Άκου, βλάκα…

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Κάθε μέρα σε ακούω στα ραδιόφωνα και σε βλέπω στις τηλεοράσεις. Σε διαβάζω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Τα εμέσματά σου μολύνουν το τάιμ λάιν μου στο τουίτερ. Το μίασμα των απόψεών σου ενοχλεί τα αυτιά μου όταν βρίσκομαι έξω, στο καφέ, στο εστιατόριο, στην ουρά για να μπούμε στο σινεμά. Το ξέρω, είσαι μια ισχνή μειοψηφία. Όμως, κάνεις θόρυβο, ουρλιάζεις και χτυπιέσαι, κινδυνολογείς και φέρνεις την καταστροφή και, δυστυχώς, σε μια χώρα που έχει βιώνει μια από τις χειρότερες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές κρίσεις, η νύχια-στο-μαυροπίνακα φωνή σου και οι μολυσματικές απόψεις σου συχνά περνάν σε ανθρώπους τρελαμένους, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Continue reading

Advertisements

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…

I am the Law*

I AM THE LAW!!!

I AM THE LAW!!!

Τα ξυλοκοπημένα 20χρονα έρχονται να μας θυμίσουν μερικές ενδιαφέρουσες παραμέτρους σχετικά με το πώς νοεί την ευνομία το ελληνικό κράτος. Ας θυμηθούμε, λοιπόν:

-Την υπόθεση της ζαρντινιέρας,

-Την υπόθεση με τα πράσινα σταράκια,

-Το Μάριο Λώλο,

-Τον Γρηγορόπουλο,

-Τον Καυκά,

Αυτό εδώ,

-Τον Guardian,

Κι άλλα, ουκ ολίγα που θεωρώ ότι είναι περιττό να αναφέρω, για να μην πάω πιο παλιά, σε Κουμή – Κανελλοπούλου και σε άλλες, ακόμα πιο μαύρες στιγμές αυτής της χώρας, αλλά τότε ακόμα η δημοκρατία μας ήταν… νέα.

Σε όλα αυτά, ωστόσο, πρέπει να προσθέσουμε την ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Δυτικής Μακεδονίας και την ανακοίνωση ράβδος-στη-γωνία-άρα-βρέχει του ΥΠροΠο (που αποτελεί επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, δείτε εδώ στο Χασοδίκη διά τα περαιτέρω).

Και, εν συνεχεία, δείτε εδώ τα σχόλια των αναγνωστών του πρόταγκον και αναρωτηθείτε, Νίκο, σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας…

Το ξαναλέω, αναρωτιέμαι αν η Ζανζιβάρη δέχεται πολιτικούς πρόσφυγες…

(*: προσφιλής ατάκα του Δικαστή Ντρεντ, έχουσα ουδεμία σχέση με πραγματικά πρόσωπα του σήμερα).

Υ.Γ.: συμφωνώ απόλυτα με τον OldBoy, ενώ αξίζει να δείτε και το Ελληνάκι.

The pain gets a little worse every time

(Για την Queenie και όσους φρόντισαν χθες να ακούσουν το θείο Jello)

I am your clock
I am your religion
I am your shotgun mechanical bride
Nothing is done without my approval
I own you
I decide how long you sleep
And how much rest
You are ever allowed
I decide what you desire
I deny you time to think
I am the mirror of constant humiliation
That follows and shadows you
Wherever you go
And blocks out the light
At the end of every tunnel you try
Be on time
Be on schedule
Always feel
Like you’re always late
And need more scolding and punishment
Do not daydream
Do not dilly-dally
Do not fall behind
Wings are flapping right behind you
You know what’s coming next
As I swoop down like a hungry owl
And sink my talons into your back
And drag you back to square one again
The pain gets a little worse every time
Crash
Crumple
Do not pass go
Do not collect
Your dignity and your self respect
Give up
It’s over
No time allowed
To try something you like
The bills were all due yesterday
You’ve failed
You’re through
First we form our habits
Then they form us
We dress up as someone else every day
Gingerbreadhouses
Fireplace surprises
What tastes the best
The witches won’t let you have
These days, having a baby
Is like what having a BMW used to be
While they’re asleep
Play those New Age cassettes
To transmit subliminal messages
I like mom
I like school
I like to study
I like rules
I am the school teacher
Who yelled at you for not paying attention
And shame you in front of the entire class
And dragged you around the room by the hair
This is what happens to boys and girls
Whose penmanship is messy
Be neat, like the others
Follow orders
Obey what is put in front of you
Imagination is the ultimate sin
You can’t be creative the rest of your life
Your counselor wants a word with you
If you liked school, you’ll love work
Resign yourself to a job you’ll hate
Get a hobby – but keep it in the garage
Shove yourself into a slot
Despise your ideas
Your boss knows best
We can’t all do what we want to do
Always settle for what you’re told to expect
Do not take chances
You might fail
You might fail
You don’t want to find out the hard way
How our society treats
The misfits who make mistakes
Bad
Failure
Bad
Failure
Homeless
Depression
Mental hospitals
Murder
Born on the cutting room floor
Die in the bin by the door
Hypothermia of the spirit
Why do people chase
So many useless toys
In search of the perfect baby sitter
“For just $19.95 and just thirteen minutes of your busy day,
you can have ‘the full, rich experience of parenthood
without the mess of the real thing.’ It’s called Video Baby.”
Creative Programming, Inc., offer “All of the enjoyment –
and none of the commitment.”
I am your calendar
There is no escape
I am why you’re afraid
To respect yourself
I lead you down garden path after path
With carrots on a stick
I’ll let you taste but never embrace
Peek in the wrong door, I slam it on your fingers
Go back
Adventure is not allowed
Go back – not allowed!
I leave you exhausted, henpecked and afraid
Never quite enough money
Never enough nerve
To reach out for something better
Than the grind you call your life
The hatch of your hamster cage is open
But guess who waits just outside the door
Stay on your treadmill
Keep running on that wire wheel
Briefcase in hand
Money rains down just out of reach
You’ll burn out soon enough
It’s all part of the plan
When you’re no longer useful
You can finally retire
To the glue factory of your choice
Free at last
To scratch your head
Wondering what happened
Free at last
I bid you goodbye
On your own
To wait to die

Εν χριστώ αδελφοί…

Το μακρυνό 1988 θυμάμαι ότι είχα δει τον “Τελευταίο Πειρασμό” του Σκορτσέζε με ΜΑΤ στο φουαγιέ ΚΑΙ μέσα στη αίθουσα του σινεμά (αν δεν έχω χαζέψει τελείως, ήταν στο Τριανόν). Στην πρεμιέρα της ταινίας κάτι χριστιανοταλιμπανικά ορκς είχαν μπουκάρει σε άλλες αίθουσες και τά’χαν κάνει λίμπα -νομίζω ότι το Ιντεάλ είχε πάθει ζημιές εκατομμυρίων δραχμών (τι σας θύμισα τώρα, ε;…)-, οπότε όπως σε κάθε καλή θρησκευτική δημοκρατία, αντί η Πολιτεία να συμμαζέψει τα ορκς και να τα μπουζουριάσει, προτίμησε να φροντίσει για την καλλιτεχνική εκπαίδευση των μπάτσων, οι οποίοι, πάντως, δεν φάνηκαν να εκτιμούν το συνδυασμό Σκορτσέζε-Καζαντζάκη. Τι να πώ…

To 1986, κατά την προβολή της ταινίας “Χαίρε Μαρία” του Γκοντάρ, τα τότε ορκς είχαν κάνει διαδηλώσεις έξω από τα σινεμάδια που τόλμησαν να την προβάλλουν. Τώρα, άλλη ιστορία με “βλάσφημη” ταινία δε μού’ρχεται (φαντάζομαι ότι αν το ψάξετε θα βρείτε κι άλλες, ενδεχομένως και πιο πρόσφατες). Επίσης, σε μια χώρα που θεωρητικά “ανήκει εις την δύσιν”, εν έτει 1996, εισαγγελικός λειτουργός ζήτησε και είδε το “Trainspotting” πριν προβληθεί επισήμως, προκειμένου να κρίνει ΑΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ Ή ΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ!!!! ΕΝ ΕΤΕΙ 1996!!!! Και στις 26 Ιουνίου 2000 δεκάδες χιλιάδες κόσμου συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαδηλώσουν κατά της απαλειφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, δηλαδή, κατά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ισότητας και της ανεξιθρησκείας.

Α, ναι, και το ΣτΕ αντιμετώπισε πριν από μερικά χρονάκια πρόβλημα σχετικά με το αν η έναρξη των εργασιών του θα γίνεται ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΑΓΙΑΣΜΟ!!! ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΑΚΥΡΩΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!! Τελικά, ο αγιασμός έγινε… Υπενθυμίζω ότι αγιασμός γίνεται και κατά την έναρξη του σχολικό έτους, ενώ γίνεται και θρησκευτική ορκωμοσία Προέδρου της Δημοκρατίας, πρωθυπουργού, Υπουργικού Συμβουλίου και βουλευτών.

Αυτά για όσους είχαν ακόμα την ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε μια χώρα με “κοσμικό” κράτος δικαίου.

Υ.Γ.: Ελπίζω το παλικαράκι που έφτιαξε τον Γέροντα Παστίτσιο να μην πληρώσει τα σπασμένα μιας άρρωστης χώρας. Κατά τα λοιπά, ο πιτσιρίκος, η Queenie και ο Ζάφοδας τα λένε όλα, αρκούντως πειστικά.

Θλίψη…

Περί καταγγελιών, τρομοκρατίας και άλλων δαιμονίων…

Την Κυριακή 10 Ιουνίου, λίγο μετά την έναρξη της συναυλίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου στην Τεχνόπολη, ο καλλιτέχνης έδωσε μικρόφωνο και βήμα σε μια κοπέλα -προφανώς προερχόμενη από τον αντιεξουσιαστικό χώρο-, η οποία διάβασε μια καταγγελία σχετικά με τις συνθήκες κράτησης γυναίκας, η οποία κατηγορείται από τις αρχές ως μέλος της οργάνωσης “Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς” και την άρνησή της να δεχθεί μια ιδιαιτέρως εξευτελιστική σωματική εξέταση από τους υπεύθυνους των φυλακών που κρατείται. Επίσης, κάποιοι σήκωσαν ένα πανό, κάποια παιδιά πέταξαν τρικάκια με αντίστοιχο περιεχόμενο, ακούστηκαν και κάποια συνθήματα…

…Μέχρι εδώ, ουδέν πρόβλημα, όλα κανονικά, move along, people, nothing to see here. Και μετά,… ήρθε το ιντερνέτ (sic) και τα social media και η οργή και η αγανάκτηση. Πώς είναι δυνατόν ο Θανάσης να δίνει βήμα σε υποστηρικτές τρομοκρατών; Από πού κι ως πού δικαιούται ένας καλλιτέχνης να παίρνει θέση, και μάλιστα υπέρ του αναρχισμού και της τρομοκρατίας και της ένοπλης πάλης;. Εμείς εδώ ήρθαμε για μουσικές, δεν ήρθαμε για καθοδήγηση! Πού βαδίζουμε; Τι θα ακολουθήσει, φυλλάδια με οδηγίες για την κατασκευή κοκτέιλ Μολότοφ;…

Κι άλλα τέτοια φαιδρά, ιδίως, δε, από άτομα που δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν ήταν παρόντα στο περιστατικό, αλλά άκουσαν για το τι ελέχθη, ή τους είχε τύχει κάτι αντίστοιχο σε άλλη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου ή άκουσαν ότι έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Αλλά, είπαμε, στις συναυλίες πηγαίνουμε για τις μουσικές, για το “Όταν Χαράζει”, για το “Αερικό”, για τον “Πεχλιβάνη”, για το “Σαν Μικέλε”, την “Ερώτηση Κρίσεως”, δεν πηγαίνουμε για να ακούσουμε επαναστατικά μανιφέστα και υπερασπιστικά τρομοκρατών κείμενα και, ως γνωστόν, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Φυσικά, όλα αυτά είναι αποκλειστικά και μόνο για το τζέρτζελο του πράγματος και τελείως ανεδαφικά, ου μη δε και παντελώς προβληματικά, και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί:

1) Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, παραδοσιακά σχεδόν, δίνει στις συναυλίες του βήμα σε ανθρώπους από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, έχοντας, μάλιστα, πλειστάκις δηλώσει ότι ο αναρχισμός είναι για τον ίδιο η πιο ποιητική φιλοσοφία που υπάρχει, η πιο κοντινή στον άνθρωπο. Εξ ου και το πιο πάνω “μέχρι εδώ, ουδέν πρόβλημα, όλα κανονικά”, που έγραψα.

2) Τα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου -οι “μουσικές” που ανέφερα πιο πάνω- έχουν στην πλειονότητά τους πολιτικό περιεχόμενο. Μπορεί το περιεχόμενο αυτό να μην είναι τόσο “in your face”, όσο τα “Τραγούδια του Αγώνα” ή η “Καντάτα για την Μακρόνησο”, ωστόσο ακόμα και μια πρόχειρη ανάγνωση των στίχων των τραγουδιών του καθιστά προφανές τόσο το πολιτικό περιεχόμενό τους, όσο και την πολιτική φιλοσοφία από την οποία διαπνέονται. Δεν θα αναφέρω παραδείγματα, διαβάστε, ακούστε και θα καταλάβετε.

3) Ο συνδυασμός του 1) και του 2) μας οδηγεί σε ένα τρίτο συμπέρασμα: ο καλλιτέχνης Θανάσης Παπακωνσταντίνου και το πολιτικό ον Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένα και το αυτό, κάτι που αποδεικνύεται από το περιεχόμενο και των συνεντεύξεων που δίνει, αλλά και από το πού οδηγεί η συνεργασία μαζί του: στις συναυλίες που έδωσε μαζί με τον Σαββόπουλο για το “Σαμάνο”, ο Διονύσης με εξέπληξε ευχάριστα όταν, μόνος με μια κιθάρα, τραγούδησε ένα από τα πλέον δύσκολα και αμιγώς πολιτικά τραγούδια του, την “Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη”. Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι στην επιλογή αυτή έπαιξε ρόλο η συνεργασία με τον Θανάση. Οπότε, είναι λίγο δύσκολο να διαχωρήσω τα τραγούδια του Θανάση από τη στάση/πολιτική θέση του Θανάση, ιδίως όταν αυτά είναι εμφανώς παραπληρωματικά.

4) Σε γενικές γραμμές, ο καλλιτέχνης δεν έχει καμία ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο το κοινό προσλαμβάνει το έργο του. Αντιθέτως, έχει το δικαίωμα να το παρουσιάζει όπως και υπό όποιες συνθήκες ο ίδιος θεωρεί καλύτερες ή πιο ταιριαστές και να το διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Ομοίως, το κοινό έχει το δικαίωμα να απορρίψει ή να αποδεχθεί αυτό το έργο, στην ολότητά του ή εν μέρει. Ωστόσο, το κοινό δεν δικαιούται να κάνει δίκη προθέσεων του καλλιτέχνη, ιδίως αν δεν γνωρίζει τα στοιχεία του έργου που αναφέρω στο 1), 2) και 3). Γενικά, μια καλή αρχή για την αποφυγή παρεξηγήσεων είναι ότι, πριν αποφασίσουμε να “καταναλώσουμε” το έργο ενός καλλιτέχνη, καλό είναι να γνωρίζουμε, έστω και ακροθιγώς, το περιεχόμενό του και, ενδεχομένως, και τις στάσεις/απόψεις του ίδιου του καλλιτέχνη, ιδίως αν αυτός έχει δημοσίως τοποθετηθεί πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα ιδεολογίας/φιλοσοφίας ζωής/δενξερωτίαλλο. Ειδάλλως, κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ εκπλήξεων και, δη, όχι ευχάριστων. Δεν είναι δύσκολη η “έρευνα αγοράς”: γι’ αυτό υπάρχει και το διαδίκτυο και τα γκουγκλ και όλα τα άλλα.

5) Πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι στην Ελλάδα ακόμα ισχύει το τεκμήριο της αθωώτητας ως κεντρικός πυλώνας του κράτους δικαίου. Επίσης, στην Ελλάδα ισχύουν ακόμα τα δικαιώματα των κρατουμένων, όπως αυτά προσδιορίζονται από το διεθνές και το εθνικό δίκαιο. Ως εκ τούτου, η καταγγελία για ατιμωτική και προσβλητική συμπεριφορά σε έναν/μία κρατούμενο/η θα έπρεπε να προβληματίσει και να εξεταστεί η αλήθεια της, αντί να προκαλέσει δυσφορία που έγινε. Κατά την άποψή μου, η συγκεκριμένη δημόσια καταγγελία θα έπρεπε να αποτελέσει θρυαλλίδα για τη διενέργεια έρευνας σχετικά με τη βασιμότητά της και όχι αιτία οργής προς τον καλλιτέχνη που επέτρεψε να γίνει η καταγγελία στη διάρκεια της συναυλίας του. Κάτι τέτοια μικρά είναι που αποδεικνύουν τον πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας και διαχωρίζουν τους πολίτες από τους υπηκόους.

6) Το αν οι κατηγορούμενοι για συμμετοχή στους “Πυρήνες της Φωτιάς” χαρακτηρίστηκαν ως “αγωνιστές” ή κάτι αντίστοιχο από τους συντάκτες της καταγγελίας και των φέιγ βολάν μου είναι παντελώς αδιάφορο: έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε, για να μην κάνω το λάθος και αναφερθώ σε χαρακτηρισμούς -θετικούς ή αρνητικούς- που επιρρίπτονται κατά καιρούς σε άλλα δημόσια πρόσωπα. Στην τελική, ουδείς μου ζήτησε να προχωρήσω σε πράξεις βίας υπέρ της απελευθέρωσής τους, ενώ άλλοι τριγύρω μου δεν έκαναν καν τον κόπο να ακούσουν την καταγγελία και, στην τελική, δικαίωμά τους.

Προς θεού, δεν υποστηρίζω ότι είναι θεμιτή ή/και νόμιμη η δημόσια υποστήριξη της τρομοκρατίας ή οιασδήποτε άλλης μορφής βίας. Άλλωστε, κάτι τέτοιο δεν συνέβη στη συναυλία. Αντιθέτως, κάποιοι, όπως εγώ, στήσαμε αυτί για να ακούσουμε τι έχει να λεχθεί, κάποιοι άλλοι στραβομουτσούνιασαν, άλλοι αδιαφόρησαν και η ζωή συνεχίστηκε: έτσι συμβαίνει με αυτά τα πράγματα, ιδίως, μάλιστα, αν κάποιος έχει στοιχειώδη -τονίζω το “στοιχειώδη”– εμπειρία από τις συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, προς τιμήν του, παρέμεινε πιστός και συνεπής στις ιδέες και τις θέσεις του, με τις οποίες, ας σημειώσω, διαφωνώ σε αρκετά τους σημεία, αλλά αποδέχομαι ότι τον εκφράζουν και ότι τις εκφράζει. Αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους, ευτυχώς γίνονται πολλές άλλες συναυλίες, στις οποίες οι τρυφερές τους ψυχές δεν θα βρεθούν αντιμέτωπες με τέτοια φαινόμενα…

Υ.Γ.: προσυπογράφω και με χέρια και με πόδια την απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου, καθώς και όσα γράφει το Ρόδο

Να οργανωθούμε, παιδία…

Εδώ και δυο-τρεις μέρες, όλος ο πλανήτης κρέμεται από το Ecofin: “τι θα αποφασίσουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε.;”, “πώς θα είναι ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ;”, “πώς θα κατατροπώσουμε τους κερδοσκόποι;”, “πόσα φράγκα θα διατεθούν για τη σωτηρία των Νοτίων της Ευρωζώνης;”, “πότε θα πάρει η ΑΕΚ πρωτάθλημα και κύπελλο και ευρωπαϊκό;” (καλά, αυτό το τελευταίο είναι δικό μου…). Κοντέψαν να μας σκάσουν, μέχρι να μας πουν τι θα κάνουν, τελικά, και μόλις μας ανακοίνωσαν το -αληθινά, φιλόδοξο- σχέδιό τους, μόνο που δεν ακούστηκαν χειροκροτήματα και πανηγυρισμοί, τύπου “έτσι γ@μ@ει η ΟΝΕ”, “είναι βαριά, βαριά η π….α του ευρώ” και “εμείς τα hedge funds τά’χουμε για το black πέος” και άλλα τέτοια ωραία.

Τελικά, όμως, τι είναι αυτό το φοβερό όπλο που η Ευρώπη αντιπαρατάσσει στις εχθρικές κερδοσκοπικές δυνάμεις; Μμμμμμ, μπορεί να φανεί αστείο, αλλά εμένα μου κάνει λίγο ως ένας πιο μεγάλος “μηχανισμός στήριξης” της ελληνικής οικονομίας. Δηλαδής, πάλι διμερή δάνεια, πάλι επιτόκια ~5%, πάλι “έσχατες λύσεις”, πάλι δυνατή “τσόντα” από το ΔΝΤ. Εντάξει, το πολιτικό -που λέει ο λόγος- σκέλος του σχεδίου έχει ενδιαφέρον, όμως σε πρακτικό επίπεδο λίγο διαφέρει από τη συμφωνία Ε.Ε.-ΔΝΤ για την Ελλάδα (τουλάχιστον με βάση όσα έχουμε μάθει ως τώρα…). Οπότε, sorry κιόλα, αλλά ούτε λόγους για πανηγυρισμούς βλέπω, αλλά ούτε και για κραυγές και οιμωγές. Διότι, το μόνο που κάνει τα σχέδιο είναι να επιτρέπει δανεισμό με μικρότερη κερδοσκοπία απ’ αυτή που κάνουν οι αγορές.

Στην ουσία, από τα λίγα που μπορώ να καταλάβω, το πλάνο “διάσωσης” της ελληνικής οικονομίας αποτέλεσε το template (που λεν και στο χωριό του Αλογογκούφη…) για να συσταθεί αυτός ο μεγαλύτερος μηχανισμός, ο οποίος επιτρέπει, μεν, στις πιεσμένες χώρες να βγουν από τις αγορές, αλλά, ε, δεν κάνει ακριβώς και ελεημοσύνη… Πενταετή δάνεια με 5% επιτόκιο, δεν τα λες ακριβώς “καλή φάση”, ιδίως αν μιλάς για οικονομίες που ούτως ή άλλως ζορίζονται (υψηλά ελλείμματα, υψηλά δημόσια χρέη, κλπ). Τώρα, δεν ξέρω αν οι κινήσεις της ΕΚΤ για τα ομόλογα θα έχουν καλύτερη επίδραση, ωστόσο, κι αυτές για ψιλο-ημίμετρα μου κάνουνε.

Βλέπετε, στην όλη φάση εγώ βλέπω δύο βασικά προβλήματα: πρώτον, ότι δεν γίνεται σοβαρή συζήτηση για την αναθεώρηση των Συνθηκών. Τό’χω πει και ξαναπεί. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και η Λισαβόνα είναι ωραία και καλά για συνθήκες ζωηρής ανάπτυξης. Όμως, σε υφεσιακή περίοδο το πράμα μπορεί εύκολα να οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Και, δεδομένου ότι, παρά τις μ@λ@κιές που ακούγονται εδώ κι εκεί για ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, πιστεύω ότι ακόμα έχουμε πολλά ψωμιά να φάμε ως την ανάπτυξη, θεωρώ ότι ουδείς μηχανισμός μπορεί να προστατεύσει την οικονομία μιας χώρας, ή και το ίδιο το ευρώ, αν κάποιοι, για δικά τους γούστα αποφασίσουν να το γονατίσουν. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων είναι η έκδοση χρήματος. Αυτό μπορεί να γίνει; ΟΧΙ αν δεν αλλάξουν οι Συνθήκες, οπότε…

Το δεύτερο πράμα που με προβληματίζει είναι τα κολλητιλήκια Ε.Ε.-ΔΝΤ. Και με προβληματίζει, διότι α) αν η Ε.Ε. δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, το ΔΝΤ είναι συνδυασμός Σκρούτζ και Δικαστή Ντρεντ. Από το Jungle Report βρήκα αυτό το κείμενο του Epicurus2day το οποίο λέει πολλά κι ενδιαφέροντα. Δεν το κάνω “ευαγγέλιο”, ωστόσο θεωρώ ότι είναι ένα αξιοποιήσημο αναλυτικό εργαλείο (όπως και όλα τα κείμενα του Epicurus2day, πρέπει να πω, καθώς ο άνθρωπος είναι προφανές ότι έχει κάνει πολλή δουλειά για να βγάλει το κάθε post). Και διότι β) ο συνολικός τρόπος με τον οποίο κινείται η Ε.Ε. έχει αρχίσει να με προβληματίζει. Δηλαδή, αν θες να βάλεις τα του οίκου σου σε τάξη, δεν καλείς με περισσή ευκολία να σε βοηθήσει κάποιος ο οποίος προκαλεί αντιδράσεις ακόμα και στον Τρισέ και που έχει συγκεκριμένες συνταγές για κάθε πρόβλημα.

Τι θέλω να πω με τα παραπάνω; Ότι φοβάμαι πολύ ότι, όπως ο μηχανισμός στήριξης της ελληνικής οικονομίας έφερε “άδικα” μέτρα για τους Έλληνες, έτσι και ο μηχανισμός στήριξης της Ευρωζώνης θα φέρει “άδικα” μέτρα για πολύ κόσμο ακόμα (το “άδικα” το βάζω σε εισαγωγικά μόνο και μόνο επειδή κι ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη για να περιγράψει τα μέτρα. Για μένα είναι, στην τεράστια πλειοψηφία τους οριακά απάνθρωπα και, μακάρι να διαψευστώ, όσα θα έρθουν θα είναι ακόμα χειρότερα). Sorry, αλλά δεν έχω πλέον καμία εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που, ενώ παραδέχονται ότι ένα σύστημα έχει σαραβαλιάσει, προσπαθούν ντε και καλά να το διασώσουν, αντί να σκεφτούν κάτι παραπάνω.

Υ.Γ.: στέλεχος του ΔΝΤ φέρεται να έφερε ως επιτυχημένα παραδείγμα Βραζιλία και Τουρκία. Βέβαια, ξέχασε να μας πει πόσο πέτυχαν οι οικονομίες αυτών των χωρών και με ποιο τίμημα…

ΠΑΜΕ… αλλά πού;;;;;

Αν το ΚΚΕ είχε μυαλό, θα είχε πει στην κυβέρνηση τα παρακάτω πράγματα:

“Εντάξει, λοιπόν, διάλογος για το ασφαλιστικό. Μέσα κι εμείς. Ιδίως τώρα, που ο Λοβέρδος έχει δεσμευτεί ότι δεν αλλάζουν τα γενικά ηλικιακά όρια και το ύψος των συντάξεων, αλλά και το ΠΑΣΟΚ έχει ως προεκλογική δέσμευση ότι οι εργαζόμενοι δεν θα φορτωθούν τα βάρη της αναμόρφωσης. Οπότε ας συζητήσουμε, αλλά για τι πράγμα; Διαφωνεί κανείς ότι πρέπει να καταπολεμηθεί η εισφοροδιαφυγή και η μαύρη εργασία; Διαφωνεί κανείς ότι πρέπει να εκλογικευθούν οι υγειονομικές δαπάνες και να καταπολεμηθούν οι υπερχρεώσεις από τους προμηθευτές φαρμακευτικού και λοιπού υγειονομικού υλικού; Διαφωνεί κανείς ότι πρέπει να σταματήσει η λεηλασία των αποθεματικών των ταμείων με διάφορα δομημένα ομόλογα και άλλα τέτοια ληστρικά κόλπα; Διαφωνεί κανείς ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να εργάζονται ως το τέλος του βίου τους; Διαφωνεί κανείς ότι πρέπει να υπάρχει ειδική μέριμνα για τις μητέρες; Διαφωνεί κανείς ότι πρέπει οι αναπηρικές συντάξεις να δίδονται στους αληθινά ανάπηρους και όχι σε διάφορους ανάπηρους-μαϊμούδες;”


“Δεν διαφωνεί κανείς; ΟΚ, λοιπόν, ας νομοθετήσουμε με βάση αυτά που συμφωνούμε και ας δεσμευτούμε όλοι ότι ο νόμος που θα προκύψει θα τηρηθεί μέχρι κεραίας, καθώς και ότι όλοι θα φροντίσουμε να αποκαλύψουμε την όποια παρανομία βλέπουμε γύρω μας -και από εργοδότες και από εργαζόμενους. Και επίσης, ας δεσμευτούμε διά νόμου ότι το Κράτος -ο μεγαλύτερος εισφοροφυγάς απ’ όλους- θα πληρώσει ό,τι οφείλει στα ταμεία εντός συγκεκριμένου και απαράβατου χρονοδιαγράμματος. Ας δεσμευτούμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει χρυσή εθελούσια στο Δημόσιο ή σε ΔΕΚΟ, ότι θα υπάρξει κοινή ψηφιακή πλατφόρμα για όλα τα ταμεία, ότι θα απαγορευθεί διά νόμου η χρήση ανασφάλιστων εργαζομένων στο Δημόσιο, ότι θα καταπολεμηθεί ουσιαστικά η χρήση συμβασιούχων, ότι θα εφαρμοστεί αυστηρό πλαίσιο για τις απολύσεις και ενεργή καταπολέμηση της ανεργίας. Διότι, μόνο με τέτοιου είδους μέτρα μπορεί να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού”.

Κι όμως, αντ’ αυτών, η σ. Αλέκα συνεχίζει να λαϊκίζει ασύστολα, σε μια γλώσσα τόσο ξύλινη που πονά τα αυτιά και τα μάτια όλων ημών που αληθινά θέλουμε η Αριστερά να παρέμβει ουσιαστικά στο ζήτημα του ασφαλιστικού. Και το ΠΑΜΕ συνεχίζει την “αδέσμευτη” και “μαχητική” πορεία του. Κρίμα, καπετάνιο…

Υ.Γ.: δείτε τι λέει και η esp0ir, αξίζει τον κόπο…

Υ.Γ.1: επίσης, δείτε το δημοσίευμα του “Βήματος”, περί της αντίληψης που έχει το ΚΚΕ για το διάλογο… Βλέπετε καμία ομοιώτητα με το ΛΑΟΣ;…

Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα


1) Η ατάκα “έλα μωρέ και οι αστυνομικοί άνθρωποι είναι” είναι μεγαλύτερη μαλακία από το να λες ότι “η γη είναι επίπεδη”. ΟΧΙ, ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, οι μπάτσοι, όταν είναι ένστολοι και εν υπηρεσία, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, είναι υπηρέτες των πολιτών, με μοναδική υποχρέωση να διαφυλάττουν την έννομη τάξη. Ως εκ τούτου, όταν μετατρέπονται σε Dirty Harry, δολοφονόντας 15χρονα, όταν με το παραμικρό βγάζουν όπλα και ρίχνουν -τι πάει να πει στον αέρα; Κι αν “εξοστρακιστεί” καμιά σφαίρα ακόμα;…-, όταν ασκούν θηριώδη βία, τότε δεν υπάρχει καμία τέτοια ατάκα που θα τους δικαιολογήσει. Διότι, εκείνη την ώρα υποτίθεται ότι εκτελούν το καθήκον τους και δεν βγάζουν τα σώψυχά τους!

2) Οι αποκαλύψεις για τους μπάτσους – “κουκουλοφόρους” σοκάρουν μόνο όποιον ζει σε σπήλαιο για τα τελευταία 40 χρόνια. Έναν καλό και “ψαγμένο” φίλο να έχει κάποιος στα Εξάρχεια, αρκεί για να μάθει πόσα από τα “φρικιά” που κυκλοφορούν εκεί είναι ασφαλίτες και πόσοι από αυτούς έχουν συμμετάσχει -για να μην πω προκαλέσει- σε επεισόδια και καταστροφές. Η τακτική είναι παλιά, γνωστή και εφαρμοσμένη. Απλώς, όταν αυτό το φωνάζουν διάφοροι, τους λέμε “γραφικούς” και τους εξευτελίζουμε πάραυτα, μην και μας χαλάσουν τη σούπα. Και μη νομίζετε ότι το κόλπο περιορίζεται στα Εξάρχεια. Την άλλη φορά, είχαν πάει τα μαλακισμένα ένοπλα σε συνεδρίαση των οικοδόμων, αν θυμάμαι καλά…

3) Στα αρχίδια μου αν οι μπάτσοι είναι κακοπληρωμένοι: και οι δάσκαλοι είναι κακοπληρωμένοι, και οι πυροσβέστες είναι κακοπληρωμένοι, και πολλοί από τους πανεπιστημιακούς είναι κακοπληρωμένοι, και η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών είναι κακοπληρωμένη, και πολλοί δικηγόροι είναι κακοπληρωμένοι, και οι μαγαζάτορες είναι κακοπληρωμένοι, στο τέλος-τέλος κι εγώ είμαι κακοπληρωμένος. Όμως, αυτό δεν το χρησιμοποίησα ποτέ, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία ημών, για να μην κάνω τη δουλειά μου, πολλώ δε μάλλον για να κάνω κακό σε κάποιον άλλο. Η συνειδητή κακή εκτέλεση του καθήκοντος από τους μπάτσους αποτελεί, αχ, τι αποτελεί… Α, ναι, “πράξη εχθρική προς τη Δημοκρατία”, που θά’λεγαν και κάποιοι ταγοί της πολιτικής μας ζωής. Τέλος, πριν από λίγο καιρό δεν ήταν που είχε ξεσηκωθεί όλο το μπατσαριό, επειδή κάποια εγκύκλιος, απόφαση, δε θυμάμαι τι, τους απαγόρευε να κάνουν και δεύτερη δουλειά (και, η συνηθέστερη δεύτερη δουλειά ποια ήταν; Τι; Μπράβοι σε μαγαζιά; Μα, πώς το σκέφθηκε κανείς αυτό;…); Ξέρει κανείς τι απέγινε αυτή η εγκύκλιος, απόφαση ή ό,τι άλλο; Και, κάτι τελευταίο: δεδομένου ότι εισάγωνται στην αστυνομία με εξετάσεις, θέλουν να μου πουν ότι δεν ξέρουν πού πάνε, τι μισθό θα παίρνουν και τα τοιαύτα; Ή, μήπως, η ιδέα της στολής και του όπλου είναι πολύ ισχυρά κίνητρα; Ρωτάω τώρα, για να μαθαίνω…

4) Μπορείτε να με θεωρήσετε ψυχάκια, αλλά θεωρώ ότι οι χθεσινές δηλώσεις Κούγια και τα όσα είπε ο δολοφόνος Ειδικός Φρουρός στο απολογητικό του υπόμνημα, είναι απολύτως φυσιολογικά. Οι άνθρωποι ξέρουν σε ποιο μπουρδέλο ζουν, οπότε ξέρουν πολύ καλά ότι αν κατορθώσουν να δημιουργήσουν συνθήκες “reasonable doubt”, μάλλον θα τη σκαπουλάρουν. Η τακτική αυτή είμαι βέβαιος ότι θα έχει την – έμμεση, φαντάζομαι- υποστήριξη και της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ., η οποία έχει λερωμένη τη φωλιά της και, ενδεχομένως, και της κυβέρνησης και συνίσταται στην απόπειρα μετατροπής του κατηγορητηρίου σε “ανθρωποκτονία εξ αμελείας” ή σε κάτι άλλο. Εξ ου και οι χυδαιότητες κατά του νεκρού πιτσιρίκου, η απουσία συγνώμης και οι πονηρές επιθέσεις του Κούγια κατά του Παπούλια, ο οποίος μίλησε για δολοφονία. Ελπίζω να αποδειχτώ ψυχάκιας, αλλά πολύ φοβάμαι ότι βαίνουμε για φάση Μελίστα ή Rodney King.

*οι εικόνες είναι του μέγα Ron Cobb*