Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Advertisements

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Συμμαχίες απόγνωσης

desperationΌταν σε κάποιες εφημερίδες βγήκε το σενάριο της μεγάλης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑς-ΝΔ, μετά από εθνικές εκλογές, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα. Και κυριολεκτικά σοκαρίστηκα όταν το σενάριο αυτό μετατράπηκε και σε δημοσκοπικό ερώτημα, όπου, μάλιστα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων εμφανίζεται να το επικροτεί.

Όχι γιατί ήταν ένα σενάριο που δεν είχε εμφανιστεί ξανά: εδώ και κάμποσους μήνες το είχα ακούσει να συζητιέται χαλαρά σε ένα πηγαδάκι αποτελούμενο κυρίως από οπαδούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν μια σχετικά καλή πληροφόρηση για τα σενάρια που απεργάζονται οι ηγεσίες τους. Αλλά, διότι ήταν ένα σενάριο το οποίο ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, για λόγους που νομίζω ότι είναι προφανείς.

Τότε, γιατί η δημοσιοποίησή του; Και γιατί τώρα;

Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι ότι το σενάριο αυτό βγήκε για να καεί. Κάποιος, πιθανότατα από το ΠΑΣΟΚ (χωρίς να αποκλείω να προέρχεται και από τη Συγγρού), το έδωσε στα ΜΜΕ, προκειμένου να υποχρεώσει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να το διαψεύσουν μετά βδελυγμίας και έτσι να σταματήσει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Ωστόσο, η επιμονή στο σενάριο αυτό και η μετατροπή του σε δημοσκοπικό εύρημα δείχνει κατά την άποψή μου ότι η σκέψη για έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό αποτελεί πλέον μείζον ζήτημα για το ελληνικό «σύστημα». Προφανώς η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑς, η διαρκής πτώση της ΝΔ και η σταδιακή εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ δημιουργούν στο σύστημα την ανάγκη εξέτασης άλλων εναλλακτικών, ώστε η χώρα να παραμείνει αταλάντευτα στο δρόμο που ακολουθείται ως σήμερα. Και, τι καλύτερο από μια «μεγάλη συνεννόηση», μια ευρεία συνεργασία δυνάμεων για τη «σωτηρία της πατρίδας», ε;

Όμως, ακόμα κι αυτή η εξήγηση δεν μου καθόταν ακριβώς καλά, αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε. Ε, μια φωτογραφία του «μάρτυρα του εκσυγχρονισμού» ( :mrgreen: ) Τάσου Γιαννίτση ήταν αρκετή για να μου αποκαλύψει το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Το οποίο δεν είναι άλλο από την κεντροαριστερά.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: η ιστορία της ανασύστασης της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα αποτελεί για τον Κλύστυ σας αντικείμενο μεγάλη θυμηδίας. Βλέποντας τους υποχρεωτικούς Μπίστηδες μαζί με τα ρετάλια της Σημιτοκρατίας, κάτι εξ αριστερών υποστηρικτές των μνημονίων και κάτι «αριστερούς του χαβιαριού» να αγωνίζονται για την επανόρθωση της «κεντροαριστεράς» και της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα, με πιάνουν ασταμάτητα γέλια. Τουλάχιστον οι ΕσΠεΝτέδες είχαν την ειλικρίνεια να παραδεχθούν ότι αποτελούν ένα δεξιό κόμμα, προτού συνεργαστούν εκ νέου με την Αγγέλα. Οι δικοί μας, ωστόσο, είναι αδιόρθωτοι… ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

Βλέπεις, αναγνώστη μου, όσο κι αν το σύστημα επιδιώκει τη μακροημέρευσή του, δεν είναι τρελό: αντιλαμβάνεται ότι μια μεγάλη κυβερνητική συμμαχία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑς και ΝΔ είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει, καθώς θα οδηγήσει σε ταχύτατη κατάρρευση και τα δύο κόμματα. Άλλωστε, γι’ αυτό και μέχρι τη δημοσιοποίηση αυτών των σεναρίων είχε ποντάρει στη δημιουργία ενός κεντροαριστερού πόλου, ο οποίος θα κάλυπτε όλο το χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς και ο οποίος θα έπαιζε το ρόλο του μπαλαντέρ για τη συγκρότηση μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης, όταν αυτή του ΝΔΣΟΚ μοιραία θα κατέρρεε κάτω από το βάρος των ψεμάτων και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεών της και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που συνεχίζει να συντελείται στη χώρα.

Το γεγονός ότι το σύστημα παίζει το «σενάριο της απόγνωσης» σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το πείραμα της κεντροαριστεράς δεν αποδίδει. Και πώς να αποδώσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τόσο μα τόσο φθαρμένα. Όταν χρειάστηκαν μόνο μερικές φωτογραφίες από το Ακροπόλ για να γίνει σαφές ότι στόχος αυτής της κίνησης είναι η δημιουργία ασπίδας προστασίας γύρω από τον Σημίτη και τους συν αυτώ, ενώπιον των αδιάκριτων ερωτήσεων της δικαιοσύνης για τα έργα και τις ημέρες των κυβερνήσεών του, αλλά και της διαρκώς αυξανόμενης συνείδησης των πολιτών ότι επί Σημίτη μπήκαν τα θεμέλια αυτής της κρίσης.

Όταν ακόμα και άνθρωποι που ήταν έτοιμοι να στηρίξουν την κάθε μορφής εξουσία αποτραβιούνται φοβισμένοι από το εγχείρημα, μπας και η καταβύθιση του ΠΑΣΟΚ δεν τους πάρει μαζί του. Όταν, πέραν του οιουδήποτε ευχολογίου διατυπώνεται ως «προγραμματική αρχή», διακηρυγμένος στόχος είναι το κόψιμο της φόρας του ΣΥΡΙΖΑς. Όταν στο τέλος-τέλος κανείς από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία δεν έχει δώσει έστω ένα ψήγμα αυτοκριτικής για τις ευθύνες της κεντροαριστεράς για τα χάλια –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά- που επικρατούν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια: μπορεί η δεξιά να έριξε τις ατομικές βόμβες της λιτότητας και του τσαλαπατήματος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, αλλά το «Manhattan Project» που γέννησε αυτές τις βόμβες σχεδιάστηκε από σοσιαλδημοκράτες.

Αρκεί μια ματιά στις θέσεις της ΔΗΜΑΡ σχετικά με την κεντροαριστερά για να καταλάβει κανείς πόσο τοξικό ήταν το σχέδιο. Αρκεί να δει κανείς τη πλήρη μεταστροφή του Λυκούδη για να βαρέσουν όλοι οι συναγερμοί μαζί. Εξ ου και η θεώρησή μου ότι το πείραμα έχει αποτύχει και ότι σιγά-σιγά το σύστημα ξεμένει από εναλλακτικές και, πλέον, θα τραβάει από το καπέλο του ό,τι βρίσκει, μήπως και κατορθώσει να ελέγξει κάπως την πορεία των πραγμάτων.

«Κάτσε, ρε Κλύστυ», θα μου πεις αναγνώστη μου, «δηλαδή, μου λες ότι το σύστημα συνεχίζει να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑς; Πλάκα με κάνεις;». Όχι, δεν τον φοβάται, αλλά δεν τον εμπιστεύεται κιόλας. Γιατί δεν τον κρατάει, όπως κρατάει το Βενιζέλο, όπως κρατάει το Σαμαρά, όπως κρατάει σχεδόν το σύνολο του ΝΔΣΟΚ ή των «κεντροαριστερών» δυνάμεων. Βλέπεις, τα πράγματα είναι απλά: αν τον κράταγε, σιγά μην ασχολιόταν μαζί του. Και κυβέρνηση αυτοδύναμη να έκανε, σιγά μην το σύστημα ανησυχούσε.

Όμως, ακόμα και σήμερα, με το ΣΥΡΙΖΑς να έχει πλανίσει πολλές γωνίες του, με τα επικοινωνιακά του λάθη να διαδέχονται το ένα το άλλο, είναι προφανές ότι δεν τον έχει στο χέρι. Γι’ αυτό, άλλωστε, και δίνει βήμα σε κάθε έναν που ασκεί εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑς (ο Αλαβάνος έχει γίνει το πόστερ μπόι των «Νέων»), γι’ αυτό και υπερτονίζει το κάθε επικοινωνιακό φάουλ, γι’ αυτό στην τελική τραβάει από το καπέλο το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. Γιατί οι εφεδρείες του έχουν τελειώσει και δεν ξέρει τι άλλο να κάνει και η κατάρρευση της κυβέρνησης του ΝΔΣΟΚ είναι κοντά. Γι’ αυτό. Δε μεταδίδω άλλο! 😎

Λίγα λόγια και καλά

Αντί νέου ποστακίου, σας ζητώ να ρίξετε μια ματιά

-Στο “Ποντίκι”,

-Στο “Βήμα”(!!!!),

-Στον Καρτέσιο.

Όσο για μένα, σας παραπέμπω ένα ποστάκι πιο κάτω.

Γκραν σουξέ, που έλεγε κάποτε κι ο Σαββόπουλος.

Αλλαγή κλίματος

Για την αλλαγή κλίματος και στάσης της Γερμανίας έναντι της κρίσης της Ευρωζώνης έσπευσαν να μας ενημερώσουν τα ελληνικά ΜΜΕ, με αφορμή τη συνάντηση του Στουρνάρα με Βεστερβέλε και Σόιμπλε. Μάλιστα -αποδεικνύοντας τον αυτισμό τους- κάναν και αναφορές στο “Winds Of Change” των Scorpions, για να μας πείσουν ότι το Βερολίνο αρχίζει να τα “μαζεύει” και να επανεξετάζει την άκαμπτη στάση του για την αντιμετώπιση της κρίσης, χρησιμοποιώντας ως αιτίες για αυτή τη διαφαινόμενη αλλαγή, το “γεγονός” ότι η Γερμανία αισθάνεται “απομονωμένη”, κάτι που… δεν της αρέσει.

Μάλιστα. Προφανώς, το γεγονός ότι Μέρκελ και Σόιμπλεεπανέλαβαν ακριβώς το ίδιο πράγμα με ακριβώς την ίδια φρασεολογία, ότι, δηλαδή, η Ελλάδα θα πρέπει να υλοποιήσει απαρεγκλήτως τις δεσμεύσεις της, όπως αυτές αποτυπώνονται στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, αλλά και ότι ουδεμία απόφαση σχετικά με την εκταμίευση της δόσης των 31 δισ. δεν πρόκειται να ληφθεί πριν μελετηθεί η έκθεση της τρόικας (η οποία τρόικα δείχνει τις καλές της προθέσεις και διαθέσεις εμπράκτως, αποδεικνύοντας το δίκαιο της βεβαιότητας του Σαμαρά ότι το πακέτο των μέτρων των 11,5 δισ. θα εγκριθεί) δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ούτε έχει σημασία ότι η Γερμανία, ως βασικός μέτοχος της ΕΚΤ μπορεί κάλλιστα να μπλοκάρει κάθε προσπάθεια του Ντράγκι για πιστωτική επέκταση (διάβαζε τύπωμα χρήματος) μέσω του νέου “εκτάκτου προγράμματος” αγοράς ομολόγων της Ισπανίας και της Ιταλίας για να πέσουν τα επιτόκια δανεισμού τους.

Επίσης, δεν έχει καμία σημασία ότι οι κυβερνητικοί σύμμαχοι της Μέρκελ -παρά τις περί του αντιθέτου παραινέσεις της- συνεχίζουν να τηρούν “σκληρή γραμμή”, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια ακόμα και τις επιθέσεις που μέλη της κυβέρνησης έχουν κάνει κατά μελών του CSU και του FDP. Ορθώς σκεπτόμενοι ότι, τι θα κάνει η Αγγέλω, θα διαλύσει την κυβέρνηση και θα πάει σε εκλογές;;;; Τώρα;;;; Φυσικά, τα ελληνικά ΜΜΕ βρήκαν κι άλλον ένα λόγο για τη διαφαινόμενη “αλλαγή στάσης” της Γερμανίας: η Μέρκελ δεν θέλει να χρεωθεί πιθανή αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ και τα προβλήματα που μια τέτοια κίνηση θα προκαλέσει. Αγνοώντας επιδεικτικά τα σενάρια που προέρχονται από τη Γερμανία και θέλουν το Βερολίνο να έχει έτοιμο σχέδιο για κάτι τέτοιο, καθώς και το απαραίτητο χρυσωμένο χάπι. Γιατί, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν πρέπει να αφήνουμε την πραγματικότητα να μας χαλάει ένα ωραίο σενάριο. Έστω κι αν ο Ολάντ και σήμερα φροντίζει να ταυτιστεί πλήρως με τη Γερμανία, λέγοντας ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ, ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα.

Όχι, λοιπόν. Δεν υπάρχει “Wind of change”. Μόνο “Permafrost”. Πάρτε μπουφάν, έρχεται πολύ κρύο…

Απλή αριθμητική…

Το τελευταίο διάστημα έχω διαβάσει αρκετά άρθρα “σοβαρών ανθρώπων”, τα οποία αναλύουν το αποτέλεσμα των εκλογών ως εξής: “Λοιπόν, ο λαός ήταν θυμωμένος/οργισμένος/απεγνωσμένος, ψήφισε με το θυμικό, ωστόσο έδωσε καθαρή εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία θα οδηγήσει την Ελλάδα έξω από την κρίση”. Σε αυτό το σκεπτικό, αρχικά απαντάω ως “μπαρμπούτσαλα” και στη συνέχεια καλώ όλους τους “σοβαροί αθρώποι” να κάνουν μερικά μαθήματα απλής αριθμητικής -πρώτης ή δευτέρας δημοτικόυ- προτού αρχίσουν να γράφουν τα περισπούδαστα άρθρα τους.

Εδώ είναι τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Επειδή είμαι καλός άθρωπος, δεν πρόκειται να μπω σε σύνθετες αναλύσεις, οι οποίες θα συμπεριλαμβάνουν την αποχή και τα άκυρα/λευκά, και θα περιοριστώ μόνο στα έγκυρα ψηφοδέλτια για να αποδείξω ότι κάθε ανάλυση που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι πολίτες ψήφισαν υπέρ κυβέρνησης συνεργασίας είναι τελείως off the mark, για να μην πω υποκινούμενη. Έχουμε και λέμε, λοιπόν…

Αρχικά, θα κάνω ένα χοντρικό διαχωρισμό των πολιτικών σχηματισμών που συμμετείχαν στις εκλογές, σε αυτούς που θεωρούν το μνημόνιο ως ένα, εν πάση περιπτώσει, αναγκαίο κακό για να βγει η χώρα από την κρίση (ΟΜΑΔΑ Α) και σε αυτούς που το απορρίπτουν και λένε ότι πρέπει να υπάρξει αποδέσμευση και μια άλλη πολιτική (ΟΜΑΔΑ Β). Αν αθροίσουμε τα ποσοστά των κομμάτων που χοντρικά ανήκουν στην ΟΜΑΔΑ Α βγάζουμε ένα 38,59% (στην ομάδα αυτή περιλαμβάνω ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥΜ, ΔΗΜΞΑ, ΔΡΑΣΗ, Κόμμα Φιλελευθέρων). Το αντίστοιχο συνολικό ποσοστό για τα κόμματα της ΟΜΑΔΑΣ Β είναι χοντρικά 57,3% (σε αυτούς περιλαμβάνω ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, ΧρΑυγ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΟΙΚΠΡΑ, ΚΟΙΝΣΥΜ, ΜΛ ΚΚΕ ΜΛ, κλπ). Και από τις δύο ομάδες εξαιρώ το ΛΑΟΣ γιατί ανάθεμα κι αν έχω καταλάβει ποια είναι η θέση του -τη μία υπέρ, την άλλη κατά, την παράλλη έτσι κι έτσι, κλπ. Μια πρώτη ανάλυση δείχνει ότι σχεδόν τέσσερις στους δέκα θεωρούν το μνημόνιο ως τέλος πάντων μια αναγκαιότητα και έξι στους δέκα το απορρίπτουν: ε, δεν το λες και μικρή διαφορά, η οποία επιτρέπει συνεννοήσεις και συγκυβερνήσεις.

Πάμε, τώρα, στο μεγάλο ψέμα των “σοβαροί αθρώποι”. Ας δούμε τις δυνάμεις στη Βουλή: από άποψη ποσοστών, οι “μνημονιακοί” συγκεντρώνουν το ισχνότατο 32,03% και οι “αντιμνημονιακοί” το 48,95%. Άρα, η κυριαρχία του αντιμνημονιακού μετώπου στη Βουλή είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ωστόσο, ακόμα πιο εμφανής είναι η διά της λαϊκής ψήφου αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Κατ’ αρχάς, από οιαδήποτε διαπραγμάτευση εξαιρούνται συνολικά 47 βουλευτές (26 του ΚΚΕ που δε θέλει και 21 της ΧρΑυγ που δεν τη θέλουν… ελπίζω). ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο υπέστησαν πλήρη κατάρρευση (η μεν έχασε σε σχέση με το 2009 περίπου 13%, το δε έχασε σχεδόν 31%), αλλά μαζί δεν έχουν τη δεδηλωμένη των 151 βουλευτών. Έτσι, ο σχηματισμός κυβέρνησης προϋποθέτει τη συμμετοχή τουλάχιστον ενός από τα τρία κόμματα που δεν αποκλείονται από τη διαπραγμάτευση (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ). Προσοχή τώρα: η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ -που θα έδινε έντονη νομιμοποίηση στην κυβέρνηση και θα επέτρεπε και στη ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει χωρίς τύψεις- αποκλείστηκε εκ προοιμίου από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που απέρριψαν τις στοιχειωδώς λογικές προϋποθέσεις που τέθηκαν από το Τσιπράκι. Χωρίς ΣΥΡΙΖΑ η ΔΗΜΑΡ -και λογικά- δεν θα ήθελε να συμμετάσχει, ενώ η λύση Καμμένου έτυχε άθλιας διαχείρισης και κάηκε. Αυτά, ως προς την απλή αριθμητική του αποτελέσματος.

Όμως, εκτός από αριθμητικό, το εκλογικό αποτέλεσμα είναι και πολιτικό: οι ψηφοφόροι διά της ψήφου τους απέκλεισαν από οιαδήποτε κυβερνητική διαπραγμάτευση περίπου το ένα πέμπτο της Βουλής (ΚΚΕ και ΧρΑυγ), ενώ, ταυτόχρονα, ενίσχυσαν πάρα πολύ το “αντιμνημονιακό μέτωπο” και αποδυνάμωσαν τα κόμματα που τα χαρακτηρίζουμε ως “μνημονιακά”. Πόθεν, λοιπόν, προκύπτει λογικά από τα παραπάνω το “κάλεσμα των πολιτών για κυβέρνηση συνεργασίας”; Δεδομένου του εκλογικού νόμου, μόνο αν συγκεντρωθούν όλοι οι αντιμνημονιακοί μαζί μπορούν να έχουν τη δεδηλωμένη και φαντάζομαι ότι ουδείς προέτρεψε το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΔΗΜΑΡ να συνεργαστεί με τη ΧρΑυγ, ε; Επίσης, ο Καμμένος δεν θα μπορούσε ποτέ να συνεργαστεί με ΝΔΣΟΚ, δεδομένων των όσων τους έχει σούρει ως τώρα -θα ήταν κίνηση αυτοκτονίας, ενώ οι ΑΝΕΛ αυτή τη στιγμή επιχειρούν να κανιβαλλίσουν ΝΔ και ΛΑΟΣ και δείχνουν να τα καταφέρνουν, ως ένα βαθμό. Δεδομένης, δε, της απουσίας από τη Βουλή ενός προθύμου “μνημονιακού” (ΔΗΣΥΜ, ΔΗΜΞΑ, ΔΡΑΣΗ, ΛΑΟΣ(;)), η σύμπυξη κυβέρνησης συνεργασίας ήταν εντελώς αδύνατη, όχι μόνο αριθμητικά αλλά και πολιτικά.

Πού θέλω να καταλήξω; Μα στο ότι τα διάφορα παπαγαλάκια του συστήματος καλό θα είναι, πριν αρχίσουν να μας πρήζουν με περισπούδαστες αναλύσεις περί αναγκαιοτήτων και άλλων τινών, να κάνουν και πέντε γαμημένες προσθέσεις για να δουν αν τα σεναριάκια τους βγαίνουν…

Βρώμικα παιχνιδάκια…

“You can’t put lipstick on a pig”, όπως σοφά είχε πει κι ο Ομπάμας. Τελικά, το κυκλωματάκι της διαπλοκής (καθεστωτικά κόμματα, επιχειρηματίες, τράπεζες, ΜΜΕ) δεν έχει πάρει χαμπάρι τι παίχτηκε το βράδυ της Κυριακής και συνεχίζει ακάθεκτο το θεάρεστο έργο του. Από τη μία, αυτό θα πρέπει να ευχαριστεί όλους τους υποψιασμένους πολίτες, καθώς το ξεβράκωμα συνεχίζεται κανονικά και με το νόμο και το μονοπάτι που άνοιξε στις 6 Μαΐου μπορεί μέχρι τις νέες εκλογές να γίνει λεωφόρος. Ωστόσο, όπως είχα γράψει κι εδώ, ακόμα και ο Γκέμπελς θα ντρεπόταν να χρησιμοποιήσει τόσο μαύρη προπαγάνδα. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, χωρίς τη συμμετοχή ΝΔΣΟΚ δεν μπορεί να κάνει κυβέρνηση (ο μονόλιθος παραμένει ασυγκίνητος και κατά πάσα πιθανότητα στις επόμενες εκλογές θα πάρει… μην πω τι, ενώ οι Καμμένοι άρχισαν τα “δεν ξέρω, δεν είδα δεν άκουσα”, άλλωστε ακροδεξιοί είναι, σιγά μη συνεργαζόσαντε με τους “κουκουλοφόροι” του ΣΥΡΙΖΑς), και ας δούμε τι πάει να παιχτεί: από προχθές το βράδυ ΝΔΣΟΚ άρχισαν να διαρρέουν μέσω των γνωστών παπαγάλων τους ότι, ρε παιδί μου, ας τα βρει ο ΣΥΡΙΖΑς με τους Κουβέληδες σε κυβερνητική συμμαχία κι εμείς, άμα λάχει, τους δινουμε και μια στήριξη ή, εν πάση περιπτώσει, μια ανοχή. Δηλαδή, μαλακίες να γελάν και τα τασάκια, αλλά, τό’παμε, όπως το μάθεις το μουλάρι.

Ευτυχώς, το Τσιπράκι αποδείχθηκε πολύ πιο έξυπνο απ’ όσο του δίναμε και τους την έπαιξε κανονικά: θέλετε κυβέρνηση αριστερή; Μάλιστα. ΟΚ, δεσμευτείτε έναντι των προεκλογικών μας υποσχέσεων και προχωράμε μαζί. Ειδάλλως, le poul και μη με ζαλίζετε με τις παπαρολογίες σας. Ή χέστε, ή όξω από το βεσέ και σταματήστε να μου πουλάτε φούμαρα για δήθεν ανοχή και στήριξη. Μάλιστα, το πλαίσιο που έθεσε ήταν ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό για τα δύο τέως μεγάλα κόμματα, καθώς επί της ουσίας τα έφερνε προ των ευθυνών τους με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο. Εξ ου και η αμηχανία του Benny και ο άσφαιρος τσαμπουκάς του Αντωνάκη, ο οποίος τώρα θυμήθηκε να κάνει προσκλητήριο στον μπαρμπα-Καρατζαφύρερ και στα έκθετα του νεοφιλελευθερισμού. Μάλιστα, η αμηχανία του κυκλώματος της διαπλοκής ήταν τόσο μεγάλη που τα “Νέα” έχασαν τελείως την ψυχραιμία τους και άρχισαν τα κινδυνολογικά εμέσματα, λες κι είμαστε στην εποχή του “σκληρού ροκ”. Ώστε είναι εκτός πραγματικότητας οι πέντε όροι, ε; Ας τους δούμε, λοιπόν, ένα – ένα:

-“Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα των επαίσχυντων εκείνων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω μισθούς και συντάξεις”: ουδέν το παράλογο, ακόμα κι ο Σαμαράς τά’χει κατά καιρούς πει/δεσμευτεί και ο Βενιζέλος τά’χει υπονοήσει σε κάποια λογοδιάρροιά του.

-“Ακύρωση των νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα και ειδικότερα του νόμου που ορίζει ότι άμεσα στις 15 Μάη καταργείται η μετενέργεια και παύουν οι συλλογικές συμβάσεις”: βλέπε το πρώτο, με την προσθήκη ότι η ΓΣΕΕ έχει ήδη προσφύγει στο ΣτΕ, επικαλούμενη αντισυνταγματικότητα…

-“Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα, που σήμερα παρ’ ότι έχει πάρει κοντά στα 200 δις σε ρευστό και εγγυήσεις σε δημόσιο χρήμα, παραμένει στα χέρια των διοικητών που το χρεοκόπησαν. Ζητάμε να δοθεί τώρα στη δημοσιότητα η έκθεση της Black Rock. Να μετατραπούν οι τράπεζες σε μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων”: έχει γίνει στη Βρετανία με αρκετά θετικά αποτελέσματα (ο Μπράουν είχε κρατικοποιήσει τις τράπεζες που κατέρρεαν, τις εξυγίανε και μετά τις ξαναπούλησε, βγάζοντας και κάποιο κέρδος). Επίσης, δεν πρέπει να ξέρουμε πού έδιναν και με ποια κριτήρια δάνεια οι τράπεζες τις οποίες ΕΜΕΙΣ διασώζουμε σήμερα; Ε, αυτό λέει η έκθεση της Black Rock, την οποία επίσης εμείς πληρώνουμε.

-“Δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για να διερευνήσει το επαχθές του δημόσιου χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης”: η δημιουργία ΕΛΕ υποστηρίζεται ακόμα και από λιμπερταριανούς (βλέπε LOLGreece), για τους δικούς τους λόγους, είναι αλήθεια, και είναι μια ιδέα που παίζει και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης (π.χ. Ιρλανδία). Όσον αφορά στο μορατόριο που ζητά το Τσιπράκι, πόσο μακριά απέχει από τις ανακοινώσεις, π.χ. του Μπόφινγκερ, ότι θα χρειαστεί κι άλλο κούρεμα του ελληνικού χρέους;

-“Προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα για το βάθεμα της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με πρώτες την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την καθιέρωση της απλής αναλογικής, καθώς και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών”: σαν να ακούω τον ΓΑΠ, άσε που λίγο-πολύ όλοι οι τέως μεγάλοι έχουν παραδεχθεί ότι ο νόμος περί ανευθυνότητας των υπουργών ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει. Για την απλή αναλογική, αποτελεί πάγιο αίτημα του ΣΥΝ από τον καιρό που κυκλοφορούσαν ακόμα δεινοσαύροι στη Γη.

Αυτά είναι που ενόχλησαν τον Αντωνάκη; Ρεσε, τα μισά από αυτά τά’χεις πει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κι εσύ. Τώρα σε πείραξαν; Πάμε, τώρα, και στο σημείο που έκανε τους πάντες να αφρίσουν: “Αν ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς έχουν ειλικρινά μετανιώσει για τις καταστροφικές τους επιλογές που διέλυσαν την κοινωνία, τους καλώ μέχρι αύριο που θα τους συναντήσω να έχουν ήδη στείλει επιστολή στους ηγέτες της Ε.Ε. και των κρατών-μελών της, που θα αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν ισχύουν οι δεσμεύσεις που έλαβαν σε παλαιότερη επιστολή τους, ότι θα εφαρμόσουν πιστά τις επιταγές των αγορών και του ΔΝΤ και θα εφαρμόσουν πιστά το βάρβαρο πρόγραμμα του δεύτερου μνημονίου”. Πρώτον, δεν τους ζήτησε δήλωση μετανοίας, αλλά δήλωση αποδοχής του καταστροφικού χαρακτήρα του μνημονίου. Δεύτερον, όταν οι αλλοινοί ζητούσανε από τους ΣΥΡΙΖαίοι δηλώσεις αποκήρυξης των “κουκουλοφόρων” και της βίας και του σοσιαλμαρξισμού και αναρχολενινισμού, τότε ήτονε καλά, ε; Τότε υπήρχε πολιτικός και δημοκρατικός πολιτισμός, ε; Ενώ τώρα το τσογλανάκι δε δικαιούται διά να ομιλεί, ε; Και τρίτον, αν υποτεθεί ότι ΝΔΣΟΚ θέλουν να στηρίξουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς-ΔΗΜΑΡ, δεν πρέπει να αποδεχθούν και τις προγραμματικές πολιτικές τους; Ε, αμ’ έπος, αμ’ έργον, μάγκες.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως την τακτική που το συστηματάκι ακολουθεί: αφού προεκλογικά η τρομοκρατία δεν μας πέτυχε, ας προσπαθήσουμε να τους αποδομήσουμε μετεκλογικά, θέτοντας παράλογες απαιτήσεις (“είστε 80, κυβερνήστε και μην αγχώνεστε, εμείς θα σας στηρίίίίίξουμε”) και βάζοντας τρικλοποδιές. Και το ερώτημα είναι απλό: δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν ή απλώς είναι τόσο crooked που αδυνατούν να κάνουν αλλιώς; Ο καιρός θα δείξει.

Υ.Γ.: παρόμοιες και πιο συμπυκνωμένες σκέψεις από τον Ζάφοδα!

Υ.Γ.1: επειδής έγινε κακό μεγάλο με τις δηλώσεις Στρατούλη για τις τράπεζες και τις καταθέσεις, σας παραπέμπω α) σε αυτή την ανάρτηση του Μπλε Μήλου, ενός blog που μόνο ως φιλοΣΥΡΙΖαίικο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και β) στην “απάντηση” των τραπεζιτών που, με απλά λόγια, λέει ότι οι καταθέσεις υπάρχουν ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ στις τράπεζες και ότι τώρα, χωρίς την εγγύηση της ΕΚΤ και του κράτους, οι καταθέτες θά’παιρναν από τα τρία το μακρύτερο…

Υ.Γ.2: πάρτε κι έναν Παπούλη για σωστή καθοδήγα!