Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Advertisements

The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

Smart aleck kill*

jeeeeebus, man!Το ότι η πολιτική είναι ένας εξαιρετικά λεπτός συνδυασμός χαϊδέματος και βίας, νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούνται έστω και επιδερμικά με το θέμα το γνωρίζουν. Όπως επίσης γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολιτική προϋποθέτει -σχεδόν προαπαιτεί- διλήμματα και “εκβιασμούς” προς το εκλογικό σώμα, προκειμένου αυτό να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό. Όλα αυτά είναι “Politics 101” και όποιος δεν τα γνωρίζει, μάλλον δεν το κατέχει καθόλου μα καθόλου το αντικείμενο.

Το να μιλάμε για “εκβιασμό” στην πολιτική είναι σα να λέμε ότι οι καρχαρίες τρέφονται με σάρκες: είναι αυτονόητο και μερικές φορές είναι σχεδόν επιβραβεύσιμο. Ας θυμηθούμε το “σκληρό ροκ” του Λαλιώτη. Στην ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν (αρκετά σκληρό και ευθύ) εκβιασμό του εκλογικού σώματος, να στηρίξει σε μια δεδομένη στιγμή το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που θεώρησαν ως ιδιοφυή την τακτική του Λαλιώτη, καθώς πόλωσε τα πράγματα όσο χρειαζόταν για να κερδίσει τις εκλογές το κόμμα του.

Ωστόσο -και αυτό είναι σχεδόν elementary, dear Watson- το θέμα με τα διλήμματα και τους εκβιασμούς προς το εκλογικό σώμα είναι ότι θα πρέπει να τα κάνεις με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Πρέπει να φαίνεσαι ότι είσαι αφεντικό, ότι ελέγχεις πλήρως την κατάσταση και ότι αυτό που κάνεις δεν είναι πολωτική κίνηση, αλλά απλώς κάνεις ταληράκια την κατάσταση και την εξηγείς στους ψηφοφόρους. Απλά. Κατανοητά. Χωρίς φτιασίδια. Στην ουσία, πρέπει να κάνεις εκβιασμό, αλλά να μη φαίνεται ως τέτοιος, αλλά ως μια απλή ξήγα.

Κι εδώ ακριβώς είναι που την πάτησε ο σ. Βαγγέλης. Διότι έκανε εκβιασμό χωρίς τα απαραίτητα φτιασίδια. Στην ουσία, μάλιστα, δεν έκανε εκβιασμό, αλλά κλάψα. Μίλησε για “δικαιώματα” του ΠΑΣΟΚ, για “δίκαιο και σωστό”, για “τσόντα και ουρά” που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Έκανε σαν παρατημένη γκόμενα που απειλεί ότι “αν φύγεις θα φαρμακωθώώώώώώ!”, ενώ ξέρει ότι ο γκόμενος είναι ήδη στην εξώπορτα, μήπως την τελευταία στιγμή αλλάξει γνώμη και γυρίσει πίσω, είτε απο οίκτο είτε από φιλανθρωπία.

Φυσικά, και ο ίδιος, αλλά και οι διάφοροι συνεργάτες του που επαναλαμβάνουν τα ίδια με άλλα λόγια, γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική δεν παίζεται έτσι. Η ψήφος ποτέ δεν είναι φιλανθρωπική και οι εκλογείς ποτέ δεν επιβραβεύουν την αδυναμία. Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι άνευ περιεχομένου. Τόσο λόγω δεσμεύσεων, όσο και λόγω της βουλιμίας του για εξουσία, ο σ. Βαγγέλης δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ό,τι κι αν λέει.

Οπότε το ερώτημα είναι, γιατί έτσι και γιατί τώρα. Νομίζω ότι η απάντηση βρίσκεται στον ίδιο τον σ. Βαγγέλη, έναν άνθρωπο ο οποίος έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και τις ικανότητές του που πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί, με μια τέτοια κίνηση, να προβληματίσει το Σαμαρά ή τους ψηφοφόρους. Αντίληψη που είναι πέρα για πέρα λάθος και που αποδεικνύεται εύκολα, αρκεί να δει κανείς πώς κινείται ο Σαμαράς, αλλά και τις γενικότερες τάσεις των πολιτών, όπως τις αποτυπώνουν οι -κατά βάση αναξιόπιστες- δημοσκοπήσεις.

Στην ουσία, ο σ. Βαγγέλης κατάφερε για άλλη μια φορά να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Με την κίνησή του αυτή αδυνάτισε ακόμα περισσότερο τη θέση του, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα μάτια των πολιτών. Φανέρωσε αδυναμία και έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Άφησε το υπερφίαλο κομμάτι του να κυριαρχήσει της βασικής λογικής, που θα τον προέτρεπε να κάνει την κουνέλα και να περιμένει να περάσει ο κάβος και ύστερα να δει τι θα κάνει. Άλλωστε, με δικές του επιλογές έφθασε στον κάβο.

Προσωπικά πιστεύω ότι μετά από αυτές τις κινήσεις, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα πάει σούμπιτο στο Σαμαρά, ώστε να ενισχύσει το -ούτως ή άλλως μεγαλύτερο- καθαρά δεξιό κομμάτι της συγκυβέρνησης και να στείλει το μήνυμα ότι η κυβερνητική σταθερότητα εξαρτάται κυρίως από τη ΝΔ. Κι ένα άλλο κόμμάτι θα φύγει για άλλες πολιτείες (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, αποχή), καθώς θεωρεί την εικόνα που εκπέμπει σήμερα το ΠΑΣΟΚ-Ελιά αποκρουστική και -το ξαναλέω- αδύναμη και ηττοπαθή.

Ο εξυπνάκιας σ. Βαγγέλης μάλλον την πάτησε χοντρά στην προκειμένη περίπτωση και μάλλον οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία του ατραπό. Το τι θα κάνουν τα στελέχη μετά τις ευρωεκλογές λίγη σημασία έχει. Το κόμμα οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και ο Βενιζέλος προς την πολιτική λήθη. Που είναι χειρότερη -τουλάχιστον για το σ. Βαγγέλη- από τη μοίρα του smart aleck του θείου Ρέιμοντ.

(*: τίτλος κλεμμένος από διήγημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ)

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Τριπλίτσες, χωρίς γκολ…

triplitsaΑφού διάβασα με τη δέουσα προσοχή το ευθυμογράφημα υπό τον γενικό τίτλο “Προγραμματική Κυβερνητική Συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ” και γέλασα με το περιεχόμενό του, επιστρέφω στα καθ’ημάς για να επανέλθω στα όσα λέω εδώ και καιρό, σχετικά με την ταχεία προσφυγή της “κυβέρνησης” σε εκλογές, αισθανόμενος ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας με επιβεβαιώνει απόλυτα.

Τι εννοώ; Μα φυσικά ότι η ίδια η ύπαρξή του αποτελεί σχεδόν παραδοχή των δύο κομμάτων που ασκούν τη διακυβέρνηση της χώρας ότι οι εκλογές πλησιάζουν με βήμα ταχύ. Απλώς, κανένα από τα δύο δεν θέλει να το παραδεχθεί δημόσια. Σκεφθείτε: το κείμενο αυτό υποτίθεται ότι τελεί υπό επεξεργασία από τότε που η ΔΗΜΑΡ μάζεψε τα τσουμπλέκια της και αποχώρησε από την κυβέρνηση. Από τότε, εκτός από ορισμένους γραφικούς, είδατε κανέναν να αναφέρεται σε αυτό; Ακούσατε τίποτα περί συζητήσεων και επεξεργασίας του; Αισθανήκατε ποτέ ότι αποτελεί sine qva non για τη συνέχιση της συνεργασίας ΝΔΣΟΚ; Ούτε κι εγώ. Οπότε, γιατί τώρα; Και, γιατί έτσι;

Διότι τώρα ο Μπένις συνειδητοποίησε ότι όντως ο Σαμ σκέφτεται σοβαρα να πάει σε πρόωρες εκλογές, για λόγους που ανέλυσα στο προηγούμενο ποστάκι. Οπότε, σου λέει ο Μπένις, ο οποίος ακούει εκλογές και βγάζει σταυρό και παλούκι καθώς ξέρει ότι το ΠΑΣΟΚ θα εξαϋλωθεί και μετά οι ΠΑΣΟΚοι θα τον φάνε ζωντανό, κάτσε να κάνω κάτι να δεσμεύσω το Σαμ, μπας και τη γλυτώσω προς ώρας. Εξ ου και η πρεμούρα και οι φανφάρες για την προγραμματική συμφωνία, η οποία, μάλιστα, υπογραμμίζει το στόχο της συγκυβέρνησης για εξάντληση της τετραετίας (ROFL, LOL κλπ). Στην ουσία, η συμφωνία αποτελεί μια τριπλίτσα του Μπένι, όχι με στόχο να βάλει γκολ (δεν γίνεται, άλλωστε, κάτι τέτοιο), αλλά απλώς για να καθυστερήσει λίγο ακόμα το παιχνίδι.

Στην ουσία, ο Μπένις κάνει μια “καραγκουνιά” και στριφογυρίζει με τη μπάλα μακρυά από την περιοχή, ελπίζοντας να παγώσει το παιχνίδι αρκετά, ώστε να κερδίσει χρόνο. Για ποιο λόγο, δεν ξέρω, δεν είμαι ειδήμονας στην πολιτική παθολογία. Άλλωστε, ο κ. Αντιπρόεδρος έχει στο παλμαρέ του αρκετές τέτοιες ανεξήγητες και άστοχες κινήσεις: από τη μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ το 2007, ως το… άκρως επιτυχημένο PSI και από τις μαγκιές του Ιουνίου του 2011 ως την προσπάθειά του να παγιδεύσει τη ΔΗΜΑΡ στο κόλπο γκρόσο της “κεντροαριστεράς”, ο κ. Βενιζέλος έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει τα μεγαλύτερα δυνατά λάθη για τους λιγότερο λογικούς σκοπούς.

Μια από τα ίδια και τώρα: νομίζει ότι δεσμεύει το Σαμ με τη συμφωνία των 43 σημείων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να εξευτελίζει για άλλη μια φορά κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπιστίας. Το κείμενο δεν είναι δεσμευτικό για κανέναν από τους υπογράφοντες (ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικαλεστούν τη συγκυρία για να το ανατρέψουν) και στην ουσία αυτό που επιτυγχάνει είναι να υποχρεώσει το Στούρνο να ψάχνει τρόπους να κάνει το κρέας ψάρι και να μας πείσει ότι τα νέα μέτρα που θα έρθουν δεν είναι ούτε νέα ούτε μέτρα. Φυσικά, δεν πρόκειται να το πετύχει (ακόμα και οι ηλίθιοι θα καταλάβουν την μπλόφα) και με τις τριπλίτσες του το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ζμπρώξει και τους τελευταίους εχένοες πολίτες μακριά από το ΝΔΣΟΚ, οδηγώντας και τα δύο κόμματα στην πολιτική λήθη.

Ο Μπένι για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι πέραν από την πολυλογία του δεν έχει τίποτα καλό να προσφέρει στην πολιτική ζωή του τόπου. Ελπίζω -και πιστεύω- ότι ο Σαμ, μαζί με τον εαυτό του, θα μας κάνει τη χάρη και θα μας απαλλάξει πολύ σύντομα από την παρουσία του κ. Αντιπροέδρου.

Τακτικισμοί

eklogesYou shouldn’t believe the things you read in papers
They can’t come true

The Dream Syndicate “Halloween”

Πολύς χαμός γίνεται με το ζήτημα του Σκαραμαγκά και τη στάση του Αβραμό και τα νεύρα του Μπένι. Και διαβάζω, που λες, αναγνώστη μου, εδώ κι εκεί ότι ο Σαμαράς παίζει το ρόλο του ΟΗΕ και προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και ότι δεν ήξερε ότι ο Αβραμό θα πει όσα είπε και ότι θα αντιδράσει έτσι ο Μπένι και ότι υπάρχει κόντρα μεταξύ των δύο υπουργών και τα συναφή.

ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ!!!!

Εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, ο Σαμαράς κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να προκαλέσει εκλογές. Μάλιστα, παρά τρίχα να το πετύχει με την ΕΡΤ, αλλά ο Μπένι του κατσικώθηκε μια χαρά και δεν λέει να το κουνήσει και μόνο ο Φωτάρας την έκανε από την κυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να συμμαζέψει το μαγαζί του και να δει πώς θα διαχειριστεί τη συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑς που, ας μην κοροϊδευόμαστε, όπου νά’ναι έρχεται κι άντε να συγκρατήσεις τον Ψαριανό και όλα τ’ άλλα τα παλιόπαιδα τα’ ατίθασα που έχουν μαζευτεί στο κόμμα. Αλλά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Τι έλεγα; Α, ναι, για το Σαμαρά που θέλει να κάνει εκλογές. Που λες, αναγνώστη μου, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα μες στο μυαλό μου. Όταν ακόμα και τα συστημικά ΜΜΕ δείχνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να απέχουν μια ανάσα στις δημοσκοπήσεις, τότε καταλαβαίνεις ότι πάμε για end game, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη. Ο Σαμ, λοιπόν, θέλει να κάνει εκλογές για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ο προφανής: δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαχειριστεί τις νέες πιέσεις που ασκούν οι δανειστές για μέτρα και περικοπές και μνημόνιο νο. 14.897. Εντάξει, μπορεί να ξέχασε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για αναδιαπραγματεύσεις και τσαμπουκάδες με την τρόικα κι άλλα τέτοια ηρωικά, ωστόσο αντιλαμβάνεται ότι νέα μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν από τη Βουλή ούτε για πλάκα (όταν λέω νέα μέτρα, εννοώ και μέτρα που περιλαμβάνονται στο αναθεωρημένο μνημόνιο, αλλά δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστά).

Ωστόσο, ο δεύτερος λόγος νομίζω ότι βαραίνει περισσότερο στο μυαλό του Σαμαρά και αυτός είναι η πολιτική του επιβίωση μετά από εκλογική ήττα της ΝΔ. Ο Σαμαράς βλέπει το ΠΑΣΟΚ να εξαϋλώνεται, τη Χ.Α. να κρατά δυνάμεις (νομίζω ότι οι εκλογικές προβολές θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες), τους ΑνεξΕλ να αντέχουν, παρά τις αφόρητες πιέσεις που τους ασκούνται, ομοίως και τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑς να ενισχύεται διαρκώς –αργά, αλλά συνεχώς. Συν τω χρόνω, ο Σαμαράς αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ θα υπόκειται διαρκώς σε φθορά, γεγονός που θα δημιουργεί τρομακτικές εσωκομματικές αντιδράσεις. Θυμήσου, μιλάμε για τη ΝΔ, ένα κόμμα όπου ο πλέον άγνωστος βουλευτής του θεωρεί την επανεκλογή του δεδομένη, σχεδόν εθιμικώ δικαίω και όπου οι βαρονίες και τα δουκάτα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Φαντάσου, λοιπόν, τι έχει να γίνει αν η ΝΔ έρθει δεύτερο κόμμα με κάνα 20-22%: με ποσοστό σχεδόν 30% εξέλεξε 129 βουλευτές μαζί με την πίτσα-δώρο των 50. Χωρίς πρωτιά και με απώλειες, πόσοι θα εκλεγούν και τι θα έχει απομείνει από αυτούς; Νομίζω ότι δεν τίθεται καν ζήτημα ότι θα υπάρξει αμέσως αίτημα για αλλαγή ηγεσίας, ενώ αν η ήττα είναι μεγάλη, τότε ο Σαμαράς, όχι μόνο δεν θα έχει λόγο αλλά δεν θα λάβει καν τον τιμητικό (…λέμε τώρα) ρόλο του «εγγυητή της ενότητας της παράταξης», όπως συνέβη με τον Πρόεδρα Γαρδούμπα. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς θέλει εκλογές όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ώστε να μπορεί ακόμα να επηρεάσει –έστω και στοιχειωδώς- τις εξελίξεις εντός ΝΔ και να διασφαλίσει εαυτόν και συνεργάτες του από το «φάγωμα» που θα επακολουθήσει. Αν, μάλιστα, η ήττα είναι σχετικά μικρή, τότε ενδεχομένως να μπορεί να συνεχίσει να είναι πρόεδρος.

Παράλληλα, κι αυτό είναι σημαντικό, ο Σαμαράς θέλει άμεσα να απαλλαγεί από το ΠΑΣΟΚ. Κακά τα ψέματα, αναγνώστη μου: για τον μέσο δεξιό το ΠΑΣΟΚ αποτελεί ανάθεμα και η ιδέα και μόνο ότι η ΝΔ αναγκάζεται να συγκυβερνά με τον Μπένι και τους υπόλοιπους του προκαλεί αναφυλαξία και τον ζμπρώχνει προς άλλα μετερίζα (ψάξε ποσοστά Χ.Α. και ΑνεξΕλ και θα με πιστέψεις). Η συγκυβέρνηση επιτείνει τη φθορά και αυξάνει τις πιθανότητες για μεγάλη ήττα. Γι’ αυτό και θεωρώ δεδομένο ότι ο Σαμαράς ήξερε πολύ καλά τι θα πει ο Αβραμό για το Σκαραμαγκά και τα υποβρύχια και προέβλεπε ποια θα ήταν η αντίδραση του Μπένι. Η όλη τακτική του κινείται στη λογική της πρόκλησης αδυναμίας ύπαρξης της συγκυβέρνησης και, απλώς, αυτός θέλει να αποφύγει όσο μπορεί την ευθύνη της διάλυσής της.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι θα αρχίσει να ζμπρώχνει τον Μπένι προς την έξοδο. Απέτυχε με την ΕΡΤ, όμως έχει ακόμα πολλά χαρτιά στα χέρια του και ο Μπένι παραείναι διάτρητος για να αντέξει και πολύ. Βέβαια, εκλογές σημαίνουν το τέλος του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, αυτό λίγο απασχολεί το Σαμαρά, ο οποίος επιδιώκει να διασφαλίσει τη δική του επιβίωση μετά από αυτές. Οπότε, αναγνώστη μου, ξεσκόνισε το εκλογικό σου βιβλιάριο (που λέει ο λόγος…) και περίμενε: ζούμε σε ενδιαφέρουσες εποχές.

Ε;…

my,my,my...Έλεγα να μην ασχοληθώ καθόλου, αλλά επειδή βλέπω ότι επιχειρείται να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση (τροφοδοτούμενη και από διάφορες μάλλον άστοχες αντιδράσεις για το όλο ζήτημα), λέω να προσθέσω τα δυο σέντσια μου, μπας και ξεφύγουμε από τη μίρλα και περάσουμε στην ουσία του πράγματος.

Κατ’ αρχάς, η αριστερά δεν έχει κανένα, μα κανένα λόγο να είναι αμήχανη έναντι της σύλληψης του αρχηγού και κορυφαίων μελών της Χ.Α., με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης: εξ αρχής η αριστερά αυτό ακριβώς ζητούσε (σε αντίθεση με τις παπαρολογίες του Βαγγέλη περί κήρυξης της Χ.Α. εκτός νόμου) και είναι προφανές ότι μπορεί να λέει ότι συνεισέφερε και αυτή στο να γίνει αυτή η κίνηση. Όταν υιοθετείς το δόγμα “θα τους ταράξω στη νομιμότητα”, προφανώς και δεν έχεις κανένα λόγο να σε προβληματίζει όταν αυτή εφαρμόζεται κατά των νεοναζί τραμπούκων.

Σε δεύτερο επίπεδο, η αριστερά οφείλει στην παρούσα φάση να συνδράμει την πολιτεία, ώστε να “δέσει” όσο καλύτερα γίνεται το κατηγορητήριο κατά της Χ.Α.: νομικούς διαθέτει, ας τους βάλει να ελέγξουν -όσο αυτό είναι εφικτό…- τη δικογραφία και να διαπιστώσουν αν και πού υπάρχουν κίνδυνοι κατάπτωσης του κατηγορητηρίου. Επίσης, ας προσκομίσει στοιχεία και μάρτυρες, οι οποίοι θα ενισχύουν και θα εμπλουτίζουν τη δικογραφία. Στόχος της αριστεράς δεν είναι άλλος από τον πλήρη νομικό εκμηδενισμό της Χ.Α. Παράλληλα, ας φροντίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τη διαδικασία, ώστε να προλάβει πιθανές παρατυπίες, που θα αδυνατίσουν την υπόθεση.

Παράλληλα, η αριστερά οφείλει να πιέσει ασφυκτικά την κυβέρνηση, ώστε να υπάρξει αποφασιστοποίηση κρίσιμων θεσμών του κράτους, όπως η αστυνομία και ο στρατός. Προσοχή, δεν εννοώ να ζητήσει κυνήγι μαγισσών, αλλά να υπενθυμίσει, π.χ., ότι ο Μούιζνικεκς έχει μιλήσει για σχέσεις αστυνομίας-χρυσάβγουλων και να απαιτήσει άμεσα κάθαρση. Επίσης, δεδομένου ότι στελέχη της κυβέρνησης ή της ΝΔ έχουν εκφραστεί υπέρ της Χ.Α. ή υπέρ κυβερνητικής συνεργασίας με τη Χ.Α., η αριστερά οφείλει να απαιτήσει από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να τοποθετηθούν επί του ερωτήματος, τι γίνεται με τα στελέχη αυτά.

Από κει και πέρα, η αριστερά οφείλει με τρόπο ξεκάθαρο να καταγγείλει κάθε απόπειρα επαναφοράς της θεωρίας των δύο άκρων από οιονδήποτε και -γιατί όχι;…- να κινηθεί και νομικά εναντίον όσων τη διακινούν. Φθάνει πια με τις μαλακίες, ώρα για αντίδραση. Ομοίως, πρέπει να απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα από τα φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος, αλλά και να αγνοήσει/απομονώσει όσους εντός της τα διακινούν. Στο πλαίσιο αυτό, συμφωνώ 10.000% με αυτό το ποστάκι, που τα λέει όλα σε λίγες γραμμές.

Το ζήτημα της εξαΰλωσης της Χ.Α. από το πολιτικό σκηνικό της χώρας νομίζω ότι τώρα αρχίζει. Η αριστερά, αντί να κλαίγεται και να μουρμουράει, καλύτερο είναι να απαιτήσει το ξεκαθάρισμα να είναι πλήρες και ουσιαστικό. Στο κάτω-κάτω, όταν διεκδικείς τη διακυβέρνηση του τόπου, δεν μπορείς παρά με τις πράξεις σου να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για αυτή.

Τελειώνοντας με τα παραμύθια

syrizasΛοιπόν, αναγνώστη μου, μετά από πολύύύύύύύ καιρό, αποφασίζω να ξαραχνιάσω το μπλογκάκι και να γράψω μερικά πραγματάκια, καθώς θεωρώ ότι λίαν συντόμως θα βρεθούμε ενώπιοι δύσκολων αποφάσεων και καλό είναι να έχουμε προετοιμαστεί γι’ αυτές.

Anyway, θεωρώ ότι η σαμαροκυβέρνηση όπου νά’ναι θα κλατάρει. Το φθινόπωρο θα φέρει νέα μέτρα, το νέο κούρεμα δε θα γίνει και το πιθανότερο είναι ότι οι Ευρωπαίοι το μόνο που θα δεχθούν να παράσχουν στην Ελλάδα μετά το τέλος των δόσεων τον Ιούνιο του 2014 θα είναι άλλο ένα δάνειο κι άλλο ένα μνημόνιο, εξίσου οδυνηρό με τα προηγούμενα, μη σου πω και πιο δύσκολο. Ως εκ τούτου, προσωπικά εκτιμώ ότι η ΝΔΣΟΚ θα κοιτάξει να την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, προκειμένου να αποφύγει την πλήρη εξαΰλωσή της, αλλά και για να πετάξει την καυτή πατάτα των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑς, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, δεν μοιάζει να πολυθέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Διάφοροι επαΐοντες με τους οποίους μίλησα τον τελευταίο καιρό, δίνουν στη σαμαροκυβέρνηση χρόνο το πολύ ως τον ερχόμενο Μάρτιο, οπότε, κατά την αποψάρα μου, οι εκλογές θα γίνουν τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Άλλωστε, η ένταση με την οποία οι δεξιοί υιοθετούν την εμφυλιοπολεμική ρητορική τους δείχνει αν μη τι άλλο πρεμούρα για να στήσουν τις κάλπες: στην καλύτερη θα ενισχυθούν επαρκώς, εξαφανίζοντας το ΠΑΣΟΚ και ροκανίζοντας ΑΝΕΛ και χρυσαύγουλα (…μην τρελλαίνεσαι, τα διψήφια ποσοστά τους στα γκάλοπ δεν πρόκειται με την καμία να εκφραστούν σε αποτελέσμα στην κάλπη), στη χειρότερη δεν θα εξαφανιστούν από το χάρτη, όπως θα πάθει το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, οι δεξιοί λίγο μας αφορούν στην παρούσα φάση: ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν, έκαψαν και ένα κάρο από τις εφεδρείες τους, οπότε μάλλον μικρό ρόλο θα έχουν στα πράγματα. Όχι, αυτός που μας καίει είναι ο ΣΥΡΙΖΑς και το τι θα κάνει αυτός ως κυβέρνηση (ναι, θα κάνει κυβέρνηση, μάλλον με τη ΔΗΜΑΡ). Διότι, αναγνώστη μου, ως τώρα δεν με έχει πείσει ότι έχει κατανοήσει πλήρως πού πάει το πράγμα και εκτρέφει ακόμα διάφορες ψευδαισθήσεις σχετικά με το τι θα μπορεί να κάνει ως κυβέρνηση. Έτσι, εδώ θα προσπαθήσω με απλά λογάκια και αλαβαναίικο τρόπο να εξηγήσω τι τους/μας περιμένει και τι νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει.

1. Όπως είπα και πριν, νέο κούρεμα δεν παίζει: καμία χώρα, καμία ΕΚΤ και κανένα ΔΝΤ δεν πρόκειται οικειοθελώς να δεχθούν να καταγράψουν ζημιές υπέρ της Ελλάδας, την οποία ως τώρα την παρουσιάζουν ως το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης. Επίσης, η ιστορία με το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδα προοιωνίζεται νέα δάνεια και νέα μνημόνια, ενώ το άγιο δισκοπότηρο του πρωτογενούς πλεονάσματος θα επιτευχθεί -αν επιτευχθεί…- μόνο με ουσιαστική στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας… δηλαδή, λίγο χειρότερη από τη στάση που υφιστάμεθα ως τώρα.

2. Από τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται ότι φράγκα δεν θα παίζουν ούτε για ψέμματα. Η κατάρρευση των εσόδων που θα φέρουν οι εκλογές σε συνδυασμό με την αδυναμία/άρνηση πληρωμών των διαφόρων χαρατσιών από τους πολίτες και με τη συνεχιζόμενη βαθιά ύφεση, θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑς θα κληθεί να αντιμετωπίσει ΑΜΕΣΑ. Ώδε η σοφία έστιν, ο έχων νουν ψηφισάτω: με Ο,ΤΙ υπάρχει στα ταμεία, πρέπει να γίνει κουμάντο.

3. Το κουμάντο αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει ως στόχο, αρχικά τουλάχιστον, δύο πράγματα: να μην πεθάνει κανείς από πείνα/κρύο/κρύωμα και να μην πληρωθεί τίποτα που δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα. Όπερ σημαίνει, στάση πληρωμών προς το εξωτερικό: ο ΣΥΡΙΖΑς μπορεί να την αποκαλέσει όπως γουστάρει, όμως αυτό θα γίνει και ας μην ψάχνουμε εμείς τουλάχιστον για νεολογισμούς που θα απαλύνουν κάπως τις εντυπώσεις.

4. Προσωπικά θεωρώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει δεκτό με παηγυρισμούς από τους δανειστές μας. Αντιθέτως, θα επιχειρήσουν να καταπνίξουν την όποια τέτοια κίνηση εν τη γεννέση της, κόβοντας κάθε χρηματοδότηση προς την Ελλάδα. Προφανώς, θα γίνει χαμός στα εξωτερικά, ωστόσο, νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα εμποδίσει τα καθίκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ να κόψουν τα φράγκα.

5. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα έλθει και η ώρα της μεγάλης απόφασης της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα: της βίαιης και καθόλου φιλικής προς το χρήστη επιστροφής. Εδώ είναι και το κρίσιμο σημείο: το πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ε.Ε. της αποχώρησης μιας χώρας από την Ευρωζώνη, η οποία, επί της ουσίας θα σημάνει και το τέλος του κοινού νομίσματος. Εδώ, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να έχει ξεκάθαρη άποψη, την οποία και θα γνωστοποιήσει εξ αρχής και εντός και εκτός, και ξεκάθαρο σχέδιο διαχείρισης του εγχειρήματος. Όσο επικρατούν τα μισόλογα και τα ήξεις-αφίξεις, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑς χάνει σε αξιοπιστία και σοβαρότητα.

6. Είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή; Όχι, και το λέω ξεκάθαρα. Ωστόσο, με τις παρούσες συνθήκες θεωρώ ότι το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να αποτελεί βασικό σενάριο για μια κυβέρνηση, η οποία θα επιδιώξει να σπάσει το φαύλο κύκλο της καταστροφής που η ακολουθούμενη πολιτική προκαλεί.

7. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αληθινών μεταρρυθμίσεων σε όλο το δημόσιο τομέα της χώρας. Μεταρρυθμίσεων που θα ξεκινούν από το workflow του Δημοσίου και θα φθάνουν μέχρι τον τρόπο πρόσληψης, αξιολόγησης και εξέλιξης του κάθε υπαλλήλου. Και απόλυσής του, αν αποδειχθεί ανίκανος/ακατάλληλος/άχρηστος. Φθάνει πια η αμηχανία της αριστεράς μπροστά στις τερατωδίες που συμβαίνουν καθημερινά στο Δημόσιο!

8. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά… χθες! Εννοώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, αν θέλει να κυβερνήσει και να μακροημερεύσει στην κυβέρνηση, πρέπει να κάνει γνωστό το πρόγραμμά του άμεσα και το πρόγραμμα αυτό να είναι αληθινά ριζοσπαστικό, ξεκάθαρο και ειλικρινές. Και δεσμευτικό: WYSIWYG και τίποτε άλλο.

Άντε και… καλές βουτιές! 😉

You always reap just what you sow

Italy_flagΘρήνος και κοπετός έχει επικρατήσει από χθες μεταξύ των σοβαρών “ευρωπαϊστών”, μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών στην Ιταλία. Τι “ακυβερνησίες” προβλέπουν, τι άγρια κριτική ασκούν στους Ιταλούς που ψήφισαν όπως ψήφισαν, τι ειρωνία και χολή στάζουν για την μεγάλη επιστροφή του Καβαλιέρε και το εκπληκτικό ποσοστό που έλαβε ο Μπέπες ο Γκρίλλος… Μόνο τις επτά πληγές του Φαραώ ξεχνούν να επικαλεστούν, αλλά πού θα πάει, όπου νά’ναι έρχονται κι αυτές.

Ξεχνώντας, βολικά βεβαίως-βεβαίως, ότι η Ιταλία είναι -ακόμα…- μια δημοκρατία και ένα ανεξάρτητο κράτος, μέλος μερικών ισχυρών διακρατικών συμμαχιών (Ε.Ε., Ευρωζώνη, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κλπ) και ότι οι πολίτες της έχουν κάθε δικαίωμα να ψηφίζουν όποιον και ό,τι θέλουν, χωρίς να δίνουν καμία απολύτως σημασία στις επιθυμίες των συμμάχων/εταίρων τους ή σε οιοδήποτε άλλο παράγοντα, όπως, ας πούμε, οι διαβόητες αγορές, που τόσο αναστατώθηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών.

Ξεχνώντας, επίσης, ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με εξαιρετικά ισχυρή παραγωγική βάση σε όλους τους τομείς (πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή), η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε./Ευρωζώνης και μία χώρα που -αντικειμενικά- η δομή του ευρώ της έκανε κακό, καθώς έκανε ακριβή την εξαγωγική της δραστηριότητα και φθηνές τις εισαγωγές, προκαλώντας της σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αναγκάζοντάς την να ακολουθεί πολιτική “σκληρού” νομίσματος.

Ξεχνώντας, επίσης-επίσης, ότι ο Μπερλουσκόνι, καίτοι εκλεγμένος πρωθυπουργός, υποχρεώθηκε το 2011 να παραιτηθεί υπέρ μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης “τεχνοκρατών”, η οποία επέβαλλε ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας (σκληρό για τα μέτρα της Ιταλίας…) και περικοπών, το οποίο, ωστόσο, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να βάλει την οικονομία σε υφεσιακό κύκλο, χωρίς να δώσει καμία ελπίδα αναπτυξιακής προοπτικής -κι αυτά σε μια χώρα ισχυρή, έτσι; Μην το ξεχνάμε αυτό.

Όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Μητσός στα “Νέα” (μετά από ένα τρισεκατομμύριο χιλιάδες κινδυνολογικές σελίδες για το αποτέλεσμα των εκλογών, φυσικά…), η κυβέρνηση Μόντι απέτυχε παταγωδώς να δώσει προοπτική στους Ιταλούς και, φυσικά, το πλήρωσε: ο Μόντι εκλογικά καταποντίστηκε (και μετά από 20 χρόνια θα λέει, ή θα λένε οι αγιογράφοι του, πόσο αλλιώτικα θά’ταν τα πράγματα, αν τον είχαν αφήσει να ολοκληρώσει το έργο του…).

Στην ουσία, η “εκτροπή Μόντι” έδωσε εκ νέου ζωή στον Μπούνγκα-Μπούνγκα και ενδυνάμωσε σε ακραίο βαθμό τον Μπέπε τον Γκρίλλο: η Δημοκρατία, βλέπετε, είναι όπως η Φυσική, έχει κανόνες και η παραβίασή τους οδηγεί σε ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα ίδια ζούμε κι εδώ, μετά την “λαμπρή” κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι οι ΑνεξΕΛ και τα Χρυσαύγουλα είναι απλώς συμπτώματα της οικονομικής/πολιτικής/κοινωνικής κρίσης.

Όταν, στο όνομα, ας πούμε, του PSI, κινείσαι στα όρια της Δημοκρατίας και της συνταγματικότητας, αργά ή γρήγορα (και η κρίση έχει την τάση να επιταχύνει τις εξελίξεις) θα γεννήσεις τέρατα και αυτά θα σε φάνε. Το ίδιο γίνεται και στην Ιταλία, με τον πρόσθετο παράγοντα ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι μια χώρα χωρίς παραγωγική βάση και μοντέλο, δεν είναι μια χώρα που δεν ευημερούσε, δεν ήταν πλούσια, πριν το ευρώ. Άρα, ενδεχομένως και να μην της λείψει.

Βαριέμαι να γράψω άλλο: όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει πού πάει το πράγμα στην Ευρώπη. Ας αναλογιστούν, λοιπόν, όλοι οι “σοβαροί” τι τους απομένει ακόμα να κάνουν, προτού το πουλόβερ ξηλωθεί τελείως…