Άκου, βλάκα…

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Κάθε μέρα σε ακούω στα ραδιόφωνα και σε βλέπω στις τηλεοράσεις. Σε διαβάζω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Τα εμέσματά σου μολύνουν το τάιμ λάιν μου στο τουίτερ. Το μίασμα των απόψεών σου ενοχλεί τα αυτιά μου όταν βρίσκομαι έξω, στο καφέ, στο εστιατόριο, στην ουρά για να μπούμε στο σινεμά. Το ξέρω, είσαι μια ισχνή μειοψηφία. Όμως, κάνεις θόρυβο, ουρλιάζεις και χτυπιέσαι, κινδυνολογείς και φέρνεις την καταστροφή και, δυστυχώς, σε μια χώρα που έχει βιώνει μια από τις χειρότερες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές κρίσεις, η νύχια-στο-μαυροπίνακα φωνή σου και οι μολυσματικές απόψεις σου συχνά περνάν σε ανθρώπους τρελαμένους, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Continue reading

Advertisements

Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι; 🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

Smart aleck kill*

jeeeeebus, man!Το ότι η πολιτική είναι ένας εξαιρετικά λεπτός συνδυασμός χαϊδέματος και βίας, νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούνται έστω και επιδερμικά με το θέμα το γνωρίζουν. Όπως επίσης γνωρίζουν πολύ καλά ότι η πολιτική προϋποθέτει -σχεδόν προαπαιτεί- διλήμματα και “εκβιασμούς” προς το εκλογικό σώμα, προκειμένου αυτό να επιλέξει τον ένα ή τον άλλο πολιτικό σχηματισμό. Όλα αυτά είναι “Politics 101” και όποιος δεν τα γνωρίζει, μάλλον δεν το κατέχει καθόλου μα καθόλου το αντικείμενο.

Το να μιλάμε για “εκβιασμό” στην πολιτική είναι σα να λέμε ότι οι καρχαρίες τρέφονται με σάρκες: είναι αυτονόητο και μερικές φορές είναι σχεδόν επιβραβεύσιμο. Ας θυμηθούμε το “σκληρό ροκ” του Λαλιώτη. Στην ουσία δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν (αρκετά σκληρό και ευθύ) εκβιασμό του εκλογικού σώματος, να στηρίξει σε μια δεδομένη στιγμή το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, πολλοί είναι εκείνοι που θεώρησαν ως ιδιοφυή την τακτική του Λαλιώτη, καθώς πόλωσε τα πράγματα όσο χρειαζόταν για να κερδίσει τις εκλογές το κόμμα του.

Ωστόσο -και αυτό είναι σχεδόν elementary, dear Watson- το θέμα με τα διλήμματα και τους εκβιασμούς προς το εκλογικό σώμα είναι ότι θα πρέπει να τα κάνεις με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Πρέπει να φαίνεσαι ότι είσαι αφεντικό, ότι ελέγχεις πλήρως την κατάσταση και ότι αυτό που κάνεις δεν είναι πολωτική κίνηση, αλλά απλώς κάνεις ταληράκια την κατάσταση και την εξηγείς στους ψηφοφόρους. Απλά. Κατανοητά. Χωρίς φτιασίδια. Στην ουσία, πρέπει να κάνεις εκβιασμό, αλλά να μη φαίνεται ως τέτοιος, αλλά ως μια απλή ξήγα.

Κι εδώ ακριβώς είναι που την πάτησε ο σ. Βαγγέλης. Διότι έκανε εκβιασμό χωρίς τα απαραίτητα φτιασίδια. Στην ουσία, μάλιστα, δεν έκανε εκβιασμό, αλλά κλάψα. Μίλησε για “δικαιώματα” του ΠΑΣΟΚ, για “δίκαιο και σωστό”, για “τσόντα και ουρά” που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Έκανε σαν παρατημένη γκόμενα που απειλεί ότι “αν φύγεις θα φαρμακωθώώώώώώ!”, ενώ ξέρει ότι ο γκόμενος είναι ήδη στην εξώπορτα, μήπως την τελευταία στιγμή αλλάξει γνώμη και γυρίσει πίσω, είτε απο οίκτο είτε από φιλανθρωπία.

Φυσικά, και ο ίδιος, αλλά και οι διάφοροι συνεργάτες του που επαναλαμβάνουν τα ίδια με άλλα λόγια, γνωρίζει πολύ καλά ότι η πολιτική δεν παίζεται έτσι. Η ψήφος ποτέ δεν είναι φιλανθρωπική και οι εκλογείς ποτέ δεν επιβραβεύουν την αδυναμία. Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι άνευ περιεχομένου. Τόσο λόγω δεσμεύσεων, όσο και λόγω της βουλιμίας του για εξουσία, ο σ. Βαγγέλης δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, ό,τι κι αν λέει.

Οπότε το ερώτημα είναι, γιατί έτσι και γιατί τώρα. Νομίζω ότι η απάντηση βρίσκεται στον ίδιο τον σ. Βαγγέλη, έναν άνθρωπο ο οποίος έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και τις ικανότητές του που πιστεύει σοβαρά ότι μπορεί, με μια τέτοια κίνηση, να προβληματίσει το Σαμαρά ή τους ψηφοφόρους. Αντίληψη που είναι πέρα για πέρα λάθος και που αποδεικνύεται εύκολα, αρκεί να δει κανείς πώς κινείται ο Σαμαράς, αλλά και τις γενικότερες τάσεις των πολιτών, όπως τις αποτυπώνουν οι -κατά βάση αναξιόπιστες- δημοσκοπήσεις.

Στην ουσία, ο σ. Βαγγέλης κατάφερε για άλλη μια φορά να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Με την κίνησή του αυτή αδυνάτισε ακόμα περισσότερο τη θέση του, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα μάτια των πολιτών. Φανέρωσε αδυναμία και έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού. Άφησε το υπερφίαλο κομμάτι του να κυριαρχήσει της βασικής λογικής, που θα τον προέτρεπε να κάνει την κουνέλα και να περιμένει να περάσει ο κάβος και ύστερα να δει τι θα κάνει. Άλλωστε, με δικές του επιλογές έφθασε στον κάβο.

Προσωπικά πιστεύω ότι μετά από αυτές τις κινήσεις, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θα πάει σούμπιτο στο Σαμαρά, ώστε να ενισχύσει το -ούτως ή άλλως μεγαλύτερο- καθαρά δεξιό κομμάτι της συγκυβέρνησης και να στείλει το μήνυμα ότι η κυβερνητική σταθερότητα εξαρτάται κυρίως από τη ΝΔ. Κι ένα άλλο κόμμάτι θα φύγει για άλλες πολιτείες (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, αποχή), καθώς θεωρεί την εικόνα που εκπέμπει σήμερα το ΠΑΣΟΚ-Ελιά αποκρουστική και -το ξαναλέω- αδύναμη και ηττοπαθή.

Ο εξυπνάκιας σ. Βαγγέλης μάλλον την πάτησε χοντρά στην προκειμένη περίπτωση και μάλλον οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στην τελευταία του ατραπό. Το τι θα κάνουν τα στελέχη μετά τις ευρωεκλογές λίγη σημασία έχει. Το κόμμα οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και ο Βενιζέλος προς την πολιτική λήθη. Που είναι χειρότερη -τουλάχιστον για το σ. Βαγγέλη- από τη μοίρα του smart aleck του θείου Ρέιμοντ.

(*: τίτλος κλεμμένος από διήγημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ)

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Τριπλίτσες, χωρίς γκολ…

triplitsaΑφού διάβασα με τη δέουσα προσοχή το ευθυμογράφημα υπό τον γενικό τίτλο “Προγραμματική Κυβερνητική Συμφωνία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ” και γέλασα με το περιεχόμενό του, επιστρέφω στα καθ’ημάς για να επανέλθω στα όσα λέω εδώ και καιρό, σχετικά με την ταχεία προσφυγή της “κυβέρνησης” σε εκλογές, αισθανόμενος ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας με επιβεβαιώνει απόλυτα.

Τι εννοώ; Μα φυσικά ότι η ίδια η ύπαρξή του αποτελεί σχεδόν παραδοχή των δύο κομμάτων που ασκούν τη διακυβέρνηση της χώρας ότι οι εκλογές πλησιάζουν με βήμα ταχύ. Απλώς, κανένα από τα δύο δεν θέλει να το παραδεχθεί δημόσια. Σκεφθείτε: το κείμενο αυτό υποτίθεται ότι τελεί υπό επεξεργασία από τότε που η ΔΗΜΑΡ μάζεψε τα τσουμπλέκια της και αποχώρησε από την κυβέρνηση. Από τότε, εκτός από ορισμένους γραφικούς, είδατε κανέναν να αναφέρεται σε αυτό; Ακούσατε τίποτα περί συζητήσεων και επεξεργασίας του; Αισθανήκατε ποτέ ότι αποτελεί sine qva non για τη συνέχιση της συνεργασίας ΝΔΣΟΚ; Ούτε κι εγώ. Οπότε, γιατί τώρα; Και, γιατί έτσι;

Διότι τώρα ο Μπένις συνειδητοποίησε ότι όντως ο Σαμ σκέφτεται σοβαρα να πάει σε πρόωρες εκλογές, για λόγους που ανέλυσα στο προηγούμενο ποστάκι. Οπότε, σου λέει ο Μπένις, ο οποίος ακούει εκλογές και βγάζει σταυρό και παλούκι καθώς ξέρει ότι το ΠΑΣΟΚ θα εξαϋλωθεί και μετά οι ΠΑΣΟΚοι θα τον φάνε ζωντανό, κάτσε να κάνω κάτι να δεσμεύσω το Σαμ, μπας και τη γλυτώσω προς ώρας. Εξ ου και η πρεμούρα και οι φανφάρες για την προγραμματική συμφωνία, η οποία, μάλιστα, υπογραμμίζει το στόχο της συγκυβέρνησης για εξάντληση της τετραετίας (ROFL, LOL κλπ). Στην ουσία, η συμφωνία αποτελεί μια τριπλίτσα του Μπένι, όχι με στόχο να βάλει γκολ (δεν γίνεται, άλλωστε, κάτι τέτοιο), αλλά απλώς για να καθυστερήσει λίγο ακόμα το παιχνίδι.

Στην ουσία, ο Μπένις κάνει μια “καραγκουνιά” και στριφογυρίζει με τη μπάλα μακρυά από την περιοχή, ελπίζοντας να παγώσει το παιχνίδι αρκετά, ώστε να κερδίσει χρόνο. Για ποιο λόγο, δεν ξέρω, δεν είμαι ειδήμονας στην πολιτική παθολογία. Άλλωστε, ο κ. Αντιπρόεδρος έχει στο παλμαρέ του αρκετές τέτοιες ανεξήγητες και άστοχες κινήσεις: από τη μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ το 2007, ως το… άκρως επιτυχημένο PSI και από τις μαγκιές του Ιουνίου του 2011 ως την προσπάθειά του να παγιδεύσει τη ΔΗΜΑΡ στο κόλπο γκρόσο της “κεντροαριστεράς”, ο κ. Βενιζέλος έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει τα μεγαλύτερα δυνατά λάθη για τους λιγότερο λογικούς σκοπούς.

Μια από τα ίδια και τώρα: νομίζει ότι δεσμεύει το Σαμ με τη συμφωνία των 43 σημείων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να εξευτελίζει για άλλη μια φορά κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπιστίας. Το κείμενο δεν είναι δεσμευτικό για κανέναν από τους υπογράφοντες (ανά πάσα στιγμή μπορούν να επικαλεστούν τη συγκυρία για να το ανατρέψουν) και στην ουσία αυτό που επιτυγχάνει είναι να υποχρεώσει το Στούρνο να ψάχνει τρόπους να κάνει το κρέας ψάρι και να μας πείσει ότι τα νέα μέτρα που θα έρθουν δεν είναι ούτε νέα ούτε μέτρα. Φυσικά, δεν πρόκειται να το πετύχει (ακόμα και οι ηλίθιοι θα καταλάβουν την μπλόφα) και με τις τριπλίτσες του το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ζμπρώξει και τους τελευταίους εχένοες πολίτες μακριά από το ΝΔΣΟΚ, οδηγώντας και τα δύο κόμματα στην πολιτική λήθη.

Ο Μπένι για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι πέραν από την πολυλογία του δεν έχει τίποτα καλό να προσφέρει στην πολιτική ζωή του τόπου. Ελπίζω -και πιστεύω- ότι ο Σαμ, μαζί με τον εαυτό του, θα μας κάνει τη χάρη και θα μας απαλλάξει πολύ σύντομα από την παρουσία του κ. Αντιπροέδρου.

Ο γυάλινος κώδωνας

bell-jarΑν κάποιοι απορούν και οδύρωνται για την επιτυχία του Μπέπε του Γκρίλο στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, καλά θα κάνουν να διαβάσουν με προσοχή τις τελευταίες παραγράφους αυτής της ανάλυσης του Guardian για τις σημερινές τοπικές εκλογές στο Ίστλι της Αγγλίας, όπου το ευρωσκεπτικιστικό UKIP έσκισε τους Συντηρητικούς και παραλίγο να “μασήσει” και τους νικητές Φιλελεύθερους.

Ο αρθρογράφος λέει κάτι που εδώ και καιρό “βράζει” ως συζήτηση σχεδόν στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε., και σε ορισμένες -όπως η Ιταλία, ας πούμε- έχει λάβει σαφή χαρακτηριστικά: η πολιτική τάξη της Ευρώπής είναι εντελώς αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν οι λαοί της, χωμένη σ’ ένα γυάλινο κώδωνα, έχοντας επαφές μόνο με λομπίστες, εκπροσώπους των “ευγενών” τάξεων (βιομήχανοι, τραπεζίτες, embedded συνδικαλιστές, κλπ) και σιμουλάκρα πραγματικών ανθρώπων.

Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει τον Σαμαρά/τον Μπερσάνι/τον Κάμερον/τη Μέρκελ/τον Ολάντ, όταν λέει ότι “καταλαβαίνει τον πόνο των απλών ανθρώπων”; Οι άνθρωποι αυτοί είναι απολύτως αποκομμένοι από το ευρύτερο περιβάλλον τους, περιτριγυρισμένοι από έναν περίγυρο είτε δουλοπρεπών μπιστικών είτε αρπακτικών εκπροσώπων συμφερόντων. Αυτοί είναι το “περιβάλλον” τους, από αυτούς προσλαμβάνουν την πραγματικότητα, από αυτούς κατευθύνονται στο να πουν ό,τι λένε.

Σ’ ένα αρκετά παλιό ποστ του, ο Σ. Χαϊκάλης μιλούσε για τον “πολιτικό με τη Μερσεντές”. Το πρόβλημα είναι ότι, στο σύνολό της, η “παραδοσιακή” πολιτική τάξη της Ελλάδας και της Ευρώπης αποτελείται από τέτοιους πολιτικούς: ανθρώπους που κινούνται σε συγκεκριμένους χώρους και μέρη, που συναγελάζονται με παρόμοια άτομα (ίδιους ή ανθρώπους που θέλουν να γίνουν έτσι), που αδυνατούν να κατανοήσουν την κατάσταση έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από τις πολιτικές που οι ίδιοι προωθούν και εγκρίνουν.

Ε, κάπου εκεί σκάνε και οι Μπέπε Γκρίλο αυτού του κόσμου και βάζουν φωτιά στα τόπια, καθώς μιλούν μια γλώσσα και υιοθετούν μια συμπεριφορά που πόρρω απέχει από αυτή των παραδοσιακών πολιτικών: ο Γκρίλος δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση, απέφυγε συστηματικά να απευθυνθεί στους Ιταλούς μέσω των παραδοσιακών media, καθιέρωσε την “Vafanculo Day” και μίλησε σαν κανονικός άνθρωπος: τρελλαμένος, ναι, αλλά κανονικός. Μάλιστα, αν και έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα στη χλιδή, με Φεράρρι και τα συναφή, τώρα δείχνει να ζει πιο μετρημένα και σοβαρά.

Δείτε, για παράδειγμα, τον κυρ-Nigel Farage του UKIP και πείτε μου αν δεν θέλετε να τον χειροκροτήσετε για τα όσα λέει. Ναι, ο Farage μπορεί να μη γουστάρει καθόλου το ευρωπαϊκό όραμα και τα τοιαύτα, αλλά πείτε μου αν διαφωνείτε έστω και λίγο με τα όσα λέει, π.χ., για τον van Rompuy ή για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. μεταχειρίζεται την Ελλάδα. Το κακό, δε, είναι ότι, όσο περισσότερο η ευρωγραφειοκρατία θα κλείνεται στα στεγανά της, τόσο οι Γκρίλο και οι Φάρατζ θα κερδίζουν ακροατές και υποστηρικτές.

Με τι, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε αυτούς τους λαϊκιστές τρελλούς κλόουν; Μα, φυσικά, με τύπους σαν τον Μπερσάνι (ένα κομματικό δημιούργημα), σαν τον Ολάντ (ομοίως), σαν τον Στουρνάρα (δείτε το ποστ του Άδη…), για να αρκεστώ μόνο σε μερικούς “προβεβλημένους” της πολιτικής ζωής της Ευρώπης, και να μην αναφερθώ σε τύπους όπως ο Ραχόι, ο οποίος ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω πώς υπερασπίζεται τον εαυτό του ενώπιον των αποκαλύψεων για παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματός του.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, υπό αυτές τις συνθήκες, η μόνη έκπληξη είναι ότι για παράδειγμα μετά από τέτοιες δηλώσεις ο Γκρίλο δεν βγήκε πρώτος στις ιταλικές εκλογές, παρά μόνο ρυθμιστής. Ή ότι οι Αληθινοί Φινλανδοί δεν κυβερνούν τη χώρα τους. Η πολιτική τάξη στην Ευρώπη έχει σαπίσει και αρνείται να κάνει στην άκρη, προκειμένου να γεννηθεί κάτι άλλο. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης είναι να γεννιούνται τα “παιδιά της οργής”, όπως στην ταινία του Κρόνενμπεργκ. Και, αυτά τα παιδιά είναι που θα καταστρέψουν ό,τι άφησε όρθιο η “ορθοδοξία” της πολιτικής που ακολουθήθηκε ως τώρα. Όσο ο γυάλινος κώδωνας παραμένει άθικτος, τόσο τα συντρίμμια έξω από αυτόν να αυξάνονται και θα μετατρέπονται σε όπλα για το οριστικό σπάσιμό του…

You always reap just what you sow

Italy_flagΘρήνος και κοπετός έχει επικρατήσει από χθες μεταξύ των σοβαρών “ευρωπαϊστών”, μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών στην Ιταλία. Τι “ακυβερνησίες” προβλέπουν, τι άγρια κριτική ασκούν στους Ιταλούς που ψήφισαν όπως ψήφισαν, τι ειρωνία και χολή στάζουν για την μεγάλη επιστροφή του Καβαλιέρε και το εκπληκτικό ποσοστό που έλαβε ο Μπέπες ο Γκρίλλος… Μόνο τις επτά πληγές του Φαραώ ξεχνούν να επικαλεστούν, αλλά πού θα πάει, όπου νά’ναι έρχονται κι αυτές.

Ξεχνώντας, βολικά βεβαίως-βεβαίως, ότι η Ιταλία είναι -ακόμα…- μια δημοκρατία και ένα ανεξάρτητο κράτος, μέλος μερικών ισχυρών διακρατικών συμμαχιών (Ε.Ε., Ευρωζώνη, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κλπ) και ότι οι πολίτες της έχουν κάθε δικαίωμα να ψηφίζουν όποιον και ό,τι θέλουν, χωρίς να δίνουν καμία απολύτως σημασία στις επιθυμίες των συμμάχων/εταίρων τους ή σε οιοδήποτε άλλο παράγοντα, όπως, ας πούμε, οι διαβόητες αγορές, που τόσο αναστατώθηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών.

Ξεχνώντας, επίσης, ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με εξαιρετικά ισχυρή παραγωγική βάση σε όλους τους τομείς (πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή), η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε./Ευρωζώνης και μία χώρα που -αντικειμενικά- η δομή του ευρώ της έκανε κακό, καθώς έκανε ακριβή την εξαγωγική της δραστηριότητα και φθηνές τις εισαγωγές, προκαλώντας της σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αναγκάζοντάς την να ακολουθεί πολιτική “σκληρού” νομίσματος.

Ξεχνώντας, επίσης-επίσης, ότι ο Μπερλουσκόνι, καίτοι εκλεγμένος πρωθυπουργός, υποχρεώθηκε το 2011 να παραιτηθεί υπέρ μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης “τεχνοκρατών”, η οποία επέβαλλε ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας (σκληρό για τα μέτρα της Ιταλίας…) και περικοπών, το οποίο, ωστόσο, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να βάλει την οικονομία σε υφεσιακό κύκλο, χωρίς να δώσει καμία ελπίδα αναπτυξιακής προοπτικής -κι αυτά σε μια χώρα ισχυρή, έτσι; Μην το ξεχνάμε αυτό.

Όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Μητσός στα “Νέα” (μετά από ένα τρισεκατομμύριο χιλιάδες κινδυνολογικές σελίδες για το αποτέλεσμα των εκλογών, φυσικά…), η κυβέρνηση Μόντι απέτυχε παταγωδώς να δώσει προοπτική στους Ιταλούς και, φυσικά, το πλήρωσε: ο Μόντι εκλογικά καταποντίστηκε (και μετά από 20 χρόνια θα λέει, ή θα λένε οι αγιογράφοι του, πόσο αλλιώτικα θά’ταν τα πράγματα, αν τον είχαν αφήσει να ολοκληρώσει το έργο του…).

Στην ουσία, η “εκτροπή Μόντι” έδωσε εκ νέου ζωή στον Μπούνγκα-Μπούνγκα και ενδυνάμωσε σε ακραίο βαθμό τον Μπέπε τον Γκρίλλο: η Δημοκρατία, βλέπετε, είναι όπως η Φυσική, έχει κανόνες και η παραβίασή τους οδηγεί σε ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα ίδια ζούμε κι εδώ, μετά την “λαμπρή” κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι οι ΑνεξΕΛ και τα Χρυσαύγουλα είναι απλώς συμπτώματα της οικονομικής/πολιτικής/κοινωνικής κρίσης.

Όταν, στο όνομα, ας πούμε, του PSI, κινείσαι στα όρια της Δημοκρατίας και της συνταγματικότητας, αργά ή γρήγορα (και η κρίση έχει την τάση να επιταχύνει τις εξελίξεις) θα γεννήσεις τέρατα και αυτά θα σε φάνε. Το ίδιο γίνεται και στην Ιταλία, με τον πρόσθετο παράγοντα ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι μια χώρα χωρίς παραγωγική βάση και μοντέλο, δεν είναι μια χώρα που δεν ευημερούσε, δεν ήταν πλούσια, πριν το ευρώ. Άρα, ενδεχομένως και να μην της λείψει.

Βαριέμαι να γράψω άλλο: όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει πού πάει το πράγμα στην Ευρώπη. Ας αναλογιστούν, λοιπόν, όλοι οι “σοβαροί” τι τους απομένει ακόμα να κάνουν, προτού το πουλόβερ ξηλωθεί τελείως…

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά…

motherΤελικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο πληθυσμός της χώρας, εκτός από ακροδεξιίτιδα, πάσχει και από προϊούσα βλακεία. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τα απίστευτα βελάσματα που ακούστηκαν για την εμφάνιση μιας τύπισσας που κράταγε μια πικέτα που έγραφε ότι και οι αστυνομικοί έχουν μανάδες. Τα σχόλια για το πόσο σημαντική ήταν αυτή η παρέμβαση δεν θα τα μεταφέρω εδώ -υπάρχουν και όρια στην κακογουστιά που μπορώ να ανεχτώ. Ωστόσο, μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι ουδείς επιχείρησε να εξαϋλώσει αυτές τις ανοησίες κάνοντας χρήση κοινής λογικής. Όπερ και η βλακεία στην οποία αναφέρθηκα. Επειδή, δε, αναμένω ότι το θέμα θα συνεχιστεί, προτίθεμαι εδώ να καταρρίψω κάθε επιχείρημα υπέρ της κίνησης της κυρίας αυτής.

Κατ’ αρχάς, και πριν καταθέσω το οιοδήποτε επιχείρημα, να θυμίσω ότι όλοι μας έχουμε/είχαμε μαμάδες: και ο Στάλιν και ο Χίτλερ και ο Μπέρια και ο Πολ Ποτ και ο Πινοσέτ και ο Τζέφρυ Ντάμερ και ο Τζον Γουέιν Γκέισι και η Λαίδη Μπάτορι και ο Τζιμ Τζόουνς. Ως εκ τούτου, και αν δεχθούμε ότι οι αστυνομικοί είναι θηλαστικά του γένους Homo, είδους sapiens (;;;;;), τότε εύκολα συνάγεται ότι και αυτοί έχουν μαμάδες και ότι δεν φυτρώνουν στα λάχανα.

Ωστόσο, το κύριο επιχείρημα για να καταρρίψει κανείς την ακροδεξιά ρητορική σχετικά με το ότι και οι μπατσοι είναι άνθρωποι, είναι ότι ουδέποτε αυτό αμφισβητήθηκε -τουλάχιστον με επιστημονικό τρόπο. Αυτό που αμφισβητήθηκε είναι αν οι μπάτσοι ανταποκρίνονται στο ρόλο που η κοινωνία και το Κράτος τους έχει δώσει. Και, εδώ, τα παραδείγματα που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κάνουν πλημμελώς τη δουλειά τους είναι πολλά και κάθε τόσο αυξάνονται. Με απλά λόγια, η συζήτηση δεν είναι αν οι μπάτσοι έχουν μανούλες, αλλά αν οι μπάτσοι λειτουργούν με τον συνταγματικά καθορισμένο ρόλο τους. Αν αυτές οι φωτογραφίες σας πείθουν ότι επιτελούν σωστά το έργο τους, τότε δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε τη συζήτηση.

“Ναι, ρε μαλάκα Κλύστυ, αλλά έχεις δει ποτέ να γίνεται χαμός όταν ένας αστυνομικός κακοποιείται ή ακόμα και πεθαίνει;”. Πρώτον, ναι, έχω δει. Και, δεύτερον, η δουλειά των μπάτσων είναι να προστατεύουν το νόμο και την τάξη. Στο πλαίσιο αυτό, η Πολιτεία τους εκπαιδεύει ειδικά και τους δίνει και τα μέσα για να επιτελέσουν το ρόλο τους. Και, πλέον, να μην ακούσω για το πόσο ανεκπαίδευτοι ή κακοεξοπλισμένοι είναι. Εδώ και χρόνια, έχουν συνδικαλιστικά όργανα τα οποία συνεχώς πιπιλάνε αυτή την καραμέλα, ωστόσο, με την πρώτη ευκαιρία μας δείχνουν εν τοις πράγμασι ότι και τα μέσα έχουν, και την εκπαίδευση για να στραφούν εναντίον άοπλων διαμαρτυρομένων πολιτών, οι οποίοι ασκούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του συναθροίζεσθαι και της απεργίας/ειρηνικής διαδήλωσης… για να μην αναφερθώ σε άλλες ακόμα πιο ανατριχιαστικές περιπτώσεις.

Εν κατακλείδι, το “επιχείρημα” ότι και οι μπάτσοι είναι αθρώποι δεν έχει με τίποτα να κάνει με τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο δρα η αστυνομία στην Ελλάδα της κρίσης και κάθε τέτοια συζήτηση είναι αποπροσανατολιστική και ηλίθια: μην την κάνετε, μειώνεται το I.Q. σας!