Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Advertisements

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

I see…

 

I see dead politicians...

I see scared politicians…

(μλκ μου έχω τρελή ρέντα, δύο κείμενα σε λιγότερες από 24 ώρες! μετά απ’ αυτό, θα πέσω σε μπλογκοκώμα για κά’να εξάμηνο…)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση/πετυχεσιές στις εκλογοπροβλέψεις, αποφασίζω να εκτεθώ για άλλη μια φορά, και να καταθέσω τις προβλέψεις μου για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (τι; θέτε προβλέψεις και για τις αυτοδιοικητικές; δεεεεε νομίζω) και μάλιστα, για να αποδείξω την πλήρη μου άγνοια κινδύνου, θα το κάνω κόμμα-κόμμα. Φύγαμε!

ΝΔ: είναι δεύτεροι και το ξέρουν και γι’ αυτό και ως senior partner της κυβέρνησης προσπαθούν να κλείσουν ένα κάρο μέτωπα/υποχρεώσεις (λαϊκές, αιγιαλός, αποκρατικοποιήσεις κλπ), γιατί παίζει μετά τις 25 Μαΐου να μην μπορούν να περάσουν ούτε προσευχή. Πάντως, για τη ΝΔ τα ζητήματα είναι δύο: συνολικό ποσοστό και απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑς. Δηλαδή, άμα ο Σαμαράς πάρει ποσοστό όχι πολύ κάτω από το 29% του Ιουνίου του 2012, γενικώς Α-ΟΚ, ενώ άμα το ποσοστό είναι πολύ κάτω έχει σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα, αλλά τίθεται και ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ομοίως, αν η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑς είναι γύρω στο 4%, γενικώς δεν υπάρχει θέμα, αν όμως είναι πάνω από 4,5% αρχίζουν τα όργανα. Γενικώς ο Σαμαράς επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να κρατήσει δυνάμεις και να μείνει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτό και τα μπαχτσίσια (κοινωνικό μέρισμα), αλλά και οι θεσμικούρες (αναθεώρηση Συντάγματος).
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 23-25% επί των εγκύρων.

ΣΥΡΙΖΑς: είναι πρώτοι και το ξέρουν, απλώς δεν ξέρουν πόσο πρώτοι. Γενικώς, αν πιάσουν 30+% μπορούν να απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές και να έχουν και δίκιο. Άμα κινηθούν γύρω από το 27% του Ιουνίου του 2012, πα μαλ, αλλά όχι και καλά. Αν πέσουν παρακάτω,… κλαυθμός και οδυρμός. Δεν είναι σίγουροι για τίποτα, υπάρχει πολλή βουβαμάρα στον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι εντός τους επικρατεί μορατόριουμ, εξ ου και η απολύτως “θεσμική” στάση του Λαφαζάνεως και των λοιπών, αλλά και η διακριτική σιωπή των πιο, ας πούμε “κεντρώων” (Σταθάκης, Τσακαλώτος, κλπ), για να αποφευχθούν άλλες μλκίες.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: οριακά κάτω από 30% επί των εγκύρων

ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ: τον πίνουν πατόκορφα και έχουν πάθει ελαφρύ πανικό, εξ ου και οι εξυπνάδες του σ. Βαγγέλη και των λοιπών παιδιών. Τείνουν στην εξαΰλωση και δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου! Νομίζω, ωστόσο, ότι εξαιρόντας το ενδεχόμενο θεϊκού σημαδιού, δεν γλυτώνουν το μαύρο και τότε να δούμε αν ο σ. Βαγγέλης θα υλοποιήσει τις ταρζανιές που λέει αυτό τον καιρό (δεν το πιστεύω, θα πει ότι ξαναματαθυσιάζεται για το καλό του τόπου…). Γενικώς, χάλια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω από το 4% και αν εκλέξουν ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν πάρτυ με όπλα, ζώα, πουτάνες (σερνικές και θηλυκές) και ΠΟΛΛΑ ΝΤΡΑΓΚΣ!!!

ΑΝΕΛ: επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα, αν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι έχουν ως σήμερα φθάσει τουλάχιστον δύο φορές στο όριο της διάσπασης/κατάρρευσης. Οι λαϊκοδεξιοί τους πάνε και θα τους ψηφίσουν αν μπλοκ, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και κάτι ψιλά από τους ψηφοφόρους των χρυσάβγουλων. Πάντως δεν αποκλείεται να τους δούμε ή να απογειώνονται ή να εξαφανίζονται: είναι από πολύ πτητικό υλικό.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 5%

ΧΑ: χωρίς πολλά λόγια, οι ναζί θα πάρουν περίπου ό,τι πήραν και τον Ιούνιο του 2012. Ας το πάρουμε απόφαση, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει κι ένα ποσοστό πλήρως αποκτηνωμένων συνανθρώπων μας.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 7% (μπλιάξ!!!!)

ΔΗΜΑΡ: ζει κι αυτή το δράμα της. Αν οι οπαδοί του ΓΑΠ, προκειμένου να τη σπάσουν πλήρως στο σ. Βαγγέλη, ψηφίσουν συντονισμένα Κοππά, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάει καλούτσικα. Αν υπάρξει μεγάλη διασπορά, ο Φώτης τον ήπιε. Ούτως ή άλλως, πάντως, η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΚΟΧΟΝΕΣ! Έλεος, πια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 4-4,5%, δηλαδή, χαροπάλεμα…

ΚΚΕ: μετά το στραπάτσο του Ιουνίου του 2012 είναι σίγουρο ότι αρκετοί ΚΚέδες επέστρεψαν (μάλλον λόγω τύψεων) στο σπίτι του λαού. Ούτως ή άλλως, η στάση του ΚΚΕ είναι δεδομένη και αναχωρητική (η επανάσταση θα γίνει όταν είναι έτοιμες οι συνθήκες. Αφού οι συνθήκες δεν είναι έτοιμες, επανάσταση γιοκ), οπότε ό,τι κι αν κάνει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τέλος πάντων, τους βλέπω να προσεγγίζουν -αλλά όχι να φθάνουν- το σκορ του Μαΐου του 2012.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: εκεί γύρω στο 7,-7,5%

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: το μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ουδείς ξέρει τι μπορεί να πετύχει το κόμμα του ανθρώπου που έκανε μόδα το λαϊφστάιλ με πολιτικά. Ως σχηματισμός είναι ένας αχταρμάς από κεντροαριστερούς, δεξιούς, εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους, ωστόσο, ακόμα και σήμερα, το λαϊφστάιλ πουλάει. Πάντως, τα σκορ που τους έδιναν αρχικά, ούτε στο όνειρό τους, αν και μάλλον θα εκμεταλλευτούν τη χαλαρότης της ευρωψήφου και θα τσιμπίσουν ό,τι μπορούν από παντού.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 7-8% τοπς

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: κρίμα που ξοδεύονται, διότι δεν τους βλέπω να κάνουν κάτι καλό. Το ίδιο πιστεύω και για το Σχέδιο Β του Αλαβάνου, ίσως και πιο χάλια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: από 1% ως το πολύ 1,5% ο καθένας τους. Σόρι

ΓΕΦΥΡΕΣ: είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι νεοφιλελέδες δεν έχουν καταλάβει ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙ! Δεν βαριέσαι, θα ακούσουμε πάλι κά’να μαργαριτάρι από το σ. Τζήμερο, νά’χουμε να γελάμε.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 1-1,5%

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: πάτε στο μπλογκ του Πάνου Ζέρβα και αν καταλάβετε τι έχει παίξει με αυτούς, ενημερώστε κι εμένα…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: …κάνουμε και πλακίτσες, ε;

Τα υπόλοιπα στα διάφορα ψιλά, για να υπάρχει τζόγος και στη β’ κατανομή.

Τέλος στις εμπρηστικές μπαρούφες

Τώρα που ΟΟΟΟΟΟΟΛΟΙ σοκαρισμένοι ανακαλύπτουν ότι τα χρυσάβγουλα δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια νεοναζιστική συμμορία μπράβων, πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα του μεγάλου κεφαλαίου (δείτε εδώ στα σχόλια, μπας και αρχίσετε να καταλαβαίνετε, όσοι ακόμα έχετε αμφιβολίες…), νομίζω ότι ήλθε η ώρα να λογαριαστούμε οριστικά και αμετάκλητα με την αθλιότητα της «θεωρίας των δύο άκρων», που ακόμα και την ώρα που δολοφονούνται άνθρωποι από υπάνθρωπα ναζιστοειδή, «σύμβουλος» του Σαμαρά επαναφέρει με έντονο και επίμονο τρόπο. Το γιατί την επαναφέρει είναι ευκολάκι: η ΝΔ έχει σε ηγετικό επίπεδο μετατραπεί σε ακροδεξιό κόμμα και είναι απολύτως φυσικό να αναζητεί/επιδιώκει συμμαχίες με τους συγγενείς της χώρους, δηλαδή τα χρυσάβγουλα. Ωστόσο, δυστυχώς, ο «σύμβουλος» βρήκε εύφορο έδαφος για να αναπτύξει τη θεωρία του. Και, δυστυχώς, το έδαφος αυτό το είχαν οργώσει (και) δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας.

Θέλω να πάμε λίγο πίσω, στο Δεκέμβρη του 2008: τότε που ολόκληρη η χώρα συγκλονίζεται από μια άλλη δολοφονία, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα. Θυμάστε τι γινότανε τότε, επί μέρες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Τότε, λοιπόν, ήταν που ο «γάτος» Γ. Καρατζαφέρης αποφασίζει να δώσει στον παραζαλισμένο Πρόεδρα Γαρδούμπα το απαραίτητο χεράκι βοηθείας, εισάγοντας ανοιχτά στην πολιτική συζήτηση της χώρας το ενδεχόμενο ένα κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑς) να αποτελεί φωλιά των κουκουλοφόρων που σπάνε, καίνε, καταστρέφουν και οδηγούν τη χώρα στην αναρχία.

(Παρεπιφτού, πρέπει να θυμίσω ότι λίγο καιρό πριν το ΚΚΕ έχει πέσει κι αυτό σε μια αντίστοιχη παγίδα, καθώς, λόγω μαλακισμένων άστοχων δηλώσεων κάποιων στελεχών του, έχει δώσει την ευκαιρία στα ΜΜΕ να το παρουσιάζουν ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως αντισυνταγματικό κόμμα! Ποιο, το ΚΚΕ!!!!!)

Μέσα, λοιπόν, στο γενικό χαμό, ο Καρατζαφέρτατος κάνει το colpo grosso, παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑς ως κόμμα των μπαχαλάκηδων και των φρικιών. Την ίδια σχεδόν συλλογιστική υιοθετεί και το ΚΚΕ, διά στόματος Αλέκας, η οποία καλεί τον ΣΥΡΙΖΑς να μην χαϊδεύει τους κουκουλοφόρους, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τακτική «ναι, μεν, αλλά…» και τραλαλά, χωρίς, πάντως, να απορρίπτει σαφώς την όλη συλλογιστική. Από την άλλη μεριά, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑς –ο οποίος εκείνο τον καιρό πετάει δημοσκοπικά, χτυπώντας κάτι ξεγυρισμένα 18άρια και 20άρια- επιχειρούν να υπερασπιστούν τη θέση τους για το δίκαιο της εξέγερσης των πιτσιρικάδων, ωστόσο αδυνατούν να αποκρούσουν την απαίτηση της Όλγας, της Σίας, του Γιάννη και όλων των υπολοίπων διαμορφωτών γνώμης να «αποκηρύξουν» μετά βδελυγμίας τους κουκουλοφόρους, τους μπάχαλους και όλους τους εχθρούς του έθνους.

Κάτσε, ρε Κλύστυ, θα μου πεις, άμα δεν είχαν καμία σχέση με τους μπάχαλους, γιατί δεν τους αποκήρυσσαν, νά’χουν και το κεφάλι τους ήσυχο; Για δύο απλούς λόγους: πρώτον, διότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται από ένα κόμμα –και, δει, αριστερό- να κάνει δήλωση μετανοίας. Αυτά είναι αθλιότητες που όλοι πιστέψαμε ότι τελείωσαν το 1974. Και, δεύτερον, διότι στόχος του πολιτικού συστήματος δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑς να πάρει αποστάσεις από τους μπάχαλους (άλλωστε, ποτέ δεν είχε ουσιαστικές σχέσεις με τους χώρους αυτούς), αλλά να καταδικάσει ΣΥΝΟΛΙΚΑ την εξέγερση της πιτσιρικαρίας, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑς είχε «διαβάσει» πολύ σωστά και στήριζε πολιτικά. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς άρχιζε τα μα και μου, ουσιαστικά θα προέδιδε κάτι που θέσει και φύσει στηρίζει: όχι τα μπάχαλα και τις φωτιές, αλλά τη διεκδίκηση του δικαίου. Και, φυσικά, μετά θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, αφού θα ξενέρωνε τους πάντες, εμφανιζόμενος ως spineless cunt, που λεν και στο χωριό μου.

Τέλος πάντως, τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι: σιγά-σιγά το πράμα ξεφούσκωσε, οι νοικοκυραίοι έχαψαν πλήρως την εξίσωση ΣΥΡΙΖΑς=ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΜΕ ΜΟΛΟΤΟΦ, τα δημοσκοπικά ποσοστά του πήραν την κατιούσα, τον έπιασαν και τα δικά του και, όπως λέμε, τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Ή, μήπως, όχι;

Προφανώς και όχι: από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑς κυρίως, αλλά και συνολικά η αριστερά άρχισαν να αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα ως σχήματα που –γενικά- κινούνται στα όρια ή και εκτός συνταγματικής νομιμότητας. Κάθε λίγο και λιγάκι ο Πάγκαλος φρόντιζε να επαναφέρει στο προσκήνιο αυτή τη θέση (δες εδώ και εδώ για να πάρεις μια ιδέα), ενώ μέσα από το «τσουβάλιασμα» της πάνω και της κάτω πλατείας στη διάρκεια των «αγανακτισμένων» αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑς και η αριστερά, από τη μία μεριά επιχειρούν να ανατρέψουν τη δημοκρατική νομιμότητα και από την άλλη έριξαν νερό στο μύλο των χρυσάβγουλων. Μια βόλτα σε ΠΑΣΟΚο/παπανδρεϊκά βλόγια είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς την άνεση με την οποία ορισμένοι μιλούν για «αριστεροφασίστες» και άλλα τέτοια ορέα.

Φυσικά, και η αριστερά έχει τις ευθύνες της: η ελαφρώς ασαφής θέση/στάση της για το μεταναστευτικό, ορισμένες λεκτικές υπερβολές στελεχών της, μια γενικότερη αμηχανία μπροστά στις στρεβλώσεις του Δημοσίου και στις παράνοιες των συνδικαλιστών, το γεγονός ότι επετράπη στα χρυσάβγουλα να κάνουν σόου στην απεργία των χαλυβουργών, όλα αυτά δημιουργούσαν ρωγμές που το σύστημα χρησιμοποιούσε, προκειμένου να παρουσιάσει την αριστερά ως ανεύθυνη και εν δυνάμει επικίνδυνη στους παραζαλισμένους πολίτες. Ωστόσο, από τις λεκτικές υπερβολές του Λαφαζάνη ή του Διαμαντόπουλου ως τη δολοφονική βία των χρυσάβγουλων υπάρχει τεράστια απόσταση, την οποία καμία «θεωρία των άκρων» δεν μπορεί να γεφυρώσει.

Οπότε; Οπότε, λέω ότι ήλθε η ώρα η αριστερά να ξυπνήσει και να αντιδράσει, συνολικά και ουσιαστικά. Σε κάθε συμψηφισμό που επιχειρείται (όπως, π.χ. αυτή εδώ η αθλιότητα, αν και πρέπει να υπογραμμίσω το κράξιμο που τρώει στα σχόλια, ως θετικό…), να υπάρχει απάντηση, άμεση, ξεκάθαρη και επιθετική. Τέλος στα σεις και τα σας: με τους ακροδεξιούς, που ονειρεύονται μια Ελλάδα μεταξικού τύπου, δεν συζητάς και δεν συνδιαλέγεσαι. Τους εκθέτεις παντού, αποκαλύπτεις το παρελθόν τους, υπενθυμίζεις τα έργα και τις ημέρες τους, τους απομονώνεις και τους κυνηγάς με κάθε νόμιμο μέσο. Και ξεκαθαρίζεις από την αρχή ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι δεν θα επιτρέψεις σε μια δράκα ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να κρατηθούν στην εξουσία να μετατρέψουν τη χώρα σε εμφυλιοπολεμικό πεδίο. Και, ταυτόχρονα, υποχρεώνεις την κυβέρνηση να διαφυλάξει τη νομιμότητα: για παράδειγμα, στις δικογραφίες του Δένδια, προσθέτεις και όποια άλλη έχεις που αποδεικνύει ότι οι Αρχές επιχείρησαν να συγκαλύψουν τη δράση των νεοναζί ουγκ και απαιτείς να εξεταστούν κι αυτές. Για παράδειγμα, απαιτείς εδώ και τώρα κάθαρση της αστυνομίας από χρυσάβγουλους μπάτσους και καλείς το Δένδια να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ο φόνος του Killah P μπορεί και πρέπει να γίνει η θρυαλλίδα για να τελειώσουν οριστικά, όχι μόνο τα χρυσαύγουλα, αλλά και οι εμφυλιοπολεμικές μπαρούφες με τις οποίες παίζει η κυβέρνηση. Αλλά θέλει cojones. Τα έχουμε;…

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…

Περί καταγγελιών, τρομοκρατίας και άλλων δαιμονίων…

Την Κυριακή 10 Ιουνίου, λίγο μετά την έναρξη της συναυλίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη, ο καλλιτέχνης έδωσε μικρόφωνο και βήμα σε μια κοπέλα -προφανώς προερχόμενη από τον αντιεξουσιαστικό χώρο-, η οποία διάβασε μια καταγγελία σχετικά με τις συνθήκες κράτησης γυναίκας, η οποία κατηγορείται από τις αρχές ως μέλος της οργάνωσης “Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς” και την άρνησή της να δεχθεί μια ιδιαιτέρως εξευτελιστική σωματική εξέταση από τους υπεύθυνους των φυλακών που κρατείται. Επίσης, κάποιοι σήκωσαν ένα πανό, κάποια παιδιά πέταξαν τρικάκια με αντίστοιχο περιεχόμενο, ακούστηκαν και κάποια συνθήματα…

…Μέχρι εδώ, ουδέν πρόβλημα, όλα κανονικά, move along, people, nothing to see here. Και μετά,… ήρθε το ιντερνέτ (sic) και τα social media και η οργή και η αγανάκτηση. Πώς είναι δυνατόν ο Θανάσης να δίνει βήμα σε υποστηρικτές τρομοκρατών; Από πού κι ως πού δικαιούται ένας καλλιτέχνης να παίρνει θέση, και μάλιστα υπέρ του αναρχισμού και της τρομοκρατίας και της ένοπλης πάλης;. Εμείς εδώ ήρθαμε για μουσικές, δεν ήρθαμε για καθοδήγηση! Πού βαδίζουμε; Τι θα ακολουθήσει, φυλλάδια με οδηγίες για την κατασκευή κοκτέιλ Μολότοφ;…

Κι άλλα τέτοια φαιδρά, ιδίως, δε, από άτομα που δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν ήταν παρόντα στο περιστατικό, αλλά άκουσαν για το τι ελέχθη, ή τους είχε τύχει κάτι αντίστοιχο σε άλλη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου ή άκουσαν ότι έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Αλλά, είπαμε, στις συναυλίες πηγαίνουμε για τις μουσικές, για το “Όταν Χαράζει”, για το “Αερικό”, για τον “Πεχλιβάνη”, για το “Σαν Μικέλε”, την “Ερώτηση Κρίσεως”, δεν πηγαίνουμε για να ακούσουμε επαναστατικά μανιφέστα και υπερασπιστικά τρομοκρατών κείμενα και, ως γνωστόν, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Φυσικά, όλα αυτά είναι αποκλειστικά και μόνο για το τζέρτζελο του πράγματος και τελείως ανεδαφικά, ου μη δε και παντελώς προβληματικά, και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί:

1) Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, παραδοσιακά σχεδόν, δίνει στις συναυλίες του βήμα σε ανθρώπους από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, έχοντας, μάλιστα, πλειστάκις δηλώσει ότι ο αναρχισμός είναι για τον ίδιο η πιο ποιητική φιλοσοφία που υπάρχει, η πιο κοντινή στον άνθρωπο. Εξ ου και το πιο πάνω “μέχρι εδώ, ουδέν πρόβλημα, όλα κανονικά”, που έγραψα.

2) Τα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου -οι “μουσικές” που ανέφερα πιο πάνω- έχουν στην πλειονότητά τους πολιτικό περιεχόμενο. Μπορεί το περιεχόμενο αυτό να μην είναι τόσο “in your face”, όσο τα “Τραγούδια του Αγώνα” ή η “Καντάτα για την Μακρόνησο”, ωστόσο ακόμα και μια πρόχειρη ανάγνωση των στίχων των τραγουδιών του καθιστά προφανές τόσο το πολιτικό περιεχόμενό τους, όσο και την πολιτική φιλοσοφία από την οποία διαπνέονται. Δεν θα αναφέρω παραδείγματα, διαβάστε, ακούστε και θα καταλάβετε.

3) Ο συνδυασμός του 1) και του 2) μας οδηγεί σε ένα τρίτο συμπέρασμα: ο καλλιτέχνης Θανάσης Παπακωνσταντίνου και το πολιτικό ον Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένα και το αυτό, κάτι που αποδεικνύεται από το περιεχόμενο και των συνεντεύξεων που δίνει, αλλά και από το πού οδηγεί η συνεργασία μαζί του: στις συναυλίες που έδωσε μαζί με τον Σαββόπουλο για το “Σαμάνο”, ο Διονύσης με εξέπληξε ευχάριστα όταν, μόνος με μια κιθάρα, τραγούδησε ένα από τα πλέον δύσκολα και αμιγώς πολιτικά τραγούδια του, την “Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη”. Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι στην επιλογή αυτή έπαιξε ρόλο η συνεργασία με τον Θανάση. Οπότε, είναι λίγο δύσκολο να διαχωρήσω τα τραγούδια του Θανάση από τη στάση/πολιτική θέση του Θανάση, ιδίως όταν αυτά είναι εμφανώς παραπληρωματικά.

4) Σε γενικές γραμμές, ο καλλιτέχνης δεν έχει καμία ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο το κοινό προσλαμβάνει το έργο του. Αντιθέτως, έχει το δικαίωμα να το παρουσιάζει όπως και υπό όποιες συνθήκες ο ίδιος θεωρεί καλύτερες ή πιο ταιριαστές και να το διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Ομοίως, το κοινό έχει το δικαίωμα να απορρίψει ή να αποδεχθεί αυτό το έργο, στην ολότητά του ή εν μέρει. Ωστόσο, το κοινό δεν δικαιούται να κάνει δίκη προθέσεων του καλλιτέχνη, ιδίως αν δεν γνωρίζει τα στοιχεία του έργου που αναφέρω στο 1), 2) και 3). Γενικά, μια καλή αρχή για την αποφυγή παρεξηγήσεων είναι ότι, πριν αποφασίσουμε να “καταναλώσουμε” το έργο ενός καλλιτέχνη, καλό είναι να γνωρίζουμε, έστω και ακροθιγώς, το περιεχόμενό του και, ενδεχομένως, και τις στάσεις/απόψεις του ίδιου του καλλιτέχνη, ιδίως αν αυτός έχει δημοσίως τοποθετηθεί πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα ιδεολογίας/φιλοσοφίας ζωής/δενξερωτίαλλο. Ειδάλλως, κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ εκπλήξεων και, δη, όχι ευχάριστων. Δεν είναι δύσκολη η “έρευνα αγοράς”: γι’ αυτό υπάρχει και το διαδίκτυο και τα γκουγκλ και όλα τα άλλα.

5) Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι στην Ελλάδα ακόμα ισχύει το τεκμήριο της αθωώτητας ως κεντρικός πυλώνας του κράτους δικαίου. Επίσης, στην Ελλάδα ισχύουν ακόμα τα δικαιώματα των κρατουμένων, όπως αυτά προσδιορίζονται από το διεθνές και το εθνικό δίκαιο. Ως εκ τούτου, η καταγγελία για ατιμωτική και προσβλητική συμπεριφορά σε έναν/μία κρατούμενο/η θα έπρεπε να προβληματίσει και να εξεταστεί η αλήθεια της, αντί να προκαλέσει δυσφορία που έγινε. Κατά την άποψή μου, η συγκεκριμένη δημόσια καταγγελία θα έπρεπε να αποτελέσει θρυαλλίδα για τη διενέργεια έρευνας σχετικά με τη βασιμότητά της και όχι αιτία οργής προς τον καλλιτέχνη που επέτρεψε να γίνει η καταγγελία στη διάρκεια της συναυλίας του. Κάτι τέτοια μικρά είναι που αποδεικνύουν τον πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας και διαχωρίζουν τους πολίτες από τους υπηκόους.

6) Το αν οι κατηγορούμενοι για συμμετοχή στους “Πυρήνες της Φωτιάς” χαρακτηρίστηκαν ως “αγωνιστές” ή κάτι αντίστοιχο από τους συντάκτες της καταγγελίας και των φέιγ βολάν μου είναι παντελώς αδιάφορο: έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε, για να μην κάνω το λάθος και αναφερθώ σε χαρακτηρισμούς -θετικούς ή αρνητικούς- που επιρρίπτονται κατά καιρούς σε άλλα δημόσια πρόσωπα. Στην τελική, ουδείς μου ζήτησε να προχωρήσω σε πράξεις βίας υπέρ της απελευθέρωσής τους, ενώ άλλοι τριγύρω μου δεν έκαναν καν τον κόπο να ακούσουν την καταγγελία και, στην τελική, δικαίωμά τους.

Προς θεού, δεν υποστηρίζω ότι είναι θεμιτή ή/και νόμιμη η δημόσια υποστήριξη της τρομοκρατίας ή οιασδήποτε άλλης μορφής βίας. Άλλωστε, κάτι τέτοιο δεν συνέβη στη συναυλία. Αντιθέτως, κάποιοι, όπως εγώ, στήσαμε αυτί για να ακούσουμε τι έχει να λεχθεί, κάποιοι άλλοι στραβομουτσούνιασαν, άλλοι αδιαφόρησαν και η ζωή συνεχίστηκε: έτσι συμβαίνει με αυτά τα πράγματα, ιδίως, μάλιστα, αν κάποιος έχει στοιχειώδη -τονίζω το “στοιχειώδη”– εμπειρία από τις συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, προς τιμήν του, παρέμεινε πιστός και συνεπής στις ιδέες και τις θέσεις του, με τις οποίες, ας σημειώσω, διαφωνώ σε αρκετά τους σημεία, αλλά αποδέχομαι ότι τον εκφράζουν και ότι τις εκφράζει. Αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους, ευτυχώς γίνονται πολλές άλλες συναυλίες, στις οποίες οι τρυφερές τους ψυχές δεν θα βρεθούν αντιμέτωπες με τέτοια φαινόμενα…

Υ.Γ.: προσυπογράφω και με χέρια και με πόδια την απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου, καθώς και όσα γράφει το Ρόδο

Κυβέρνηση patchwork

Κατ’ αρχάς δείτε αυτό.

Εν συνεχεία, διαβάστε αυτό κι αυτό κι αυτό.

Τελειωσατε την ανάγνωση; Ωραία, ώρα να αρχίσουμε.

Ομολογώ ότι το βράδυ της περασμένης Πέμπτης οι όποιες ελπίδες μου για την κυβέρνηση Παπαδήμου εξαϋλώθηκαν ολοσχερώς, όταν είδα δημοσιογράφο της ΝΕΤ να αναφέρει ως πληροφορίες ότι α) το νέο κυβερνητικό σχήμα θα είναι “ολιγομελές” και β) ότι στο σχήμα αυτό θα συμμετέχει και ο Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος φερόταν εκείνη την ώρα να διεκδικεί το υπουργείο Άμυνας. Τελικά το πήρε και μπράβο του: επιτέλους βρίσκεται σ’ ένα υπουργείο που, όταν θα τον βλέπουν, οι υφιστάμενοί του θα του βαράν προσοχές και θα του κάνουν “παρουσιάστε”.

Από εκείνη την ώρα ήμουν βέβαιος ότι το πράγμα θα σκαλώσει άσκημα και ότι θα καταλήξουμε με ένα κυβερνητικό σχήμα που θα ήταν το λιγότερο δυσλειτουργικό και το περισσότερο τερατώδες. Διότι, αναγνώστη μου, με 48 άτομα δεν πας για κυβέρνηση “μεταβατική” και “εθνικής ανάγκης”, αλλά για κυβέρνηση άθλιων συμβιβασμών και μικροπολιτικών παιγνίων επιπέδου αυλής νηπιαγωγίου. Κι έτσι, καταλήξαμε με τέσσερις (!) υπουργούς στο Εθνικής Άμυνας, πέντε (!!!) στο ανάπτυξης και τέσσερις (!!!!) στο Οικονομίας. Τέλεια.

Αν και δεν το είχα γράψει, σε συζητήσεις μου είχα εξ αρχής ταχθεί κατά της λύσης Παπαδήμου ως μεταβατικό πρωθυπουργό. Καλός, χρυσός και με κύρος ο κ. Παπαδήμος, ωστόσο, sorry κιόλα, αλλά ποτέ δεν έπαψε στα μάτια μου να είναι ο διοικητής της ΤτΕ όταν η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ και ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση και ο “άτυπος σύμβουλος” του Παπανδρέου όταν άρχισε να συζητιέται σοβαρά το ενδεχόμενο κουρέματος του ελληνικού χρέους, το οποίο ο ίδιος δεν έδειξε ποτέ να εγκρίνει. Και τώρα, όχι μόνο καλείται να το εφαρμόσει, αλλά και να διαπραγματευτεί τους όρους εφαρμογής του, το νέο μνημόνιο, δηλαδή.

Ελπίζω να βγω ψεύτης, αλλά τι στοίχημα πάμε ότι οι τράπεζες θα διαπιστώσουν ότι τα ζόρια που έβλεπαν να έρχονται με το “κούρεμα”, τελικά δεν θα είναι και τόσο μεγάλα; Ότι το Κράτος – πατερούλης θα φροντίσει να βρει άμεσα φράγκα για την ανακεφαλαιοποίησή τους; Ότι τα πλεόν επαχθή για τους πολίτες μέτρα, όχι μόνο δεν θα αρθούν, αλλά θα γίνουν και μόνιμα και ίσως και πιο οδυνηρά; Ότι η φοροδιαφυγή δεν θα παταχθεί εκεί που πρέπει (δηλαδή, στους μεγάλους φοροφυγάδες); Ότι, τελικά, ούτε οι αριθμοί θα ευημερίσουν, ούτε και οι πολίτες; Προσοχή, δε λέω ότι για όλα αυτά θα φταίει ο Παπαδήμος, αλλά ότι ο ίδιος δεν θα κάνει και πολλά πράγματα για να αποτρέψει τα δεινά.

Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσω ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο από το αποτέλεσμα του λαού που τη “γέννησε”: η δημοσκόπηση της Public Issue αντικατοπτρίζει απόλυτα το χάος που επικρατεί στην κοινωνία και τη χώρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών υποστηρίζει τον Παπαδήμο ως ηγέτη της κυβέρνησης και, ταυτόχρονα, ενισχύει σημαντικά τις πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται κάθετα στη λύση αυτή και ζητούν άμεσα εκλογές. Διερωτώμαι, ειλικρινά, αν γνωρίζουμε τι σκατά θέλουμε ή αν απλώς γουστάρουμε το τζόγο που τέτοιες συνθήκες εμπεριέχουν…

Φυσικά, θεωρώ δεδομένο ότι ενώπιον τέτοιων δημοσκοπικών ευρημάτων, τα κόμματα δεν θα κάτσουν να δουν πώς μπορεί η κυβέρνηση αυτή να παράξει έστω και στοιχειώδες έργο, αλλά από προχθές θα φροντίσουν να οργανώσουν την προεκλογική τους καμπάνια, άλλωστε ο Φεβρουάριος δεν είναι μακριά και όσοι πιστεύουν ότι η κυβέρνηση αυτή θα μπορέσει να ξεπεράσει το χρονικό όριο της 19/2/2012 χρειάζονται επειγόντως reality check. Στην ουσία, το τερατώδες σχήμα των 48 ατόμων αποτελεί πλήρη απόδειξη ότι η κυβέρνηση αυτή στήθηκε μόνο και μόνο για να διαχειριστεί κάποια πράγματα, α, και για να γίνει το ΛΑΟΣ κυβερνητικό κόμμα. Θεωρώ, δε, ότι το ξήλωμα του patchwork δεν θα αργήσει καθόλου. Και, τότε,… τρεχάτε ποδαράκια μου. Αναρωτιέμαι, δέχονται πολιτικούς πρόσφυγες στη Ζανζιβάρη;

Η μεγάλη χείμαιρα

Νομίζω ότι η χθεσινή ανακοίνωση των μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν άμεσα, προκειμένου το ελληνικό Κράτος να λάβει την έκτη δόση από το μηχανισμό στήριξης που έχουν δημιουργήσει η Ε.Ε. και το ΔΝΤ θα πρέπει να λειτούργησε ως κουβάς με παγωμένο νερό στα μούτρα του συνόλου αυτού του πράγματος που ονομάζουμε ελληνική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών μας. Τώρα πια, τα ψέματα τελείωσαν. Ο χρόνος επίσης. Οι τρίπλες, οι βερμπαλισμοί, το πονηρό κλείσιμο του ματιού προς τους ψηφοφόρους, το “άστο για αργότερα”, όλα αυτά πήγαν κατά διαβόλου και το μόνο που έμεινε είναι η παγερή πραγματικότητα, ότι όταν κάνεις μια συμφωνία, οφείλεις να την τηρείς. Και ότι, η μη τήρησή της επιφέρει συνέπειες για όλους τους εμπλεκόμενους.

Τώρα πια, το πράγμα θα πηγαίνει κάπως έτσι: τέλος στις διαπραγματεύσεις και στις προσπάθειες και στις Βενιζελικού τύπου ανοησίες, ότι, δήθεν, υπάρχουν πολιτικά ζητήματα. Από τούδε, το πρόγραμμα θα εφαρμόζεται αυτολεξεί, χωρίς καμία αλλάγή, χωρίς καμία προσαρμογή, ενδεχομένως και χωρίς “μέτρα ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος”, τα οποία είχαν αποτελέσει μια από τις μεγαλύτερες πληγές της ασκούμενης πολιτικής (“δεν μπορώ να απελευθερώσω τα ταξί; ΟΚ, βάλε ένα ειδικό τέλος στα ακίνητα…”). Τώρα πια, ουδείς δικαιούται να πει ότι δεν ήξερε, δεν κατάλαβε, δεν τό’πιασε σωστά.

Είναι τα μέτρα δίκαια και ορθά; Εν μέρει όχι (αν και γνωρίζω δημοσίους υπαλλήλους που η απόλυσή τους θα ήταν το ελάχιστο που τους αξίζει, όπως και συνταξιούχους της Ολυμπιακής από τα 38 τους, που προτίμησαν τη σύνταξη από το να μεταταγούν σε άλλη υπηρεσία. Εκεί, βλέπετε, οι αποδοχές θα ήταν μικρότερες…) και, στην τελική, κάθετι που προκαλεί νέες οριζόντιες μειώσεις καλό δεν μπορεί να είναι. Ωστόσο, τα μέτρα αυτά έχουν ένα καλό: μας επιτρέπουν να καταλάβουμε τις συνέπειες από τη μη εφαρμογή μιας συμφωνίας, από τις συνήθεις πολιτικάντικες τσιριτσάντζουλες που μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί μας ταγοί. Η άρνηση ή καθυστέρηση υλοποίησης της συμφωνίας θα φέρνει ακόμα πιο δυσβάσταχτα μέτρα, ακόμα περισσότερες απολύσεις στο Δημόσιο, ακόμα μεγαλύτερες περικοπές στις συντάξεις και τους μισθούς.

Και μη με ρωτήσετε αν τα μέτρα αυτά οδηγούν κάπου: δεν ξέρω. Μεταξύ μας, με την παγκόσμια οικονομία να θυμίζει κακό αστείο, ουδείς ξέρει. Η διαδικασία αποπληθωρισμού στην οποία θεωρητικά έχει μπει η Ελλάδα, είναι αμφίβολο στα δικά μου μάτια αν θα έχει τα προδοκώμενα αποτελέσματα. Επίσης, οι λογικές φωνές που λένε ότι οι συνεχείς πιέσεις προς την Ελλάδα μπορεί να οδηγήσουν σε αποσταθεροποίηση τη χώρα, με απρόβλεπτες συνέπειες για το σύνολο της Ευρωζώνης και την παγκόσμια οικονομία, με κάνουν να υποψιάζομαι ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως μας τα λέει η τρόικα και οι προϊστάμενοί της.

Όμως, είναι κυριολεκτικά τραγικό να λέμε ότι, επειδή δεν ξέρουμε πού θα οδηγήσει το πρόγραμμα προσαρμογής, δεν θα το εφαρμόσουμε ή ότι θα το εφαρμόσουμε επιλεκτικά ή –χείμαιρα της χείμαιρας!– ότι θα το επαναδιαπραγματευτούμε. Και είναι τραγικό, διότι δείχνει μια βαθύτατη έλλειψη συναίσθησης των κινδύνων: πάρε, τώρα, αφορολόγητο στις 5.000 ευρώ, νά’χεις να πορεύεσαι, που μου ήθελες και πολιτική διαπραγμάτευση για το έλλειμμα του 2011. Και πάρε και 20% μειώσεις στις συντάξεις πάνω του τρομερού ποσού των 1.200 ευρώ, έτσι, για κερασάκι στην τούρτα. Η μαγκιά, πλέον, δεν περνάει και τα αστεία τελείωσαν οριστικά.

Θλίβομαι, γιατί σε μια στιγμή που η χώρα θα χρειαζόταν σοβαρότητα από την πολιτική της ηγεσία, το μόνο που ακούγεται είναι μισόλογα, ψέματα και ψεματάκια, παλινδρομήσεις και άλλες ανοησίες. Η μεγάλη χείμαιρα, όμως, τελείωσε χθες. Έστω και με τον πιο βίαιο τρόπο, όλοι μας πλέον γνωρίζουμε την αλήθεια. Ελπίζω, απλώς, να δείξουμε ότι μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε…

Η κίτρινη φυλή αντεπιτίθεται…

Κατ’ αρχάς, μια δήλωση: έτσι και ο Ραγκούσης δεν κολώσει και προχωρήσει σε πλήρη απελευθέρωση του επαγγέλματος των ταξιτζήδων, δεν θα ξαναγράψω σε αυτό το βλογάκιο κακή κουβέντα για την κυβέρνηση, παρά μόνο άμα κάνει χοντρή λαλακία.

Πάμε τώρα και στο ζουμί: με τα χθεσινά καμώματά τους οι ταριφάτσι, κατά το απάτσι, επιβεβαίωσαν με τον πλέον περίτρανο και ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν αποτελούν μια επαγγελματική τάξη η οποία -ενδεχομένως- θίγεται από μια πολιτική απόφαση, αλλά είναι τραμπούκοι του κοινού ποινικού δικαίου και ό,τι κι αν τους συμβεί από τούδε είναι αντάξιο της αποκοτιάς και του νταβατζηλικιού που πουλάν στην κοινωνία.

Πρέπει να πω ότι, όταν άρχισε η συζήτηση για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, μου είχε κάνει εντύπωση ότι σε αυτά δεν είχε περιληφθεί το τριπλόκλειστο επάγγελμα των ταξί. Αλλά και στη συνέχεια, όταν το θέμα τέθηκε από την κυβέρνηση, μου έκανε εντύπωση ότι οι αντιδράσεις των ταριφάτσι ήταν περιορισμένης έντασης και έκτασης. Προφανώς, κάποιο λάκκο είχε η φάβα.

Και ο λάκκος αυτός δεν ήταν άλλος από τον μικροπολιτικαντισμό του Ρέππα, ο οποίος δήθεν-τάχα μ’ “άνοιγε” το επάγγελμα, αλλά έθετε τόσες πολλές προϋποθέσεις που, επί της ουσίας, το κρατούσε ακόμα πιο κλειστό από πριν, όταν ένας πεπερασμένος αριθμός αδειών άλλαζε παρανόμως χέρια, με ποσά που προκαλούσαν τρόμο (πριν από ένα-δύο χρόνια, η αγορά -χωρίς, μάλιστα, να δηλώνεται στην εφορία- άδειας κοστολογούταν 200.000 γιούρο…).

Προφανώς, οι τροϊκανοί είδαν τα κολπάκια του Ρέππα, θα έβγαλαν αφρούς από το στόμα και θα είπαν του Ραγκούση, μάγκα, ή το ανοίγεις το επάγγελμα κανονικά, ή θά’χουμε κακά ξεμπερδέματα. Εξ ου και η απόφαση του τελευταίου για πλήρες άνοιγμα (ελπίζω να μην λυποψυχίσει και να κρατήσει αυτή τη στάση μέχρι τέλους).

Μόλις, λοιπόν, οι ταρίφες είδαν ότι το νταραβεράκι τους με το Ρέππα πήγε άκλαυτο, άλλαξαν τροπάρι: μας καταστρέφει, μας κλέβει το ψωμάκι μας, μας διαλύει, θα γίνει της επί χρήμασι αν ανοίξει το επάγγελμα, θα βρέξει βατράχια και ακρίδες, ο ήλιος θα ανατείλει ματωμένος από τη Δύση…, ξέρετε, τα συνήθη, όταν κάποιος δεν έχει επιχειρήματα. Διότι, ξέρετε, δεν έχουν επιχειρήματα για την αποτροπή του ανοίγματος του επαγγέλματος.

Τι πά’ να πει, έχει πέσει η δουλειά; Όταν, κερατάδες, όμως, λυσσάγατε εν μέσω κρίσης για αυξήσεις στα κόμιστρα και ο βλαχοδήμαρχος τότε υπουργός Μεταφορών Στυλιανίδης σας τις έδινε, ήταν καλά, ε; Όταν η διπλο-τριπλομίσθωση ήταν ο κανόνας και μάλιστα τσαμπουκά, ήταν καλά, ε; Όταν η άρνηση μίσθωσης ήταν επίσης ο κανόνας, πάλι ήταν καλά, ε; Όταν στήνατε “μαφίες” σε πιάτσες (Κηφισιά, λιμάνι, ΚΤΕΛ, να πω κι άλλες;…), ήταν καλά, ε;

Όταν η φορολόγησή σας ήταν τεκμαρτή ήταν καλά; Όταν για να βρεις ταξί σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας έπρεπε νά’χεις γκόμενο τον ταριφάτσι ήταν καλά; Όταν οι οκτώ στις δέκα κούρσες σας ήταν από επιλογή σας εντός ελάχιστης μίσθωσης (by the way, η ελάχιστη καταβολή είναι 3,16 γιούρος, όχι 3,20, ‘ντάξ’;) ήταν καλά; Τα ταξί που μύριζαν στάνη ήταν καλά; Τα πειραγμένα ταξίμετρα; Οι διαδρομές που “γράφαν” αναμονή; Οι υπερχρεώσεις, όχι μόνο σε τουρίστες, αλλά σε όποιον σας φαινόταν κορόϊδο; Η άρνηση μεταφοράς σε διάφορες περιοχές, με το έτσι θέλω; Ο μαστουρωμένος ταρίφας που με πήρε μια μέρα και μού’λεγε κιόλας “μη μασσσσσάς αδρφάκι, όλα καλλλλά…”;

Το ξέρετε, ρε, ότι κανείς δε σας πάει. Ότι ο κόσμος πιστεύει ότι είστε μια από τις χειρότερες φάρες (δικοί σας μου έχουν παραδεχθεί ότι το 80% από σας είναι για κλωτσές). Ξέρετε ότι κανένας δεν πρόκειται να υποστηρίξει τον “αγώνα” σας. Κι έτσι, καταφεύγετε στις αλητείες, στους αποκλεισμούς και στα λοιπά νταβατζηλίκια. Γι’ αυτό και ελπίζω ο Ραγκούσης να μην κάνει πίσω. Να σας σκίσει, όπως σκίζετε χρόνια τώρα όλη την κοινωνία. Και γιατί ήταν ένας από σας ο τύπος που ένα πρωί πριν από πολλά χρόνια, ενώ με είδε με την παραλλαγή, ενώ είδε ότι είμαι απλός φαντάρος, ενώ είδε την ώρα και ήξερε ότι υπήρχε κίνδυνος να αργήσω στην πρωινή αναφορά, το μόνο που είχε να μου πει ήταν ότι δεν μπορεί να με πάει στο στρατόπεδο, γιατί “από Μενίδι θα γυρίσω άδειος, ρε φίλε”. Γιατί αυτή είναι η ποιότητά σας…

UPDATEάρα: δείτε τι ωραία τα λέει ο Greek Rider εδώ κι εδώ. Thank Ubo-shathla, δεν είμαι μόνος…