The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…

Advertisements

Ζε τραμπλ βιτ ζε τζέρμανς…

aggelaΑν υπάρχει ένα (επιπλέον) κακό από τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών στη Γερμανία, αυτό είναι ότι το κόμμα της Μέρκελ (CDU/CSU για τη Βαυαρία) δεν κατόρθωσε να πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Έτσι, για άλλη μια φορά κάποιο κόμμα της “κεντροαριστεράς” της Γερμανίας θα υποχρεωθεί να γίνει η biotch της Mutti, στο πλαίσιο του να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη και η Ευρώπη ακέφαλη και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά. Όπως έγραφα και παλιότερα, νέος μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός στο Βερολίνο θα σημάνει ξεκάθαρα το τέλος για τους -ούτως ή άλλως συρρικνούμενους- SPDέδες, οι οποίοι πλέον θα αντιμετωπίζονται από τους ψηφοφόρους απλώς ως εν δυνάμει κυβερνητικοί εταίροι του κυρίαρχου CDU, λίγο λίγότερο γραφικοί από τους υπό διάλυση FDPέδες. Όσον αφορά, δε, στο ενδεχόμενο συνεργασίας της Μέρκελ με τους Πράσινους, σενάριο που εν πολλοίς δεν έχει απορριφθεί, το βρίσκω σχεδόν απίθανο: οι Πράσινοι έχουν αποδείξει ότι, παρά τις αδυναμίες τους, δεν πάσχουν από το αυτοκτονικό σύνδρομο της ηγεσίας του SPD…

Χοντρικά, αυτό που βλέπω είναι ένας νέος “μεγάλος” (τα εισαγωγικά αναφέρονται στο θλιβερό, πλέον, μέγεθος του SPD) κυβερνητικός συνασπισμός CDU/CSU και SPD, όπου οι Σοσιαλδημοκράτες θα έχουν εξαιρετικά μικρό input στην κυβέρνηση και όπου η Αγγέλα θα κάνει σχεδόν ό,τι θέλει, έχοντας, μάλιστα, το SPD ως άλλοθι. Εν ολίγοις, η Γερμανία θα κλειστεί κι άλλο στο καβούκι της (ασχολούμενη με εσωτερικά της ζητήματα, όπως η θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού κλπ), θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ρητορική για “περισσότερη Ευρώπη”, αλλά θα εννοεί περισσότερο γερμανική Ευρώπη, θα συνεχίσει το οικονομικό και κοινωνικό dumping που έχει επιβάλλει στο Νότο της Ευρωζώνης και θα συνεχίσει να μιλά για “μεταρρυθμίσεις” (εννοώντας απορρυθμίσεις) και να ασκεί πιέσεις στην κατεύθυνση αυτή. Η Μέρκελ επέλεξε την τακτική της διάλυσης του FDP, ακριβώς για να χρησιμοποιήσει ως άλλοθι για τη συνέχιση της πολιτικής της την πιθανή συμμαχία της με τους Σοσιαλδημοκράτες, τους οποίους -και σωστά- θεωρεί ως του χεριού της και απολύτως ταυτισμένους με τις θέσεις και πολιτικές της (μα, ειλικρινά, τα διαβάζουν ορισμένοι αυτά που γράφουν για την ηγεσία του SPD;;;;;).

Όσον αφορά στα καθ’ημάς, προσωπικά θεωρώ ότι, όχι μόνο δεν θα υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στάσης, αλλά η νέα γερμανική κυβέρνηση θα είναι ακόμα πιο σκληρή στις απαιτήσεις της προς την ελληνική κυβέρνηση και ακόμα πιο αρνητική έναντι οιουδήποτε μέτρου θα μπορούσε να κάνει την κατάσταση στοιχειωδώς υποφερτή για τους κατοίκους της χώρας. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων: νέο μνημόνιο για οιοδήποτε χρηματοδοτικό κενό, με μέτρα που θα προβλέπουν νέο πετσόκομμα σε μισθούς, συντάξεις, παροχές και δικαιώματα, καμία ενεργή μείωση του δημοσίου χρέους, καμία συζήτηση για ευρωομόλογα, σαμποτάζ στην ευρω-τραπεζική ένωση και όλα όσα η πολιτική ελίτ της Γερμανίας έχει αποκαλύψει σταδιακά τους τελευταίους μήνες. Όσοι έχουν ακόμα το θράσσος να μιλούν για ενδεχόμενες ελαφρύνσεις για την Ελλάδα, σύντομα θα φαν μια τεράστια χλαπάτσα… αν δεν την έφαγαν ήδη. Οπότε, καλό θα ήταν να αρχίσουμε από χθες να μελετάμε τις εναλλακτικές μας, όσες μας έχουν απομείνει…

Λίγα λόγια και καλά

Αντί νέου ποστακίου, σας ζητώ να ρίξετε μια ματιά

-Στο “Ποντίκι”,

-Στο “Βήμα”(!!!!),

-Στον Καρτέσιο.

Όσο για μένα, σας παραπέμπω ένα ποστάκι πιο κάτω.

Γκραν σουξέ, που έλεγε κάποτε κι ο Σαββόπουλος.

Φοντανάκια έχουμε;

Επειδή, μοναδικέ αναγνώστη μου, προβλέπω ότι μέσα στο Σ/Κ θα ακούσεις διάφορες παπαρίτσες σχετικά με τη σημασία της επίσκεψης της Αγγέλας στον Αντωνάκη την Τρίτη, προτείνω, όποιος γουστάρει, να βάλουμε μερικά στοιχηματάκια, να δούμε πόόόόόσο σημαντική για την Ελλάδα είναι η βολτίτσα αυτή. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1) Τη Δευτέρα το παρεάκι του Ζαν-Κλωντ συνεδριάζει. Σου βάζω ένα ορέο στοιχηματάκι ότι, ακόμα κι αν ο Στουρνάρας τους παρουσιάσει ένα πακετάκι μέτρων κάτι ν απιθανοεκατομμυρίων, υπογεγραμμένο με το αίμα του, όπως και με το αίμα του Σαμαρά, πέραν από καμιά-δυο καλές κουβεντούλες, ουσία δεν πρόκειται να υπάρξει, όπερ έστι μεθερμηνευόμενον ότι το Eurogroup δεν θα κάνει εισήγηση για τη δόση. Γιατί; Γιατί έτσι, βρε κακοήθεις!

2) Μετά την κρυάδα του Eurogroup, το Μερκελάκι θά’ρθει στο Athens, Georgia Greece, θα πιεί τα ουζάκια του με τον Αντώνη, θα πει ότι σέβεται τις θυσίες στις οποίες υποβάλλονται οι Έλληνες και… αυτά. Α, ναι, θα μας θυμίσει ότι πρέπει να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας και θα παραπέμψει την οιαδήποτε απόφαση για μετά την έκθεση της τρόικας για την πορεία της εφαρμογής του μνημονίου και για τη βιωσιμότητα του χρέους (κάπου εδώ γελάμε, λες και χρειάζεται έκθεση της τρόικας για να καταλάβουμε ότι το χρέος δεν είναι ούτε πρόκειται να γίνει βιώσιμο χωρίς νέο “κούρεμα”). Φυσικά, επί της ουσίας τέτοια κουβέντα δεν πρόκειται να γίνει ούτε για πλάκα, όπως επίσης δεν πρόκειται να γίνει κουβέντα για επιμηκύνσεις και άλλες τέτοιες αηδίες. Εδώ, το Βερολίνο κοντεύει να κάψει την Ισπανία, στην Ελλάδα θα κωλώσει;

3) Προσωπικά θεωρώ δεδομένο ότι το Μερκελάκι θα πει στον Αντωνάκη ότι, κοίτα, μην περιμένεις αποφάσεις στη Σύνοδο στις 18 του μηνού. Μέχρι να δω τι παίζει με Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο, Σλοβενία και τα συναφή, εγώ δεν πρόκειται να κάνω τίποτα για την Ελλάδα, άσε, δε, που άμα σας δώκω το παραμικρό θα με ζαλίσουν και οι Πορτογάλοι, άσε που θα με κράξουν και στην Μπούντεσταγκ, οπότε προς το παρόν επιμηκύνσεις και άλλα τέτοια ξέχνα τα. Από Νοέμβριο και βλέπουμε…

4) Κάπου εδώ, εκτιμώ ότι θα πεταχτεί σα σφηνόπουτσα το ΔΝΤ και θα αρχίσει να διαρρέει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το ελληνικό πρόγραμμα δε βγαίνει, ότι υπάρχει χρηματοδοτικό κενό, ότι γαμωτημπουτανατουστουσκεραταδεστουσευρωπέη που μας τά’χουν ζαλίσει κι ότι δεν ξέρει αν μπορεί καταστατικά να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την Ελλάδα και, άμα θέτε να σώσεστε τη χώρα, να βάλετε τα γκαφρά μόνοι σας.

5) Χοντρικά, κάπου εδώ θα σκάσουν και οι πληροφορίες από κύκλους του υπουργείου Οικονομικών ότι χρειάζονται και νέα μέτρα, ώστε να τους πείσουμε τους κιαρατάδες τους ξένοι ότι είμαστε αποφασισμένοι να τηνε πάρουμε τη μπουτάνα τη δόση. Τι;;; Ο Σαμαροβενιζελοκουβέλης είπε ότι τα προηγούμενα μέτρα θα είναι τα τελευταία; Καλά, κι εσείς τους πιστέψατε;!!!

6) Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, ze banks θα τα πάρουνε τα φραγκάκια για την ανακεφαλαιοποίηση. Τιπαναπεί, πού το είδα αυτό;…

Μια πολύ σοσιαλδημοκρατική αυτοκτονία…

Η επιλογή από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) να θέσει ως αντίπαλο της Μέρκελ για την καγκελαρία στις εκλογές του 2013 τον πρώην υπουργό Οικονομικών Περ Στάινμπρουκ θα πρέπει να λειτούργησε ως κουβάς με παγωμένο νερό για πολλούς, εντός και εκτός Γερμανίας. Ο Στάινμπρουκ, ο οποίος ήταν υπουργός Οικονομικών της Μέρκελ στην κυβέρνηση της “μεγάλης συμμαχίας” του SPD με τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) το διάστημα 2005-2009, θεωρείται ότι εκπροσωπεί τη συντηρητική πτέρυγα των Σοσιαλδημοκρατών και, επί της ουσίας, εκφράζει απόψεις/θέσεις/αντιλήψεις για την πολιτική που ελάχιστα απέχουν από αυτές της αντιπάλου του.

Μάλιστα, θεωρώ ότι η Μέρκελ δεν χρειάζεται καν να κάνει προεκλογικό αγώνα: μπορεί κάλλιστα να πει στους ψηφοφόρους της να πηγαίνουν στις συγκεντρώσεις του Στάινμπρουκ, να φαντάζονται ότι μιλάει αυτή και τελικά να ψηφίσουν CDU και να τελειώνουν. Θεωρώ ότι η επιλογή Στάινμπρουκ σηματοδοτεί μια εξαιρετικά ηττοπαθή στάση από το SPD, το οποίο και μοιάζει να προετοιμάζεται για μια νέα “μεγάλη κυβερνητική συμμαχία”, αποξενώνοντας σχεδόν όλο το αριστερό σώμα των ψηφοφόρων του και στρεφόμενο σε θέσεις και ρητορική που χρησιμοποιεί κατά κόρον τα τελευταία χρόνια η Μέρκελ. Ουσιαστικά, πιστεύω ότι το SPD “αυτοκτονεί” πολιτικά, χάνοντας και την τελευταία ευκαιρία που είχε να διεκδικήσει νίκη στις εκλογές του 2013.

Ακόμα δεν έχω δει αντιδράσεις, αλλά φαντάζομαι ότι η επιλογή Στάινμπρουκ δεν θα πρέπει να άρεσε καθόλου στους Πράσινους, με τους οποίους το SPD επιδιώκει να συνεργαστεί, αν βγει πρώτο (ενδεχόμενο που θεωρώ ότι απομακρύνεται ταχέως…) και αν τα κουκιά τους βγαίνουν: οι Πράσινοι, μετά την τελευταία τραυματική κυβερνητική εμπειρία (2001-2005) υπό τον Φίσερ, μοιάζουν να έχουν στραφεί προς πιο αριστερές θέσεις, οπότε αμφιβάλλω αν θα έχουν τη δυνατότητα να πείσουν τους προοδευτικούς Γερμανούς ότι μια κυβέρνηση με το SPD θα διαφέρει από αυτή της Μέρκελ.

Από την άλλη, θεωρώ ότι το Linke και οι Πειρατές θα πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους, ελπίζοντας ότι η επιλογή Στάινμπρουκ θα τους επιτρέψει να λεηλατήσουν την αριστερή πτέρυγα των ψηφοφόρων του SPD, ενώ ικανοποιημένοι πρέπει να είναι και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), καθώς η συντηρητική στροφή των Σοσιαλδημοκρατών ενδεχομένως ενισχύει τη θέση τους στο εκλογικό ακροατήριο και τους γλυτώνει από μια πανολεθρία το 2013.

Παράλληλα, ωστόσο, τα νέα για την υποψηφιότητα Στάινμπρουκ λογικά δεν θα πρέπει να άρεσαν καθόλου σε όσους Ευρωπαίους πίστευαν ότι ενδεχόμενη νίκη του SPD θα άλλαζε την πολιτική τους Βερολίνου: η λιτότητα, η περιοριστική πολιτική, ο σκληρός μονεταρισμός, όλα όσα χαρακτήρισαν την πολιτική της Μέρκελ, εκπροσωπούνται επάξια και από τον Στάινμπρουκ, ο οποίος θεωρείται ως ένα από τα “γεράκια” της hardcore γερμανικής πολιτικής. Αναρωτιέμαι, δε, πώς τα αξιόπιστα ελληνικά ΜΜΕ θα spinάρουν την όλη φάση, προκειμένου να μας πείσουν ότι “το κλίμα αλλάζει στην Ευρώπη”