Οι Monkees και το Ποτάμι

Monkees_Television_special_1969To 1966 και ενώ η “βρετανική εισβολή” βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις ΗΠΑ, η αμερικανική μουσική βιομηχανία βρήκε έναν εκπληκτικό τρόπο για να αντιπαρατεθεί με τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Them, τους Animals και τα πολλά άλλα βρετανικά συγκροτήματα που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και στις πωλήσεις δίσκων: αποφάσισε να κατασκευάσει ένα συγκρότημα, το οποίο θα έκανε μεγάλη επιτυχία και στο πλαίσιο αυτό τα αρμόδια στελέχη διάλεξαν τέσσερις “μοντέρνους” μαντραχαλάδες, τους έδωσαν ένα τηλεοπτικό σόου και χρησιμοποίησαν μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς και συνθέτες της εποχής, οι οποίοι και έγραψαν -και έπαιξαν- τη μουσική που υποτίθεται ότι έπαιζαν οι τέσσερις τύποι στο σόου. Το “προϊόν” αυτό ήταν οι Monkees και, παρά το γεγονός ότι στα αρχικά στάδια της ύπαρξής τους οι τύποι δεν ήξεραν καλά-καλά να κρατάνε και να παίζουν τα όργανά τους, έχοντας πίσω τους μια τεράστια μηχανή μάρκετινγκ και τη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ, κατόρθωσαν να πουλήσουν δεκάδες εκατομμύρια δίσκους, να έχουν μια σειρά από smash hits και να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι.

Φυσικά, οι Monkees δεν είχαν ούτε κλάσμα από το ταλέντο των Lennon και McCartney ή των Jagger και Richards (δηλαδή, εχμ, όχι οι ίδιοι οι Monkees, αλλά οι άνθρωποι που έγραφαν και αρχικά έπαιζαν τα τραγούδια τους…). Ωστόσο, κάτι η εποχή, κάτι οι ανάγκη των αμερικάνων να έχουν να αντιπαραβάλλουν κάτι στην “βρετανική εισβολή”, κάτι ο τεράστιος μηχανισμός προπαγάνδας πίσω από τους Monkees, το “συγκρότημα” έφτασε σε κάποιο σημείο να πουλάει περισσότερους δίσκους απ’ όσους οι Beatles και οι Rolling Stones μαζί! Το εντυπωσιακό, βέβαια, της υπόθεσης είναι ότι σήμερα ο περισσότερος κόσμος μπορεί να αναγνωρίσει ένα τραγούδι των Beatles ή των Stones σχεδόν από τις πρώτες νότες ή το πρώτο ριφ, ενώ πέραν του “I’m a Believer”, αμφιβάλλω τα μάλλα αν (ανα)γνωρίζει έστω και μία άλλη από τις επιτυχίες των Monkees (μεταξύ μας, μπορεί κάποιος να πει ακούγοντας το “I’m a Believer”, ναι, ρε, το ξέρω το κομμάτι, τι με πέρασες, ανταποκεί, αλλά αμφιβάλλω επίσης τα μάλλα αν η πλειοψηφία των ερωτηθέντων ξέρει ότι είναι των Monkees…).

To θέμα μου είναι ότι οι Monkees απέδειξαν ότι, αν ξέρεις να “καβαλήσεις το κύμα” της εποχής, έχεις αρκετό ταλέντο να δουλεύει για σένα και διαθέτεις μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας υπέρ σου, μπορείς να κάνεις μεγάλη επιτυχία, όσο “κατασκευασμένος” και να είσαι.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο Σταύρος Θεοδωράκης γνωρίζει την ιστορία των Monkees, ωστόσο θεωρώ δεδομένο ότι, ακόμα κι αν του είναι τελείως άγνωστη, τα βασικά χαρακτηριστικά πίσω από την επιτυχία τους τα ήξερε και τα είχε εκτιμήσει δεόντως, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το Ποτάμι. Κατά την άποψή μου, οι ομοιότητες είναι τεράστιες: το Ποτάμι είναι ένα κόμμα εντελώς “κατασκευασμένο” από το ελληνικό “σύστημα”, διαθέτει “μοντέρνα” στελέχη και ο λόγος του μοιάζει να ανταποκρίνεται ολοσχερώς στο “κύμα” της εποχής. Επίσης, πίσω του διαθέτει έναν ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας (θυμηθείτε ότι το Ποτάμι, χωρίς καν να έχει λάβει μέρος σε κάποιες εκλογές, χωρίς καν να είναι γνωστά τα πρωτοκλασάτα στελέχη του, είχε στη διάθεσή του τεράστιο ραδιοτηλεοπτικό χρόνο και μεγάλη προβολή από τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ) και ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν εξαρχής να θέσουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη δημιουργία του κόμματος, τις θέσεις του, την ιδεολογία του: τοποθετήθηκε από μόνο του κάπου μέσα στον χαώδη χώρο αυτού που ονομάζουμε κεντροαριστερά και τελείωσε…

Βέβαια, υπάρχουν και μεγάλες αντιθέσεις με τους Monkees: τα μέλη του συγκροτήματος σιγά-σιγά έγιναν βιρτουόζοι στα όργανά τους, άρχισαν να συνθέτουν κι αυτά τραγούδια και να δίνουν ζωντανές συναυλίες. Κι αν οι πρώτοι καρποί αυτών των προσπαθειών ήταν μάλλον για κλάματα, οι Monkees στα πέντε χρόνια της τεράστιας επιτυχίας τους έδειξαν πραγματική διάθεση και ενδιαφέρον να εξελιχθούν και να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι, να μην παραμείνουν μόνο μια βιτρίνα για τις διαθέσεις (και την άσκηση ισχύος της μουσικής βιομηχανίας). Επίσης, όταν κατάλαβαν ότι η μπογιά τους δεν περνάει πλέον, διαλύθηκαν, έστω κι αν μετά από καμιά 15αριά χρόνια επανασυνδέθηκαν, κυρίως ως memory-lane act και επί της ουσίας χωρίς να διεκδικούν τις παλιές τους δόξες.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι ψηφοφόροι έστειλαν μήνυμα στο Ποτάμι ότι η μπογιά του έχει αρχίσει να μην περνάει πλέον. Ότι στον πολιτικό ανταγωνισμό στην Ελλάδα η θέση του είναι μεταξύ των ουραγών και όχι μεταξύ των μεγάλων παικτών ή έστω των ρυθμιστών της παρτίδας. Το βασικό όμως μήνυμα, κατά τη γνώμη μου είναι αυτό που ο Σταύρος Θεοδωράκης δείχνει να θέλει να αγνοεί: ότι το Ποτάμι, σε αντίθεση με τους Monkees, δεν έχει καμία απολύτως κοινωνική αναφορά. Στην ουσία, πλέον, το Ποτάμι ψηφίζεται από μια όλο και συρρικνούμενη ομάδα ανθρώπων, η οποία προσεγγίζει την πολιτική με τον ελιτισμό του επαΐοντα, χωρίς να κατανοεί τις τεράστιες κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν γύρω της. Για να γίνει κατανοητό αυτό που λέω, θα πω ότι η ΔΗΜΑΡ, ένας ακόμα διάττων αστέρας του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον είναι μια κάποια κοινωνική πάκτωση (παλιά στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς, πασοκογενείς ψηφοφόροι με αποστροφή προς τη μετάλλαξη του κόμματός τους, κεντρώοι με πιο ανοιχτή διάθεση, κλπ). Ναι, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούσαν ένα μικρό υποσύνολο του συνόλου των ψηφοφόρων στη χώρα, αλλά τουλάχιστον είχαν κάποια ομοιογενή χαρακτηριστικά.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι πιο ακραίοι από αυτούς έφυγαν τρέχοντας από τη ΔΗΜΑΡ, όταν συνειδητοποίησαν ότι το κόμμα δεν επρόκειτο να κινηθεί προς την κατεύθυνση που αυτοί επιθυμούσαν. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι πολλοί από αυτούς στράφηκαν προς τον “χυλό” που προσέφερε το Ποτάμι, ανακατεύοντας μέσα του λάιτ σοσιαλδημοκρατία, σημιτικό εκσυγχρονισμό, δεξιές αντιλήψεις για αρκετά ζητήματα και σαφή νεοφιλελεύθερη πολιτική για την οικονομία. Άλλωστε, μια ματιά στα στελέχη του Ποταμιού είναι αρκετή, καθώς δίπλα στον Λυκούδη βρίσκουμε τον Θεοχάρη και δίπλα στον Δανέλλη τη Λυμπεράκη… Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή, δηλαδή, με μια δόση λάιφσταϊλ αποπολιτικοποίησης και χωρίς την παραμικρή αναφορά στην κοινωνία, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι τα πανεπιστήμια ελιάς και η επίκληση του εξορθολογισμού είναι αρκετά στοιχεία για να θεωρηθεί κάποιος πολιτικά επαρκής.

Το 1970 οι Monkees διαλύθηκαν, αντιλαμβανόμενοι ότι η εποχή τους είχε ξεπεράσει και έχοντας ήδη δεχθεί άπειρες κριτικές για το τι ακριβώς ήταν και τι έκαναν. Κατά τη γνώμη μου, η 20η Σεπτεμβρίου ήταν η μέρα που το Ποτάμι έλαβε το μήνυμα ότι η αρχής της φθίνουσας απόδοσης είναι μια σκληρή ερωμένη. Τα στελέχη του δεν θέλουν να το καταλάβουν. Σε αντίθεση με τέσσερις μαντραχαλάδες αμερικάνους που είχαν αρκετό μυαλό μες στο κεφάλι τους, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι είναι καλύτερο να φεύγεις παρά να σε διώχνουν…

Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι; 🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

I see…

 

I see dead politicians...

I see scared politicians…

(μλκ μου έχω τρελή ρέντα, δύο κείμενα σε λιγότερες από 24 ώρες! μετά απ’ αυτό, θα πέσω σε μπλογκοκώμα για κά’να εξάμηνο…)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση/πετυχεσιές στις εκλογοπροβλέψεις, αποφασίζω να εκτεθώ για άλλη μια φορά, και να καταθέσω τις προβλέψεις μου για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (τι; θέτε προβλέψεις και για τις αυτοδιοικητικές; δεεεεε νομίζω) και μάλιστα, για να αποδείξω την πλήρη μου άγνοια κινδύνου, θα το κάνω κόμμα-κόμμα. Φύγαμε!

ΝΔ: είναι δεύτεροι και το ξέρουν και γι’ αυτό και ως senior partner της κυβέρνησης προσπαθούν να κλείσουν ένα κάρο μέτωπα/υποχρεώσεις (λαϊκές, αιγιαλός, αποκρατικοποιήσεις κλπ), γιατί παίζει μετά τις 25 Μαΐου να μην μπορούν να περάσουν ούτε προσευχή. Πάντως, για τη ΝΔ τα ζητήματα είναι δύο: συνολικό ποσοστό και απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑς. Δηλαδή, άμα ο Σαμαράς πάρει ποσοστό όχι πολύ κάτω από το 29% του Ιουνίου του 2012, γενικώς Α-ΟΚ, ενώ άμα το ποσοστό είναι πολύ κάτω έχει σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα, αλλά τίθεται και ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ομοίως, αν η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑς είναι γύρω στο 4%, γενικώς δεν υπάρχει θέμα, αν όμως είναι πάνω από 4,5% αρχίζουν τα όργανα. Γενικώς ο Σαμαράς επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να κρατήσει δυνάμεις και να μείνει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτό και τα μπαχτσίσια (κοινωνικό μέρισμα), αλλά και οι θεσμικούρες (αναθεώρηση Συντάγματος).
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 23-25% επί των εγκύρων.

ΣΥΡΙΖΑς: είναι πρώτοι και το ξέρουν, απλώς δεν ξέρουν πόσο πρώτοι. Γενικώς, αν πιάσουν 30+% μπορούν να απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές και να έχουν και δίκιο. Άμα κινηθούν γύρω από το 27% του Ιουνίου του 2012, πα μαλ, αλλά όχι και καλά. Αν πέσουν παρακάτω,… κλαυθμός και οδυρμός. Δεν είναι σίγουροι για τίποτα, υπάρχει πολλή βουβαμάρα στον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι εντός τους επικρατεί μορατόριουμ, εξ ου και η απολύτως “θεσμική” στάση του Λαφαζάνεως και των λοιπών, αλλά και η διακριτική σιωπή των πιο, ας πούμε “κεντρώων” (Σταθάκης, Τσακαλώτος, κλπ), για να αποφευχθούν άλλες μλκίες.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: οριακά κάτω από 30% επί των εγκύρων

ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ: τον πίνουν πατόκορφα και έχουν πάθει ελαφρύ πανικό, εξ ου και οι εξυπνάδες του σ. Βαγγέλη και των λοιπών παιδιών. Τείνουν στην εξαΰλωση και δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου! Νομίζω, ωστόσο, ότι εξαιρόντας το ενδεχόμενο θεϊκού σημαδιού, δεν γλυτώνουν το μαύρο και τότε να δούμε αν ο σ. Βαγγέλης θα υλοποιήσει τις ταρζανιές που λέει αυτό τον καιρό (δεν το πιστεύω, θα πει ότι ξαναματαθυσιάζεται για το καλό του τόπου…). Γενικώς, χάλια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω από το 4% και αν εκλέξουν ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν πάρτυ με όπλα, ζώα, πουτάνες (σερνικές και θηλυκές) και ΠΟΛΛΑ ΝΤΡΑΓΚΣ!!!

ΑΝΕΛ: επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα, αν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι έχουν ως σήμερα φθάσει τουλάχιστον δύο φορές στο όριο της διάσπασης/κατάρρευσης. Οι λαϊκοδεξιοί τους πάνε και θα τους ψηφίσουν αν μπλοκ, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και κάτι ψιλά από τους ψηφοφόρους των χρυσάβγουλων. Πάντως δεν αποκλείεται να τους δούμε ή να απογειώνονται ή να εξαφανίζονται: είναι από πολύ πτητικό υλικό.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 5%

ΧΑ: χωρίς πολλά λόγια, οι ναζί θα πάρουν περίπου ό,τι πήραν και τον Ιούνιο του 2012. Ας το πάρουμε απόφαση, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει κι ένα ποσοστό πλήρως αποκτηνωμένων συνανθρώπων μας.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 7% (μπλιάξ!!!!)

ΔΗΜΑΡ: ζει κι αυτή το δράμα της. Αν οι οπαδοί του ΓΑΠ, προκειμένου να τη σπάσουν πλήρως στο σ. Βαγγέλη, ψηφίσουν συντονισμένα Κοππά, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάει καλούτσικα. Αν υπάρξει μεγάλη διασπορά, ο Φώτης τον ήπιε. Ούτως ή άλλως, πάντως, η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΚΟΧΟΝΕΣ! Έλεος, πια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 4-4,5%, δηλαδή, χαροπάλεμα…

ΚΚΕ: μετά το στραπάτσο του Ιουνίου του 2012 είναι σίγουρο ότι αρκετοί ΚΚέδες επέστρεψαν (μάλλον λόγω τύψεων) στο σπίτι του λαού. Ούτως ή άλλως, η στάση του ΚΚΕ είναι δεδομένη και αναχωρητική (η επανάσταση θα γίνει όταν είναι έτοιμες οι συνθήκες. Αφού οι συνθήκες δεν είναι έτοιμες, επανάσταση γιοκ), οπότε ό,τι κι αν κάνει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τέλος πάντων, τους βλέπω να προσεγγίζουν -αλλά όχι να φθάνουν- το σκορ του Μαΐου του 2012.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: εκεί γύρω στο 7,-7,5%

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: το μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ουδείς ξέρει τι μπορεί να πετύχει το κόμμα του ανθρώπου που έκανε μόδα το λαϊφστάιλ με πολιτικά. Ως σχηματισμός είναι ένας αχταρμάς από κεντροαριστερούς, δεξιούς, εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους, ωστόσο, ακόμα και σήμερα, το λαϊφστάιλ πουλάει. Πάντως, τα σκορ που τους έδιναν αρχικά, ούτε στο όνειρό τους, αν και μάλλον θα εκμεταλλευτούν τη χαλαρότης της ευρωψήφου και θα τσιμπίσουν ό,τι μπορούν από παντού.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 7-8% τοπς

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: κρίμα που ξοδεύονται, διότι δεν τους βλέπω να κάνουν κάτι καλό. Το ίδιο πιστεύω και για το Σχέδιο Β του Αλαβάνου, ίσως και πιο χάλια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: από 1% ως το πολύ 1,5% ο καθένας τους. Σόρι

ΓΕΦΥΡΕΣ: είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι νεοφιλελέδες δεν έχουν καταλάβει ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙ! Δεν βαριέσαι, θα ακούσουμε πάλι κά’να μαργαριτάρι από το σ. Τζήμερο, νά’χουμε να γελάμε.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 1-1,5%

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: πάτε στο μπλογκ του Πάνου Ζέρβα και αν καταλάβετε τι έχει παίξει με αυτούς, ενημερώστε κι εμένα…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: …κάνουμε και πλακίτσες, ε;

Τα υπόλοιπα στα διάφορα ψιλά, για να υπάρχει τζόγος και στη β’ κατανομή.

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Συμμαχίες απόγνωσης

desperationΌταν σε κάποιες εφημερίδες βγήκε το σενάριο της μεγάλης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑς-ΝΔ, μετά από εθνικές εκλογές, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα. Και κυριολεκτικά σοκαρίστηκα όταν το σενάριο αυτό μετατράπηκε και σε δημοσκοπικό ερώτημα, όπου, μάλιστα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων εμφανίζεται να το επικροτεί.

Όχι γιατί ήταν ένα σενάριο που δεν είχε εμφανιστεί ξανά: εδώ και κάμποσους μήνες το είχα ακούσει να συζητιέται χαλαρά σε ένα πηγαδάκι αποτελούμενο κυρίως από οπαδούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν μια σχετικά καλή πληροφόρηση για τα σενάρια που απεργάζονται οι ηγεσίες τους. Αλλά, διότι ήταν ένα σενάριο το οποίο ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, για λόγους που νομίζω ότι είναι προφανείς.

Τότε, γιατί η δημοσιοποίησή του; Και γιατί τώρα;

Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι ότι το σενάριο αυτό βγήκε για να καεί. Κάποιος, πιθανότατα από το ΠΑΣΟΚ (χωρίς να αποκλείω να προέρχεται και από τη Συγγρού), το έδωσε στα ΜΜΕ, προκειμένου να υποχρεώσει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να το διαψεύσουν μετά βδελυγμίας και έτσι να σταματήσει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Ωστόσο, η επιμονή στο σενάριο αυτό και η μετατροπή του σε δημοσκοπικό εύρημα δείχνει κατά την άποψή μου ότι η σκέψη για έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό αποτελεί πλέον μείζον ζήτημα για το ελληνικό «σύστημα». Προφανώς η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑς, η διαρκής πτώση της ΝΔ και η σταδιακή εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ δημιουργούν στο σύστημα την ανάγκη εξέτασης άλλων εναλλακτικών, ώστε η χώρα να παραμείνει αταλάντευτα στο δρόμο που ακολουθείται ως σήμερα. Και, τι καλύτερο από μια «μεγάλη συνεννόηση», μια ευρεία συνεργασία δυνάμεων για τη «σωτηρία της πατρίδας», ε;

Όμως, ακόμα κι αυτή η εξήγηση δεν μου καθόταν ακριβώς καλά, αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε. Ε, μια φωτογραφία του «μάρτυρα του εκσυγχρονισμού» ( :mrgreen: ) Τάσου Γιαννίτση ήταν αρκετή για να μου αποκαλύψει το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Το οποίο δεν είναι άλλο από την κεντροαριστερά.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: η ιστορία της ανασύστασης της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα αποτελεί για τον Κλύστυ σας αντικείμενο μεγάλη θυμηδίας. Βλέποντας τους υποχρεωτικούς Μπίστηδες μαζί με τα ρετάλια της Σημιτοκρατίας, κάτι εξ αριστερών υποστηρικτές των μνημονίων και κάτι «αριστερούς του χαβιαριού» να αγωνίζονται για την επανόρθωση της «κεντροαριστεράς» και της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα, με πιάνουν ασταμάτητα γέλια. Τουλάχιστον οι ΕσΠεΝτέδες είχαν την ειλικρίνεια να παραδεχθούν ότι αποτελούν ένα δεξιό κόμμα, προτού συνεργαστούν εκ νέου με την Αγγέλα. Οι δικοί μας, ωστόσο, είναι αδιόρθωτοι… ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

Βλέπεις, αναγνώστη μου, όσο κι αν το σύστημα επιδιώκει τη μακροημέρευσή του, δεν είναι τρελό: αντιλαμβάνεται ότι μια μεγάλη κυβερνητική συμμαχία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑς και ΝΔ είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει, καθώς θα οδηγήσει σε ταχύτατη κατάρρευση και τα δύο κόμματα. Άλλωστε, γι’ αυτό και μέχρι τη δημοσιοποίηση αυτών των σεναρίων είχε ποντάρει στη δημιουργία ενός κεντροαριστερού πόλου, ο οποίος θα κάλυπτε όλο το χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς και ο οποίος θα έπαιζε το ρόλο του μπαλαντέρ για τη συγκρότηση μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης, όταν αυτή του ΝΔΣΟΚ μοιραία θα κατέρρεε κάτω από το βάρος των ψεμάτων και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεών της και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που συνεχίζει να συντελείται στη χώρα.

Το γεγονός ότι το σύστημα παίζει το «σενάριο της απόγνωσης» σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το πείραμα της κεντροαριστεράς δεν αποδίδει. Και πώς να αποδώσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τόσο μα τόσο φθαρμένα. Όταν χρειάστηκαν μόνο μερικές φωτογραφίες από το Ακροπόλ για να γίνει σαφές ότι στόχος αυτής της κίνησης είναι η δημιουργία ασπίδας προστασίας γύρω από τον Σημίτη και τους συν αυτώ, ενώπιον των αδιάκριτων ερωτήσεων της δικαιοσύνης για τα έργα και τις ημέρες των κυβερνήσεών του, αλλά και της διαρκώς αυξανόμενης συνείδησης των πολιτών ότι επί Σημίτη μπήκαν τα θεμέλια αυτής της κρίσης.

Όταν ακόμα και άνθρωποι που ήταν έτοιμοι να στηρίξουν την κάθε μορφής εξουσία αποτραβιούνται φοβισμένοι από το εγχείρημα, μπας και η καταβύθιση του ΠΑΣΟΚ δεν τους πάρει μαζί του. Όταν, πέραν του οιουδήποτε ευχολογίου διατυπώνεται ως «προγραμματική αρχή», διακηρυγμένος στόχος είναι το κόψιμο της φόρας του ΣΥΡΙΖΑς. Όταν στο τέλος-τέλος κανείς από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία δεν έχει δώσει έστω ένα ψήγμα αυτοκριτικής για τις ευθύνες της κεντροαριστεράς για τα χάλια –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά- που επικρατούν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια: μπορεί η δεξιά να έριξε τις ατομικές βόμβες της λιτότητας και του τσαλαπατήματος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, αλλά το «Manhattan Project» που γέννησε αυτές τις βόμβες σχεδιάστηκε από σοσιαλδημοκράτες.

Αρκεί μια ματιά στις θέσεις της ΔΗΜΑΡ σχετικά με την κεντροαριστερά για να καταλάβει κανείς πόσο τοξικό ήταν το σχέδιο. Αρκεί να δει κανείς τη πλήρη μεταστροφή του Λυκούδη για να βαρέσουν όλοι οι συναγερμοί μαζί. Εξ ου και η θεώρησή μου ότι το πείραμα έχει αποτύχει και ότι σιγά-σιγά το σύστημα ξεμένει από εναλλακτικές και, πλέον, θα τραβάει από το καπέλο του ό,τι βρίσκει, μήπως και κατορθώσει να ελέγξει κάπως την πορεία των πραγμάτων.

«Κάτσε, ρε Κλύστυ», θα μου πεις αναγνώστη μου, «δηλαδή, μου λες ότι το σύστημα συνεχίζει να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑς; Πλάκα με κάνεις;». Όχι, δεν τον φοβάται, αλλά δεν τον εμπιστεύεται κιόλας. Γιατί δεν τον κρατάει, όπως κρατάει το Βενιζέλο, όπως κρατάει το Σαμαρά, όπως κρατάει σχεδόν το σύνολο του ΝΔΣΟΚ ή των «κεντροαριστερών» δυνάμεων. Βλέπεις, τα πράγματα είναι απλά: αν τον κράταγε, σιγά μην ασχολιόταν μαζί του. Και κυβέρνηση αυτοδύναμη να έκανε, σιγά μην το σύστημα ανησυχούσε.

Όμως, ακόμα και σήμερα, με το ΣΥΡΙΖΑς να έχει πλανίσει πολλές γωνίες του, με τα επικοινωνιακά του λάθη να διαδέχονται το ένα το άλλο, είναι προφανές ότι δεν τον έχει στο χέρι. Γι’ αυτό, άλλωστε, και δίνει βήμα σε κάθε έναν που ασκεί εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑς (ο Αλαβάνος έχει γίνει το πόστερ μπόι των «Νέων»), γι’ αυτό και υπερτονίζει το κάθε επικοινωνιακό φάουλ, γι’ αυτό στην τελική τραβάει από το καπέλο το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. Γιατί οι εφεδρείες του έχουν τελειώσει και δεν ξέρει τι άλλο να κάνει και η κατάρρευση της κυβέρνησης του ΝΔΣΟΚ είναι κοντά. Γι’ αυτό. Δε μεταδίδω άλλο! 😎

Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στη Χρυσή Αυγή…

Thank You…Και σοβαρολογώ απολύτως. Την ευχαριστώ για την ευκαιρία που προσφέρει σε εμένα και σε χιλιάδες μη-αποκτηνωμένους συμπολίτες μου να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Διότι, πλέον ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας και, πλέον, δεν υπάρχουν αθώοι.

Ναι, χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε ότι στον πυρήνα της κυβέρνησης βρίσκονται άτομα που, όχι μόνο υιοθετούν έναν ακραίο, διχαστικό και ακροδεξιό λόγο, αλλά και που δηλώνουν έτοιμα να συνεργαστούν σε κυβερνητικό επίπεδο με τη νεοναζιστική τραμπούκικη συμμορία, μόνο και μόνο για να διατηρηθούν γαντζωμένα στην εξουσία.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε χωρίς αμφιβολία ότι στο κόμμα της ΝΔ υπάρχουν βουλευτές και στελέχη που θεωρούν τους ναζί «σάρκα εκ της σαρκός» τους και, προφανώς, δεν ενοχλούνται από το ενδεχόμενο συνεργασίας με νεοναζί δολοφόνους.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε ότι ο πρόεδρος του πάλαι ποτέ σοσιαλιστικού κόμματος της Ελλάδας, προκειμένου να παραμείνει στο προσκήνιο και να καθυστερήσει την εξαΰλωσή του, ανιστόρητα και άθλια προσχωρεί σε ψευδείς θεωρίες, εξευτελίζοντας την ιστορία του κόμματος του οποίου ηγείται.

Χάρη στην Χ.Α. ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι «σοβαροί» δημοσιογράφοι σε «σοβαρά» ΜΜΕ είναι έτοιμοι να ξεπλύνουν τα ανομήματα της νεοναζιστικής δράκας, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Επίσης, ξέρουμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι άλλοι «σοβαροί» δημοσιογράφοι γίνονται ρόμπες ξεκούμπωτες και εμφανίζονται είτε ως ηλίθιοι, είτε ως εντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρουμε άνευ καμίας αμφιβολίας ότι η αστυνομία είναι πλήρως διαβρωμένη από ακροδεξιά νεοφασιστικά στοιχεία.

Χάρη στη Χ.Α. ξέρω ότι ένας σημαντικός αριθμός συμπολιτών μου είναι τόσο αποκτηνωμένος και αντιδημοκράτης που, ακόμα και μπροστά σε αδιαμφισβήτητα στοιχεία σχετικά με το ποιόν της ναζιστικής συμμορίας επιμένει να δηλώνει ανοιχτά ότι τη στηρίζει με την ψήφο του, και στα παπάρια του κι αν αυτοί οι τύποι είναι δολοφόνοι, ναζί και αντικείμενα της ποινικής δικαιοσύνης.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πράγματα για τα οποία θέλω να ευχαριστήσω τη Χ.Α. Προτού εγώ και οι χιλιάδες συμπολίτες μου που πιστεύουμε ακόμα στην αξία της δημοκρατίας λειώσουμε το κεφάλι και των νεοναζί, αλλά και των συμπαθούντων τους, κάθε μορφής και είδους…