κατά καιρούς σε άλλα δημόσια πρόσωπα. Στην τελική, ουδείς μου ζήτησε να προχωρήσω σε πράξεις βίας υπέρ της απελευθέρωσής τους, ενώ άλλοι τριγύρω μου δεν έκαναν καν τον κόπο να ακούσουν την καταγγελία και, στην τελική, δικαίωμά τους.

Προς θεού, δεν υποστηρίζω ότι είναι θεμιτή ή/και νόμιμη η δημόσια υποστήριξη της τρομοκρατίας ή οιασδήποτε άλλης μορφής βίας. Άλλωστε, κάτι τέτοιο δεν συνέβη στη συναυλία. Αντιθέτως, κάποιοι, όπως εγώ, στήσαμε αυτί για να ακούσουμε τι έχει να λεχθεί, κάποιοι άλλοι στραβομουτσούνιασαν, άλλοι αδιαφόρησαν και η ζωή συνεχίστηκε: έτσι συμβαίνει με αυτά τα πράγματα, ιδίως, μάλιστα, αν κάποιος έχει στοιχειώδη -τονίζω το “στοιχειώδη”– εμπειρία από τις συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, προς τιμήν του, παρέμεινε πιστός και συνεπής στις ιδέες και τις θέσεις του, με τις οποίες, ας σημειώσω, διαφωνώ σε αρκετά τους σημεία, αλλά αποδέχομαι ότι τον εκφράζουν και ότι τις εκφράζει. Αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους, ευτυχώς γίνονται πολλές άλλες συναυλίες, στις οποίες οι τρυφερές τους ψυχές δεν θα βρεθούν αντιμέτωπες με τέτοια φαινόμενα…

Υ.Γ.: προσυπογράφω και με χέρια και με πόδια την απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου, καθώς και όσα γράφει το Ρόδο

Definitely Black Swans

Εντάξει, η κρίση, κρίση. Αλλά, ό,τι κι αν έχετε να κάνετε στις 14 Απριλίου, αναβάλετέ το, παίζουν στο Gagarin οι Swans.

Ναι, το ξέρω, είναι κωλόγεροι και ο Gira δεν με πείθει ότι έχει λύσει τους λογαριασμούς του με το μπουκάλι και δεν έχω και πολλές ελπίδες ότι θα παίξουν το “Cop” ή κάποιο από τα πολύ παλιά κομμάτια τους, αυτά που είναι σαν να σε πατάει μπουλντόζα σε αργή κίνηση για πάάάάάάάάρα πολλή ώρα, αλλά ΧΕΣΤΗΚΑ!!! Είναι οι Swans και αυτό ΦΤΑΝΕΙ!!!

Death Jazz in Athens και τα προβλήματα μιας φωτογράφησης…

Αν υπάρχει κάτι για το οποίο με έπεισε απόλυτα η συναυλία των Bohren & der Club of Gore στην Αθήνα την περασμένη Παρασκευή προς Σάββατο (ήταν ν’αρχίσει τα μεσάνυχτα, άρχισε μία παρά), αυτό είναι ότι πρέπει να επενδύσω σε ένα καλό φλας για τη φωτογραφική μηχανή μου. Διότι, καλέ μου αναγνώστη, αν είχα το εν λόγω καλό φλας -και τη μηχανή μαζί μου, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία…-, θα μπορούσα να τραβήξω μια-δυο καλές φωτογραφίες από τη συναυλία. Ενώ, τώρα, τι σκατά να τραβήξεις με τη cybershot του κινητού των 3.2 Mp, ακόμα και από κοντινή απόσταση, σε μια θεοσκότεινη σκηνή, όπου τα μόνα φώτα ήταν κάτι προβολάκια κρεμασμένα πάνω από τα όργανα, τα οποία, μάλιστα, συνήθως έριχναν χαμηλό μωβ ή μπλε φως; Ακριβώς αυτό, σκατά τράβηξα…

Αυτό είναι και το μόνο μου παράπονο από τους Bohren-και-τα-λοιπά. Διότι, και σχεδόν μιάμιση ώρα έπαιξαν, και τα καλά κομμάτια τους διάλεξαν για το setlist και χαβαλέδες -με τον δικό τους, zombified τευτονικό τρόπο- ήσαντε και όλα μια χαρά. Δηλαδή, μια χαρά, άμα σου αρέσει η πολύ αργή -μα πάρα πολυ αργή- μουσική και, δη, όταν αυτή είναι ένα μπαστάρδεμα doom και lounge jazz. Διότι, αναγνώστα μου, αυτό ακριβώς παίζουν οι Bohren: σα να ακούς τους Khanate να διασκευάζουν Angelo Badalamenti ή τους Pink Martini να διασκευάζουν Grief, αφού πρώτα έχουν μπουκωθεί με χούφτες νεμπουτάλ.

Ντραμς, μπάσο (που κυρίως παρείχε βόμβο στα όρια του υποηχητικού), σαξόφωνο, Fender Rhodes, mellotron και κάμποσα νεκροκαταθλιπτικά samples είναι το οπλοστάσιο των Γερμανών αυτών τυπάδων, οι οποίοι μπορεί μεν να βγάζουν δίσκους που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι σάουντρακ σε ταινίες του David Lynch (στα ΠΟΛΥ άρρωστά του, όμως), ωστόσο φαίνονται να διασκεδάζουν πολύ και να “υπονομεύουν” το όλο στυλ τους (ειδικά ο πιανίστας και ο μπασίστας δεν φαίνονται να έχουν ξεπεράσει τη φάση που έπαιζαν grind/hardcore). Έτσι, παρά την επιβλητική, υπερβολικά αργή και καταθλιπτική μουσική, η συναυλία πέρασε νεράκι. Τώρα, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ο σαξοφονιάς, όταν πρωτομίλησε, είπε “Good ef’ning. Ve are Bohren und der Club of Gore from Vest Germany”;… Λες να…; Ξέρω ‘γω, ρ’αξά’;…

Y.Γ.: η φωτο είναι “δανεισμένη” από ‘δω

Ενημέρωση…

1) Έχω σπάσει το δεξί μου χέρι, ως εκ τούτου, δυσκολεύομαι πολύ να γράψω… Όμως, διαβάζω πολύ…

2) O Stephen Kasner, ζωγραφιά του οποίου κοσμεί το βλογ, έχει πρόβλημα υγείας. Συγκεκριμένα, ο Stephen O’ Malley γράφει στο site του:

Stephen Kasner needs our help… please read 16 12 2010
If you read this site, you’ve probably partaken of Stephen Kasner’s work. He has done album covers, artwork, and posters for Integrity, Sunn O))), Isis, Justin Broadrick, Runhild Gammelsæter, Khlyst, Darsombra, Suma, and many more. His haunting style is unmistakable. I have spent much time gazing at his work. Here is an interview I did with him, in which he discusses specific pieces that he’s done. Below are some of my favorite works of his.


Now Stephen needs your help. He is extremely private, so circumstances must be dire for him to reach out like this. Out of privacy considerations, he asked that his medical condition not be named. Below is his statement.


Stephen Kasner has recently been diagnosed with some serious medical issues. Like many artists who lack the benefit of medical insurance, he pushed the situation aside until it became unavoidable. Emergency care has been initiated, but he is not out of the woods yet, and his continued care is extremely necessary – hence this call for aid to friends, admirers of his art, and comrades alike.


There are two ways to help.


1. The first is a direct donation by PayPal to kasner@stephenkasner.com. Times are tough, so no amount is too small. If 1,000 people give $5 each, that goes a long way. Depending on his health, Kasner will do drawings/sketches for all who donate.


2. The second is to purchase merch from Kasner. He has two stores, a main one and one for his Blood Fountains musical project. You can buy books, album art prints, CD’s, silkscreens, posters, and more. They make great gifts for this holiday season.”

Εγώ πάντως κάτι αγόρασα. Τη δουλειά του Kasner μπορείτε να τη δείτε εδώ κι εδώ… Αν σας αρέσει, τότε βάλτε ένα χεράκι…

Το Λυκόφως των Θεών…

Ίσως ο καλύτερος δίσκος του 2010. Οι Twilight έχουν χαρακτηριστεί ως σύνοδος κορυφής του αμερικανικού black metal, καθώς στον πρώτο δίσκο τους, του 2005, στο συγκρότημα συμμετείχαν ο Wrest (Leviathan, Lurker of Chalice), o Malefic (Xasthur), o N. Imperial (Krieg, N.I.L.), o Blake Judd/Azentrius (Nachtmystium) και ο Hildolf (Draugar) και με τη μουσική τους έμοιαζαν να αποτείουν φόρο τιμής στο trve, kvlt, nekro, grim, νορβηγικό black metal της δεκαετίας του ’90.

Ωστόσο, things have changed μετά από πέντε χρόνια: ο πυρήνας των Twilight (Wrest, Judd, Imperial) παραμένει ο ίδιος, ωστόσο νέα πρόσωπα έχουν προστεθεί: ο Aaron Turner (Isis, Old Man Gloom, καμιά δεκαριά άλλα projects και offshots), ο Sanford Parker (Buried at Sea, Minsk, παραγωγός extaordinaire) και ο Stavros Giannopoulos (ναι, ΝΑΙ!!!, των Atlas Moth) οδηγούν το σχήμα σε μονοπάτια πέρα, πάνω και κάτω από το black metal.

Πώς ακούγεται ο νέος δίσκος των Twilight, με τίτλο “Μonument To Time End”; Όπως ακριβώς τον φαντάζεται όποιος ξέρει τη μουσική που παίζουν όλοι αυτοί οι τύποι. Δηλαδή, σαν ένα post-ψυχεδελικό μείγμα black, doom, slugde και ambient. Ή, αν θέλετε ένα πιο απλό παράδειγμα, σαν οι King Crimson να παίζουν Slayer με παραγωγό τον μακαρίτη Syd Barret στις πιο out-of-it στιγμές του.

‘Ντάξει, τώρα θα μου πείτε, σιγά μην κάτσω εγώ ν’ ακούσω τις παράνοιες που μας προτείνει ο τρελλός ο Khlysty. Δεν πειράζει, μην τις ακούσετε, εσείς θα χάσετε. Ο πιο heavy, πειραματικός, ψυχεδελοπαρανοϊκός δίσκος του 2010 είναι εδώ. Άμα τολμάτε, αγνοείστε τον…

(το παραπάνω post δείτε το ως μια προσπάθεια αποσυμπίεσης, ‘νταξ’;… Ειδάλλως, τα σοβαρά θα μας φάνε ΚΑ-ΝΟ-ΝΙ-ΚΑ…)

And you’re just like all the rest

Απόψε ο Khlysty έχει όρεξη για μουσική, οπότε, ορίστε μερικές ιδέες:

THE GUN CLUB “The Fire Of Love”

JESU “We All Faulter”

KHANATE “Too Close Enough To Touch”

THE BACKBEAT BAND “Money/Long Tall Sally”

THE AFGHAN WHIGS w. MARCY MAYS “My Curse”

NEUROSIS “Given To The Rising”

BURNING WITCH “Stillborn”



TOOL “Prison Sex”