Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Advertisements

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Magistrates dream of plague

plagueOur skin worn thin
Our bones exposed
Life reduced to ticks

From forest caves and azure skies
We crashed upon this earth
The years they passed and so did we
But, resistance would be brought
*
Always object
Never subject

Can you see us? Are we there?
Are we there…
Can you see me? We are watching
We are watching…
You are fading…
In the daylight… Fading…

Always upon you, light never ceases
Lost from yourself, light never ceases
Thousands of eyes, gaze never ceases
Light is upon you, life in you ceases
*
Through fiction we saw the birth
Of futures yet to come
Yet in fiction lay the bones
Ugly in their nakedness

Yet under this mortal sun
We cannot hide ourselves
*
Those eyes and (this) tower have seeped into our open veins

Uncoiled was its strength
And our souls en masse
Poured down in sheets of rain
And dissolved ‘neath their feet

Circling further down
Our wills dissolve ‘neath their feet
*
Rise in the morning air
Greeted by cinders of the dead

Syndic calls your name
Show your thinned face at the window

Is this the next last day?
Prepare to be carried by the “crows”
Heavy hand upon the land
Feel its weight inside you
*
Magistrates dream of plague
Tongues loll in anticipation
You are awake in their darker visions
Drool slips from grinning mouths

The plague is forced on us all
Is it there? Are they there?
Shouts of fact abound
But whispers of truth burn through
Is it there? Are they there?

(από εδώ)

Περί όνου…

Αν κάτι μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση, εδώ στη σπηλιά μου, περιτριγυρισμένος από τα κόκκαλα των ζώων και των άμυαλων ανθρώπων που τυχαίνει να πλησιάσουν περισσότερο απ’ όσο πρέπει, αυτό είναι το πόσο εύκολα γίνεται σε αυτή τη χώρα χαμός για το τίποτα. Σε σημείο, μάλιστα, να αισθάνομαι, πλέον, ότι υπάρχει οργανωμένο σχέδιο αποπροσανατολισμού του κόσμου, ώστε να δίνει περισσότερη σημασία σε ανύπαρκτα ζητήματα και όχι σε θέματα που πραγματικά τον καίνε.

Και, αναγνώστη μου, αν νομίζεις ότι έχω πάθει κρίση συνωμοσιολογίας, δες δύο πρόσφατα παραδείγματα. Το πρώτο αφορά στην ιστορία με την πρόταση των Γερμανώνε για δημοσιονομικό γκαουλάιτερ στην Ελλάδα. Έγινε της τρελλής το πανηγύρι και σχεδόν κανένας δεν είπε, έλα ρε παιδιά, αφού ήδη υπάρχει. Εκτός κι αν κανείς νομίζει ότι η Ελλάδα μπορεί να ασκεί αυτόνομη και περηφανή δημοσιονομική πολιτική, οπότε η ώρα του λιθίου είναι κοντά και σε μεγάλες δόσεις. Προσέξτε: ο προϋπολογισμός ελέγχεται και εγκρίνεται κατά την επεξεργασία του από την τρόικα. Επίσης, δικαίωμα δημοσιονομικού ελέγχου στην Ελλάδα -για τα πάντα όλα- έχουν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ. Επίσης επίσης, η τρόικα ελέγχει λεπτομερώς την εκτέλεση του συμφωνηθέντως προϋπολογισμού και ζητά τη λήψη μέτρων σε περίπτωση “αστοχιών”. Τέλος, την πορεία του προγράμματος ελέγχει σε τακτά χρονικά διαστήματα και το Eurogroup, το οποίο, άλλωστε, έχει αποφασιστικό ρόλο στην εκταμίευση των δόσεων από τα πακέτα στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Αυτά τα λέω -και κατά πάσα πιθανότητα ξεχνώ και κάποιο άλλο στάδιο ελέγχου- για να αποδείξω ότι, πέραν του ότι η γερμανική πρόταση ήτονε μια μαλακία μπαρούφα για εσωτερική της κατανάλωση, απλώς δεν άξιζε τον κόπο να συζητηθεί όσο συζητήθηκε και να γίνει και “κόκκινη γραμμή” για την Ελλάδα: ήδη, ο έλεγχος είναι ασφυκτικός, κι αν δεν με πιστεύετε, δείτε τι λέει ο Λοβέρδος για τη φαρμακευτική δαπάνη. Α, να μην το ξεχάσω: προφανώς, εκ των προβλέψεώνε της δανειακής σύμβασης, η αποπληρωμή των δανείωνε που μας δίνουνε Ευρωζώνη και ΔΝΤ είναι σε υψηλότερη προταιρεότητα από τα υπόλοιπα έξοδα του Κράτους. Ήδη. Οπότε, προς τι ο πανικός;

Πάμε, τώρα, στο δεύτερο παράδειγμα, αυτό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζώνε -κακοχρονονάχουν- μετά το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους. Ήδη, οι πατριώτες ζώστηκαν τα φυσεκλίκια, λάδωσαν τους γκράδες και πήραν τα βουνά: “Κοινές Μετοχές ή Θάνατος”. Μάλιστα. Σιγά, θα σκίσετε κά’να καλτσό, ωρέ Βελουχιώτηδές μου… Τι σημαίνει ανακεφαλαιοποίηση με κοινές μετοχές; Σημαίνει -σύμφωνα με το νέο αντάρτικο- ότι οι τράπεζες θα περάσουν στα χέρια του Κράτους, δηλαδής, του κοσμάκη και τα λαμόγια που τις διοικούν σήμερα θα πάνε σπιτάκι τους, αφού πρώτα περιφερθούν πάνω σε κάρο, ώστε να μετατραπούν σε πτυελοδοχεία για τα έως τώρα πεπραγμένα τους. Καααααααλά. Προφανώς, δεν πρόκειται να γίνω απολογητής των τραπεζιτώνε, ωστόσο, αυτή η ιστορία είναι τόσο αστεία, που καταντά επικίνδυνη. Διότι, είτε με κοινές μετοχές, είτε με κοινές άνευ ψήφου, είτε με προνομιούχες, είτε με ομολογίες, είτε με δενξερωτιάλλο, η πραγματικότητα είναι απλή: οι τράπεζες θα παραμείνουν νεκροζώντανες για πολύ καιρό ακόμα. Από τη στιγμή που οι μέτοχοί τους δεν θέλουν να τις ανακεφαλαιοποιήσουν οι ίδιοι -κάτι που θα μπορούσαν να έχουν ήδη κάνει και οι τράπεζες να λειτουργούν κανονικά- όλα τα υπόλοιπα είναι νάχαμε-ναλέγαμε. Άσε που, και τώρα που δεν είναι στα χέρια του Κράτους, είδα πόσο ανεπηρέαστες από αυτό είναι. Εκτός κι αν θέλουμε να ξεχάσουμε τα σχεδόν 100 δισ. που έχουν ήδη λάβει ως ρευστό και εγγυήσεις, χώρια τα δενξερωπόσα φράγκα έχουν απορροφήσει από την ΕΚΤ. Στην ουσία, ήδη κρατικοποιημένες είναι, εξ ημισείας με την ΕΚΤ, και τα υπόλοιπα είναι αστειότητες.

Και τότε, ρε μαλάκα φίλε, γιατί ωρέ μέχρι κι ο Γιωργάκης βάνει ως “κόκκινη γραμμή” τις κοινές μετοχές; Μα, φυσικά, γιατί ακούγεται ωραίο: πώς λέγανε παλιότερα “Το ΠΑΣΟΚ ισχυρό, ο λαός στην εξουσία”; Έτσι, γεια σου. Ενώ, άμα έβγαινε και έλεγε, π.χ., πριν την ανακεφαλαιοποίηση, να δημοσιοποιηθεί η έκθεση της BlackRock για την κατάστασή τους, αναλυτικά για κάθε τράπεζα, εκεί ποιος θα τονε χειροκρόταγε; Άσε που, σου λέει, ορίστε, θα τεθούν οι τράπεζες υπό κρατικό έλεγχο και θα πάρει ο κοσμάκης δάνεια, ν’ ανασάνει. Ναι, αμέ, ουουουου: όταν το ταμείον είναι μείον -δείτε πόσο όμορφα κόλλησε η συγχώνεση της Alpha με τη Eurobank, ακριβώς εξ αιτίας αυτού του λόγου-, με το που θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση και θα δοθούν οι κοινές μετοχές, το χρήμα θα ρεύσει άφθονον. Από πού, ωρέ καϊνάρια θα βρεθεί το χρήμα; Από την “κλειστόν λόγω πένθους” διατραπεζική αγορά; Από τις εγγυήσεις του -χρεοκοπήσαμε, αλλά δεν το λέμε- Κράτους; Από την ΕΚΤ, η οποία ενδέχεται να δει τα ελληνικά ομόλογα που έχει στα χέρια της, ώστε να δίνει ρευστότητα στις τράπεζες, να κουρεύονται; Πείτε μου κι εμένα, μπας και βρω κά’να φράγκο. Ξαναλέω, για να μην παρεξηγηθώ: οι ελληνικές τράπεζες έχουν κάνει αντίστοιχα εγκλήματα με τις διεθνείς και οι διοικήσεις τους θά’ πρεπε να λογοδοτήσουν γι’ αυτά. Όμως, άλλο αυτό κι άλλο να μετατρέπουμε ένα ανύπαρκτο θέμα σε μείζον διακύβευμα για τη χώρα. Ας το πάρουμε απόφαση: οι τράπεζες θα συνεχίσουν εις το διηνεκές να χρειάζονται μηχανική υποστήριξη, μόνο και μόνο για να παραμένουν σε κώμα. Αν δε μας αρέσει αυτό, ας προτείνουμε κάτι άλλο, ξέρωγω, να περάσουμε σε ανταλλακτική οικονομία. Όσο, όμως, δεν εμφανίζεται μια σοβαρή εναλλακτική, όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια. Και με τα λόγια, δυστυχώς, δε γάμησε χόρτασε κανείς…

Ασύνδετες πληροφορίες…

-O επικεφαλής της Deutsche Bank Γιόζεφ Άκερμαν ελέγχεται από τις δικαστικές αρχές του Μονάχου σχετικά με την εμπλοκή του και της τράπεζας που ηγείται στη διαβόητη υπόθεση Κίρχ, η οποία οδήγησε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική χρεοκοπία στη Γερμανία ιδιωτικής επιχείρησης. Υπενθυμίζω ότι ο κ. Άκερμαν είναι επικεφαλής και του IIF, το οποίο παίζει μείζονα (;) ρόλο στο ζήτημα του “κουρέματος” των ελληνικών ομολόγων. Μάλιστα, σήμερα το βράδυ ο γενικός διευθυντής του IIF Τσαρλς Νταλάρα θα συναντηθεί με τον Έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο.

-Ένας πρώην σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου γράφει ένα άρθρο σε υψηλού κύρους αμερικάνικη εφημερίδα, σχετικά με την πτώση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Παραθέτω μόνο ένα απόσπασμα: “Behind the scenes, powerful owners of Greek banks -long accustomed to the banks financing their closely linked network of companies- were terrified by the Brussels accord, because it was ambiguous about how the recapitalization would take place, whether temporary nationalization would be invoked, and how the banks’ shareholders would be treated. They knew already that an audit ordered by the International Monetary Fund had exposed at least 15 billion euros worth of unrecognized non-performing loans, many to companies in their own network, bad loans that would significantly raise the costs of the recapitalization”.

Ελληνική εφημερίδα, τρεις ημέρες μετά τη “συμφωνία” της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, αφιερώνει εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με τις απώλειες που ενδέχεται να υποστούν οι βασικοί μέτοχοι ελληνικών τραπεζών από το PSI Plus που συμφωνήθηκε μεταξύ των ηγετών της Ευρωζώνης και του IIF.

-Εν τω μεταξύ, μετά την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ιταλία, ασφυκτικές πιέσεις από τις αγορές δέχονται πλέον χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Σλοβενία και η Αυστρία. Σημειώνω ότι στις τέσσερις πρώτες χώρες, από την ώρα που τέθηκε σε εφαρμογή κάποιο σχέδιο διάσωσης/ελέγχου (διότι, τι διάσωση να κάνεις στην Ιταλία του ενός-και τρισ. ευρώ χρέους;…), οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις τους έπεσαν. Σε δύο από αυτές αντικαταστάθηκαν από “υπηρεσιακές κυβερνήσεις ειδικού σκοπού” (Ελλάδα – Ιταλία).

Όλα καλά; Πώς πάει η οικογένεια; Η γιαγιά; Τα παιδιά;…

Oh, Lord, won’t You buy a Mercedes Benz?…*

Ωραίαααααα… Μετά τη Siemens, άλλο ένα status symbol του γνήσιου Ελληναρά, η Daimler AG, δηλαδή η εταιρεία που κατασκευάζει τη Mercedes (ή Μερτσέντα, επί το ελληναραδικότερον) εμφανίζεται αναμεμειγμένη σε σκάνδαλο με μίζες. Για μια περίοδο δέκα ετών (1998-2008). Σε 22 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (…οποία έκπληξις!!!). Το οποίο αποκαλύφθηκε επειδής οι Αμερικανοί, που είναι γατόνια όταν το πράγμα έρχεται σε υποθέσεις αθέμιτου ανταγωνισμού, έψαξαν το θέμα και βρήκαν τις ματσαγκανιές.

Δύο σχόλια ειδικού ενδιαφέροντος:
α) Τελικά, οι Γερμανοί είναι μπουνταλάδες. Ποιος ο λόγος να δωροδοκήσουν Έλληνες, ώστε η Mercedes να αποκτήσει δεσπόζουσα θέση στην Ελλάδα; Ο Έλληνας κυριολεκτικά ζει και αναπνέει με το όνειρο να αποκτήσει μια Μερτσέντα…
β) Πολύ τιμητικό για την Ελλάδα, να βρίσκεται για άλλη μια φορά σε μια λίστα χωρών, μαζί με την την Τουρκία, τη Νιγηρία, το Ιράκ, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, την Αίγυπτο, κλπ. Κατά τα λοιπά, ανήκομεν εις την Δύσιν…

Κι ένα γενικού: καταλαβαίνετε, τώρα, γιατί η Γερμανία λυσσάει να τηρηθεί κατά γράμμα το Σύμφωνο Σταθερότητας; Καταλαβαίνετε γιατί η σκληρή στάση Μέρκελ και λοιπών; Καταλαβαίνετε πώς πάει το πράγμα; Καταλαβαίνετε γιατί δεν θα βγει τίποτα από την εξεταστική για τη Siemens; Καταλαβαίνετε πώς κατορθώνει να έχει τα εμπορικά πλεονάσματα (προφανώς όχι μόνο με, αλλά ΚΑΙ με μίζες, όπου αυτό είναι εφικτό…); Κατά τα λοιπά, επιδιώκεται η οικονομική διακυβέρνηση της Ε.Ε. Και, μετά, ξυπνήσαμε…

(*: ο τίτλος από εδώ)

Δασκαλάκος θα γενώ…

Χθες το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι αρχίζει διαβούλευση τριών μηνών, με στόχο νομοσχέδιο για τις προσλήψεις και την εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Μερικά από τα πράγματα που είπε η κ. Διαμαντοπούλου τα έχει συμπεριλάβει ο υφυπουργός Γ. Πανάρετος στο blog του. Το παράδειγμα κακής διαχείρισης εκπαιδευτικού προσωπικού που χρησιμοποίησε η Διαμαντοπούλου είναι χαρακτηριστικό της επικρατούσας κατάστασης: οι εκπαιδευτικοί πλεονάζουν, ωστόσο, υπάρχουν λειτουργικά κενά στα σχολεία συγκεκριμένου νομού. Η ίδια κατάσταση, μαθαίνω, υπάρχει και σε πολλούς άλλους νομούς της χώρας.

Το ότι στο σύστημα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς. Το ότι το υπουργείο, με τα επτά σημεία που θέτει για διάλογο, επιχειρεί τον εξορθολογισμό της όλης διαδικασίας, επίσης νομίζω ότι δεν αμφισβητείται. Είναι πολλά τα παραδείγματα εκπαιδευτικών που διορίζονταν, π.χ., σε δυσπρόσιτα σχολεία, για τα οποία δεν υπήρχε μεγάλη ζήτηση, και αμέσως έπαιρναν ρουσφετολογική απόσπαση για την κεντρική υπηρεσία και τους εποπτευόμενους φορείς του υπουργείου Παιδείας (για να μην αναφερθώ στις αποσπάσεις σε γραφεία βουλευτών, μητροπολιτών, κλπ…).

Επίσης, είναι πολλά τα παραδείγματα εκπαιδευτικών που διορίζονταν σε σχολεία με υψηλά μόρια, αμέσως έπαιρναν απόσπαση για πιο “κεντρικές” υπηρεσίες (π.χ. διευθύνσεις εκπαίδευσης), αλλά διατηρούσαν την υψηλή μοριοδότησή τους. Όσον αφορά, δε, στους πίνακες των αναπληρώτών, κάθε λίγο και λιγάκι διαβάζαμε καταγγελίες για παραβιάσεις της σειράς, περίεργα “μαγειρέματα” και άλλα πολλά. Στην ουσία, το σύστημα λειτουργούσε διαβρωτικά, τόσο έναντι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όσο και έναντι της λογικής, καθώς, ενώ φαινόταν ότι η χώρα διαθέτει τεράστιο αριθμό εκπαιδευτικών, κάθε χρόνο τα λειτουργικά κενά στα σχολεία αποτελούν σχεδόν παράδοση.

Εγώ δεν θα υποστηρίξω ότι τα όσα προτείνει το υπουργείο Παιδείας θα θεραπεύσουν πάσα νόσο και πάσα μαλακία του συστήματος. Ωστόσο: α) είναι λογικά και β) κινούνται σε μια κατεύθυνση εξορθολογισμού του συστήματος. Προφανώς, κάποια πράγματα πρέπει να μελετηθούν, πριν προχωρήσει το νομοσχέδιο (π.χ., προϋπηρεσία αναπληρωτών και ωρομισθίων, πίνακες επιτυχώντων του ΑΣΕΠ -σ.σ. ρε γαμώτο, είναι ΤΟ ΑΣΕΠ και όχι Ο ΑΣΕΠ!!!!- και πάει λέγοντας), αλλά υπάρχουν τρεις μήνες διαλόγου για να βρεθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις. Και, στην τελική, το πράγμα έχει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, οπότε, όσο κι αν δεν μας αρέσει, τουλάχιστον στοχεύει κάπου (διαφάνεια, εξοικονόμηση ανθρωπίνων πόρων και χρημάτων, κατάργηση ανισοτήτων, κλπ).

Το ενδιαφέρον, δε, είναι ότι το σύστημα αυτό συνδυάζεται με δύο πολύ σημαντικά πράγματα για τους εκπαιδευτικούς: επιμόρφωση και αξιολόγηση. Δηλαδή, αει σιχτίρ, πια! Κάποια στιγμή και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να αποδεχθούν ότι ΠΡΕΠΕΙ να αξιολογούνται με αντικειμενικό τρόπο και η αξιολόγησή τους να έχει αποτελέσματα (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει διάφορα άτομα εντελώς ακατάλληλα για διδασκαλία να μπαίνουν σε τάξεις…). Ο θεσμός του Δόκιμου Εκπαιδευτικού ίσως να είναι μια καλή αρχή και αν το υπουργείο κατορθώσει να τον εφαρμόσει, σε συνδυασμό με ουσιαστική επιμόρφωση και αδιάβλητο σύστημα αξιολόγησης, τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.

Ξαναλέω ότι πανάκεια δεν υπάρχει. Όμως, αν διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάσταση θα είναι κυριολεκτικά καταστροφικό, οπότε ας δούμε τι θα προκύψει από το διάλογο και το ξανασυζητάμε, ε;…

Υ.Γ.: και για να μην ξεχνάμε, δείτε εδώ ποιοι θέλουν να μην αλλάξει τίποτα…

*photo via Wikipedia*

Όνειρο ήταν και πάει…

«Δεν θα ψηφίσω κατά συνείδηση, και δεν θα ψηφίσω κατά συνείδηση, γιατί φρόντισαν όλα τα κόμματα να ψηφίζουν εκλογές ή μη εκλογές. Δεν είμαι ηλίθιος εγώ να πω ότι όταν από τα υπόλοιπα κόμματα μπαίνει τέτοιο ζήτημα να πάω και να ψηφίσω κατά συνείδηση».
Γιάννης Μανώλης, βουλευτής Αργολίδας ΝΔ

Αν ο Καραμανλής ασχολείτο με την πολιτική και άκουγε αυτή τη δήλωση του κ. Μανώλη, θεωρώ ότι όφειλε να συγκαλέσει σήμερα εκτάκτως την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος που -υποτίθεται ότι- ηγείται και να έλεγε περίπου αυτά τα πράγματα:

“Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Στη Βουλή ήλθε μια δικογραφία, η οποία ενέπλεκε αυτό τον απίθανο τύπο (θα έδειχνε τον Παυλίδη) -τον οποίο εγώ είχα κάνει υπουργό, χωρίς ποτέ να καταλάβω γιατί…- σε μια υπόθεση δωροδοκίας και εκβίασης. Για το λόγο αυτό και φτιάξαμε μια προανακριτική επιτροπή, για να δούμε αν και τι έκανε”.

“Από αυτήν την προανακριτική θα προκύψει ένα πόρισμα, το οποίο θα συζητήσουμε και επί του οποίου θα ψηφίσουμε στη Βουλή. Η ψήφος είναι μυστική και κατά συνείδηση. Και ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ, ρε άσχετοι. Διότι, ακόμα κι αν παραπεμφθεί ο Παυλίδης, συνεχίζουμε να έχουμε 150 συν ένα βουλευτές, ως εκ τούτου η κυβέρνηση δεν πέφτει”.

“Όμως, ακόμα κι αν ο Παυλίδης ανεξαρτητοποιηθεί, δεν θα κάνω εκλογές. Θα ζητήσω ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και είμαι βέβαιος ότι θα τη λάβω, οπότε no problem. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, σταματήστε να ξεφτιλίζετε κάθε διαδικασία, σταματήστε να λέτε αηδίες όπως αυτά που λέει ο Μανώλης και ψηφίστε ό,τι νομίζετε σωστό”.

“Κι εσείς, ρε Τραγάκη και ρε Ζαγορίτη, σταματήστε να πιέζετε τον Παυλίδη να παραιτηθεί. Εγώ τον έκανα υπουργό, οπότε εγώ πρέπει να τον κουβαλάω στην πλάτη μου -μαζί με τους Ρουσόπουλους, τους Βουλγαράκηδες, τους Δούκες, τους Μπασιάκους, τους κουμπάρους κι όλους τους άλλους- μέχρι τέλους. Είναι δική μου η ευθύνη”.

“Κι εσείς, ρε Δένδια και ρε Σιούφα, φροντίστε να έρθει στη Βουλή η δικογραφία του Βατοπεδίου. Ναι, θα ψηφίσουμε υπέρ προανακριτικής γι’ αυτή την ιστορία και θα την πάμε μέχρι τέλους. Διότι οφείλουμε να δείξουμε στους πολίτες ότι θέλουμε να έλθουν όλα στο φως και ότι θα κάνουμε το παν για να γίνει αυτό”.

“Το ίδιο θα κάνουμε και για τα ομόλογα και για όλες τις βρώμικες υποθέσεις στις οποίες έχουν αναμειχθεί στελέχη μας. Είμαστε κυβέρνηση και οφείλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη της κάθαρσης της πολιτικής ζωής του τόπου. Ιδίως όταν οι υποθέσεις αφορούν και στη δική μας παράταξη. Πρωτίστως όταν αφορούν σε εμάς”.

“Κι αν, λόγω της κάθαρσης, καταψηφιστούμε στις εκλογές, ας είναι: θα έχουμε την ικανοποίηση ότι τουλάχιστον εμείς δεν κρύψαμε και δεν συγκαλύψαμε τίποτα. Και ότι καθαρίσαμε το κόμμα μας από την κόπρο του Αυγείου και φέραμε νέα ηθική στα πολιτικά πραγματα του τόπου, την οποία και θα ακολουθήσουμε κατά γράμμα”.

Και, στη συνέχεια, θα καλούσε τα υπόλοιπα κόμματα και θα άλλαζε το νόμο περί ευθύνης υπουργών προς το αυστηρότερο, δεσμεύοντας τους πάντες για την εφαρμογή του και την τήρησή του.

Όλα αυτά θα έπρεπε να κάνει ο Καραμανλής. Αλλά, τότε, δεν θα ήταν ο Καραμανλής, αλλά κάποιος άλλος πολιτικός, σε κάποια άλλη χώρα, με άλλους “πολίτες”, σε άλλη ήπειρο, σε άλλο πλανήτη, σε άλλο σύμπαν. Καληνύχτα σας…