Μαριέττα for President

Μαριέττα-Γιαννάκου1Disclaimer: το παρακάτω κείμενο γράφεται με τον Κλύστυ σας να αγνοεί αν η κατάσταση της υγείας της κυρίας Γιαννάκου της επιτρέπει να ανταποκριθεί στα –έστω τυπικά- καθήκοντα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Θεωρώντας, πάντως, ότι μάλλον μπορεί να ανταποκριθεί, μένω και επιμένω. Anyway…

Mε το βασικό σενάριο θα θέλει τον ατσαλάκωτο Αβραμόπουλο να προτείνεται για ΠτΔ, θέλω να πω ότι μια τέτοια κίνηση από τον ΣΥΡΙΖΑς θα αποτελέσει μια μεγάλη πρώτη απογοήτευση για τον κόσμο που περιμένει κάτι νέο από αυτόν: ο Αβραμόπουλος μπορεί να μοιάζει ως ο τέλειος maitre d’, αλλά θεωρώ ότι για τη θέση του ΠτΔ χρειάζεται ένα πρόσωπο που να σηματοδοτεί μια πιο συνολική αλλαγή στην πολιτική κατάσταση της χώρας. Και ο Αβραμόπουλος κάθε άλλο παρά αυτό το πρόσωπο είναι.

Αν δεχθούμε ότι πλέον είναι η σειρά ενός κεντροδεξιού να γίνει ΠτΔ, πιστεύω ότι η Μαριέττα Γιαννάκου αποτελεί την καλύτερη επιλογή για αυτή τη θέση. Και επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, θα παραθέσω τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της επιλογής, αρχίζοντας, μάλιστα από τα μειονεκτήματα, για να δούμε γιατί επιμένω σε αυτό το πρόσωπο.

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Έχει συγκρουστεί χοντρά με τον ΣΥΡΙΖΑς για τη διαβόητη μεταρρύθμισή της στην εκπαίδευση, όταν ήταν υπουργός Παιδείας, και αυτό μπορεί να έχει αφήσει εκατέρωθεν πληγές.

– Είναι, εχμ, δεξιά. ΟΚ, δεν είναι ακροδεξιά, όπως ο Σαμαράς και η παρέα του. Δεν είναι ουγκ δεξιά, όπως ο Γιακουμάκος ή η Βούλτεψη. Δεν είναι γλοιώδης νεοφιλελέ δεξιά όπως π.χ. ο Χατζηδάκης. Αλλά, είναι δεξιά και δεν το κρύβει.

– Είναι ανακατωσούρα και αγύριστο κεφάλι και αυτό μπορεί εύκολα να προκαλέσει προβλήματα, έστω κι από την περιορισμένης ευθύνης θέση του ΠτΔ. Προσθέστε ότι είναι και τζόρας και αυτό μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εκρηκτικό μείγμα.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Είναι έντιμη, ηθική, σοβαρή, καταρτισμένη, βαθύτατα πολιτικό ον και ποτέ δεν έχει δείξει συμπεριφορές ακραίες ή ανεπίτρεπτες. Επίσης, προτίμησε να συγκρουστεί ακόμα και με κομμάτι της ΝΔ, παρά να συμπεριφεθεί αντιθεσμικά στο θέμα του βιβλίου της Ιστορίας.

– Είναι γυναίκα και άτομο με αναπηρία. Nuff said.

– Eίναι βαθύτατα ευρωπαΐστρια, αλλά καθόλου ευρωλιγούρης, αντιθέτως, δεν έχει ποτέ κρυφτεί από την κριτική στις τραγικές δυσλειτουργίες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

– Έχει σοβαρή και ισχυρή ακτινοβολία στην Ευρώπη και διεθνώς. Έχει την άνεση να μιλάει με όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους οποίους γνωρίζει προσωπικά, ξέρει κόσμο και μπορεί να βοηθήσει στη διεθνή εικόνα της κυβέρνησης.

– Παρά το γεγονός ότι ο Σαμαράς την είχε ουσιαστικά παρατήσει στις Βρυξέλλες (δύο χρόνια δεν την πήρε ούτε τηλέφωνο…), η Μαριέττα έδωσε στο Ευρωκοινοβούλιο ουκ ολίγες μάχες, ώστε η Ελλάδα να μην περιθωριοποιηθεί, πολλές εκ των οποίων τις κέρδισε χάρη στις γνωριμίες και την προσωπικότητά της.

Αν συμφωνείτε ότι τα πλεονεκτήματά της είναι πιο σημαντικά από τα μειονεκτήματά της, τότε, νομίζω ότι θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑς να τη σκεφθεί σοβαρά προτού κάνει μια τόσο ανόητη κίνηση, όσο αυτή της πρότασης Αβραμόπουλου για ΠτΔ.

‘Στώ!

Advertisements

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

Ζε τραμπλ βιτ ζε τζέρμανς…

aggelaΑν υπάρχει ένα (επιπλέον) κακό από τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών στη Γερμανία, αυτό είναι ότι το κόμμα της Μέρκελ (CDU/CSU για τη Βαυαρία) δεν κατόρθωσε να πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Έτσι, για άλλη μια φορά κάποιο κόμμα της “κεντροαριστεράς” της Γερμανίας θα υποχρεωθεί να γίνει η biotch της Mutti, στο πλαίσιο του να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη και η Ευρώπη ακέφαλη και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά. Όπως έγραφα και παλιότερα, νέος μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο θα σημάνει ξεκάθαρα το τέλος για τους -ούτως ή άλλως συρρικνούμενους- SPDέδες, οι οποίοι πλέον θα αντιμετωπίζονται από τους ψηφοφόρους απλώς ως εν δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του κυρίαρχου CDU, λίγο λίγότερο γραφικοί από τους υπό διάλυση FDPέδες. Όσον αφορά, δε, στο ενδεχόμενο συνεργασίας της Μέρκελ με τους Πράσινους, σενάριο που εν πολλοίς δεν έχει απορριφθεί, το βρίσκω σχεδόν απίθανο: οι Πράσινοι έχουν αποδείξει ότι, παρά τις αδυναμίες τους, δεν πάσχουν από το αυτοκτονικό σύνδρομο της ηγεσίας του SPD…

Χοντρικά, αυτό που βλέπω είναι ένας νέος “μεγάλος” (τα εισαγωγικά αναφέρονται στο θλιβερό, πλέον, μέγεθος του SPD) κυβερνητικός συνασπισμός CDU/CSU και SPD, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες θα έχουν εξαιρετικά μικρό input στην κυβέρνηση και όπου η Αγγέλα θα κάνει σχεδόν ό,τι θέλει, έχοντας, μάλιστα, το SPD ως άλλοθι. Εν ολίγοις, η Γερμανία θα κλειστεί κι άλλο στο καβούκι της (ασχολούμενη με εσωτερικά της ζητήματα, όπως η θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού κλπ), θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ρητορική για “περισσότερη Ευρώπη”, αλλά θα εννοεί περισσότερο γερμανική Ευρώπη, θα συνεχίσει το οικονομικό και κοινωνικό dumping που έχει επιβάλλει στο Νότο της Ευρωζώνης και θα συνεχίσει να μιλά για “μεταρρυθμίσεις” (εννοώντας απορρυθμίσεις) και να ασκεί πιέσεις στην κατεύθυνση αυτή. Η Μέρκελ επέλεξε την τακτική της διάλυσης του FDP, ακριβώς για να χρησιμοποιήσει ως άλλοθι για τη συνέχιση της πολιτικής της την πιθανή συμμαχία της με τους Σοσιαλδημοκράτες, τους οποίους -και σωστά- θεωρεί ως του χεριού της και απολύτως ταυτισμένους με τις θέσεις και πολιτικές της (μα, ειλικρινά, τα διαβάζουν ορισμένοι αυτά που γράφουν για την ηγεσία του SPD;;;;;).

Όσον αφορά στα καθ’ημάς, προσωπικά θεωρώ ότι, όχι μόνο δεν θα υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στάσης, αλλά η νέα γερμανική κυβέρνηση θα είναι ακόμα πιο σκληρή στις απαιτήσεις της προς την ελληνική κυβέρνηση και ακόμα πιο αρνητική έναντι οιουδήποτε μέτρου θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση στοιχειωδώς υποφερτή για τους κατοίκους της χώρας. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων: νέο μνημόνιο για οιοδήποτε χρηματοδοτικό κενό, με μέτρα που θα προβλέπουν νέο πετσόκομμα σε μισθούς, συντάξεις, παροχές και δικαιώματα, καμία ενεργή μείωση του δημοσίου χρέους, καμία συζήτηση για ευρωομόλογα, σαμποτάζ στην ευρω-τραπεζική ένωση και όλα όσα η πολιτική ελίτ της Γερμανίας έχει αποκαλύψει σταδιακά τους τελευταίους μήνες. Όσοι έχουν ακόμα το θράσσος να μιλούν για ενδεχόμενες ελαφρύνσεις για την Ελλάδα, σύντομα θα φαν μια τεράστια χλαπάτσα… αν δεν την έφαγαν ήδη. Οπότε, καλό θα ήταν να αρχίσουμε από χθες να μελετάμε τις εναλλακτικές μας, όσες μας έχουν απομείνει…

Τελειώνοντας με τα παραμύθια

syrizasΛοιπόν, αναγνώστη μου, μετά από πολύύύύύύύ καιρό, αποφασίζω να ξαραχνιάσω το μπλογκάκι και να γράψω μερικά πραγματάκια, καθώς θεωρώ ότι λίαν συντόμως θα βρεθούμε ενώπιοι δύσκολων αποφάσεων και καλό είναι να έχουμε προετοιμαστεί γι’ αυτές.

Anyway, θεωρώ ότι η σαμαροκυβέρνηση όπου νά’ναι θα κλατάρει. Το φθινόπωρο θα φέρει νέα μέτρα, το νέο κούρεμα δε θα γίνει και το πιθανότερο είναι ότι οι Ευρωπαίοι το μόνο που θα δεχθούν να παράσχουν στην Ελλάδα μετά το τέλος των δόσεων τον Ιούνιο του 2014 θα είναι άλλο ένα δάνειο κι άλλο ένα μνημόνιο, εξίσου οδυνηρό με τα προηγούμενα, μη σου πω και πιο δύσκολο. Ως εκ τούτου, προσωπικά εκτιμώ ότι η ΝΔΣΟΚ θα κοιτάξει να την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, προκειμένου να αποφύγει την πλήρη εξαΰλωσή της, αλλά και για να πετάξει την καυτή πατάτα των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑς, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, δεν μοιάζει να πολυθέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Διάφοροι επαΐοντες με τους οποίους μίλησα τον τελευταίο καιρό, δίνουν στη σαμαροκυβέρνηση χρόνο το πολύ ως τον ερχόμενο Μάρτιο, οπότε, κατά την αποψάρα μου, οι εκλογές θα γίνουν τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Άλλωστε, η ένταση με την οποία οι δεξιοί υιοθετούν την εμφυλιοπολεμική ρητορική τους δείχνει αν μη τι άλλο πρεμούρα για να στήσουν τις κάλπες: στην καλύτερη θα ενισχυθούν επαρκώς, εξαφανίζοντας το ΠΑΣΟΚ και ροκανίζοντας ΑΝΕΛ και χρυσαύγουλα (…μην τρελλαίνεσαι, τα διψήφια ποσοστά τους στα γκάλοπ δεν πρόκειται με την καμία να εκφραστούν σε αποτελέσμα στην κάλπη), στη χειρότερη δεν θα εξαφανιστούν από το χάρτη, όπως θα πάθει το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, οι δεξιοί λίγο μας αφορούν στην παρούσα φάση: ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν, έκαψαν και ένα κάρο από τις εφεδρείες τους, οπότε μάλλον μικρό ρόλο θα έχουν στα πράγματα. Όχι, αυτός που μας καίει είναι ο ΣΥΡΙΖΑς και το τι θα κάνει αυτός ως κυβέρνηση (ναι, θα κάνει κυβέρνηση, μάλλον με τη ΔΗΜΑΡ). Διότι, αναγνώστη μου, ως τώρα δεν με έχει πείσει ότι έχει κατανοήσει πλήρως πού πάει το πράγμα και εκτρέφει ακόμα διάφορες ψευδαισθήσεις σχετικά με το τι θα μπορεί να κάνει ως κυβέρνηση. Έτσι, εδώ θα προσπαθήσω με απλά λογάκια και αλαβαναίικο τρόπο να εξηγήσω τι τους/μας περιμένει και τι νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει.

1. Όπως είπα και πριν, νέο κούρεμα δεν παίζει: καμία χώρα, καμία ΕΚΤ και κανένα ΔΝΤ δεν πρόκειται οικειοθελώς να δεχθούν να καταγράψουν ζημιές υπέρ της Ελλάδας, την οποία ως τώρα την παρουσιάζουν ως το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης. Επίσης, η ιστορία με το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδα προοιωνίζεται νέα δάνεια και νέα μνημόνια, ενώ το άγιο δισκοπότηρο του πρωτογενούς πλεονάσματος θα επιτευχθεί -αν επιτευχθεί…- μόνο με ουσιαστική στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας… δηλαδή, λίγο χειρότερη από τη στάση που υφιστάμεθα ως τώρα.

2. Από τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται ότι φράγκα δεν θα παίζουν ούτε για ψέμματα. Η κατάρρευση των εσόδων που θα φέρουν οι εκλογές σε συνδυασμό με την αδυναμία/άρνηση πληρωμών των διαφόρων χαρατσιών από τους πολίτες και με τη συνεχιζόμενη βαθιά ύφεση, θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑς θα κληθεί να αντιμετωπίσει ΑΜΕΣΑ. Ώδε η σοφία έστιν, ο έχων νουν ψηφισάτω: με Ο,ΤΙ υπάρχει στα ταμεία, πρέπει να γίνει κουμάντο.

3. Το κουμάντο αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει ως στόχο, αρχικά τουλάχιστον, δύο πράγματα: να μην πεθάνει κανείς από πείνα/κρύο/κρύωμα και να μην πληρωθεί τίποτα που δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα. Όπερ σημαίνει, στάση πληρωμών προς το εξωτερικό: ο ΣΥΡΙΖΑς μπορεί να την αποκαλέσει όπως γουστάρει, όμως αυτό θα γίνει και ας μην ψάχνουμε εμείς τουλάχιστον για νεολογισμούς που θα απαλύνουν κάπως τις εντυπώσεις.

4. Προσωπικά θεωρώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει δεκτό με παηγυρισμούς από τους δανειστές μας. Αντιθέτως, θα επιχειρήσουν να καταπνίξουν την όποια τέτοια κίνηση εν τη γεννέση της, κόβοντας κάθε χρηματοδότηση προς την Ελλάδα. Προφανώς, θα γίνει χαμός στα εξωτερικά, ωστόσο, νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα εμποδίσει τα καθίκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ να κόψουν τα φράγκα.

5. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα έλθει και η ώρα της μεγάλης απόφασης της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα: της βίαιης και καθόλου φιλικής προς το χρήστη επιστροφής. Εδώ είναι και το κρίσιμο σημείο: το πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ε.Ε. της αποχώρησης μιας χώρας από την Ευρωζώνη, η οποία, επί της ουσίας θα σημάνει και το τέλος του κοινού νομίσματος. Εδώ, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να έχει ξεκάθαρη άποψη, την οποία και θα γνωστοποιήσει εξ αρχής και εντός και εκτός, και ξεκάθαρο σχέδιο διαχείρισης του εγχειρήματος. Όσο επικρατούν τα μισόλογα και τα ήξεις-αφίξεις, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑς χάνει σε αξιοπιστία και σοβαρότητα.

6. Είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή; Όχι, και το λέω ξεκάθαρα. Ωστόσο, με τις παρούσες συνθήκες θεωρώ ότι το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να αποτελεί βασικό σενάριο για μια κυβέρνηση, η οποία θα επιδιώξει να σπάσει το φαύλο κύκλο της καταστροφής που η ακολουθούμενη πολιτική προκαλεί.

7. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αληθινών μεταρρυθμίσεων σε όλο το δημόσιο τομέα της χώρας. Μεταρρυθμίσεων που θα ξεκινούν από το workflow του Δημοσίου και θα φθάνουν μέχρι τον τρόπο πρόσληψης, αξιολόγησης και εξέλιξης του κάθε υπαλλήλου. Και απόλυσής του, αν αποδειχθεί ανίκανος/ακατάλληλος/άχρηστος. Φθάνει πια η αμηχανία της αριστεράς μπροστά στις τερατωδίες που συμβαίνουν καθημερινά στο Δημόσιο!

8. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά… χθες! Εννοώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, αν θέλει να κυβερνήσει και να μακροημερεύσει στην κυβέρνηση, πρέπει να κάνει γνωστό το πρόγραμμά του άμεσα και το πρόγραμμα αυτό να είναι αληθινά ριζοσπαστικό, ξεκάθαρο και ειλικρινές. Και δεσμευτικό: WYSIWYG και τίποτε άλλο.

Άντε και… καλές βουτιές! 😉

Magistrates dream of plague

plagueOur skin worn thin
Our bones exposed
Life reduced to ticks

From forest caves and azure skies
We crashed upon this earth
The years they passed and so did we
But, resistance would be brought
*
Always object
Never subject

Can you see us? Are we there?
Are we there…
Can you see me? We are watching
We are watching…
You are fading…
In the daylight… Fading…

Always upon you, light never ceases
Lost from yourself, light never ceases
Thousands of eyes, gaze never ceases
Light is upon you, life in you ceases
*
Through fiction we saw the birth
Of futures yet to come
Yet in fiction lay the bones
Ugly in their nakedness

Yet under this mortal sun
We cannot hide ourselves
*
Those eyes and (this) tower have seeped into our open veins

Uncoiled was its strength
And our souls en masse
Poured down in sheets of rain
And dissolved ‘neath their feet

Circling further down
Our wills dissolve ‘neath their feet
*
Rise in the morning air
Greeted by cinders of the dead

Syndic calls your name
Show your thinned face at the window

Is this the next last day?
Prepare to be carried by the “crows”
Heavy hand upon the land
Feel its weight inside you
*
Magistrates dream of plague
Tongues loll in anticipation
You are awake in their darker visions
Drool slips from grinning mouths

The plague is forced on us all
Is it there? Are they there?
Shouts of fact abound
But whispers of truth burn through
Is it there? Are they there?

(από εδώ)

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…

You always reap just what you sow

Italy_flagΘρήνος και κοπετός έχει επικρατήσει από χθες μεταξύ των σοβαρών “ευρωπαϊστών”, μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών στην Ιταλία. Τι “ακυβερνησίες” προβλέπουν, τι άγρια κριτική ασκούν στους Ιταλούς που ψήφισαν όπως ψήφισαν, τι ειρωνία και χολή στάζουν για την μεγάλη επιστροφή του Καβαλιέρε και το εκπληκτικό ποσοστό που έλαβε ο Μπέπες ο Γκρίλλος… Μόνο τις επτά πληγές του Φαραώ ξεχνούν να επικαλεστούν, αλλά πού θα πάει, όπου νά’ναι έρχονται κι αυτές.

Ξεχνώντας, βολικά βεβαίως-βεβαίως, ότι η Ιταλία είναι -ακόμα…- μια δημοκρατία και ένα ανεξάρτητο κράτος, μέλος μερικών ισχυρών διακρατικών συμμαχιών (Ε.Ε., Ευρωζώνη, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κλπ) και ότι οι πολίτες της έχουν κάθε δικαίωμα να ψηφίζουν όποιον και ό,τι θέλουν, χωρίς να δίνουν καμία απολύτως σημασία στις επιθυμίες των συμμάχων/εταίρων τους ή σε οιοδήποτε άλλο παράγοντα, όπως, ας πούμε, οι διαβόητες αγορές, που τόσο αναστατώθηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών.

Ξεχνώντας, επίσης, ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με εξαιρετικά ισχυρή παραγωγική βάση σε όλους τους τομείς (πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή), η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε./Ευρωζώνης και μία χώρα που -αντικειμενικά- η δομή του ευρώ της έκανε κακό, καθώς έκανε ακριβή την εξαγωγική της δραστηριότητα και φθηνές τις εισαγωγές, προκαλώντας της σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αναγκάζοντάς την να ακολουθεί πολιτική “σκληρού” νομίσματος.

Ξεχνώντας, επίσης-επίσης, ότι ο Μπερλουσκόνι, καίτοι εκλεγμένος πρωθυπουργός, υποχρεώθηκε το 2011 να παραιτηθεί υπέρ μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης “τεχνοκρατών”, η οποία επέβαλλε ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας (σκληρό για τα μέτρα της Ιταλίας…) και περικοπών, το οποίο, ωστόσο, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να βάλει την οικονομία σε υφεσιακό κύκλο, χωρίς να δώσει καμία ελπίδα αναπτυξιακής προοπτικής -κι αυτά σε μια χώρα ισχυρή, έτσι; Μην το ξεχνάμε αυτό.

Όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Μητσός στα “Νέα” (μετά από ένα τρισεκατομμύριο χιλιάδες κινδυνολογικές σελίδες για το αποτέλεσμα των εκλογών, φυσικά…), η κυβέρνηση Μόντι απέτυχε παταγωδώς να δώσει προοπτική στους Ιταλούς και, φυσικά, το πλήρωσε: ο Μόντι εκλογικά καταποντίστηκε (και μετά από 20 χρόνια θα λέει, ή θα λένε οι αγιογράφοι του, πόσο αλλιώτικα θά’ταν τα πράγματα, αν τον είχαν αφήσει να ολοκληρώσει το έργο του…).

Στην ουσία, η “εκτροπή Μόντι” έδωσε εκ νέου ζωή στον Μπούνγκα-Μπούνγκα και ενδυνάμωσε σε ακραίο βαθμό τον Μπέπε τον Γκρίλλο: η Δημοκρατία, βλέπετε, είναι όπως η Φυσική, έχει κανόνες και η παραβίασή τους οδηγεί σε ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα ίδια ζούμε κι εδώ, μετά την “λαμπρή” κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι οι ΑνεξΕΛ και τα Χρυσαύγουλα είναι απλώς συμπτώματα της οικονομικής/πολιτικής/κοινωνικής κρίσης.

Όταν, στο όνομα, ας πούμε, του PSI, κινείσαι στα όρια της Δημοκρατίας και της συνταγματικότητας, αργά ή γρήγορα (και η κρίση έχει την τάση να επιταχύνει τις εξελίξεις) θα γεννήσεις τέρατα και αυτά θα σε φάνε. Το ίδιο γίνεται και στην Ιταλία, με τον πρόσθετο παράγοντα ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι μια χώρα χωρίς παραγωγική βάση και μοντέλο, δεν είναι μια χώρα που δεν ευημερούσε, δεν ήταν πλούσια, πριν το ευρώ. Άρα, ενδεχομένως και να μην της λείψει.

Βαριέμαι να γράψω άλλο: όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει πού πάει το πράγμα στην Ευρώπη. Ας αναλογιστούν, λοιπόν, όλοι οι “σοβαροί” τι τους απομένει ακόμα να κάνουν, προτού το πουλόβερ ξηλωθεί τελείως…

Μια πολύ σοσιαλδημοκρατική αυτοκτονία…

Η επιλογή από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) να θέσει ως αντίπαλο της Μέρκελ για την καγκελαρία στις εκλογές του 2013 τον πρώην υπουργό Οικονομικών Περ Στάινμπρουκ θα πρέπει να λειτούργησε ως κουβάς με παγωμένο νερό για πολλούς, εντός και εκτός Γερμανίας. Ο Στάινμπρουκ, ο οποίος ήταν υπουργός Οικονομικών της Μέρκελ στην κυβέρνηση της “μεγάλης συμμαχίας” του SPD με τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) το διάστημα 2005-2009, θεωρείται ότι εκπροσωπεί τη συντηρητική πτέρυγα των Σοσιαλδημοκρατών και, επί της ουσίας, εκφράζει απόψεις/θέσεις/αντιλήψεις για την πολιτική που ελάχιστα απέχουν από αυτές της αντιπάλου του.

Μάλιστα, θεωρώ ότι η Μέρκελ δεν χρειάζεται καν να κάνει προεκλογικό αγώνα: μπορεί κάλλιστα να πει στους ψηφοφόρους της να πηγαίνουν στις συγκεντρώσεις του Στάινμπρουκ, να φαντάζονται ότι μιλάει αυτή και τελικά να ψηφίσουν CDU και να τελειώνουν. Θεωρώ ότι η επιλογή Στάινμπρουκ σηματοδοτεί μια εξαιρετικά ηττοπαθή στάση από το SPD, το οποίο και μοιάζει να προετοιμάζεται για μια νέα “μεγάλη κυβερνητική συμμαχία”, αποξενώνοντας σχεδόν όλο το αριστερό σώμα των ψηφοφόρων του και στρεφόμενο σε θέσεις και ρητορική που χρησιμοποιεί κατά κόρον τα τελευταία χρόνια η Μέρκελ. Ουσιαστικά, πιστεύω ότι το SPD “αυτοκτονεί” πολιτικά, χάνοντας και την τελευταία ευκαιρία που είχε να διεκδικήσει νίκη στις εκλογές του 2013.

Ακόμα δεν έχω δει αντιδράσεις, αλλά φαντάζομαι ότι η επιλογή Στάινμπρουκ δεν θα πρέπει να άρεσε καθόλου στους Πράσινους, με τους οποίους το SPD επιδιώκει να συνεργαστεί, αν βγει πρώτο (ενδεχόμενο που θεωρώ ότι απομακρύνεται ταχέως…) και αν τα κουκιά τους βγαίνουν: οι Πράσινοι, μετά την τελευταία τραυματική κυβερνητική εμπειρία (2001-2005) υπό τον Φίσερ, μοιάζουν να έχουν στραφεί προς πιο αριστερές θέσεις, οπότε αμφιβάλλω αν θα έχουν τη δυνατότητα να πείσουν τους προοδευτικούς Γερμανούς ότι μια κυβέρνηση με το SPD θα διαφέρει από αυτή της Μέρκελ.

Από την άλλη, θεωρώ ότι το Linke και οι Πειρατές θα πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους, ελπίζοντας ότι η επιλογή Στάινμπρουκ θα τους επιτρέψει να λεηλατήσουν την αριστερή πτέρυγα των ψηφοφόρων του SPD, ενώ ικανοποιημένοι πρέπει να είναι και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), καθώς η συντηρητική στροφή των Σοσιαλδημοκρατών ενδεχομένως ενισχύει τη θέση τους στο εκλογικό ακροατήριο και τους γλυτώνει από μια πανολεθρία το 2013.

Παράλληλα, ωστόσο, τα νέα για την υποψηφιότητα Στάινμπρουκ λογικά δεν θα πρέπει να άρεσαν καθόλου σε όσους Ευρωπαίους πίστευαν ότι ενδεχόμενη νίκη του SPD θα άλλαζε την πολιτική τους Βερολίνου: η λιτότητα, η περιοριστική πολιτική, ο σκληρός μονεταρισμός, όλα όσα χαρακτήρισαν την πολιτική της Μέρκελ, εκπροσωπούνται επάξια και από τον Στάινμπρουκ, ο οποίος θεωρείται ως ένα από τα “γεράκια” της hardcore γερμανικής πολιτικής. Αναρωτιέμαι, δε, πώς τα αξιόπιστα ελληνικά ΜΜΕ θα spinάρουν την όλη φάση, προκειμένου να μας πείσουν ότι “το κλίμα αλλάζει στην Ευρώπη”

Εν χριστώ αδελφοί…

Το μακρυνό 1988 θυμάμαι ότι είχα δει τον “Τελευταίο Πειρασμό” του Σκορτσέζε με ΜΑΤ στο φουαγιέ ΚΑΙ μέσα στη αίθουσα του σινεμά (αν δεν έχω χαζέψει τελείως, ήταν στο Τριανόν). Στην πρεμιέρα της ταινίας κάτι χριστιανοταλιμπανικά ορκς είχαν μπουκάρει σε άλλες αίθουσες και τά’χαν κάνει λίμπα -νομίζω ότι το Ιντεάλ είχε πάθει ζημιές εκατομμυρίων δραχμών (τι σας θύμισα τώρα, ε;…)-, οπότε όπως σε κάθε καλή θρησκευτική δημοκρατία, αντί η Πολιτεία να συμμαζέψει τα ορκς και να τα μπουζουριάσει, προτίμησε να φροντίσει για την καλλιτεχνική εκπαίδευση των μπάτσων, οι οποίοι, πάντως, δεν φάνηκαν να εκτιμούν το συνδυασμό Σκορτσέζε-Καζαντζάκη. Τι να πώ…

To 1986, κατά την προβολή της ταινίας “Χαίρε Μαρία” του Γκοντάρ, τα τότε ορκς είχαν κάνει διαδηλώσεις έξω από τα σινεμάδια που τόλμησαν να την προβάλλουν. Τώρα, άλλη ιστορία με “βλάσφημη” ταινία δε μού’ρχεται (φαντάζομαι ότι αν το ψάξετε θα βρείτε κι άλλες, ενδεχομένως και πιο πρόσφατες). Επίσης, σε μια χώρα που θεωρητικά “ανήκει εις την δύσιν”, εν έτει 1996, εισαγγελικός λειτουργός ζήτησε και είδε το “Trainspotting” πριν προβληθεί επισήμως, προκειμένου να κρίνει ΑΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ Ή ΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ!!!! ΕΝ ΕΤΕΙ 1996!!!! Και στις 26 Ιουνίου 2000 δεκάδες χιλιάδες κόσμου συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαδηλώσουν κατά της απαλειφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, δηλαδή, κατά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ισότητας και της ανεξιθρησκείας.

Α, ναι, και το ΣτΕ αντιμετώπισε πριν από μερικά χρονάκια πρόβλημα σχετικά με το αν η έναρξη των εργασιών του θα γίνεται ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΑΓΙΑΣΜΟ!!! ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΑΚΥΡΩΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!! Τελικά, ο αγιασμός έγινε… Υπενθυμίζω ότι αγιασμός γίνεται και κατά την έναρξη του σχολικό έτους, ενώ γίνεται και θρησκευτική ορκωμοσία Προέδρου της Δημοκρατίας, πρωθυπουργού, Υπουργικού Συμβουλίου και βουλευτών.

Αυτά για όσους είχαν ακόμα την ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε μια χώρα με “κοσμικό” κράτος δικαίου.

Υ.Γ.: Ελπίζω το παλικαράκι που έφτιαξε τον Γέροντα Παστίτσιο να μην πληρώσει τα σπασμένα μιας άρρωστης χώρας. Κατά τα λοιπά, ο πιτσιρίκος, η Queenie και ο Ζάφοδας τα λένε όλα, αρκούντως πειστικά.

Θλίψη…