The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…

Advertisements

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Τελειώνοντας με τα παραμύθια

syrizasΛοιπόν, αναγνώστη μου, μετά από πολύύύύύύύ καιρό, αποφασίζω να ξαραχνιάσω το μπλογκάκι και να γράψω μερικά πραγματάκια, καθώς θεωρώ ότι λίαν συντόμως θα βρεθούμε ενώπιοι δύσκολων αποφάσεων και καλό είναι να έχουμε προετοιμαστεί γι’ αυτές.

Anyway, θεωρώ ότι η σαμαροκυβέρνηση όπου νά’ναι θα κλατάρει. Το φθινόπωρο θα φέρει νέα μέτρα, το νέο κούρεμα δε θα γίνει και το πιθανότερο είναι ότι οι Ευρωπαίοι το μόνο που θα δεχθούν να παράσχουν στην Ελλάδα μετά το τέλος των δόσεων τον Ιούνιο του 2014 θα είναι άλλο ένα δάνειο κι άλλο ένα μνημόνιο, εξίσου οδυνηρό με τα προηγούμενα, μη σου πω και πιο δύσκολο. Ως εκ τούτου, προσωπικά εκτιμώ ότι η ΝΔΣΟΚ θα κοιτάξει να την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, προκειμένου να αποφύγει την πλήρη εξαΰλωσή της, αλλά και για να πετάξει την καυτή πατάτα των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑς, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, δεν μοιάζει να πολυθέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Διάφοροι επαΐοντες με τους οποίους μίλησα τον τελευταίο καιρό, δίνουν στη σαμαροκυβέρνηση χρόνο το πολύ ως τον ερχόμενο Μάρτιο, οπότε, κατά την αποψάρα μου, οι εκλογές θα γίνουν τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Άλλωστε, η ένταση με την οποία οι δεξιοί υιοθετούν την εμφυλιοπολεμική ρητορική τους δείχνει αν μη τι άλλο πρεμούρα για να στήσουν τις κάλπες: στην καλύτερη θα ενισχυθούν επαρκώς, εξαφανίζοντας το ΠΑΣΟΚ και ροκανίζοντας ΑΝΕΛ και χρυσαύγουλα (…μην τρελλαίνεσαι, τα διψήφια ποσοστά τους στα γκάλοπ δεν πρόκειται με την καμία να εκφραστούν σε αποτελέσμα στην κάλπη), στη χειρότερη δεν θα εξαφανιστούν από το χάρτη, όπως θα πάθει το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, οι δεξιοί λίγο μας αφορούν στην παρούσα φάση: ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν, έκαψαν και ένα κάρο από τις εφεδρείες τους, οπότε μάλλον μικρό ρόλο θα έχουν στα πράγματα. Όχι, αυτός που μας καίει είναι ο ΣΥΡΙΖΑς και το τι θα κάνει αυτός ως κυβέρνηση (ναι, θα κάνει κυβέρνηση, μάλλον με τη ΔΗΜΑΡ). Διότι, αναγνώστη μου, ως τώρα δεν με έχει πείσει ότι έχει κατανοήσει πλήρως πού πάει το πράγμα και εκτρέφει ακόμα διάφορες ψευδαισθήσεις σχετικά με το τι θα μπορεί να κάνει ως κυβέρνηση. Έτσι, εδώ θα προσπαθήσω με απλά λογάκια και αλαβαναίικο τρόπο να εξηγήσω τι τους/μας περιμένει και τι νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει.

1. Όπως είπα και πριν, νέο κούρεμα δεν παίζει: καμία χώρα, καμία ΕΚΤ και κανένα ΔΝΤ δεν πρόκειται οικειοθελώς να δεχθούν να καταγράψουν ζημιές υπέρ της Ελλάδας, την οποία ως τώρα την παρουσιάζουν ως το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης. Επίσης, η ιστορία με το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδα προοιωνίζεται νέα δάνεια και νέα μνημόνια, ενώ το άγιο δισκοπότηρο του πρωτογενούς πλεονάσματος θα επιτευχθεί -αν επιτευχθεί…- μόνο με ουσιαστική στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας… δηλαδή, λίγο χειρότερη από τη στάση που υφιστάμεθα ως τώρα.

2. Από τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται ότι φράγκα δεν θα παίζουν ούτε για ψέμματα. Η κατάρρευση των εσόδων που θα φέρουν οι εκλογές σε συνδυασμό με την αδυναμία/άρνηση πληρωμών των διαφόρων χαρατσιών από τους πολίτες και με τη συνεχιζόμενη βαθιά ύφεση, θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑς θα κληθεί να αντιμετωπίσει ΑΜΕΣΑ. Ώδε η σοφία έστιν, ο έχων νουν ψηφισάτω: με Ο,ΤΙ υπάρχει στα ταμεία, πρέπει να γίνει κουμάντο.

3. Το κουμάντο αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει ως στόχο, αρχικά τουλάχιστον, δύο πράγματα: να μην πεθάνει κανείς από πείνα/κρύο/κρύωμα και να μην πληρωθεί τίποτα που δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα. Όπερ σημαίνει, στάση πληρωμών προς το εξωτερικό: ο ΣΥΡΙΖΑς μπορεί να την αποκαλέσει όπως γουστάρει, όμως αυτό θα γίνει και ας μην ψάχνουμε εμείς τουλάχιστον για νεολογισμούς που θα απαλύνουν κάπως τις εντυπώσεις.

4. Προσωπικά θεωρώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει δεκτό με παηγυρισμούς από τους δανειστές μας. Αντιθέτως, θα επιχειρήσουν να καταπνίξουν την όποια τέτοια κίνηση εν τη γεννέση της, κόβοντας κάθε χρηματοδότηση προς την Ελλάδα. Προφανώς, θα γίνει χαμός στα εξωτερικά, ωστόσο, νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα εμποδίσει τα καθίκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ να κόψουν τα φράγκα.

5. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα έλθει και η ώρα της μεγάλης απόφασης της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα: της βίαιης και καθόλου φιλικής προς το χρήστη επιστροφής. Εδώ είναι και το κρίσιμο σημείο: το πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ε.Ε. της αποχώρησης μιας χώρας από την Ευρωζώνη, η οποία, επί της ουσίας θα σημάνει και το τέλος του κοινού νομίσματος. Εδώ, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να έχει ξεκάθαρη άποψη, την οποία και θα γνωστοποιήσει εξ αρχής και εντός και εκτός, και ξεκάθαρο σχέδιο διαχείρισης του εγχειρήματος. Όσο επικρατούν τα μισόλογα και τα ήξεις-αφίξεις, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑς χάνει σε αξιοπιστία και σοβαρότητα.

6. Είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή; Όχι, και το λέω ξεκάθαρα. Ωστόσο, με τις παρούσες συνθήκες θεωρώ ότι το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να αποτελεί βασικό σενάριο για μια κυβέρνηση, η οποία θα επιδιώξει να σπάσει το φαύλο κύκλο της καταστροφής που η ακολουθούμενη πολιτική προκαλεί.

7. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αληθινών μεταρρυθμίσεων σε όλο το δημόσιο τομέα της χώρας. Μεταρρυθμίσεων που θα ξεκινούν από το workflow του Δημοσίου και θα φθάνουν μέχρι τον τρόπο πρόσληψης, αξιολόγησης και εξέλιξης του κάθε υπαλλήλου. Και απόλυσής του, αν αποδειχθεί ανίκανος/ακατάλληλος/άχρηστος. Φθάνει πια η αμηχανία της αριστεράς μπροστά στις τερατωδίες που συμβαίνουν καθημερινά στο Δημόσιο!

8. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά… χθες! Εννοώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, αν θέλει να κυβερνήσει και να μακροημερεύσει στην κυβέρνηση, πρέπει να κάνει γνωστό το πρόγραμμά του άμεσα και το πρόγραμμα αυτό να είναι αληθινά ριζοσπαστικό, ξεκάθαρο και ειλικρινές. Και δεσμευτικό: WYSIWYG και τίποτε άλλο.

Άντε και… καλές βουτιές! 😉

…Κι αγνάντευε!

shitΚαι να που φθάσαμε ως εδώ: ένας από τους πλέον νερόβραστους -κατά την άποψή μου- βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑς, ο Τάσος ο Κουράκης, στη διάρκεια ενός συνεδρίου με θέμα “Εκκλησία και Αριστερά”, στο πλαίσιο της συζήτησης για την πάγια θέση του κόμματός του για διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, να κάνει μια (περιέργως) λογική και ορθολογική πρόταση σχετικά με τη μισθοδοσία των ιερέων (κάτι που, πάλι κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να εφαρμοστεί και άμεσα, πέραν και έξω από τη διαδικασία διαχωρισμού Κράτους κι Εκκλησίας) και ο ΣΥΡΙΖΑς, αντί να κάνει σημαία του το γεγονός ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μετά τις εκλογές ένα στέλεχός του βγήκε και είπε κάτι ξεκάθαρο, το γύρισε στην άμυνα, με τα γνωστά, “ξέρετε, προσωπική άποψη”, “εμείς σεβόμαστε την εκκλησία” κι άλλα τέτοια ξενέρωτα.

Γιατί το έκανε αυτό; Μήπως τον τρόμαξε η παραληρηματικού περιεχομένου ανακοίνωση της ΝΔ (η οποία μπερδεύει γλυκά προσωπικά δεδομένα, πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, έρχονται οι κουμουνισταί να μας πάρουν τα σπίτια και κάμποση ακόμα κινδυνολογία που αδυνατώ να κατανοήσω); Μάλλον όχι, αν κρίνω από το γεγονός ότι οι ΣΥΡΙΖαίοι είχαν την presence of mind να βγάλουν και το βιντεάκι με το Στούρνο, πού’λεγε μια απ’ τα ίδια με τον Κουράκη (αν και μόνο ένας καπετάνιος βρήκε ότι ΚΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΟΝ ΑΘΗΝΩΝ JERONYMO). Μην τάχα έχεσαν βίδες από τη λαμπρή ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ (που βασικά τη λέει στην εκκλησία που συμμετείχε στο συνέδριο) ή από τη βροντερή σιγή της ΡΗΜΑΔ; Δεν νομίζω, μα καθόλου σε λέω.

Όχι, η αμυντική αντίδραση ήταν αποτέλεσμα της (μη) στρατηγικής που από τον Ιούνη ο ΣΥΡΙΖΑς μοιάζει να ακολουθεί και η οποία μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση: “Εγώ θα το παίζω σοβαρός και κύριος, θα κάνω ‘θεσμική’ αντιπολίτευση και όταν η κυβέρνηση θα βρεθεί σε αδιέξοδο, αφού το πρόγραμμα δε θα βγαίνει, τότε θα εμφανιστώ ως μεσσίας και εναλλακτική λύση και θα με ψηφίσουν μέχρι και οι κωλόγεροι που σηκώθηκαν τον Ιούνη από το νεκροκρέβατο, μόνο και μόνο για να ψηφίσουν Σαμαρά”. Δηλαδή, για να το πω επιστημονικά, πίπες! Διότι, αν στην Κουμουνδούρου νομίζουν ότι, χωρίς να σπάσουν αυγά θα κάνουν ομελέτα, ζουν στον πλανήτη χάπι, που κανείς δεν κλείνει μάτι, κάθε μέρα κι άλλο πάρτι, εχμ, σόρι παρασύρθηκα.

Η πλάκα, δε, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς στην παρούσα φάση θα μπορούσε να κάνει παπάδες: οι επισκέψεις Τσίπρα σε Βερολίνο και ΗΠΑ ήταν επιτυχημένες, υπό την έννοια ότι το ακροατήριό του διευρύνθηκε και ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός player στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, έστω κι αν οι απόψεις του διαφέρουν ριζικά από αυτές των Γερμανώνε ή των Αμερικάνωνε. Η ουσία είναι ότι τον έκαναν συνομιλητή, σπάζοντας διάφορα ταμπού και προκαλώντας αμηχανία στην κυβέρνηση, η οποία έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να υποβαθμίσει ακόμα και αυτά καθαυτά τα γεγονότα. Επίσης, η κυβέρνηση ξέρει ότι ο Μαρταπρίλης είναι κοντά και ότι τότενες η ευφορία που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί από το Δεκέμβρη και δώθε θα εξατμιστεί, ιδίως όταν οι μισθοί θα είναι μειωμένοι, όπως και οι συντάξεις και οι φόροι θα τρέχουν αμείληκτοι.

Εδώ στείλαν τον Στούρνο στο BBC να κάνει τον κονφερασιέ, μπας και σταλεί κά’να αισιόδοξο μήνυμα, ενώ ο Σαμαράς τρέχει στο Κατάρ, μπας και βρει να πουλήσει τίποτα στους Άραβες -και ακόμα είμαστε στην αρχή του χρόνου. Με την πραγματική ανεργία να κλείνει το 2013 κοντά στο 35% –σύμφωνα με το Ρομπόλη– και τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα να ετοιμάζονται να περικοπούν κι άλλο (έρχεται τον Απρίλη ο νόμος με τον οποίο το κράτος θα καθορίζει τον κατώτατο μισθό), ο ΣΥΡΙΖΑς θα μπορούσε να κάνει πάρτι. Ωστόσο, η τακτική του ώριμου φρούτου, που η Κουμουνδούρου μοιάζει να έχει υιοθετήσει, αλλά και η τακτική “να τά’χω καλά με όλοι”, τον αποτρέπουν από το να πει μερικές βασικές αλήθειες, όπως είπε ο Τσίπρας χθες -και ουδείς το πρόσεξε-, ότι δηλαδή λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν.

Ρε καλέ μου, αφού κάνεις την αρχή, πες και τα υπόλοιπα, ότι, ναι, οι τεμαχικές συμφωνίες θα καταργηθούν όλες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ότι το ενιαίο μισθολόγιο θα αναθεωρηθεί, αλλά θα ισχύει για όλους και δεν θα έχει  εξαίρεση, ότι, ναι, μισθοί τύπου 2007 έχουν τελειώσει, ότι το ΑΣΕΠ θα ισχύει για όλους μηδενός εξαιρουμένου, ότι φορείς και υπηρεσίες του Δημοσίου που φτιάχτηκαν για να βολέψουμε υμετέρους θα κλείσουν και οι υπάλληλοι θα μεταταγούν όπου υπάρχει ανάγκη, ότι το φορολογικό νομοσχέδιο θα διευρύνει την φορολογική βάση και ότι τον κυρ-Θράσο τον αλουμινά, που, καλός τεχνίτης δε λέω, αλλά έχει να κόψει απόδειξη από του αγίου Φούφουτου ανήμερα, θα τον σκίσω ομού μετά του κάθε Καρφούρ που μέσω οφσορ καταφέρνει να βγάζει ζημιές, κλπ ad infinitum.

Μην κοροϊδευόμαστε: όσο ο ΣΥΡΙΖΑς κάνει την κουνέλα, τόσο η ΝΔΣΟΚΜΑΡ θα κερδίζει πόντους. Κι όταν δεν κερδίζει, θα κάνειο προβοκάτσιες τύπου Διαμαντόπουλου και τύπου Κουράκη και θα πετάει τη μπάλα στην εξέδρα. Οπότε, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑς θα πρέπει να αποφασίσουν: ή θα παίξουν μπάλα κατοχής και πρωτοβουλίας ή θα τρώνε γκολ από τα αποδυτήρια. Ας μας πουν τι σκατά θένε να κάνουν, να κάνουμε κι εμείς τα κουμάντα μας…

Ooops, sorry… :-(

Κατ’ αρχάς, διαβάστε αυτό το ποστάκι του Τέκι. Μη βιάζεστε, διαβάστε το προσεκτικά, εγώ εδώ θα είμαι και θα περιμένω, δεν πάω πουθενά… Δώστε του τη δέουσα προσοχή, μελετήστε το, θα έλεγα, καθώς είναι άκρως διαφωτηστικό για το πώς επιλέγονται και εφαρμόζονται συγκεκριμένες πολιτικές “σωτηρίας” μιας χώρας και ενός λαού από την οικονομική κατάρρευση, τη χρεοκοπία, το πλήρες χάος, μη σου πω. Οπότε, είναι αναγκαίο, για την περαιτέρω συζήτηση να γνωρίζετε για τι ακριβώς μιλάμε…

‘Nτάξ’, το μελετήσατε; ΟΚ, προχωράμε, λοιπόν.

Μ’αυτά και με τούτα, ανακαλύψαμε το βασικό λόγο που στην Ελλάδα στάθηκε αδύνατο να υπολογιστεί το μέγεθος της συρρίκνωσης του ΑΕΠ έστω και ως προσέγγιση από τους “τεχνοκράτες” της τρόικας: πολύ απλά, οι τύποι έκαναν λάθος υπολογισμούς, αφού χρησιμοποιούσαν λάθος πολλαπλασιαστή για την επίδραση των περικοπών στην οικονομία. Με απλά λογάκια, εκτιμούσαν ότι για κάθε περικοπή 100 ευρώ, η οικονομία θα συρρικνωνόταν κατά 50, ενώ στην πραγματικότητα η συρρίκνωση έφθανε τα 170 (!!!) ευρώ.

Κατ’ αρχάς, μια παρατήρηση: εγώ, τουλάχιστον, δεν έχω καταλάβει πώς ορίστηκε αυτός ο πολλαπλασιαστής: Εμπειρικά; Με βάση κάποιον αλγόριθμο; Τον βγάλαμε από την κοιλιά μας; Μας τον έδειξε στον όνειρό μας ο Νυαρλαθοτέπ; Με ένα βασικό ψάξιμο, δεν κατόρθωσα να βρω μια λογική απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Πράγμα που μας οδηγεί στη δεύτερη παρατήρηση: ο πολλαπλασιαστής είναι τόσο λάθος που κυριολεκτικά με προκαλεί να αναρωτηθώ για τη σκοπιμότητα της χρήσης του. Θέλω να πω ότι, σε μια πρόβλεψη, μπορείς να χρησιμοποιήσεις εμπειρικά δεδομένα για να καταλήξεις σε κάποια προβολή, ωστόσο, στην περίπτωσή μας, επί δυόμιση χρόνια κάθε προβολή είναι εντελώς αναξιόπιστη, καθώς δεν πέφτει απλώς έξω, αλλά μιλάμε για αποκλίσεις άλλων τάξεων μεγέθους. Εννοώ ότι δεν προβλέφθηκε ύφεση 5% και είχαμε ύφεση 6% (που και πάλι η απόκλιση είναι μεγάλη), αλλά ότι προβλέφθηκε ύφεση 3% και είχαμε ύφεση 7%. Εδώ, αρχίζει κανείς να αναρωτιέται αν οι τύποι κάνουν προβλέψεις διαβάζοντας τα σπλάχνα ψαριών του Καταλφαβητίξ.

Πράγμα που μας οδηγεί σε τρίτη παρατήρηση: πότε πήραν χαμπάρι ότι οι προβλέψεις τους ήταν λιγότερο αξιόπιστες από ωροσκόπιο σε κουτσομπολίστικο περιοδικό; Υποτίθεται ότι η τρόικα και ιδίως το ΔΝΤ (που ήρθε στην Ευρώπη λόγω μεγάλης τεχνικής εμπειρίας) έχουν την ελληνική οικονομία υπό μικροσκόπιο και την παρακολουθούν διαρκώς. Πόσος καιρός έπρεπε να περάσει για να καταλάβουν ότι, διάολε, κάτι δεν πάει καθόλου καλά;

Πράγμα που μας οδηγεί στο “ζουμί” της υπόθεσης: τι κάνουν τώρα που κατάλαβαν το λάθος τους; Η απάντηση είναι, φυσικά, ότι… συνεχίζουν να απαιτούν την εφαρμογή της ίδιας ακριβώς πολιτικής με πριν. Γιατί; Γιατί έτσι, ρε! Τι πα’ να πει γιατί; Εμείς είμαστε οι σοβαροί “τεχνοκράται” και θα κάνετε ό,τι σας λέμε. Το εκπληκτικό, δε, είναι ότι το σύνολο της ελληνικής πολιτικής τάξης, ομού μετά της αντιπολίτευσης, πέρασε σχεδόν στο ντούκου την αποκάλυψη του λάθους. Αντί, μάλιστα, να απαιτήσει εν χορώ τα κεφάλια του Τόμσεν, του Τράα, του Μορς και όλων αυτών των απίθανων τύπων που επί δυόμιση χρόνια κυριολεκτικά διαλύουν κάθε έννοια οικονομικής πολιτικής σε παλούκια, έρχεται ο Στουρνάρας και λέει ότι τα μέτρα πρέπει να ψηφιστούν ειδάλλως η Ελλάδα θα πάθει ασφυξία!!! Δηλαδή, ρε μάγκα, τώρα τι ακριβώς παθαίνει; Οξυγονώνεται κανονικά;

Ο τύπος, δε, είναι τόσο αστείος που δεν κάνει καν τον απλό υπολογισμό με το νέο πολλαπλασιαστή (είναι περίπου 1,8, αντί για 0,5 που υποστήριζαν στο ΔΝΤ), ο οποίος θα του έδειχνε ότι με περικοπές 13,8 δισ. ευρώ, η ελληνική οικονομία θα χάσει μέσα σε μια διετία σχεδόν 25 δισ. ευρώ, ήτοι πάνω από το 10% του ΑΕΠ! Κι έχει το θράσσος να λέει ότι τα μέτρα πρέπει να ληφθούν για να πάρουμε τη δόση, μην τύχει και μας τη φάει η Ισπανία! Και ακόμα δεν τον έχουν πάρει με τις σάπιες ντομάτες! Κι έρχονται και λένε ότι, ξέρετε, είμαστε κοντά σε συμφωνία με την τρόικα, ώστε να καταστρέψουμε ακόμα και την τελευταία ελπίδα να διασωθεί η χώρα…

Ειλικρινά, περιμένω από τους διάφορους φιλελεύθερους του διαδικτύου να έρθουν μετά από όλα αυτά και να υπερασπιστούν την ακολουθούμενη πολιτική και να επιχειρήσουν να με πείσουν για την αναγκαιότητά της και για το πώς, αφού όλα εφαρμοστούν η Ελλάδα θα αλλάξει. Τι να αλλάξει, ρε κόπανοι!!!! Εδώ, ούτε έναν απλό πολλαπλασιασμό δεν μπορείτε να κάνετε, που θέλετε να μου αλλάξετε και τη χώρα…

UPDATE 18/10/2012: WTF…;

Φοντανάκια έχουμε;

Επειδή, μοναδικέ αναγνώστη μου, προβλέπω ότι μέσα στο Σ/Κ θα ακούσεις διάφορες παπαρίτσες σχετικά με τη σημασία της επίσκεψης της Αγγέλας στον Αντωνάκη την Τρίτη, προτείνω, όποιος γουστάρει, να βάλουμε μερικά στοιχηματάκια, να δούμε πόόόόόσο σημαντική για την Ελλάδα είναι η βολτίτσα αυτή. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1) Τη Δευτέρα το παρεάκι του Ζαν-Κλωντ συνεδριάζει. Σου βάζω ένα ορέο στοιχηματάκι ότι, ακόμα κι αν ο Στουρνάρας τους παρουσιάσει ένα πακετάκι μέτρων κάτι ν απιθανοεκατομμυρίων, υπογεγραμμένο με το αίμα του, όπως και με το αίμα του Σαμαρά, πέραν από καμιά-δυο καλές κουβεντούλες, ουσία δεν πρόκειται να υπάρξει, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον ότι το Eurogroup δεν θα κάνει εισήγηση για τη δόση. Γιατί; Γιατί έτσι, βρε κακοήθεις!

2) Μετά την κρυάδα του Eurogroup, το Μερκελάκι θά’ρθει στο Athens, Georgia Greece, θα πιεί τα ουζάκια του με τον Αντώνη, θα πει ότι σέβεται τις θυσίες στις οποίες υποβάλλονται οι Έλληνες και… αυτά. Α, ναι, θα μας θυμίσει ότι πρέπει να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας και θα παραπέμψει την οιαδήποτε απόφαση για μετά την έκθεση της τρόικας για την πορεία της εφαρμογής του μνημονίου και για τη βιωσιμότητα του χρέους (κάπου εδώ γελάμε, λες και χρειάζεται έκθεση της τρόικας για να καταλάβουμε ότι το χρέος δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει βιώσιμο χωρίς νέο “κούρεμα”). Φυσικά, επί της ουσίας τέτοια κουβέντα δεν πρόκειται να γίνει ούτε για πλάκα, όπως επίσης δεν πρόκειται να γίνει κουβέντα για επιμηκύνσεις και άλλες τέτοιες αηδίες. Εδώ, το Βερολίνο κοντεύει να κάψει την Ισπανία, στην Ελλάδα θα κωλώσει;

3) Προσωπικά θεωρώ δεδομένο ότι το Μερκελάκι θα πει στον Αντωνάκη ότι, κοίτα, μην περιμένεις αποφάσεις στη Σύνοδο στις 18 του μηνού. Μέχρι να δω τι παίζει με Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο, Σλοβενία και τα συναφή, εγώ δεν πρόκειται να κάνω τίποτα για την Ελλάδα, άσε, δε, που άμα σας δώκω το παραμικρό θα με ζαλίσουν και οι Πορτογάλοι, άσε που θα με κράξουν και στην Μπούντεσταγκ, οπότε προς το παρόν επιμηκύνσεις και άλλα τέτοια ξέχνα τα. Από Νοέμβριο και βλέπουμε…

4) Κάπου εδώ, εκτιμώ ότι θα πεταχτεί σα σφηνόπουτσα το ΔΝΤ και θα αρχίσει να διαρρέει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το ελληνικό πρόγραμμα δε βγαίνει, ότι υπάρχει χρηματοδοτικό κενό, ότι γαμωτημπουτανατουστουσκεραταδεστουσευρωπέη που μας τά’χουν ζαλίσει κι ότι δεν ξέρει αν μπορεί καταστατικά να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την Ελλάδα και, άμα θέτε να σώσεστε τη χώρα, να βάλετε τα γκαφρά μόνοι σας.

5) Χοντρικά, κάπου εδώ θα σκάσουν και οι πληροφορίες από κύκλους του υπουργείου Οικονομικών ότι χρειάζονται και νέα μέτρα, ώστε να τους πείσουμε τους κιαρατάδες τους ξένοι ότι είμαστε αποφασισμένοι να τηνε πάρουμε τη μπουτάνα τη δόση. Τι;;; Ο Σαμαροβενιζελοκουβέλης είπε ότι τα προηγούμενα μέτρα θα είναι τα τελευταία; Καλά, κι εσείς τους πιστέψατε;!!!

6) Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, ze banks θα τα πάρουνε τα φραγκάκια για την ανακεφαλαιοποίηση. Τιπαναπεί, πού το είδα αυτό;…

Νενικήκαμεν…

Χωρίς να θέλω να παίξω την αυθεντία, ποτέ δεν έπαθα τρελλή πλάκα με την “Τέχνη Του Πολέμου” του Σουν Τζου. Εντάξει, είναι ένα ωραίο βιβλιαράκι περί στρατηγικής, λέει μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για αυτό που ονομάζουμε σήμερα οργάνωση και διοίκηση οργανισμών, έχει και την πλάκα του και -πιστεύω ότι- λατρεύτηκε από τους δυτικούς επειδή είναι μικρό (οπότε μπορείς ανά πάσα στιγμή να τό’χεις μαζί σου και να ανατρέχεις σε αυτό) και αρκετά παλιό ώστε να εντυπωσιάζει με την αμεσότητά του και το εύστοχο ορισμένων παρατηρήσεών του.

Ωστόσο, μέσα στα πολλά και ενίοτε επαναλαμβανόμενα που λέει ο Σουν Τζου υπάρχει και μια απλή, σχεδόν αυτονόητη αρχή που, όμως, έχει τεράστιο βάθος. Και η αρχή αυτή είναι -παραφράζω, έτσι;- ότι προτού αποφασίσεις να κινηθείς στρατιωτικά πρέπει να ξέρεις καλά τον εαυτό σου. Δηλαδή, προτού αρχίσεις να εκστρατεύεις κατά πραγματικών ή φανταστικών εχθρών, πρέπει να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκεσαι εσύ κι ο στρατός σου: τι όπλα έχεις, τι δυνατότητες τροφοδοσίας, πώς είναι το ηθικό των αξιωματικών και των φαντάρων και πάει λέγοντας. Και μόνο όταν έχει πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων σου, τότε να μπεις στη διαδικασία να χαράξεις στρατηγικές πολέμου.

Δεν ξέρω αν ο Σαμαράς έχει διαβάσει τον Σουν Τζου, ωστόσο, σίγουρα αγνοεί αυτή τη βασική αρχή. Δεν εξηγείται αλλιώς το λάθος του να συναντηθεί τώρα με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, όταν είναι προφανές ότι ούτε όπλα διαθέτει, ούτε στρατηγικές, ούτε στρατό έτοιμο να θυσιαστεί για το κοινό καλό, ούτε καν αξιωματικούς που μπορούν με τη στάση τους να εμπνεύσουν τα στρατά. Στην ουσία, ο Σαμαράς επέλεξε να πάει στον πόλεμο χωρίς ούτε καν ένα λιανοντούφεκο και, φυσικά, κατήγαγε ήττα λαμπρή. Η Μέρκελ απέρριψε όλα του τα αιτήματα, ο δε Ολάντ περιορίστηκε σε φιλικές αλλά ανούσιες κοινοτοπίες.

Κατά την άποψή μου, ο Σαμαράς ΔΕΝ έπρεπε να μπει στη διαδικασία συζήτησης με τη Μέρκελ πρωτίστως, από τη στιγμή που δεν είχε τίποτα νέο να της πει, πέραν του ότι θέμε παράταση και ότι θα πάρουμε τα μέτρα και ότι η τρόικα θα τα δεχθεί. Δηλαδή, μια εικασία η οποία, όπως έχει δείξει το παρελθόν, συνήθως δεν επιβεβαιώνεται: η τρόικα -η οποία δεν είναι πλέον άσχετη με τα της ελληνικής πολιτικής τάξης, ούτε είναι πολιτικά ουδέτερη- θεωρώ ότι θα κάνει φύλλο-φτερό τα μέτρα και πολλά θα τα απορρίψει, προκαλώντας πονοκεφάλους και νέες οριζόντιες περικοπές. Εδώ είμαστε και θα το δούμε.

Για να γυρίσω στον Σουν Τζου, ο κινέζος στρατηγός λέει και κάτι άλλο αρκετά αυτονόητο για να είναι σοφό: ότι, εκτός από τον εαυτό σου, καλό είναι να ξέρεις καλά και τους αντιπάλους σου, ώστε να μπορείς, κυρίως, να τους αιφνιδιάσεις. Και αυτή την αρχή ο Σαμαράς την αγνόησε επιδεικτικά, με αποτέλεσμα να προσπαθεί επικοινωνιακά να καλύψει το zero sum των επαφών του.

Η Μέρκελ έχει δείξει εδώ και μια τετραετία ότι είναι πολιτικάντης μεγίστου μεγέθους. Ταυτόχρονα, το τελευταίο διάστημα -ένα χρόνο πριν τις γερμανικές εκλογές- η Αγγέλα δείχνει να αντιμετωπίζει πρόβλημα συμμαχιών. Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες μοιάζουν να παλεύουν για την επιβίωσή τους, το CSU τσινάει χοντρά και οι Σοσιαλδημοκράτες (που ούτως ή άλλως δεν είναι σύμμαχοι) προσπαθούν να τη φθείρουν όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς, ωστόσο να μπορούν να πλήξουν τον πυρήνα της πολιτικής της.

Όπως έχω ξαναγράψει, το Μερκελάκι έχει σταματήσει να ασχολείται ουσιαστικά με τα ζόρια της Ευρωζώνης και επιχειρεί να διασφαλίσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος της Γερμανίας, ώστε όταν έλθει η ώρα σχηματισμού κυβέρνησης να έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι. Προσωπικά θεωρώ ότι έχει αντιληφθεί το αδιέξοδο των μνημονίων, ωστόσο, αφ’ ης στιγμής οι Γερμανοί έχουν αποδεχθεί την αφήγηση ότι “οι-βρωμιάρηδες-οι-Νότιοι-που-θένε-να-μας-φάνε-τα-λεφτά-μας”, η ίδια πρέπει να πείσει ότι διαθέτει την πυγμή να επιβάλλει τις θέσεις της στους Νότιοι. Ε, δεν θέλει και πολλή ανάλυση για να καταλάβει κανείς ότι ο Σαμαράς, όπως πήγε και όπως έφυγε από το Βερολίνο, της έδωσε ακριβώς αυτή τη δυνατότητα. Να πει, δηλαδής, ότι “κοίτα, πρώτα κάνε αυτά που σου λέμε, όπως στα λέμε, και, μετά βλέπουμε…”.

Από την πλευρά του, ο Ολάντ ξέρει ότι, προς το παρόν, δεν μπορεί να επιβάλλει γραμμή στη Γερμανία, οπότε, από το να της πάει τελείως κόντρα και να βρεθεί να ψάχνει με το κυάλι τα ΑΑΑ της Γαλλίας, είναι προφανές ότι θα έκανε μόνο lip service στήριξης της Ελλάδας.

Καλά, ρεσέ, και τι να έκανε ο Σαμαράς, να έλεγε, όχι δεν έρχομαι; Κατ’ αρχάς, ναι. Ωστόσο, αν δεν μπορούσε να το κάνει, τουλάχιστον θα μπορούσε να ρίξει και καμιά προειδοποιητική βολή τύπου, κοίτα, εγώ δεν πρόκειται να βυθίσω τη χώρα μου στην ανέχεια και το λαό μου στην απελπισία, μέτρα 11,5 δισ. δεν παίζουν, το μόνο που σου εγγυώμαι είναι πρωτογενώς ισοσκελισμένος προϋπολογισμός για το 2012 και πλεονάσματα ως το 2015, ωστόσο, να δούμε ένα μορατόριουμ πληρωμής του δημοσίου χρέους, καθώς δεν βγαίνω, μάνα μου. Κι εκεί να δούμε το Μερκελάκι, κατά πόσο θα έβρισκε τα cojones να πει, τι λέρε, όξω απ’ το ευρώ.

Όμως, αυτά δεν θα τά’κανε ούτε ο Σουν Τζου…

Απλή αριθμητική…

Το τελευταίο διάστημα έχω διαβάσει αρκετά άρθρα “σοβαρών ανθρώπων”, τα οποία αναλύουν το αποτέλεσμα των εκλογών ως εξής: “Λοιπόν, ο λαός ήταν θυμωμένος/οργισμένος/απεγνωσμένος, ψήφισε με το θυμικό, ωστόσο έδωσε καθαρή εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία θα οδηγήσει την Ελλάδα έξω από την κρίση”. Σε αυτό το σκεπτικό, αρχικά απαντάω ως “μπαρμπούτσαλα” και στη συνέχεια καλώ όλους τους “σοβαροί αθρώποι” να κάνουν μερικά μαθήματα απλής αριθμητικής -πρώτης ή δευτέρας δημοτικόυ- προτού αρχίσουν να γράφουν τα περισπούδαστα άρθρα τους.

Εδώ είναι τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Επειδή είμαι καλός άθρωπος, δεν πρόκειται να μπω σε σύνθετες αναλύσεις, οι οποίες θα συμπεριλαμβάνουν την αποχή και τα άκυρα/λευκά, και θα περιοριστώ μόνο στα έγκυρα ψηφοδέλτια για να αποδείξω ότι κάθε ανάλυση που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι πολίτες ψήφισαν υπέρ κυβέρνησης συνεργασίας είναι τελείως off the mark, για να μην πω υποκινούμενη. Έχουμε και λέμε, λοιπόν…

Αρχικά, θα κάνω ένα χοντρικό διαχωρισμό των πολιτικών σχηματισμών που συμμετείχαν στις εκλογές, σε αυτούς που θεωρούν το μνημόνιο ως ένα, εν πάση περιπτώσει, αναγκαίο κακό για να βγει η χώρα από την κρίση (ΟΜΑΔΑ Α) και σε αυτούς που το απορρίπτουν και λένε ότι πρέπει να υπάρξει αποδέσμευση και μια άλλη πολιτική (ΟΜΑΔΑ Β). Αν αθροίσουμε τα ποσοστά των κομμάτων που χοντρικά ανήκουν στην ΟΜΑΔΑ Α βγάζουμε ένα 38,59% (στην ομάδα αυτή περιλαμβάνω ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥΜ, ΔΗΜΞΑ, ΔΡΑΣΗ, Κόμμα Φιλελευθέρων). Το αντίστοιχο συνολικό ποσοστό για τα κόμματα της ΟΜΑΔΑΣ Β είναι χοντρικά 57,3% (σε αυτούς περιλαμβάνω ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, ΧρΑυγ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΟΙΚΠΡΑ, ΚΟΙΝΣΥΜ, ΜΛ ΚΚΕ ΜΛ, κλπ). Και από τις δύο ομάδες εξαιρώ το ΛΑΟΣ γιατί ανάθεμα κι αν έχω καταλάβει ποια είναι η θέση του -τη μία υπέρ, την άλλη κατά, την παράλλη έτσι κι έτσι, κλπ. Μια πρώτη ανάλυση δείχνει ότι σχεδόν τέσσερις στους δέκα θεωρούν το μνημόνιο ως τέλος πάντων μια αναγκαιότητα και έξι στους δέκα το απορρίπτουν: ε, δεν το λες και μικρή διαφορά, η οποία επιτρέπει συνεννοήσεις και συγκυβερνήσεις.

Πάμε, τώρα, στο μεγάλο ψέμα των “σοβαροί αθρώποι”. Ας δούμε τις δυνάμεις στη Βουλή: από άποψη ποσοστών, οι “μνημονιακοί” συγκεντρώνουν το ισχνότατο 32,03% και οι “αντιμνημονιακοί” το 48,95%. Άρα, η κυριαρχία του αντιμνημονιακού μετώπου στη Βουλή είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ωστόσο, ακόμα πιο εμφανής είναι η διά της λαϊκής ψήφου αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Κατ’ αρχάς, από οιαδήποτε διαπραγμάτευση εξαιρούνται συνολικά 47 βουλευτές (26 του ΚΚΕ που δε θέλει και 21 της ΧρΑυγ που δεν τη θέλουν… ελπίζω). ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο υπέστησαν πλήρη κατάρρευση (η μεν έχασε σε σχέση με το 2009 περίπου 13%, το δε έχασε σχεδόν 31%), αλλά μαζί δεν έχουν τη δεδηλωμένη των 151 βουλευτών. Έτσι, ο σχηματισμός κυβέρνησης προϋποθέτει τη συμμετοχή τουλάχιστον ενός από τα τρία κόμματα που δεν αποκλείονται από τη διαπραγμάτευση (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ). Προσοχή τώρα: η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ -που θα έδινε έντονη νομιμοποίηση στην κυβέρνηση και θα επέτρεπε και στη ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει χωρίς τύψεις- αποκλείστηκε εκ προοιμίου από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που απέρριψαν τις στοιχειωδώς λογικές προϋποθέσεις που τέθηκαν από το Τσιπράκι. Χωρίς ΣΥΡΙΖΑ η ΔΗΜΑΡ -και λογικά- δεν θα ήθελε να συμμετάσχει, ενώ η λύση Καμμένου έτυχε άθλιας διαχείρισης και κάηκε. Αυτά, ως προς την απλή αριθμητική του αποτελέσματος.

Όμως, εκτός από αριθμητικό, το εκλογικό αποτέλεσμα είναι και πολιτικό: οι ψηφοφόροι διά της ψήφου τους απέκλεισαν από οιαδήποτε κυβερνητική διαπραγμάτευση περίπου το ένα πέμπτο της Βουλής (ΚΚΕ και ΧρΑυγ), ενώ, ταυτόχρονα, ενίσχυσαν πάρα πολύ το “αντιμνημονιακό μέτωπο” και αποδυνάμωσαν τα κόμματα που τα χαρακτηρίζουμε ως “μνημονιακά”. Πόθεν, λοιπόν, προκύπτει λογικά από τα παραπάνω το “κάλεσμα των πολιτών για κυβέρνηση συνεργασίας”; Δεδομένου του εκλογικού νόμου, μόνο αν συγκεντρωθούν όλοι οι αντιμνημονιακοί μαζί μπορούν να έχουν τη δεδηλωμένη και φαντάζομαι ότι ουδείς προέτρεψε το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΔΗΜΑΡ να συνεργαστεί με τη ΧρΑυγ, ε; Επίσης, ο Καμμένος δεν θα μπορούσε ποτέ να συνεργαστεί με ΝΔΣΟΚ, δεδομένων των όσων τους έχει σούρει ως τώρα -θα ήταν κίνηση αυτοκτονίας, ενώ οι ΑΝΕΛ αυτή τη στιγμή επιχειρούν να κανιβαλλίσουν ΝΔ και ΛΑΟΣ και δείχνουν να τα καταφέρνουν, ως ένα βαθμό. Δεδομένης, δε, της απουσίας από τη Βουλή ενός προθύμου “μνημονιακού” (ΔΗΣΥΜ, ΔΗΜΞΑ, ΔΡΑΣΗ, ΛΑΟΣ(;)), η σύμπυξη κυβέρνησης συνεργασίας ήταν εντελώς αδύνατη, όχι μόνο αριθμητικά αλλά και πολιτικά.

Πού θέλω να καταλήξω; Μα στο ότι τα διάφορα παπαγαλάκια του συστήματος καλό θα είναι, πριν αρχίσουν να μας πρήζουν με περισπούδαστες αναλύσεις περί αναγκαιοτήτων και άλλων τινών, να κάνουν και πέντε γαμημένες προσθέσεις για να δουν αν τα σεναριάκια τους βγαίνουν…

Εκλογικό πανηγυράκι

Υπό νορμάλ συνθήκες, ούτε που θα ασχολιώμανε με τις εκλογές: είμαι πηγμένος, εκνευρισμένος, απογοητευμένος και εξαιρετικά ανήσυχος για να κάθομαι και να ασχολιέμαι με την κάθε παπαριά που τα κόμματα εκτοξεύουν αδιακρίτως προς το μέρος μου, σε μια προσπάθεια να με πείσουν ότι θα με σώσουν άμα τα ψηφίσω. Ωστόσο, πολιτικό ον είμαι, το χέρι μου με τρώει, άσε που έχω ακούσει ένα κάρο αηδίες τον τελευταίο καιρό, οπότε λέω να γράψω κάτι, έτσι για να μου φύγει η διάθεση τελείως και να ασχοληθώ και με καμιά γκόμενα.

Το πρώτο πράμα που θέλω να ξεκαθαρίσω, είναι ότι παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες όλων να με πείσουν ότι αυτές οι εκλογές είναι οι κρισιμότερες για το μέλλον το δικό μου, της γκόμενάς μου και του χρυσόψαρού μου, λυπάμαι, guys, αλλά δεν… Οι εκλογές αυτές έχουν την ίδια σημασία που έχει κάθε εκλογική αναμέτρηση σ’ αυτό τον τόπο και τίποτα παραπάνω. Το γιατί θα το εξηγήσω παρακάτω, όπου θα ασχοληθώ με την κατά Κλύστυ περιγραφή του πολιτικού σκηνικού και θα δώκω και την πρόβλεψή μου για το τι θα γίνει τελικά. Όσοι, πάντως, περιμένετε εκπλήξεις, προτείνω να φύγετε να πάτε αλλού: φοβάμαι ότι οι εκτιμήσεις μου δεν είναι και πολύ avant-garde.

Σε μια προσπάθεια να αποφύγω το ποστ να λάβει μέγεθος ραψωδίας, θα ομαδοποιήσω τα κόμματα και θα εξηγήσω τι πιστεύω για την κάθε περίφτωσης ξεχωριστά, ‘νταξ’; ‘Νταξ’… Φύγαμε!


ΤΑ “ΜΕΓΑΛΑ” ΚΟΜΜΑΤΑ
Που ούδεις μπορεί να πει μετά βεβαιώτητας πόσο μεγάλα παραμένουν. Ωστόσο, προσωπικά θεωρώ ότι είναι αρκετά μεγάλα, ώστε να συγκεντρώσουν μαζί ένα 50-55% των ψήφων και να κάνουν αυτό που είναι το πλέον αναμενόμενο, δηλαδή, μια κυβέρνηση συνεργασίας. Εκτιμώ ότι -εξαιρώντας κά’να χοντρό απρόοπτο- η κυβέρνηση αυτή θα έχει χρόνο ζωής ως το 2015, δηλαδή, ώσπου να λήξει η τρέχουσα δανειακή σύμβαση. Το μόνο που με προβληματίζει είναι η μορφή της. Τι θέλω να πω: αν η ΝΔ βγει πρώτη κι έχει μια αξιόλογη διαφορά από το ΠΑΣΟΚ (από 5% και πάνω…), τότε πρωθυπουργάρα θα γίνει μετά βαΐων και κλάδων ο Αντωνάκης ο μάγκας και καραμπουζουκλής. Αν η διαφορά είναι μικρότερη, τότε δεν αποκλείω μια λύση Αντωνάκης πρωθυπουργός – Μπένι αντιπρόεδρος, ενώ αν το ΠΑΣΟΚ βγει πρώτο κόμμα, κάτι που δεν έχω αποκλείσει τελείως, τότε… μην παραξενευτούμε αν δούμε μια διευρυμένη κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου και διάφορες τεχνοκρατικές “χρυσές εφεδρείες”: μην ξεχνάμε ότι τον Ιούνιο η τροίκα θέλει τα μέτρα για το 2013 και 2014 και είναι προβληματικό κατά πόσο ο Βατζέλης θα θέλει να τα χρεωθεί ως πρωθυπουργάρα. Προφανώς, αποκλείω το σενάριο των επαναληπτικών εκλογών: Ευρωζώνη και ΔΝΤ δεν νομίζω ότι θα δώσουν τέτοια περιθώρια, επικαλούμενα την κρίσιμη κατάσταση της οικονομίας και απειλώντας ευθέως με αναστολή πληρωμών. Οπότε, κατά τη γνώμη μου τα περιθώρια για τα κόλπα που ονειρεύεται ο Σαμαράς είναι κάτω του μηδενός.


Η ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ…
Νομίζω ότι αποτελεί το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του πολιτικού σκηνικού, καλύπτοντας για πρώτη φορά όλα τα γούστα: είσαι φιλελεύθερος/libertarian/θατσεροfan; Να και η Δράση, να και η Δημοκρατική Συμμαχία, να και η Δημιουργία Ξανά, να ικανοποιήσουν τις άνομες ορέξεις σου. Είσαι -ή νομίζεις ότι είσαι- Άρειος; Επιτέλους, μπορείς να περιφέρεις απροβλημάτιστα την ανεγκεφαλοσύνη σου και να δηλώνεις ότι ψηφίζεις Χρυσή Αυγή. Είσαι γέρος, μίζερος, ψιλοακροδεξιός και δήθεν-τάχα μ’ σοβαρός; Ο Κύρτσος σου δίνει την άνεση να ψηφίσεις για άλλη μια φορά -με λιγότερες ενοχές, μάλιστα- τον κυρ Καρατζαφέρη. Είσαι αναντάμ-παπαντάμ κάργα δεξιός και μνημονιοκαμμένος; Υπάρχει για σένα ο Καμμένος! Σόρι άμα ξεχνάω και κανέναν, αλλά για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια (από την εποχή των δεινοσαύρωνε, δηλαδής…) η δεξιά έχει κάτι για τον καθένα. Τώρα, για το ποιοι θα μπούνε στη Βουλή, αυτό είναι μια περίεργη ιστορία. Θεωρώ ότι ο Καμμένος και -πιο δύσκολα- ο κυβιστιστής Καρατζαφέρης θα πετύχουν να ξεπεράσουν το 3% και να τρουπώσουν. Για τους άλλοι, πιστεύω ότι Ντόρα και Μάνος παραείναι αντιπαθητικοί (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) για να μπορέσουν να πείσουν αρκετό κόσμο να τους ψηφίσει, αν και δεν αποκλείω ο ένας από τους δύο να μπει για να κάνει προσκόλληση σε κυβερνητικό σχήμα συνεργασίας των μνημονιακών δυνάμεων (μιλώ για πριμοδότηση από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έτσι;…). Όσο για τους Χρυσαυγίτες, θέλω να πιστεύω ότι το ρεύμα που παρουσιάζουν ως τα σήμερα θα κοπεί όσο η ώρα της κάλπης πλησιάζει, χωρίς, πάντως, να αποκλείω, αν πάρουν δυνατά ποσοστά στα μεγάλα αστικά κέντρα, να πετύχουν το στόχο του 3% και μετά… ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του. Ειδικά για τη Χρυσή Αυγή, αν μπει στη Βουλή, όποιος πολίτης δεν είναι φασίστας θα πρέπει να τσακίσει στο ξύλο όλους τους υπουργούς Δημόσιας Τάξης και τους δημάρχους σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ της τελευταίας 20ετίας: αυτοί κατόρθωσαν να στρέψουν τον κόσμο προς τους φασίστες.


ΠΑΡ’ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Αντίθετα με τη Δεξιά, η Αριστερά μοιάζει με κάθε εκλογική αναμέτρηση να γίνεται όλο και πιο προβλέψιμη. Με το μονόλιθο του μπετοναρισμένου 8-9% του ΚΚΕ στο κέντρο της και την πλήρη αδυναμία κυβερνητικής προοπτικής που ο μονόλιθος αυτός διασφαλίζει (τελικά, το ΚΚΕ είναι πιο συστημικό ακόμα κι απ’ το βαθύ ΠΑΣΟΚ και τη βαθιά ΝΔ…), όλα τα άλλα μοιάζουν γύρω-γύρω μικρά κι ασήμαντα. ‘Νταξει, η ΔΗΜΑΡ θα πάρει ένα αξιοπρεπές ποσοστό (παρότι τα περισσότερα στελέχη της θα πουλούσαν κάθε αριστεροσύνη τους για μια γενική γραμματεία…). ‘Ντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑς θα είναι δυνατότερος απ’ όσο το 2009, άσε που η πρόταση Τσίπρα για κοινή κάθοδο στις μονοεδρικές έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει ευφυία σε αυτό το κόμμα. ‘Ντάξει, οι Οικολόγοι Πράσινοι δείχνουν πιο ώριμοι παρά ποτέ, άσχετα αν ο ΣΚΑΪς δεν τους παίζει όσο παλιότερα. ‘Ντάξει, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτό που πάντα ήταν: εξωκοινοβουλευτική, θορυβώδης, τίμια και τελείως εκτός πραγματικότητας. ‘Ντάξει, το ΜΛ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μλ) ενώθηκαν εις σάρκαν μίαν κι έγιναν ΜΛ ΚΚΕ (μλ). ‘Ντάξει, όλα ωραία και καλά, αλλά όσο το ΚΚΕ θα αρνείται να δώσει μια προοπτική εξουσίας στην ελληνική Αριστερά, μέσα από συμμετοχικές διαδικασίες, όσο, δηλαδή, το ΚΚΕ θα παίζει το δεκανίκι του δικομματισμού, όλα αυτά θα έχουν ελάχιστη αξία, καθώς το κρίσιμο ποσοστό και η κρίσιμη μάζα θα παραμένει αναμένουσα τη Δευτέρα Παρουσία του Σοσιαλισμού. Δυστυχώς, με το ΚΚΕ αναχωρητή, όλοι οι υπόλοιποι μαζί αδυνατούν να πείσουν για μια κυβερνώσα Αριστερά στον τόπο, κάνοντας τους προοδευτικούς ψηφοφόρους να σιχτιρίζουν, ακόμα κι όταν τους ψηφίζουν. Κρίμα και πάλι κρίμα…


ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟΙ
Υπάρχουν, κάποιοι απ’ αυτούς μου είναι και συμπαθείς (π.χ. η Κατσέλη, για να πω την αμαρτία μου), κάποιοι άλλοι (π.χ. Καζάκης) μου είναι αντιπαθείς, όλοι οι υπόλοιποι μου είναι πλήρως αδιάφοροι και θεωρώ ότι η ύπαρξή τους είναι τελείως ανούσια και άνευ στόχευσης. Θα πάρουν τα γνωστά και θα πάνε σπίτια τους, κατηγορώντας το σύστημα που δεν τους επέτρεψε να αποδείξουν την αξία τους. Χεστήκαμε, με το συμπάθιο…


ΟΠΟΤΕ;…
Οπότε, δυστυχώς, είμαστε dans la merde, που έλεγε και μια ψυχή. Για να μην μακρυγορώ, εγώ θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ήδη σιχτιρίζω, αλλά έτσι είναι. Μεταξύ της φρίκης των δύο “μεγάλων”, της παράνοιας της Δεξιάς και της χωλώτητας της Αριστεράς, δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑς, με όλα τα στραβά του, αποτελεί για μένα τη μόνη λογική επιλογή. Παρεπιπτόντως, η μαλακία της αποχής/άκυρου/λευκού κάποια στιγμή θα πρέπει να τελειώσει και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Αυτά και… τα ξαναλέμε εν ευθέτω χρόνω, ε; Φιλιά στη μαμά…

Υ.Γ.: δείτε εδώ τι λέει κι ο Ζάφοδας, που καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα μ’ εμένα. Μπράβο μας και των δυονώνε μας!!!

UPDATE: δείτε και μια ανάλυση στην Καλύβα… Όπως και στον Έλικα