Άκου, βλάκα…

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Κάθε μέρα σε ακούω στα ραδιόφωνα και σε βλέπω στις τηλεοράσεις. Σε διαβάζω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Τα εμέσματά σου μολύνουν το τάιμ λάιν μου στο τουίτερ. Το μίασμα των απόψεών σου ενοχλεί τα αυτιά μου όταν βρίσκομαι έξω, στο καφέ, στο εστιατόριο, στην ουρά για να μπούμε στο σινεμά. Το ξέρω, είσαι μια ισχνή μειοψηφία. Όμως, κάνεις θόρυβο, ουρλιάζεις και χτυπιέσαι, κινδυνολογείς και φέρνεις την καταστροφή και, δυστυχώς, σε μια χώρα που έχει βιώνει μια από τις χειρότερες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές κρίσεις, η νύχια-στο-μαυροπίνακα φωνή σου και οι μολυσματικές απόψεις σου συχνά περνάν σε ανθρώπους τρελαμένους, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Continue reading

Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

Τελειώνοντας με τα παραμύθια

syrizasΛοιπόν, αναγνώστη μου, μετά από πολύύύύύύύ καιρό, αποφασίζω να ξαραχνιάσω το μπλογκάκι και να γράψω μερικά πραγματάκια, καθώς θεωρώ ότι λίαν συντόμως θα βρεθούμε ενώπιοι δύσκολων αποφάσεων και καλό είναι να έχουμε προετοιμαστεί γι’ αυτές.

Anyway, θεωρώ ότι η σαμαροκυβέρνηση όπου νά’ναι θα κλατάρει. Το φθινόπωρο θα φέρει νέα μέτρα, το νέο κούρεμα δε θα γίνει και το πιθανότερο είναι ότι οι Ευρωπαίοι το μόνο που θα δεχθούν να παράσχουν στην Ελλάδα μετά το τέλος των δόσεων τον Ιούνιο του 2014 θα είναι άλλο ένα δάνειο κι άλλο ένα μνημόνιο, εξίσου οδυνηρό με τα προηγούμενα, μη σου πω και πιο δύσκολο. Ως εκ τούτου, προσωπικά εκτιμώ ότι η ΝΔΣΟΚ θα κοιτάξει να την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, προκειμένου να αποφύγει την πλήρη εξαΰλωσή της, αλλά και για να πετάξει την καυτή πατάτα των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑς, ο οποίος, εδώ που τα λέμε, δεν μοιάζει να πολυθέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Διάφοροι επαΐοντες με τους οποίους μίλησα τον τελευταίο καιρό, δίνουν στη σαμαροκυβέρνηση χρόνο το πολύ ως τον ερχόμενο Μάρτιο, οπότε, κατά την αποψάρα μου, οι εκλογές θα γίνουν τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου. Άλλωστε, η ένταση με την οποία οι δεξιοί υιοθετούν την εμφυλιοπολεμική ρητορική τους δείχνει αν μη τι άλλο πρεμούρα για να στήσουν τις κάλπες: στην καλύτερη θα ενισχυθούν επαρκώς, εξαφανίζοντας το ΠΑΣΟΚ και ροκανίζοντας ΑΝΕΛ και χρυσαύγουλα (…μην τρελλαίνεσαι, τα διψήφια ποσοστά τους στα γκάλοπ δεν πρόκειται με την καμία να εκφραστούν σε αποτελέσμα στην κάλπη), στη χειρότερη δεν θα εξαφανιστούν από το χάρτη, όπως θα πάθει το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, οι δεξιοί λίγο μας αφορούν στην παρούσα φάση: ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν, έκαψαν και ένα κάρο από τις εφεδρείες τους, οπότε μάλλον μικρό ρόλο θα έχουν στα πράγματα. Όχι, αυτός που μας καίει είναι ο ΣΥΡΙΖΑς και το τι θα κάνει αυτός ως κυβέρνηση (ναι, θα κάνει κυβέρνηση, μάλλον με τη ΔΗΜΑΡ). Διότι, αναγνώστη μου, ως τώρα δεν με έχει πείσει ότι έχει κατανοήσει πλήρως πού πάει το πράγμα και εκτρέφει ακόμα διάφορες ψευδαισθήσεις σχετικά με το τι θα μπορεί να κάνει ως κυβέρνηση. Έτσι, εδώ θα προσπαθήσω με απλά λογάκια και αλαβαναίικο τρόπο να εξηγήσω τι τους/μας περιμένει και τι νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει.

1. Όπως είπα και πριν, νέο κούρεμα δεν παίζει: καμία χώρα, καμία ΕΚΤ και κανένα ΔΝΤ δεν πρόκειται οικειοθελώς να δεχθούν να καταγράψουν ζημιές υπέρ της Ελλάδας, την οποία ως τώρα την παρουσιάζουν ως το μαύρο πρόβατο της Ευρωζώνης. Επίσης, η ιστορία με το χρηματοδοτικό κενό της Ελλάδα προοιωνίζεται νέα δάνεια και νέα μνημόνια, ενώ το άγιο δισκοπότηρο του πρωτογενούς πλεονάσματος θα επιτευχθεί -αν επιτευχθεί…- μόνο με ουσιαστική στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας… δηλαδή, λίγο χειρότερη από τη στάση που υφιστάμεθα ως τώρα.

2. Από τα παραπάνω, εύκολα συνάγεται ότι φράγκα δεν θα παίζουν ούτε για ψέμματα. Η κατάρρευση των εσόδων που θα φέρουν οι εκλογές σε συνδυασμό με την αδυναμία/άρνηση πληρωμών των διαφόρων χαρατσιών από τους πολίτες και με τη συνεχιζόμενη βαθιά ύφεση, θα οδηγήσουν την Ελλάδα σε δημοσιονομικό αδιέξοδο, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑς θα κληθεί να αντιμετωπίσει ΑΜΕΣΑ. Ώδε η σοφία έστιν, ο έχων νουν ψηφισάτω: με Ο,ΤΙ υπάρχει στα ταμεία, πρέπει να γίνει κουμάντο.

3. Το κουμάντο αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να έχει ως στόχο, αρχικά τουλάχιστον, δύο πράγματα: να μην πεθάνει κανείς από πείνα/κρύο/κρύωμα και να μην πληρωθεί τίποτα που δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα. Όπερ σημαίνει, στάση πληρωμών προς το εξωτερικό: ο ΣΥΡΙΖΑς μπορεί να την αποκαλέσει όπως γουστάρει, όμως αυτό θα γίνει και ας μην ψάχνουμε εμείς τουλάχιστον για νεολογισμούς που θα απαλύνουν κάπως τις εντυπώσεις.

4. Προσωπικά θεωρώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει δεκτό με παηγυρισμούς από τους δανειστές μας. Αντιθέτως, θα επιχειρήσουν να καταπνίξουν την όποια τέτοια κίνηση εν τη γεννέση της, κόβοντας κάθε χρηματοδότηση προς την Ελλάδα. Προφανώς, θα γίνει χαμός στα εξωτερικά, ωστόσο, νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα εμποδίσει τα καθίκια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ να κόψουν τα φράγκα.

5. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα έλθει και η ώρα της μεγάλης απόφασης της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα: της βίαιης και καθόλου φιλικής προς το χρήστη επιστροφής. Εδώ είναι και το κρίσιμο σημείο: το πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ε.Ε. της αποχώρησης μιας χώρας από την Ευρωζώνη, η οποία, επί της ουσίας θα σημάνει και το τέλος του κοινού νομίσματος. Εδώ, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να έχει ξεκάθαρη άποψη, την οποία και θα γνωστοποιήσει εξ αρχής και εντός και εκτός, και ξεκάθαρο σχέδιο διαχείρισης του εγχειρήματος. Όσο επικρατούν τα μισόλογα και τα ήξεις-αφίξεις, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑς χάνει σε αξιοπιστία και σοβαρότητα.

6. Είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή; Όχι, και το λέω ξεκάθαρα. Ωστόσο, με τις παρούσες συνθήκες θεωρώ ότι το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να αποτελεί βασικό σενάριο για μια κυβέρνηση, η οποία θα επιδιώξει να σπάσει το φαύλο κύκλο της καταστροφής που η ακολουθούμενη πολιτική προκαλεί.

7. Ταυτόχρονα, ο ΣΥΡΙΖΑς οφείλει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αληθινών μεταρρυθμίσεων σε όλο το δημόσιο τομέα της χώρας. Μεταρρυθμίσεων που θα ξεκινούν από το workflow του Δημοσίου και θα φθάνουν μέχρι τον τρόπο πρόσληψης, αξιολόγησης και εξέλιξης του κάθε υπαλλήλου. Και απόλυσής του, αν αποδειχθεί ανίκανος/ακατάλληλος/άχρηστος. Φθάνει πια η αμηχανία της αριστεράς μπροστά στις τερατωδίες που συμβαίνουν καθημερινά στο Δημόσιο!

8. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά… χθες! Εννοώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς, αν θέλει να κυβερνήσει και να μακροημερεύσει στην κυβέρνηση, πρέπει να κάνει γνωστό το πρόγραμμά του άμεσα και το πρόγραμμα αυτό να είναι αληθινά ριζοσπαστικό, ξεκάθαρο και ειλικρινές. Και δεσμευτικό: WYSIWYG και τίποτε άλλο.

Άντε και… καλές βουτιές! 😉

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…

Φοντανάκια έχουμε;

Επειδή, μοναδικέ αναγνώστη μου, προβλέπω ότι μέσα στο Σ/Κ θα ακούσεις διάφορες παπαρίτσες σχετικά με τη σημασία της επίσκεψης της Αγγέλας στον Αντωνάκη την Τρίτη, προτείνω, όποιος γουστάρει, να βάλουμε μερικά στοιχηματάκια, να δούμε πόόόόόσο σημαντική για την Ελλάδα είναι η βολτίτσα αυτή. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1) Τη Δευτέρα το παρεάκι του Ζαν-Κλωντ συνεδριάζει. Σου βάζω ένα ορέο στοιχηματάκι ότι, ακόμα κι αν ο Στουρνάρας τους παρουσιάσει ένα πακετάκι μέτρων κάτι ν απιθανοεκατομμυρίων, υπογεγραμμένο με το αίμα του, όπως και με το αίμα του Σαμαρά, πέραν από καμιά-δυο καλές κουβεντούλες, ουσία δεν πρόκειται να υπάρξει, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον ότι το Eurogroup δεν θα κάνει εισήγηση για τη δόση. Γιατί; Γιατί έτσι, βρε κακοήθεις!

2) Μετά την κρυάδα του Eurogroup, το Μερκελάκι θά’ρθει στο Athens, Georgia Greece, θα πιεί τα ουζάκια του με τον Αντώνη, θα πει ότι σέβεται τις θυσίες στις οποίες υποβάλλονται οι Έλληνες και… αυτά. Α, ναι, θα μας θυμίσει ότι πρέπει να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας και θα παραπέμψει την οιαδήποτε απόφαση για μετά την έκθεση της τρόικας για την πορεία της εφαρμογής του μνημονίου και για τη βιωσιμότητα του χρέους (κάπου εδώ γελάμε, λες και χρειάζεται έκθεση της τρόικας για να καταλάβουμε ότι το χρέος δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει βιώσιμο χωρίς νέο “κούρεμα”). Φυσικά, επί της ουσίας τέτοια κουβέντα δεν πρόκειται να γίνει ούτε για πλάκα, όπως επίσης δεν πρόκειται να γίνει κουβέντα για επιμηκύνσεις και άλλες τέτοιες αηδίες. Εδώ, το Βερολίνο κοντεύει να κάψει την Ισπανία, στην Ελλάδα θα κωλώσει;

3) Προσωπικά θεωρώ δεδομένο ότι το Μερκελάκι θα πει στον Αντωνάκη ότι, κοίτα, μην περιμένεις αποφάσεις στη Σύνοδο στις 18 του μηνού. Μέχρι να δω τι παίζει με Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο, Σλοβενία και τα συναφή, εγώ δεν πρόκειται να κάνω τίποτα για την Ελλάδα, άσε, δε, που άμα σας δώκω το παραμικρό θα με ζαλίσουν και οι Πορτογάλοι, άσε που θα με κράξουν και στην Μπούντεσταγκ, οπότε προς το παρόν επιμηκύνσεις και άλλα τέτοια ξέχνα τα. Από Νοέμβριο και βλέπουμε…

4) Κάπου εδώ, εκτιμώ ότι θα πεταχτεί σα σφηνόπουτσα το ΔΝΤ και θα αρχίσει να διαρρέει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το ελληνικό πρόγραμμα δε βγαίνει, ότι υπάρχει χρηματοδοτικό κενό, ότι γαμωτημπουτανατουστουσκεραταδεστουσευρωπέη που μας τά’χουν ζαλίσει κι ότι δεν ξέρει αν μπορεί καταστατικά να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την Ελλάδα και, άμα θέτε να σώσεστε τη χώρα, να βάλετε τα γκαφρά μόνοι σας.

5) Χοντρικά, κάπου εδώ θα σκάσουν και οι πληροφορίες από κύκλους του υπουργείου Οικονομικών ότι χρειάζονται και νέα μέτρα, ώστε να τους πείσουμε τους κιαρατάδες τους ξένοι ότι είμαστε αποφασισμένοι να τηνε πάρουμε τη μπουτάνα τη δόση. Τι;;; Ο Σαμαροβενιζελοκουβέλης είπε ότι τα προηγούμενα μέτρα θα είναι τα τελευταία; Καλά, κι εσείς τους πιστέψατε;!!!

6) Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, ze banks θα τα πάρουνε τα φραγκάκια για την ανακεφαλαιοποίηση. Τιπαναπεί, πού το είδα αυτό;…