Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

I see…

 

I see dead politicians...

I see scared politicians…

(μλκ μου έχω τρελή ρέντα, δύο κείμενα σε λιγότερες από 24 ώρες! μετά απ’ αυτό, θα πέσω σε μπλογκοκώμα για κά’να εξάμηνο…)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση/πετυχεσιές στις εκλογοπροβλέψεις, αποφασίζω να εκτεθώ για άλλη μια φορά, και να καταθέσω τις προβλέψεις μου για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (τι; θέτε προβλέψεις και για τις αυτοδιοικητικές; δεεεεε νομίζω) και μάλιστα, για να αποδείξω την πλήρη μου άγνοια κινδύνου, θα το κάνω κόμμα-κόμμα. Φύγαμε!

ΝΔ: είναι δεύτεροι και το ξέρουν και γι’ αυτό και ως senior partner της κυβέρνησης προσπαθούν να κλείσουν ένα κάρο μέτωπα/υποχρεώσεις (λαϊκές, αιγιαλός, αποκρατικοποιήσεις κλπ), γιατί παίζει μετά τις 25 Μαΐου να μην μπορούν να περάσουν ούτε προσευχή. Πάντως, για τη ΝΔ τα ζητήματα είναι δύο: συνολικό ποσοστό και απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑς. Δηλαδή, άμα ο Σαμαράς πάρει ποσοστό όχι πολύ κάτω από το 29% του Ιουνίου του 2012, γενικώς Α-ΟΚ, ενώ άμα το ποσοστό είναι πολύ κάτω έχει σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα, αλλά τίθεται και ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ομοίως, αν η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑς είναι γύρω στο 4%, γενικώς δεν υπάρχει θέμα, αν όμως είναι πάνω από 4,5% αρχίζουν τα όργανα. Γενικώς ο Σαμαράς επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να κρατήσει δυνάμεις και να μείνει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτό και τα μπαχτσίσια (κοινωνικό μέρισμα), αλλά και οι θεσμικούρες (αναθεώρηση Συντάγματος).
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 23-25% επί των εγκύρων.

ΣΥΡΙΖΑς: είναι πρώτοι και το ξέρουν, απλώς δεν ξέρουν πόσο πρώτοι. Γενικώς, αν πιάσουν 30+% μπορούν να απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές και να έχουν και δίκιο. Άμα κινηθούν γύρω από το 27% του Ιουνίου του 2012, πα μαλ, αλλά όχι και καλά. Αν πέσουν παρακάτω,… κλαυθμός και οδυρμός. Δεν είναι σίγουροι για τίποτα, υπάρχει πολλή βουβαμάρα στον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι εντός τους επικρατεί μορατόριουμ, εξ ου και η απολύτως “θεσμική” στάση του Λαφαζάνεως και των λοιπών, αλλά και η διακριτική σιωπή των πιο, ας πούμε “κεντρώων” (Σταθάκης, Τσακαλώτος, κλπ), για να αποφευχθούν άλλες μλκίες.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: οριακά κάτω από 30% επί των εγκύρων

ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ: τον πίνουν πατόκορφα και έχουν πάθει ελαφρύ πανικό, εξ ου και οι εξυπνάδες του σ. Βαγγέλη και των λοιπών παιδιών. Τείνουν στην εξαΰλωση και δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου! Νομίζω, ωστόσο, ότι εξαιρόντας το ενδεχόμενο θεϊκού σημαδιού, δεν γλυτώνουν το μαύρο και τότε να δούμε αν ο σ. Βαγγέλης θα υλοποιήσει τις ταρζανιές που λέει αυτό τον καιρό (δεν το πιστεύω, θα πει ότι ξαναματαθυσιάζεται για το καλό του τόπου…). Γενικώς, χάλια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω από το 4% και αν εκλέξουν ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν πάρτυ με όπλα, ζώα, πουτάνες (σερνικές και θηλυκές) και ΠΟΛΛΑ ΝΤΡΑΓΚΣ!!!

ΑΝΕΛ: επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα, αν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι έχουν ως σήμερα φθάσει τουλάχιστον δύο φορές στο όριο της διάσπασης/κατάρρευσης. Οι λαϊκοδεξιοί τους πάνε και θα τους ψηφίσουν αν μπλοκ, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και κάτι ψιλά από τους ψηφοφόρους των χρυσάβγουλων. Πάντως δεν αποκλείεται να τους δούμε ή να απογειώνονται ή να εξαφανίζονται: είναι από πολύ πτητικό υλικό.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 5%

ΧΑ: χωρίς πολλά λόγια, οι ναζί θα πάρουν περίπου ό,τι πήραν και τον Ιούνιο του 2012. Ας το πάρουμε απόφαση, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει κι ένα ποσοστό πλήρως αποκτηνωμένων συνανθρώπων μας.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 7% (μπλιάξ!!!!)

ΔΗΜΑΡ: ζει κι αυτή το δράμα της. Αν οι οπαδοί του ΓΑΠ, προκειμένου να τη σπάσουν πλήρως στο σ. Βαγγέλη, ψηφίσουν συντονισμένα Κοππά, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάει καλούτσικα. Αν υπάρξει μεγάλη διασπορά, ο Φώτης τον ήπιε. Ούτως ή άλλως, πάντως, η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΚΟΧΟΝΕΣ! Έλεος, πια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 4-4,5%, δηλαδή, χαροπάλεμα…

ΚΚΕ: μετά το στραπάτσο του Ιουνίου του 2012 είναι σίγουρο ότι αρκετοί ΚΚέδες επέστρεψαν (μάλλον λόγω τύψεων) στο σπίτι του λαού. Ούτως ή άλλως, η στάση του ΚΚΕ είναι δεδομένη και αναχωρητική (η επανάσταση θα γίνει όταν είναι έτοιμες οι συνθήκες. Αφού οι συνθήκες δεν είναι έτοιμες, επανάσταση γιοκ), οπότε ό,τι κι αν κάνει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τέλος πάντων, τους βλέπω να προσεγγίζουν -αλλά όχι να φθάνουν- το σκορ του Μαΐου του 2012.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: εκεί γύρω στο 7,-7,5%

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: το μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ουδείς ξέρει τι μπορεί να πετύχει το κόμμα του ανθρώπου που έκανε μόδα το λαϊφστάιλ με πολιτικά. Ως σχηματισμός είναι ένας αχταρμάς από κεντροαριστερούς, δεξιούς, εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους, ωστόσο, ακόμα και σήμερα, το λαϊφστάιλ πουλάει. Πάντως, τα σκορ που τους έδιναν αρχικά, ούτε στο όνειρό τους, αν και μάλλον θα εκμεταλλευτούν τη χαλαρότης της ευρωψήφου και θα τσιμπίσουν ό,τι μπορούν από παντού.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 7-8% τοπς

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: κρίμα που ξοδεύονται, διότι δεν τους βλέπω να κάνουν κάτι καλό. Το ίδιο πιστεύω και για το Σχέδιο Β του Αλαβάνου, ίσως και πιο χάλια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: από 1% ως το πολύ 1,5% ο καθένας τους. Σόρι

ΓΕΦΥΡΕΣ: είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι νεοφιλελέδες δεν έχουν καταλάβει ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙ! Δεν βαριέσαι, θα ακούσουμε πάλι κά’να μαργαριτάρι από το σ. Τζήμερο, νά’χουμε να γελάμε.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 1-1,5%

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: πάτε στο μπλογκ του Πάνου Ζέρβα και αν καταλάβετε τι έχει παίξει με αυτούς, ενημερώστε κι εμένα…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: …κάνουμε και πλακίτσες, ε;

Τα υπόλοιπα στα διάφορα ψιλά, για να υπάρχει τζόγος και στη β’ κατανομή.

Smart aleck kill*

jeeeeebus, man!Το ότι η πολιτική είναι ένας εξαιρετικά λεπτός συνδυασμός χαϊδέματος και βίας, νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούνται έστω και επιδερμικά με το θέμα το γνωρίζουν. Όπως επίσης γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολιτική προϋποθέτει -σχεδόν προαπαιτεί- διλήμματα και “εκβιασμούς” προς το εκλογικό σώμα, προκειμένου αυτό να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό. Όλα αυτά είναι “Politics 101” και όποιος δεν τα γνωρίζει, μάλλον δεν το κατέχει καθόλου μα καθόλου το αντικείμενο.

Το να μιλάμε για “εκβιασμό” στην πολιτική είναι σα να λέμε ότι οι καρχαρίες τρέφονται με σάρκες: είναι αυτονόητο και μερικές φορές είναι σχεδόν επιβραβεύσιμο. Ας θυμηθούμε το “σκληρό ροκ” του Λαλιώτη. Στην ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν (αρκετά σκληρό και ευθύ) εκβιασμό του εκλογικού σώματος, να στηρίξει σε μια δεδομένη στιγμή το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που θεώρησαν ως ιδιοφυή την τακτική του Λαλιώτη, καθώς πόλωσε τα πράγματα όσο χρειαζόταν για να κερδίσει τις εκλογές το κόμμα του.

Ωστόσο -και αυτό είναι σχεδόν elementary, dear Watson- το θέμα με τα διλήμματα και τους εκβιασμούς προς το εκλογικό σώμα είναι ότι θα πρέπει να τα κάνεις με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Πρέπει να φαίνεσαι ότι είσαι αφεντικό, ότι ελέγχεις πλήρως την κατάσταση και ότι αυτό που κάνεις δεν είναι πολωτική κίνηση, αλλά απλώς κάνεις ταληράκια την κατάσταση και την εξηγείς στους ψηφοφόρους. Απλά. Κατανοητά. Χωρίς φτιασίδια. Στην ουσία, πρέπει να κάνεις εκβιασμό, αλλά να μη φαίνεται ως τέτοιος, αλλά ως μια απλή ξήγα.

Κι εδώ ακριβώς είναι που την πάτησε ο σ. Βαγγέλης. Διότι έκανε εκβιασμό χωρίς τα απαραίτητα φτιασίδια. Στην ουσία, μάλιστα, δεν έκανε εκβιασμό, αλλά κλάψα. Μίλησε για “δικαιώματα” του ΠΑΣΟΚ, για “δίκαιο και σωστό”, για “τσόντα και ουρά” που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Έκανε σαν παρατημένη γκόμενα που απειλεί ότι “αν φύγεις θα φαρμακωθώώώώώώ!”, ενώ ξέρει ότι ο γκόμενος είναι ήδη στην εξώπορτα, μήπως την τελευταία στιγμή αλλάξει γνώμη και γυρίσει πίσω, είτε απο οίκτο είτε από φιλανθρωπία.

Φυσικά, και ο ίδιος, αλλά και οι διάφοροι συνεργάτες του που επαναλαμβάνουν τα ίδια με άλλα λόγια, γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική δεν παίζεται έτσι. Η ψήφος ποτέ δεν είναι φιλανθρωπική και οι εκλογείς ποτέ δεν επιβραβεύουν την αδυναμία. Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι άνευ περιεχομένου. Τόσο λόγω δεσμεύσεων, όσο και λόγω της βουλιμίας του για εξουσία, ο σ. Βαγγέλης δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ό,τι κι αν λέει.

Οπότε το ερώτημα είναι, γιατί έτσι και γιατί τώρα. Νομίζω ότι η απάντηση βρίσκεται στον ίδιο τον σ. Βαγγέλη, έναν άνθρωπο ο οποίος έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και τις ικανότητές του που πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί, με μια τέτοια κίνηση, να προβληματίσει το Σαμαρά ή τους ψηφοφόρους. Αντίληψη που είναι πέρα για πέρα λάθος και που αποδεικνύεται εύκολα, αρκεί να δει κανείς πώς κινείται ο Σαμαράς, αλλά και τις γενικότερες τάσεις των πολιτών, όπως τις αποτυπώνουν οι -κατά βάση αναξιόπιστες- δημοσκοπήσεις.

Στην ουσία, ο σ. Βαγγέλης κατάφερε για άλλη μια φορά να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Με την κίνησή του αυτή αδυνάτισε ακόμα περισσότερο τη θέση του, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα μάτια των πολιτών. Φανέρωσε αδυναμία και έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Άφησε το υπερφίαλο κομμάτι του να κυριαρχήσει της βασικής λογικής, που θα τον προέτρεπε να κάνει την κουνέλα και να περιμένει να περάσει ο κάβος και ύστερα να δει τι θα κάνει. Άλλωστε, με δικές του επιλογές έφθασε στον κάβο.

Προσωπικά πιστεύω ότι μετά από αυτές τις κινήσεις, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα πάει σούμπιτο στο Σαμαρά, ώστε να ενισχύσει το -ούτως ή άλλως μεγαλύτερο- καθαρά δεξιό κομμάτι της συγκυβέρνησης και να στείλει το μήνυμα ότι η κυβερνητική σταθερότητα εξαρτάται κυρίως από τη ΝΔ. Κι ένα άλλο κόμμάτι θα φύγει για άλλες πολιτείες (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, αποχή), καθώς θεωρεί την εικόνα που εκπέμπει σήμερα το ΠΑΣΟΚ-Ελιά αποκρουστική και -το ξαναλέω- αδύναμη και ηττοπαθή.

Ο εξυπνάκιας σ. Βαγγέλης μάλλον την πάτησε χοντρά στην προκειμένη περίπτωση και μάλλον οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία του ατραπό. Το τι θα κάνουν τα στελέχη μετά τις ευρωεκλογές λίγη σημασία έχει. Το κόμμα οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και ο Βενιζέλος προς την πολιτική λήθη. Που είναι χειρότερη -τουλάχιστον για το σ. Βαγγέλη- από τη μοίρα του smart aleck του θείου Ρέιμοντ.

(*: τίτλος κλεμμένος από διήγημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ)

Τριπλίτσες, χωρίς γκολ…

triplitsaΑφού διάβασα με τη δέουσα προσοχή το ευθυμογράφημα υπό τον γενικό τίτλο “Προγραμματική Κυβερνητική Συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ” και γέλασα με το περιεχόμενό του, επιστρέφω στα καθ’ημάς για να επανέλθω στα όσα λέω εδώ και καιρό, σχετικά με την ταχεία προσφυγή της “κυβέρνησης” σε εκλογές, αισθανόμενος ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας με επιβεβαιώνει απόλυτα.

Τι εννοώ; Μα φυσικά ότι η ίδια η ύπαρξή του αποτελεί σχεδόν παραδοχή των δύο κομμάτων που ασκούν τη διακυβέρνηση της χώρας ότι οι εκλογές πλησιάζουν με βήμα ταχύ. Απλώς, κανένα από τα δύο δεν θέλει να το παραδεχθεί δημόσια. Σκεφθείτε: το κείμενο αυτό υποτίθεται ότι τελεί υπό επεξεργασία από τότε που η ΔΗΜΑΡ μάζεψε τα τσουμπλέκια της και αποχώρησε από την κυβέρνηση. Από τότε, εκτός από ορισμένους γραφικούς, είδατε κανέναν να αναφέρεται σε αυτό; Ακούσατε τίποτα περί συζητήσεων και επεξεργασίας του; Αισθανήκατε ποτέ ότι αποτελεί sine qva non για τη συνέχιση της συνεργασίας ΝΔΣΟΚ; Ούτε κι εγώ. Οπότε, γιατί τώρα; Και, γιατί έτσι;

Διότι τώρα ο Μπένις συνειδητοποίησε ότι όντως ο Σαμ σκέφτεται σοβαρα να πάει σε πρόωρες εκλογές, για λόγους που ανέλυσα στο προηγούμενο ποστάκι. Οπότε, σου λέει ο Μπένις, ο οποίος ακούει εκλογές και βγάζει σταυρό και παλούκι καθώς ξέρει ότι το ΠΑΣΟΚ θα εξαϋλωθεί και μετά οι ΠΑΣΟΚοι θα τον φάνε ζωντανό, κάτσε να κάνω κάτι να δεσμεύσω το Σαμ, μπας και τη γλυτώσω προς ώρας. Εξ ου και η πρεμούρα και οι φανφάρες για την προγραμματική συμφωνία, η οποία, μάλιστα, υπογραμμίζει το στόχο της συγκυβέρνησης για εξάντληση της τετραετίας (ROFL, LOL κλπ). Στην ουσία, η συμφωνία αποτελεί μια τριπλίτσα του Μπένι, όχι με στόχο να βάλει γκολ (δεν γίνεται, άλλωστε, κάτι τέτοιο), αλλά απλώς για να καθυστερήσει λίγο ακόμα το παιχνίδι.

Στην ουσία, ο Μπένις κάνει μια “καραγκουνιά” και στριφογυρίζει με τη μπάλα μακρυά από την περιοχή, ελπίζοντας να παγώσει το παιχνίδι αρκετά, ώστε να κερδίσει χρόνο. Για ποιο λόγο, δεν ξέρω, δεν είμαι ειδήμονας στην πολιτική παθολογία. Άλλωστε, ο κ. Αντιπρόεδρος έχει στο παλμαρέ του αρκετές τέτοιες ανεξήγητες και άστοχες κινήσεις: από τη μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ το 2007, ως το… άκρως επιτυχημένο PSI και από τις μαγκιές του Ιουνίου του 2011 ως την προσπάθειά του να παγιδεύσει τη ΔΗΜΑΡ στο κόλπο γκρόσο της “κεντροαριστεράς”, ο κ. Βενιζέλος έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει τα μεγαλύτερα δυνατά λάθη για τους λιγότερο λογικούς σκοπούς.

Μια από τα ίδια και τώρα: νομίζει ότι δεσμεύει το Σαμ με τη συμφωνία των 43 σημείων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να εξευτελίζει για άλλη μια φορά κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπιστίας. Το κείμενο δεν είναι δεσμευτικό για κανέναν από τους υπογράφοντες (ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικαλεστούν τη συγκυρία για να το ανατρέψουν) και στην ουσία αυτό που επιτυγχάνει είναι να υποχρεώσει το Στούρνο να ψάχνει τρόπους να κάνει το κρέας ψάρι και να μας πείσει ότι τα νέα μέτρα που θα έρθουν δεν είναι ούτε νέα ούτε μέτρα. Φυσικά, δεν πρόκειται να το πετύχει (ακόμα και οι ηλίθιοι θα καταλάβουν την μπλόφα) και με τις τριπλίτσες του το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ζμπρώξει και τους τελευταίους εχένοες πολίτες μακριά από το ΝΔΣΟΚ, οδηγώντας και τα δύο κόμματα στην πολιτική λήθη.

Ο Μπένι για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι πέραν από την πολυλογία του δεν έχει τίποτα καλό να προσφέρει στην πολιτική ζωή του τόπου. Ελπίζω -και πιστεύω- ότι ο Σαμ, μαζί με τον εαυτό του, θα μας κάνει τη χάρη και θα μας απαλλάξει πολύ σύντομα από την παρουσία του κ. Αντιπροέδρου.

Τακτικισμοί

eklogesYou shouldn’t believe the things you read in papers
They can’t come true

The Dream Syndicate “Halloween”

Πολύς χαμός γίνεται με το ζήτημα του Σκαραμαγκά και τη στάση του Αβραμό και τα νεύρα του Μπένι. Και διαβάζω, που λες, αναγνώστη μου, εδώ κι εκεί ότι ο Σαμαράς παίζει το ρόλο του ΟΗΕ και προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και ότι δεν ήξερε ότι ο Αβραμό θα πει όσα είπε και ότι θα αντιδράσει έτσι ο Μπένι και ότι υπάρχει κόντρα μεταξύ των δύο υπουργών και τα συναφή.

ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ!!!!

Εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, ο Σαμαράς κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να προκαλέσει εκλογές. Μάλιστα, παρά τρίχα να το πετύχει με την ΕΡΤ, αλλά ο Μπένι του κατσικώθηκε μια χαρά και δεν λέει να το κουνήσει και μόνο ο Φωτάρας την έκανε από την κυβέρνηση και τώρα προσπαθεί να συμμαζέψει το μαγαζί του και να δει πώς θα διαχειριστεί τη συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑς που, ας μην κοροϊδευόμαστε, όπου νά’ναι έρχεται κι άντε να συγκρατήσεις τον Ψαριανό και όλα τ’ άλλα τα παλιόπαιδα τα’ ατίθασα που έχουν μαζευτεί στο κόμμα. Αλλά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Τι έλεγα; Α, ναι, για το Σαμαρά που θέλει να κάνει εκλογές. Που λες, αναγνώστη μου, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα μες στο μυαλό μου. Όταν ακόμα και τα συστημικά ΜΜΕ δείχνουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να απέχουν μια ανάσα στις δημοσκοπήσεις, τότε καταλαβαίνεις ότι πάμε για end game, που λεν και στο χωριό του Αλογοσκούφη. Ο Σαμ, λοιπόν, θέλει να κάνει εκλογές για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ο προφανής: δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να διαχειριστεί τις νέες πιέσεις που ασκούν οι δανειστές για μέτρα και περικοπές και μνημόνιο νο. 14.897. Εντάξει, μπορεί να ξέχασε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για αναδιαπραγματεύσεις και τσαμπουκάδες με την τρόικα κι άλλα τέτοια ηρωικά, ωστόσο αντιλαμβάνεται ότι νέα μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν από τη Βουλή ούτε για πλάκα (όταν λέω νέα μέτρα, εννοώ και μέτρα που περιλαμβάνονται στο αναθεωρημένο μνημόνιο, αλλά δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστά).

Ωστόσο, ο δεύτερος λόγος νομίζω ότι βαραίνει περισσότερο στο μυαλό του Σαμαρά και αυτός είναι η πολιτική του επιβίωση μετά από εκλογική ήττα της ΝΔ. Ο Σαμαράς βλέπει το ΠΑΣΟΚ να εξαϋλώνεται, τη Χ.Α. να κρατά δυνάμεις (νομίζω ότι οι εκλογικές προβολές θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες), τους ΑνεξΕλ να αντέχουν, παρά τις αφόρητες πιέσεις που τους ασκούνται, ομοίως και τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑς να ενισχύεται διαρκώς –αργά, αλλά συνεχώς. Συν τω χρόνω, ο Σαμαράς αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ θα υπόκειται διαρκώς σε φθορά, γεγονός που θα δημιουργεί τρομακτικές εσωκομματικές αντιδράσεις. Θυμήσου, μιλάμε για τη ΝΔ, ένα κόμμα όπου ο πλέον άγνωστος βουλευτής του θεωρεί την επανεκλογή του δεδομένη, σχεδόν εθιμικώ δικαίω και όπου οι βαρονίες και τα δουκάτα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Φαντάσου, λοιπόν, τι έχει να γίνει αν η ΝΔ έρθει δεύτερο κόμμα με κάνα 20-22%: με ποσοστό σχεδόν 30% εξέλεξε 129 βουλευτές μαζί με την πίτσα-δώρο των 50. Χωρίς πρωτιά και με απώλειες, πόσοι θα εκλεγούν και τι θα έχει απομείνει από αυτούς; Νομίζω ότι δεν τίθεται καν ζήτημα ότι θα υπάρξει αμέσως αίτημα για αλλαγή ηγεσίας, ενώ αν η ήττα είναι μεγάλη, τότε ο Σαμαράς, όχι μόνο δεν θα έχει λόγο αλλά δεν θα λάβει καν τον τιμητικό (…λέμε τώρα) ρόλο του «εγγυητή της ενότητας της παράταξης», όπως συνέβη με τον Πρόεδρα Γαρδούμπα. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Σαμαράς θέλει εκλογές όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ώστε να μπορεί ακόμα να επηρεάσει –έστω και στοιχειωδώς- τις εξελίξεις εντός ΝΔ και να διασφαλίσει εαυτόν και συνεργάτες του από το «φάγωμα» που θα επακολουθήσει. Αν, μάλιστα, η ήττα είναι σχετικά μικρή, τότε ενδεχομένως να μπορεί να συνεχίσει να είναι πρόεδρος.

Παράλληλα, κι αυτό είναι σημαντικό, ο Σαμαράς θέλει άμεσα να απαλλαγεί από το ΠΑΣΟΚ. Κακά τα ψέματα, αναγνώστη μου: για τον μέσο δεξιό το ΠΑΣΟΚ αποτελεί ανάθεμα και η ιδέα και μόνο ότι η ΝΔ αναγκάζεται να συγκυβερνά με τον Μπένι και τους υπόλοιπους του προκαλεί αναφυλαξία και τον ζμπρώχνει προς άλλα μετερίζα (ψάξε ποσοστά Χ.Α. και ΑνεξΕλ και θα με πιστέψεις). Η συγκυβέρνηση επιτείνει τη φθορά και αυξάνει τις πιθανότητες για μεγάλη ήττα. Γι’ αυτό και θεωρώ δεδομένο ότι ο Σαμαράς ήξερε πολύ καλά τι θα πει ο Αβραμό για το Σκαραμαγκά και τα υποβρύχια και προέβλεπε ποια θα ήταν η αντίδραση του Μπένι. Η όλη τακτική του κινείται στη λογική της πρόκλησης αδυναμίας ύπαρξης της συγκυβέρνησης και, απλώς, αυτός θέλει να αποφύγει όσο μπορεί την ευθύνη της διάλυσής της.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι θα αρχίσει να ζμπρώχνει τον Μπένι προς την έξοδο. Απέτυχε με την ΕΡΤ, όμως έχει ακόμα πολλά χαρτιά στα χέρια του και ο Μπένι παραείναι διάτρητος για να αντέξει και πολύ. Βέβαια, εκλογές σημαίνουν το τέλος του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, αυτό λίγο απασχολεί το Σαμαρά, ο οποίος επιδιώκει να διασφαλίσει τη δική του επιβίωση μετά από αυτές. Οπότε, αναγνώστη μου, ξεσκόνισε το εκλογικό σου βιβλιάριο (που λέει ο λόγος…) και περίμενε: ζούμε σε ενδιαφέρουσες εποχές.

Ε;…

my,my,my...Έλεγα να μην ασχοληθώ καθόλου, αλλά επειδή βλέπω ότι επιχειρείται να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση (τροφοδοτούμενη και από διάφορες μάλλον άστοχες αντιδράσεις για το όλο ζήτημα), λέω να προσθέσω τα δυο σέντσια μου, μπας και ξεφύγουμε από τη μίρλα και περάσουμε στην ουσία του πράγματος.

Κατ’ αρχάς, η αριστερά δεν έχει κανένα, μα κανένα λόγο να είναι αμήχανη έναντι της σύλληψης του αρχηγού και κορυφαίων μελών της Χ.Α., με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης: εξ αρχής η αριστερά αυτό ακριβώς ζητούσε (σε αντίθεση με τις παπαρολογίες του Βαγγέλη περί κήρυξης της Χ.Α. εκτός νόμου) και είναι προφανές ότι μπορεί να λέει ότι συνεισέφερε και αυτή στο να γίνει αυτή η κίνηση. Όταν υιοθετείς το δόγμα “θα τους ταράξω στη νομιμότητα”, προφανώς και δεν έχεις κανένα λόγο να σε προβληματίζει όταν αυτή εφαρμόζεται κατά των νεοναζί τραμπούκων.

Σε δεύτερο επίπεδο, η αριστερά οφείλει στην παρούσα φάση να συνδράμει την πολιτεία, ώστε να “δέσει” όσο καλύτερα γίνεται το κατηγορητήριο κατά της Χ.Α.: νομικούς διαθέτει, ας τους βάλει να ελέγξουν -όσο αυτό είναι εφικτό…- τη δικογραφία και να διαπιστώσουν αν και πού υπάρχουν κίνδυνοι κατάπτωσης του κατηγορητηρίου. Επίσης, ας προσκομίσει στοιχεία και μάρτυρες, οι οποίοι θα ενισχύουν και θα εμπλουτίζουν τη δικογραφία. Στόχος της αριστεράς δεν είναι άλλος από τον πλήρη νομικό εκμηδενισμό της Χ.Α. Παράλληλα, ας φροντίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τη διαδικασία, ώστε να προλάβει πιθανές παρατυπίες, που θα αδυνατίσουν την υπόθεση.

Παράλληλα, η αριστερά οφείλει να πιέσει ασφυκτικά την κυβέρνηση, ώστε να υπάρξει αποφασιστοποίηση κρίσιμων θεσμών του κράτους, όπως η αστυνομία και ο στρατός. Προσοχή, δεν εννοώ να ζητήσει κυνήγι μαγισσών, αλλά να υπενθυμίσει, π.χ., ότι ο Μούιζνικεκς έχει μιλήσει για σχέσεις αστυνομίας-χρυσάβγουλων και να απαιτήσει άμεσα κάθαρση. Επίσης, δεδομένου ότι στελέχη της κυβέρνησης ή της ΝΔ έχουν εκφραστεί υπέρ της Χ.Α. ή υπέρ κυβερνητικής συνεργασίας με τη Χ.Α., η αριστερά οφείλει να απαιτήσει από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να τοποθετηθούν επί του ερωτήματος, τι γίνεται με τα στελέχη αυτά.

Από κει και πέρα, η αριστερά οφείλει με τρόπο ξεκάθαρο να καταγγείλει κάθε απόπειρα επαναφοράς της θεωρίας των δύο άκρων από οιονδήποτε και -γιατί όχι;…- να κινηθεί και νομικά εναντίον όσων τη διακινούν. Φθάνει πια με τις μαλακίες, ώρα για αντίδραση. Ομοίως, πρέπει να απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα από τα φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος, αλλά και να αγνοήσει/απομονώσει όσους εντός της τα διακινούν. Στο πλαίσιο αυτό, συμφωνώ 10.000% με αυτό το ποστάκι, που τα λέει όλα σε λίγες γραμμές.

Το ζήτημα της εξαΰλωσης της Χ.Α. από το πολιτικό σκηνικό της χώρας νομίζω ότι τώρα αρχίζει. Η αριστερά, αντί να κλαίγεται και να μουρμουράει, καλύτερο είναι να απαιτήσει το ξεκαθάρισμα να είναι πλήρες και ουσιαστικό. Στο κάτω-κάτω, όταν διεκδικείς τη διακυβέρνηση του τόπου, δεν μπορείς παρά με τις πράξεις σου να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για αυτή.

Ζε τραμπλ βιτ ζε τζέρμανς…

aggelaΑν υπάρχει ένα (επιπλέον) κακό από τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών στη Γερμανία, αυτό είναι ότι το κόμμα της Μέρκελ (CDU/CSU για τη Βαυαρία) δεν κατόρθωσε να πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Έτσι, για άλλη μια φορά κάποιο κόμμα της “κεντροαριστεράς” της Γερμανίας θα υποχρεωθεί να γίνει η biotch της Mutti, στο πλαίσιο του να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη και η Ευρώπη ακέφαλη και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά. Όπως έγραφα και παλιότερα, νέος μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο θα σημάνει ξεκάθαρα το τέλος για τους -ούτως ή άλλως συρρικνούμενους- SPDέδες, οι οποίοι πλέον θα αντιμετωπίζονται από τους ψηφοφόρους απλώς ως εν δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του κυρίαρχου CDU, λίγο λίγότερο γραφικοί από τους υπό διάλυση FDPέδες. Όσον αφορά, δε, στο ενδεχόμενο συνεργασίας της Μέρκελ με τους Πράσινους, σενάριο που εν πολλοίς δεν έχει απορριφθεί, το βρίσκω σχεδόν απίθανο: οι Πράσινοι έχουν αποδείξει ότι, παρά τις αδυναμίες τους, δεν πάσχουν από το αυτοκτονικό σύνδρομο της ηγεσίας του SPD…

Χοντρικά, αυτό που βλέπω είναι ένας νέος “μεγάλος” (τα εισαγωγικά αναφέρονται στο θλιβερό, πλέον, μέγεθος του SPD) κυβερνητικός συνασπισμός CDU/CSU και SPD, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες θα έχουν εξαιρετικά μικρό input στην κυβέρνηση και όπου η Αγγέλα θα κάνει σχεδόν ό,τι θέλει, έχοντας, μάλιστα, το SPD ως άλλοθι. Εν ολίγοις, η Γερμανία θα κλειστεί κι άλλο στο καβούκι της (ασχολούμενη με εσωτερικά της ζητήματα, όπως η θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού κλπ), θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ρητορική για “περισσότερη Ευρώπη”, αλλά θα εννοεί περισσότερο γερμανική Ευρώπη, θα συνεχίσει το οικονομικό και κοινωνικό dumping που έχει επιβάλλει στο Νότο της Ευρωζώνης και θα συνεχίσει να μιλά για “μεταρρυθμίσεις” (εννοώντας απορρυθμίσεις) και να ασκεί πιέσεις στην κατεύθυνση αυτή. Η Μέρκελ επέλεξε την τακτική της διάλυσης του FDP, ακριβώς για να χρησιμοποιήσει ως άλλοθι για τη συνέχιση της πολιτικής της την πιθανή συμμαχία της με τους Σοσιαλδημοκράτες, τους οποίους -και σωστά- θεωρεί ως του χεριού της και απολύτως ταυτισμένους με τις θέσεις και πολιτικές της (μα, ειλικρινά, τα διαβάζουν ορισμένοι αυτά που γράφουν για την ηγεσία του SPD;;;;;).

Όσον αφορά στα καθ’ημάς, προσωπικά θεωρώ ότι, όχι μόνο δεν θα υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στάσης, αλλά η νέα γερμανική κυβέρνηση θα είναι ακόμα πιο σκληρή στις απαιτήσεις της προς την ελληνική κυβέρνηση και ακόμα πιο αρνητική έναντι οιουδήποτε μέτρου θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση στοιχειωδώς υποφερτή για τους κατοίκους της χώρας. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων: νέο μνημόνιο για οιοδήποτε χρηματοδοτικό κενό, με μέτρα που θα προβλέπουν νέο πετσόκομμα σε μισθούς, συντάξεις, παροχές και δικαιώματα, καμία ενεργή μείωση του δημοσίου χρέους, καμία συζήτηση για ευρωομόλογα, σαμποτάζ στην ευρω-τραπεζική ένωση και όλα όσα η πολιτική ελίτ της Γερμανίας έχει αποκαλύψει σταδιακά τους τελευταίους μήνες. Όσοι έχουν ακόμα το θράσσος να μιλούν για ενδεχόμενες ελαφρύνσεις για την Ελλάδα, σύντομα θα φαν μια τεράστια χλαπάτσα… αν δεν την έφαγαν ήδη. Οπότε, καλό θα ήταν να αρχίσουμε από χθες να μελετάμε τις εναλλακτικές μας, όσες μας έχουν απομείνει…

Τέλος στις εμπρηστικές μπαρούφες

Τώρα που ΟΟΟΟΟΟΟΛΟΙ σοκαρισμένοι ανακαλύπτουν ότι τα χρυσάβγουλα δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια νεοναζιστική συμμορία μπράβων, πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα του μεγάλου κεφαλαίου (δείτε εδώ στα σχόλια, μπας και αρχίσετε να καταλαβαίνετε, όσοι ακόμα έχετε αμφιβολίες…), νομίζω ότι ήλθε η ώρα να λογαριαστούμε οριστικά και αμετάκλητα με την αθλιότητα της «θεωρίας των δύο άκρων», που ακόμα και την ώρα που δολοφονούνται άνθρωποι από υπάνθρωπα ναζιστοειδή, «σύμβουλος» του Σαμαρά επαναφέρει με έντονο και επίμονο τρόπο. Το γιατί την επαναφέρει είναι ευκολάκι: η ΝΔ έχει σε ηγετικό επίπεδο μετατραπεί σε ακροδεξιό κόμμα και είναι απολύτως φυσικό να αναζητεί/επιδιώκει συμμαχίες με τους συγγενείς της χώρους, δηλαδή τα χρυσάβγουλα. Ωστόσο, δυστυχώς, ο «σύμβουλος» βρήκε εύφορο έδαφος για να αναπτύξει τη θεωρία του. Και, δυστυχώς, το έδαφος αυτό το είχαν οργώσει (και) δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας.

Θέλω να πάμε λίγο πίσω, στο Δεκέμβρη του 2008: τότε που ολόκληρη η χώρα συγκλονίζεται από μια άλλη δολοφονία, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα. Θυμάστε τι γινότανε τότε, επί μέρες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Τότε, λοιπόν, ήταν που ο «γάτος» Γ. Καρατζαφέρης αποφασίζει να δώσει στον παραζαλισμένο Πρόεδρα Γαρδούμπα το απαραίτητο χεράκι βοηθείας, εισάγοντας ανοιχτά στην πολιτική συζήτηση της χώρας το ενδεχόμενο ένα κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑς) να αποτελεί φωλιά των κουκουλοφόρων που σπάνε, καίνε, καταστρέφουν και οδηγούν τη χώρα στην αναρχία.

(Παρεπιφτού, πρέπει να θυμίσω ότι λίγο καιρό πριν το ΚΚΕ έχει πέσει κι αυτό σε μια αντίστοιχη παγίδα, καθώς, λόγω μαλακισμένων άστοχων δηλώσεων κάποιων στελεχών του, έχει δώσει την ευκαιρία στα ΜΜΕ να το παρουσιάζουν ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως αντισυνταγματικό κόμμα! Ποιο, το ΚΚΕ!!!!!)

Μέσα, λοιπόν, στο γενικό χαμό, ο Καρατζαφέρτατος κάνει το colpo grosso, παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑς ως κόμμα των μπαχαλάκηδων και των φρικιών. Την ίδια σχεδόν συλλογιστική υιοθετεί και το ΚΚΕ, διά στόματος Αλέκας, η οποία καλεί τον ΣΥΡΙΖΑς να μην χαϊδεύει τους κουκουλοφόρους, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τακτική «ναι, μεν, αλλά…» και τραλαλά, χωρίς, πάντως, να απορρίπτει σαφώς την όλη συλλογιστική. Από την άλλη μεριά, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑς –ο οποίος εκείνο τον καιρό πετάει δημοσκοπικά, χτυπώντας κάτι ξεγυρισμένα 18άρια και 20άρια- επιχειρούν να υπερασπιστούν τη θέση τους για το δίκαιο της εξέγερσης των πιτσιρικάδων, ωστόσο αδυνατούν να αποκρούσουν την απαίτηση της Όλγας, της Σίας, του Γιάννη και όλων των υπολοίπων διαμορφωτών γνώμης να «αποκηρύξουν» μετά βδελυγμίας τους κουκουλοφόρους, τους μπάχαλους και όλους τους εχθρούς του έθνους.

Κάτσε, ρε Κλύστυ, θα μου πεις, άμα δεν είχαν καμία σχέση με τους μπάχαλους, γιατί δεν τους αποκήρυσσαν, νά’χουν και το κεφάλι τους ήσυχο; Για δύο απλούς λόγους: πρώτον, διότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται από ένα κόμμα –και, δει, αριστερό- να κάνει δήλωση μετανοίας. Αυτά είναι αθλιότητες που όλοι πιστέψαμε ότι τελείωσαν το 1974. Και, δεύτερον, διότι στόχος του πολιτικού συστήματος δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑς να πάρει αποστάσεις από τους μπάχαλους (άλλωστε, ποτέ δεν είχε ουσιαστικές σχέσεις με τους χώρους αυτούς), αλλά να καταδικάσει ΣΥΝΟΛΙΚΑ την εξέγερση της πιτσιρικαρίας, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑς είχε «διαβάσει» πολύ σωστά και στήριζε πολιτικά. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς άρχιζε τα μα και μου, ουσιαστικά θα προέδιδε κάτι που θέσει και φύσει στηρίζει: όχι τα μπάχαλα και τις φωτιές, αλλά τη διεκδίκηση του δικαίου. Και, φυσικά, μετά θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, αφού θα ξενέρωνε τους πάντες, εμφανιζόμενος ως spineless cunt, που λεν και στο χωριό μου.

Τέλος πάντως, τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι: σιγά-σιγά το πράμα ξεφούσκωσε, οι νοικοκυραίοι έχαψαν πλήρως την εξίσωση ΣΥΡΙΖΑς=ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΜΕ ΜΟΛΟΤΟΦ, τα δημοσκοπικά ποσοστά του πήραν την κατιούσα, τον έπιασαν και τα δικά του και, όπως λέμε, τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Ή, μήπως, όχι;

Προφανώς και όχι: από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑς κυρίως, αλλά και συνολικά η αριστερά άρχισαν να αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα ως σχήματα που –γενικά- κινούνται στα όρια ή και εκτός συνταγματικής νομιμότητας. Κάθε λίγο και λιγάκι ο Πάγκαλος φρόντιζε να επαναφέρει στο προσκήνιο αυτή τη θέση (δες εδώ και εδώ για να πάρεις μια ιδέα), ενώ μέσα από το «τσουβάλιασμα» της πάνω και της κάτω πλατείας στη διάρκεια των «αγανακτισμένων» αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑς και η αριστερά, από τη μία μεριά επιχειρούν να ανατρέψουν τη δημοκρατική νομιμότητα και από την άλλη έριξαν νερό στο μύλο των χρυσάβγουλων. Μια βόλτα σε ΠΑΣΟΚο/παπανδρεϊκά βλόγια είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς την άνεση με την οποία ορισμένοι μιλούν για «αριστεροφασίστες» και άλλα τέτοια ορέα.

Φυσικά, και η αριστερά έχει τις ευθύνες της: η ελαφρώς ασαφής θέση/στάση της για το μεταναστευτικό, ορισμένες λεκτικές υπερβολές στελεχών της, μια γενικότερη αμηχανία μπροστά στις στρεβλώσεις του Δημοσίου και στις παράνοιες των συνδικαλιστών, το γεγονός ότι επετράπη στα χρυσάβγουλα να κάνουν σόου στην απεργία των χαλυβουργών, όλα αυτά δημιουργούσαν ρωγμές που το σύστημα χρησιμοποιούσε, προκειμένου να παρουσιάσει την αριστερά ως ανεύθυνη και εν δυνάμει επικίνδυνη στους παραζαλισμένους πολίτες. Ωστόσο, από τις λεκτικές υπερβολές του Λαφαζάνη ή του Διαμαντόπουλου ως τη δολοφονική βία των χρυσάβγουλων υπάρχει τεράστια απόσταση, την οποία καμία «θεωρία των άκρων» δεν μπορεί να γεφυρώσει.

Οπότε; Οπότε, λέω ότι ήλθε η ώρα η αριστερά να ξυπνήσει και να αντιδράσει, συνολικά και ουσιαστικά. Σε κάθε συμψηφισμό που επιχειρείται (όπως, π.χ. αυτή εδώ η αθλιότητα, αν και πρέπει να υπογραμμίσω το κράξιμο που τρώει στα σχόλια, ως θετικό…), να υπάρχει απάντηση, άμεση, ξεκάθαρη και επιθετική. Τέλος στα σεις και τα σας: με τους ακροδεξιούς, που ονειρεύονται μια Ελλάδα μεταξικού τύπου, δεν συζητάς και δεν συνδιαλέγεσαι. Τους εκθέτεις παντού, αποκαλύπτεις το παρελθόν τους, υπενθυμίζεις τα έργα και τις ημέρες τους, τους απομονώνεις και τους κυνηγάς με κάθε νόμιμο μέσο. Και ξεκαθαρίζεις από την αρχή ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι δεν θα επιτρέψεις σε μια δράκα ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να κρατηθούν στην εξουσία να μετατρέψουν τη χώρα σε εμφυλιοπολεμικό πεδίο. Και, ταυτόχρονα, υποχρεώνεις την κυβέρνηση να διαφυλάξει τη νομιμότητα: για παράδειγμα, στις δικογραφίες του Δένδια, προσθέτεις και όποια άλλη έχεις που αποδεικνύει ότι οι Αρχές επιχείρησαν να συγκαλύψουν τη δράση των νεοναζί ουγκ και απαιτείς να εξεταστούν κι αυτές. Για παράδειγμα, απαιτείς εδώ και τώρα κάθαρση της αστυνομίας από χρυσάβγουλους μπάτσους και καλείς το Δένδια να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ο φόνος του Killah P μπορεί και πρέπει να γίνει η θρυαλλίδα για να τελειώσουν οριστικά, όχι μόνο τα χρυσαύγουλα, αλλά και οι εμφυλιοπολεμικές μπαρούφες με τις οποίες παίζει η κυβέρνηση. Αλλά θέλει cojones. Τα έχουμε;…

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…