Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Μαριέττα for President

Μαριέττα-Γιαννάκου1Disclaimer: το παρακάτω κείμενο γράφεται με τον Κλύστυ σας να αγνοεί αν η κατάσταση της υγείας της κυρίας Γιαννάκου της επιτρέπει να ανταποκριθεί στα –έστω τυπικά- καθήκοντα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Θεωρώντας, πάντως, ότι μάλλον μπορεί να ανταποκριθεί, μένω και επιμένω. Anyway…

Mε το βασικό σενάριο θα θέλει τον ατσαλάκωτο Αβραμόπουλο να προτείνεται για ΠτΔ, θέλω να πω ότι μια τέτοια κίνηση από τον ΣΥΡΙΖΑς θα αποτελέσει μια μεγάλη πρώτη απογοήτευση για τον κόσμο που περιμένει κάτι νέο από αυτόν: ο Αβραμόπουλος μπορεί να μοιάζει ως ο τέλειος maitre d’, αλλά θεωρώ ότι για τη θέση του ΠτΔ χρειάζεται ένα πρόσωπο που να σηματοδοτεί μια πιο συνολική αλλαγή στην πολιτική κατάσταση της χώρας. Και ο Αβραμόπουλος κάθε άλλο παρά αυτό το πρόσωπο είναι.

Αν δεχθούμε ότι πλέον είναι η σειρά ενός κεντροδεξιού να γίνει ΠτΔ, πιστεύω ότι η Μαριέττα Γιαννάκου αποτελεί την καλύτερη επιλογή για αυτή τη θέση. Και επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, θα παραθέσω τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της επιλογής, αρχίζοντας, μάλιστα από τα μειονεκτήματα, για να δούμε γιατί επιμένω σε αυτό το πρόσωπο.

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Έχει συγκρουστεί χοντρά με τον ΣΥΡΙΖΑς για τη διαβόητη μεταρρύθμισή της στην εκπαίδευση, όταν ήταν υπουργός Παιδείας, και αυτό μπορεί να έχει αφήσει εκατέρωθεν πληγές.

– Είναι, εχμ, δεξιά. ΟΚ, δεν είναι ακροδεξιά, όπως ο Σαμαράς και η παρέα του. Δεν είναι ουγκ δεξιά, όπως ο Γιακουμάκος ή η Βούλτεψη. Δεν είναι γλοιώδης νεοφιλελέ δεξιά όπως π.χ. ο Χατζηδάκης. Αλλά, είναι δεξιά και δεν το κρύβει.

– Είναι ανακατωσούρα και αγύριστο κεφάλι και αυτό μπορεί εύκολα να προκαλέσει προβλήματα, έστω κι από την περιορισμένης ευθύνης θέση του ΠτΔ. Προσθέστε ότι είναι και τζόρας και αυτό μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εκρηκτικό μείγμα.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Είναι έντιμη, ηθική, σοβαρή, καταρτισμένη, βαθύτατα πολιτικό ον και ποτέ δεν έχει δείξει συμπεριφορές ακραίες ή ανεπίτρεπτες. Επίσης, προτίμησε να συγκρουστεί ακόμα και με κομμάτι της ΝΔ, παρά να συμπεριφεθεί αντιθεσμικά στο θέμα του βιβλίου της Ιστορίας.

– Είναι γυναίκα και άτομο με αναπηρία. Nuff said.

– Eίναι βαθύτατα ευρωπαΐστρια, αλλά καθόλου ευρωλιγούρης, αντιθέτως, δεν έχει ποτέ κρυφτεί από την κριτική στις τραγικές δυσλειτουργίες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

– Έχει σοβαρή και ισχυρή ακτινοβολία στην Ευρώπη και διεθνώς. Έχει την άνεση να μιλάει με όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους οποίους γνωρίζει προσωπικά, ξέρει κόσμο και μπορεί να βοηθήσει στη διεθνή εικόνα της κυβέρνησης.

– Παρά το γεγονός ότι ο Σαμαράς την είχε ουσιαστικά παρατήσει στις Βρυξέλλες (δύο χρόνια δεν την πήρε ούτε τηλέφωνο…), η Μαριέττα έδωσε στο Ευρωκοινοβούλιο ουκ ολίγες μάχες, ώστε η Ελλάδα να μην περιθωριοποιηθεί, πολλές εκ των οποίων τις κέρδισε χάρη στις γνωριμίες και την προσωπικότητά της.

Αν συμφωνείτε ότι τα πλεονεκτήματά της είναι πιο σημαντικά από τα μειονεκτήματά της, τότε, νομίζω ότι θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑς να τη σκεφθεί σοβαρά προτού κάνει μια τόσο ανόητη κίνηση, όσο αυτή της πρότασης Αβραμόπουλου για ΠτΔ.

‘Στώ!

Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη :-).

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Είσαι το ΚΚΕ…

kkeΟΚ, λοιπόν, ας μιλήσουμε ειλικρινά.

Είσαι το ΚΚΕ. Το αρχαιότερο εν ζωή κόμμα στην Ελλάδα, με μια ιστορία που έχει και στιγμές μέγιστης λαμπρότητας, αλλά και περιόδους πιο σκοτεινές και σάπιες από το Ντρέντφορτ. Είσαι αυτό που είσαι και έχεις πάρει τις αποφάσεις που έχεις πάρει για τα πράγματα –σωστές, λάθος, η ιστορία θα το κρίνει. Και, τελικά, καλά κάνεις, διότι ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω τη λογική πίσω από τις αποφάσεις αυτές.

Είσαι το ΚΚΕ. Και –νομίζω για πρώτη φορά στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας- ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καλεί τους ψηφοφόρους του κόμματός του και όλους όσοι αισθάνονται κοντά στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς να υπερψηφίσουν υποψήφιο δήμαρχό σου. Και δεν το κάνει πλαγίως ή εμμέσως: το λέει ανοιχτά, μπροστά στους πολίτες της υπό διεκδίκηση πόλης, χωρίς περιστροφές και χωρίς να ζητήσει τίποτα από εσένα.

Υπενθυμίζω ότι ο τύπος αυτός που καλεί τους ψηφοφόρους να στηρίξουν υποψήφιο δήμαρχο του ΚΚΕ είναι: α) ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα και –κατά πολλούς- μελλοντικός πρωθυπουργός, β) ο υποψήφιος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και γ) ο πιθανός νικητής των ευρωεκλογών της Κυριακής. Κι όμως, δείχνοντας τη δέουσα grace, στηρίζει ανοιχτά υποψήφιο του ΚΚΕ.

Είσαι το ΚΚΕ. Για σένα, ο τύπος αυτός είναι σίχαμα: οπορτούνα του κερατά, καμία σχέση με την Αριστερά (Κνίτης ήταν στα μικράτα του, αλλά δεν σε ενδιαφέρει το γιατί δεν έμεινε στο Κόμμα, έτσι;), ένα τσογλάν μπόι, σύμφωνα με βουλευτή σου. Κι όμως, σε υποστηρίζει. Τουλάχιστον για το δήμο της Πάτρας σε στηρίζει ανοιχτά, απροκάλυπτα, ξεκάθαρα. Ξέρεις ότι θα μπορούσε να περιοριστεί σε μια γενικόλογη δήλωση στους δημοσιογράφους, μετά την ομιλία του. Να μη δεσμευτεί. Να σε αγνοήσει. Δεν το έκανε.

Είσαι το ΚΚΕ. Τι κάνεις μπροστά σε αυτό το δεδομένο; Μα, φυσικά, αρχίζεις την παραδοσιακή σου τακτική απέναντι σε οτιδήποτε μη-ΚΚΕ Αριστερό: βάζεις τον υποψήφιο δήμαρχό σου να δηλώσει ότι «το ΚΚΕ δεν κάνει παζάρια» και να προσβάλλει το σύνολο των πιθανών μη-ΚΚΕ ψηφοφόρων σου, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «δύναμη ενσωμάτωσης» και ότι ο αρχηγός του «δίνει τα διαπιστευτήριά του στο μεγάλο κεφάλαιο, δίνει όρκους πίστης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Το ξέρεις ότι είναι μισές αλήθειες αυτά που λέει, αλλά τον βάζεις να τα πει, έτσι κι αλλιώς.

Είσαι το ΚΚΕ. Κι όμως, δεν δείχνεις, όχι grace, ούτε καν στοιχειώδη ευγένεια για τη στήριξη που σου παρέχεται. Λες και είναι μια μολυσματική ασθένεια, από την οποία κινδυνεύεις να νοσήσεις, ζητάς καραντίνα από τους οπορτούνες. Πώς θα αποφύγεις τη μόλυνση; Θα βάλεις Κνίτες να κάνουν face control στα εκλογικά κέντρα και να διώχνουν όποιον μοιάζει ΣΥΡΙΖαίος; Θα απαιτήσεις δήλωση του νόμου 105, ότι όσοι σε ψηφίσουν είναι και ΚΚΕ; Τι διάολο θα κάνεις για να αποφύγεις να εμπλακείς με την κοινωνία μιας πόλης που μπορεί να εκλέξει κομμουνιστή δήμαρχο;

Είσαι το ΚΚΕ. Κι όλα αυτά τα κάνεις, ξέρεις γιατί. Διότι δεν θέλεις να κυβερνήσεις, ούτε μπιτσόμπαρο, όχι ολόκληρη πόλη! Κι αν ο υποψήφιός σου χάσει την Κυριακή, ξέρεις τι θα κάνεις, θα βγεις και θα κατηγορήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο άθλιος είναι και πόσο υποταγμένος στο κεφάλαιο και στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ και στους αστούς και στα μονοπώλια (αλήθεια, ο σοσιαλισμός δεν είναι υπέρ των μονοπωλίων, κάνω τόσο λάθος;…) και στον ίδιο τον Κθούλου, μη σου πω, που δεν στήριξε τον υποψήφιό σου, άσχετα αν τρεις μέρες πριν έκανες ό,τι πέρναγε από το χέρι σου για να αποστασιοποιήσεις όλους αυτούς τους δυνάμει ψηφοφόρους του υποψήφιού σου.

Είσαι το ΚΚΕ. Κάνεις ό,τι κάνεις. Έχεις την ιστορία που έχεις. Φοβάμαι ότι σύντομα η ιστορία αυτή θα περάσει στη χρονοντούλαπο της Ιστορίας και τότε δεν θα έχεις κανέναν για να κατηγορήσεις…

Faites vos jeux

Από το "Dead" των Khanate

Από το “Dead” των Khanate

Μερικά σχόλια -επιγραμματικά και αλαβανέικα…- για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών:

1) Ο β’ γύρος για Δούρου και Γαρβρίλη είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑς, ιδίως του μικρού, ο οποίος έκανε φοβερό ντεμαράζ και κατάπιε τον Σπηλιωτόπουλο. Ωστόσο, α) τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και για τους δύο στο β’ γύρο καθώς, εκτός από τους μηχανισμούς των Σγουρού και Καμίνη, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και την τρομακτική προπαγάνδα, αλλά και την αντιΣΥΡΙΖΑς τακτική του ΚΚΕ και β) οι υπόλοιπες υποψηφιότητες που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑς δεν πήγαν και πολύ καλά, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν έχει οργανωθεί στα της Τ.Α., αλλά και ότι δεν είχε δώσει στις εκλογές αυτές το βάρος που τους έπρεπε (σημειώνω ότι πριν από μερικές εβδομάδες, βουλευταράς του ΣΥΡΙΖΑς, όταν τον είχα ρωτήσει για το πώς θα τα πάνε στις εκλογές σε δήμους και Περιφέρειες, μου είχε κάνει μια αρνητική γκριμάτσα…). Πάντως, όπως και νά’χει, οι εντυπώσεις κερδήθηκαν σε μεγάλο βαθμό.

2) Ο Σαμαράς την πάτησε κανονικότατα σε βασικές επιλογές του: Σπηλιωτόπουλος, Ιωαννίδης, Κουμουτσάκος, Καλαφάτης και Μιχαλολιάκος πήγαν άπατοι και είναι βέβαιο ότι μετά και την επόμενη Κυριακή, όλα αυτά θα προκαλέσουν σοβαρότατη εσωστρέφεια στη ΝΔ, πολλώ δε μάλλον αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι όσο αρνητικό προβλέπεται. Επίσης, ακόμα κι εκεί που οι υποψήφιοι της ΝΔ προηγούνται υπάρχουν αρκετοί αμφίρροποι “εμφύλιοι” είτε με ΠΑΣΟΚογενείς υποψηφίους είτε με αντάρτες. Όπερ έστι μεθερμηνευόμενον, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ ευχάριστα, εξ ου εκτιμώ και το μάλλον ήπιο ύφος του Σαμαρά στις δηλώσεις του, παρά το σαφέστατο δίλημμα που έθεσε.

3) Το ΠΑΣΟΚ παριστάνει την κουνέλα και κοιτάει να το παίξει αδιάφορο, αν και δεν διστάζει να οικειοποιηθεί όποια επιτυχία μπορεί. Πάντως, το ύφος του Βενιζέλου λέει πολλά για το τι θεωρούν ότι τους περιμένει την Κυριακή, ενώ εκτιμώ ότι οι γκρίνιες και η μιζέρια θα αρχίσουν άμεσα και θα συνεχιστούν έστω και υπογείως ως και τις δεύτερες κάλπες. Για μετά… ουδείς μπορεί να κάνει την παραμικρή πρόβλεψη, κι αυτό λέει πολλά για ένα κόμμα που το 2009 είχε πρωτεύσει στις ευρωεκλογές και είχε σκίσει στις εθνικές εκλογές και το 2010 είχε πάρει αν θυμάμαι καλά οκτώ περιφέρειες και ένα κάρο δήμους.

4) ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, απέτυχαν παταγωδώς να “σφραγίσουν” τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Για το ΚΚΕ τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα: όσο πιο πολύ απομακρύνεται από τη σφαίρα των θνητών και μεταβαίνει στο πεδίο των ιδεών, τόσο οι πολίτες θα του γυρίζουν την πλάτη. Όσον αφορά, τώρα, στη ΔΗΜΑΡ, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: από τη μία είχε γενικώς περιορισμένη παρουσία στην Τ.Α. (παρόμοιο πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑς), ενώ μοιάζει να πληρώνει βαριά τόσο την συμμετοχή της στην συγκυβέρνηση -χάνοντας από τα αριστερά της- όσο και την άρνησή της να γίνει δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ -χάνοντας από το κέντρο της-, με αποτέλεσμα τα πράγματα να μην δείχνουν πολύ ευνοϊκά για την Κυριακή, εκτός κι αν οι Παπανδρεϊκοί ψηφίσουν Κοππά μονοκούκι και καταφέρει -και με τη β’ κατανομή- να βγάλει έστω έναν ευρωβουλευτή.

5) Ο Πειραιάς αποτελεί για μένα το καλύτερο παράδειγμα σήψης και διάλυσης της κοινωνίας. Το μοναδικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι αυτό:

Α, ναι, μπράβο στον Δρίτσα που έδωσε έναν αξιοπρεπή και δημοκρατικό αγώνα. Ακτίδα ελπίδας; Μακάρι.

6) Η μάχη στις Σκουριές φαίνεται να έχει νικητή τον υποψήφιο των κατοίκων και ο Πάχτας να τον πίνει κανονικότατα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι τσαμπουκάδες και η τρομοκρατία έχουν συνήθως αντίθετα των προσδοκόμενων αποτελέσματα.

7) Αρνούμαι να κάνω το οιοδήποτε σχόλιο για τον Βόλο και για τον Μπέο.

8) Ας δώσουμε για άλλη μια φορά τα συγχαρητήριά μας στην κυβέρνηση και τους λοιπούς ιθύνοντες νόες για τον τρόπο με τον οποίο “αντιμετώπισαν” τα χρυσάβγουλα. Στην Αθήνα το Κασιδιάρι παρατρίχα να ξεπεράσει τον Σπηλιωτόπουλο (διότι το αυθεντικό είναι πάντα πιο καλό, Άρη μου…), στην Αττική το Παναγιώταρο συγκεντρώνει πάνω από 11%, στη Σαλονίκη το Ματθαιόπουλο πιάνει σχεδόν 8%, στην Κεντρική Μακεδονία το χρυσαύγουλο χτυπάει σχεδόν 9%, στη Δυτική Μακεδονία σχεδόν 5%, στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη πάνω από 6%… κι όλα αυτά με τα μισά αρχηγικά στελέχη τους στη μπουζού. Ναι, ΟΚ, δεδομένο ότι πλέον υπάρχει ένα καταγεγραμμένο 7-8% αποκτηνωμένων συμπολιτών μας που γουστάρουν τους νεοναζί, ωστόσο το σύνολο των χειρισμών της Πολιτείας συν η ξεκάθαρη θετική προσέγγιση της ΝΔ προς τους ούγκανους βοήθησαν πολύ. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα είναι τρίτο κόμμα στις ευρωεκλογές, εμμένω στις προβλέψεις μου, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα: κάθε φορά που ένας πολιτικός της ΝΔ μιλά για “λαθρομετανάστες” δέκα ζωάδια ψηφίζουν χρυσαύγουλα. Γι’ αυτό, βγάλτε το σκασμό!

9) Από σήμερα αρχίζει η μεγάλη επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑς: αν το 2012 ΝΔΣΟΚ είχαν επικαλεστεί τον ερχομό του Αντίχριστου, τώρα προβλέπω συνδυασμό τουλάχιστον δέκα εσχατολογικών προσεγγίσεων για να περιγραφεί από τα ΜΜΕ και τους συνεταίρους στην κυβέρνηση το τι θα συμβεί άμα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑς τις ευρωεκλογές. Let him that hath understanding count the number of the beast: στην Κουμουνδούρου πρέπει να οργανωθούν και ει δυνατόν να αντεπιτεθούν. Προσωπικά θεωρώ ότι με διαφορά από τη ΝΔ πάνω από 4,5% η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει. Όμως για να έρθει αυτή η διαφορά, χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σχέδιο και αντοχή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς τα δείξει, τους έχει άνετα. Αν όχι, ο Νυαρλαθοτέπ να βάλει το χέρι του…

#giaolaftaieiotsipras

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

To σκρίνσοτ προέρχεται από εδώ: http://www.opinionstage.com/polls/2200210#2200210

Αν υπάρχει μια πραγματική είδηση από το χθεσινό ευρωντημπέιτ της EBU, αυτή προφανώς δεν είναι ότι το Τσιπράκι κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά το πόσο λίγοι, πόσο ΚΕΝΟΙ εμφανίστηκαν οι δύο βασικοί διεκδικητές της θέσης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τόσο ο Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκράτες κλπ), όσο και ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδεξιοί) έδειξαν παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, οράματος και διάθεσης για τομές σε ένα μόρφωμα όπως η Ε.Ε. το οποίο όχι μόνο έχει προ πολλού χάσει την όποια λάμψη του, αλλά πλέον αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή για όποιον θέλει να σχεδιάσει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Κι αν από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν περίμενα κάτι καλύτερο καθώς από τη δεκαετία του ’90 έχουν σχεδόν ταυτόσημες απόψεις με τους πιο ακραίους φιλελεύθερους (ξέρετε, marktwirtschaft κετσ’…), ομολογώ ότι η παθητική στάση του Γιουνκέρ σε όλα τα ζητήματα μου προκάλεσε μια ελαφρά απέχθεια. Αυτός ο τύπος διεκδικεί το δικαίωμα να διοικήσει την Ε.Ε., να λαμβάνει αποφάσεις που θα επιδρούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, και, όχι μόνο εμφανίστηκε οπλισμένος μόνο με ευχολόγια, αλλά επί της ουσίας ξεφτιλίστηκε από ένα τσογλάν-μπόι, αρνούμενος ή αδυνατώντας να του απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας (Κάννες, διαφθορά, μεταναστευτικό, κλπ).

Το μόνο που αρκέστηκε να πει ήταν ότι αγωνίστηκε για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και ότι αγαπάει την Ελλάδα. Την ώρα που ρεπορτάζ διαφόρων ΜΜΕ περιγράφουν την Ε.Ε. ως ένα κονκλάβιο, όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παραβιάζοντας κάθε αρχή δημοκρατικότητας, λογοδοσίας και διαφάνειας, τζογάρει κυριολεκτικά με τις τύχες και τις ζωές εκατομμυρίων, ο Γιουνκέρ -ήδη μέλος αυτής της ομάδας- αρκέστηκε σε γενικολογίες, όταν δεν προτίμησε την (αιδήμονα;) σιωπή για το τι έγινε στις Κάννες και τι ακολούθησε σχετικά με την Ιταλία.

Λυπάμαι αν αυτό είναι το επίπεδο των ηγετών της Ευρώπης και λυπάμαι δύο φορές αν οι δύο κυρίαρχες πολιτικές στην Ευρώπη από το τέλος του Β’ΠΠ ως σήμερα έχουν φθάσει σε αυτό το σημείο. Το θέαμα/ακρόαμα των Γιουνκέρ και Σουλτς ήταν θλιβερό και ειλικρινά βλέποντάς τους καταλαβαίνω πώς ένας λαϊκιστής, ρατσιστής και εθνικιστής τσαρλατάνος όπως ο Φάρατζ μπορεί να τους εξευτελίζει κατά το δοκούν. Μπροστά στην άχρωμη γκριζάδα τους, η χυδαιότητα του Φάρατζ μοιάζει με αληθινή έκφραση πολιτικού μεγαλείου.

Για τον Φέρχοφσταντ λίγα μπορούν να ειπωθούν: ο λόγος του θα μπορούσε συχνά να προέρχεται κατευθείαν από το board room μιας πολυεθνικής, αν και προφανώς λόγω κεκτημένης ταχύτητας (ή προσπαθώντας να καλύψει άλλες “αστοχίες” που είχε πει) πέταξε και ένα-δύο διαμαντάκια. Το πρώτο όταν παραδέχθηκε επί της ουσίας ότι τα όργανα της Ε.Ε. δεν είναι τίποτε άλλο από ένα θεσμικό περιτύλιγμα μέσω του οποίου πρωτίστως η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία προωθούν τα συμφέροντά τους και το δεύτερο όταν είπε στον Τσίπρα ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν η πολιτική που ακολούθησαν τις τελευταίες δεκαετίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ! Πάρτον και στο γάμο σου, να σου βατέψει και τη νύφη και την πεθερά, ου μη δε και το σκύλο! Κατά τα λοιπά, φι(δ)λελευθερισμός κι άγιος ο θεός.

Επίσης, η Κέλλερ των Πρασίνων επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι οι Grunen θέλουν να γίνουν ΕσΠεΝτέδες στη θέση των ΕσΠεΝτέδων που έγιναν τελείως δεξιοί. Αν και ο λόγος της είχε κάποιες αιχμές, γενικά εμφανίστηκε πολύ “θεσμική”, πολύ “κυρία” και πολύ γενικόλογη για να καταφέρει να πείσει τους Ευρωπαίους (που είναι γενικά πιο συνηθισμένοι σε εμφανίσεις και γλώσσα σαν τη δική της, απ’ όσο εμείς που μας έχουν τσακίσει οι ξύλινες λέξεις των πολιτικών μας), ότι εκπροσωπεί κάτι διαφορετικό.

Για τον Τσίπρα, αρκούμαι να πω ότι ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένος, ετοιμόλογος και οριακά τρόλαρε Σουλτς και Γιουνκέρ. Να δούμε αν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει εντός συνόρων την εμφάνισή του αυτή, η οποία, πάντως, από τους Ευρωπαίους κρίθηκε ως άκρως αποτελεσματική.

ΑΠΝΤΕΪΤ_1: Τα τελικά αποτελέσματα του πίνακα της φωτο εδώ!

ΑΠΝΤΕΪΤ_2: Δείτε εδώ την άποψη του Ζάφοδα για το ντημπέιτ.

I see…

 

I see dead politicians...

I see scared politicians…

(μλκ μου έχω τρελή ρέντα, δύο κείμενα σε λιγότερες από 24 ώρες! μετά απ’ αυτό, θα πέσω σε μπλογκοκώμα για κά’να εξάμηνο…)

Αν και δεν έχω ιδιαίτερη έφεση/πετυχεσιές στις εκλογοπροβλέψεις, αποφασίζω να εκτεθώ για άλλη μια φορά, και να καταθέσω τις προβλέψεις μου για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών (τι; θέτε προβλέψεις και για τις αυτοδιοικητικές; δεεεεε νομίζω) και μάλιστα, για να αποδείξω την πλήρη μου άγνοια κινδύνου, θα το κάνω κόμμα-κόμμα. Φύγαμε!

ΝΔ: είναι δεύτεροι και το ξέρουν και γι’ αυτό και ως senior partner της κυβέρνησης προσπαθούν να κλείσουν ένα κάρο μέτωπα/υποχρεώσεις (λαϊκές, αιγιαλός, αποκρατικοποιήσεις κλπ), γιατί παίζει μετά τις 25 Μαΐου να μην μπορούν να περάσουν ούτε προσευχή. Πάντως, για τη ΝΔ τα ζητήματα είναι δύο: συνολικό ποσοστό και απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑς. Δηλαδή, άμα ο Σαμαράς πάρει ποσοστό όχι πολύ κάτω από το 29% του Ιουνίου του 2012, γενικώς Α-ΟΚ, ενώ άμα το ποσοστό είναι πολύ κάτω έχει σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα, αλλά τίθεται και ζήτημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ομοίως, αν η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑς είναι γύρω στο 4%, γενικώς δεν υπάρχει θέμα, αν όμως είναι πάνω από 4,5% αρχίζουν τα όργανα. Γενικώς ο Σαμαράς επικεντρώνει την προσπάθειά του στο να κρατήσει δυνάμεις και να μείνει κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτό και τα μπαχτσίσια (κοινωνικό μέρισμα), αλλά και οι θεσμικούρες (αναθεώρηση Συντάγματος).
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 23-25% επί των εγκύρων.

ΣΥΡΙΖΑς: είναι πρώτοι και το ξέρουν, απλώς δεν ξέρουν πόσο πρώτοι. Γενικώς, αν πιάσουν 30+% μπορούν να απαιτούν εδώ και τώρα εκλογές και να έχουν και δίκιο. Άμα κινηθούν γύρω από το 27% του Ιουνίου του 2012, πα μαλ, αλλά όχι και καλά. Αν πέσουν παρακάτω,… κλαυθμός και οδυρμός. Δεν είναι σίγουροι για τίποτα, υπάρχει πολλή βουβαμάρα στον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι εντός τους επικρατεί μορατόριουμ, εξ ου και η απολύτως “θεσμική” στάση του Λαφαζάνεως και των λοιπών, αλλά και η διακριτική σιωπή των πιο, ας πούμε “κεντρώων” (Σταθάκης, Τσακαλώτος, κλπ), για να αποφευχθούν άλλες μλκίες.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: οριακά κάτω από 30% επί των εγκύρων

ΠΑΣΟΚ/ΕΛΙΑ: τον πίνουν πατόκορφα και έχουν πάθει ελαφρύ πανικό, εξ ου και οι εξυπνάδες του σ. Βαγγέλη και των λοιπών παιδιών. Τείνουν στην εξαΰλωση και δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου! Νομίζω, ωστόσο, ότι εξαιρόντας το ενδεχόμενο θεϊκού σημαδιού, δεν γλυτώνουν το μαύρο και τότε να δούμε αν ο σ. Βαγγέλης θα υλοποιήσει τις ταρζανιές που λέει αυτό τον καιρό (δεν το πιστεύω, θα πει ότι ξαναματαθυσιάζεται για το καλό του τόπου…). Γενικώς, χάλια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω από το 4% και αν εκλέξουν ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν πάρτυ με όπλα, ζώα, πουτάνες (σερνικές και θηλυκές) και ΠΟΛΛΑ ΝΤΡΑΓΚΣ!!!

ΑΝΕΛ: επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα, αν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι έχουν ως σήμερα φθάσει τουλάχιστον δύο φορές στο όριο της διάσπασης/κατάρρευσης. Οι λαϊκοδεξιοί τους πάνε και θα τους ψηφίσουν αν μπλοκ, ενώ δεν αποκλείεται να πάρουν και κάτι ψιλά από τους ψηφοφόρους των χρυσάβγουλων. Πάντως δεν αποκλείεται να τους δούμε ή να απογειώνονται ή να εξαφανίζονται: είναι από πολύ πτητικό υλικό.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 5%

ΧΑ: χωρίς πολλά λόγια, οι ναζί θα πάρουν περίπου ό,τι πήραν και τον Ιούνιο του 2012. Ας το πάρουμε απόφαση, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει κι ένα ποσοστό πλήρως αποκτηνωμένων συνανθρώπων μας.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 7% (μπλιάξ!!!!)

ΔΗΜΑΡ: ζει κι αυτή το δράμα της. Αν οι οπαδοί του ΓΑΠ, προκειμένου να τη σπάσουν πλήρως στο σ. Βαγγέλη, ψηφίσουν συντονισμένα Κοππά, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να πάει καλούτσικα. Αν υπάρξει μεγάλη διασπορά, ο Φώτης τον ήπιε. Ούτως ή άλλως, πάντως, η ΔΗΜΑΡ θα πρέπει να αποφασίσει να αποκτήσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΛΙΓΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΚΟΧΟΝΕΣ! Έλεος, πια!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: γύρω στο 4-4,5%, δηλαδή, χαροπάλεμα…

ΚΚΕ: μετά το στραπάτσο του Ιουνίου του 2012 είναι σίγουρο ότι αρκετοί ΚΚέδες επέστρεψαν (μάλλον λόγω τύψεων) στο σπίτι του λαού. Ούτως ή άλλως, η στάση του ΚΚΕ είναι δεδομένη και αναχωρητική (η επανάσταση θα γίνει όταν είναι έτοιμες οι συνθήκες. Αφού οι συνθήκες δεν είναι έτοιμες, επανάσταση γιοκ), οπότε ό,τι κι αν κάνει δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Τέλος πάντων, τους βλέπω να προσεγγίζουν -αλλά όχι να φθάνουν- το σκορ του Μαΐου του 2012.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: εκεί γύρω στο 7,-7,5%

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: το μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ουδείς ξέρει τι μπορεί να πετύχει το κόμμα του ανθρώπου που έκανε μόδα το λαϊφστάιλ με πολιτικά. Ως σχηματισμός είναι ένας αχταρμάς από κεντροαριστερούς, δεξιούς, εκσυγχρονιστές και νεοφιλελεύθερους, ωστόσο, ακόμα και σήμερα, το λαϊφστάιλ πουλάει. Πάντως, τα σκορ που τους έδιναν αρχικά, ούτε στο όνειρό τους, αν και μάλλον θα εκμεταλλευτούν τη χαλαρότης της ευρωψήφου και θα τσιμπίσουν ό,τι μπορούν από παντού.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 7-8% τοπς

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: κρίμα που ξοδεύονται, διότι δεν τους βλέπω να κάνουν κάτι καλό. Το ίδιο πιστεύω και για το Σχέδιο Β του Αλαβάνου, ίσως και πιο χάλια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: από 1% ως το πολύ 1,5% ο καθένας τους. Σόρι

ΓΕΦΥΡΕΣ: είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι οι νεοφιλελέδες δεν έχουν καταλάβει ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙ! Δεν βαριέσαι, θα ακούσουμε πάλι κά’να μαργαριτάρι από το σ. Τζήμερο, νά’χουμε να γελάμε.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: 1-1,5%

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: πάτε στο μπλογκ του Πάνου Ζέρβα και αν καταλάβετε τι έχει παίξει με αυτούς, ενημερώστε κι εμένα…
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΛΥΣΤΕΩΣ: …κάνουμε και πλακίτσες, ε;

Τα υπόλοιπα στα διάφορα ψιλά, για να υπάρχει τζόγος και στη β’ κατανομή.

#giaolaftaieioSYRIZA

i_want_you_to_shut_the_fuck_upΑπό χθες το βράδυ ακούω μια διαρκή -αν και σχετικά χαμηλόφωνη- γκρίνια για το ΣΥΡΙΖΑς και τη στάση που τήρησε κατά τη συζήτηση και την ψηφοφορία του νέου μνημονίου – πολυνομοσχεδίου. Η κεντρική ιδέα της γκρίνιας αυτής είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν επέδειξε τη δέουσα στρατηγική, ώστε να αναδείξει με τρόπο σαφή και αδιάψευστο την αθλιότητα που πέρασε η κυβέρνηση για τις τράπεζες. Ότι η κίνηση για πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα ήταν στρατηγικό λάθος που γύρισε μπούμερανγκ. Ότι η αποχώρηση από τη συζήτηση ήταν κίνηση ήττας. Ότι, με αυτά και με εκείνα, ο ΣΥΡΙΖΑς παίξει το ρόλο “πατερίτσας” της κυβέρνησης και ότι με τη συνολική στάση του αποδεικνύει ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”, ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

Θα μπορούσα, αναγνώστη μου, να αρκεστώ να πω ότι #giaolaftaieioSYRIZA και να κλείσω την κουβέντα εκεί. Ωστόσο, επειδή έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω απόψεις ανθρώπων οι οποίοι επιχειρούν να εκλογικεύσουν την απόφασή τους να μην ψηφίσουν ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ τον ΣΥΡΙΖΑς, λέω να μιλήσουμε (εγώ, δηλαδή, να μιλήσω κι εσύ να σχολιάσεις, άμα θες…) για το όλο ζητηματάκι.

Αρχίζοντας, μάλιστα, από εδώ: από το Πρόταγκον και ένα άρθρο που περιγράφει ξεκάθαρα τη στάση που τήρησε η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ έναντι της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑς να αναδείξει το θέμα των τραπεζών: στην ουσία, μούγκα στη στρούγκα, κι ας τους άλλους να συζητάν για το γάλα, τους ταρίφες, τα φάρμακα και ό,τι άλλο, αρκεί να μη μιλήσουμε για το πώς η ΝΔΣΟΚ κάνει δωράκι τις τράπεζες στους παλιούς τους ιδιοκτήτες.

Ακολουθεί ένα αρθράκι του Κ. Αλεξάκου, που, με αφορμή την κόντρα Βενιζέλου-ΓΑΠ κάνει μερικές αποκαλυπτικές αναφορές για το πώς φθάσαμε στο χθεσινό θέατρο σκιών στη Βουλή, αλλά και μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το συνταγματικό και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έλαβε χώρα χθες στη Βουλή, προκειμένου α)να περάσει άρον-άρον το πολυνομοσχέδιο και β)να μην υποχρεωθεί ο Στουρνάρας να δώσει εξηγήσεις για τη ρύθμιση που αφορούσε στις τράπεζες.

Όπως διαπιστώνεις, αναγνώστη μου, δεν έχω χρησιμοποιήσει για τεκμηρίωση ούτε ένα έστω αμυδρά φιλοσυριζαίικο σάιτ, μπλογκ ή έντυπο. Μάλιστα, είμαι πρόθυμος, για να μην με χαρακτηρίσεις μονόπαντο να προσθέσω και την “άποψη” του Τέλλογλου σχετικά με τις τράπεζες (καλό κουράγιο, αν αποφασίσεις να την διαβάσεις, πάρε και κανένα λεξοτανίλ, όμως, διότι θεωρώ ότι θα σε κάνει τουλάχιστον έξαλλο…).

Εν κατακλείδι: ο ΣΥΡΙΖΑς επιχείρησε με κάθε τρόπο να φέρει το ζήτημα των τραπεζών στο προσκήνιο της συζήτησης για το πολυνομοσχέδιο, ακολουθώντας, μάλιστα, και μια ελαφρώς γκουερίλα τακτική προκειμένου να τονίσει τη σημασία του (αναφέρομαι στην πρόταση δυσπιστίας κατά του Στουρνάρα). Πέραν του να δώσει ο Τσίπρας μπουνιές σε μέλη της κυβέρνησης, προκειμένου να πάρουν πίσω τη ρύθμιση, δεν είχε άλλη επιλογή/εναλλακτική.

Οπότε, θα παρακαλούσα τους γκρινιάρηδες να μας αφήσουν στην ησυχία μας και στον πόνο μας: παιδιά, το καταλάβαμε, δεν θέλετε να ψηφίσετε ΣΥΡΙΖΑς και ψάχνετε να βρείτε δικαιολογίες για τη στάση σας. ΟΚ, αλλά σας παρακαλώ, μη μας πρήζετε άλλο… ‘hmkay? ‘hmkay.

Συμμαχίες απόγνωσης

desperationΌταν σε κάποιες εφημερίδες βγήκε το σενάριο της μεγάλης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑς-ΝΔ, μετά από εθνικές εκλογές, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα. Και κυριολεκτικά σοκαρίστηκα όταν το σενάριο αυτό μετατράπηκε και σε δημοσκοπικό ερώτημα, όπου, μάλιστα, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων εμφανίζεται να το επικροτεί.

Όχι γιατί ήταν ένα σενάριο που δεν είχε εμφανιστεί ξανά: εδώ και κάμποσους μήνες το είχα ακούσει να συζητιέται χαλαρά σε ένα πηγαδάκι αποτελούμενο κυρίως από οπαδούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν μια σχετικά καλή πληροφόρηση για τα σενάρια που απεργάζονται οι ηγεσίες τους. Αλλά, διότι ήταν ένα σενάριο το οποίο ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, για λόγους που νομίζω ότι είναι προφανείς.

Τότε, γιατί η δημοσιοποίησή του; Και γιατί τώρα;

Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι ότι το σενάριο αυτό βγήκε για να καεί. Κάποιος, πιθανότατα από το ΠΑΣΟΚ (χωρίς να αποκλείω να προέρχεται και από τη Συγγρού), το έδωσε στα ΜΜΕ, προκειμένου να υποχρεώσει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς να το διαψεύσουν μετά βδελυγμίας και έτσι να σταματήσει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Ωστόσο, η επιμονή στο σενάριο αυτό και η μετατροπή του σε δημοσκοπικό εύρημα δείχνει κατά την άποψή μου ότι η σκέψη για έναν μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό αποτελεί πλέον μείζον ζήτημα για το ελληνικό «σύστημα». Προφανώς η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑς, η διαρκής πτώση της ΝΔ και η σταδιακή εξαΰλωση του ΠΑΣΟΚ δημιουργούν στο σύστημα την ανάγκη εξέτασης άλλων εναλλακτικών, ώστε η χώρα να παραμείνει αταλάντευτα στο δρόμο που ακολουθείται ως σήμερα. Και, τι καλύτερο από μια «μεγάλη συνεννόηση», μια ευρεία συνεργασία δυνάμεων για τη «σωτηρία της πατρίδας», ε;

Όμως, ακόμα κι αυτή η εξήγηση δεν μου καθόταν ακριβώς καλά, αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε. Ε, μια φωτογραφία του «μάρτυρα του εκσυγχρονισμού» ( :mrgreen: ) Τάσου Γιαννίτση ήταν αρκετή για να μου αποκαλύψει το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Το οποίο δεν είναι άλλο από την κεντροαριστερά.

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: η ιστορία της ανασύστασης της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα αποτελεί για τον Κλύστυ σας αντικείμενο μεγάλη θυμηδίας. Βλέποντας τους υποχρεωτικούς Μπίστηδες μαζί με τα ρετάλια της Σημιτοκρατίας, κάτι εξ αριστερών υποστηρικτές των μνημονίων και κάτι «αριστερούς του χαβιαριού» να αγωνίζονται για την επανόρθωση της «κεντροαριστεράς» και της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα, με πιάνουν ασταμάτητα γέλια. Τουλάχιστον οι ΕσΠεΝτέδες είχαν την ειλικρίνεια να παραδεχθούν ότι αποτελούν ένα δεξιό κόμμα, προτού συνεργαστούν εκ νέου με την Αγγέλα. Οι δικοί μας, ωστόσο, είναι αδιόρθωτοι… ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ)

Βλέπεις, αναγνώστη μου, όσο κι αν το σύστημα επιδιώκει τη μακροημέρευσή του, δεν είναι τρελό: αντιλαμβάνεται ότι μια μεγάλη κυβερνητική συμμαχία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑς και ΝΔ είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει, καθώς θα οδηγήσει σε ταχύτατη κατάρρευση και τα δύο κόμματα. Άλλωστε, γι’ αυτό και μέχρι τη δημοσιοποίηση αυτών των σεναρίων είχε ποντάρει στη δημιουργία ενός κεντροαριστερού πόλου, ο οποίος θα κάλυπτε όλο το χώρο μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑς και ο οποίος θα έπαιζε το ρόλο του μπαλαντέρ για τη συγκρότηση μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης, όταν αυτή του ΝΔΣΟΚ μοιραία θα κατέρρεε κάτω από το βάρος των ψεμάτων και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεών της και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που συνεχίζει να συντελείται στη χώρα.

Το γεγονός ότι το σύστημα παίζει το «σενάριο της απόγνωσης» σημαίνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το πείραμα της κεντροαριστεράς δεν αποδίδει. Και πώς να αποδώσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τόσο μα τόσο φθαρμένα. Όταν χρειάστηκαν μόνο μερικές φωτογραφίες από το Ακροπόλ για να γίνει σαφές ότι στόχος αυτής της κίνησης είναι η δημιουργία ασπίδας προστασίας γύρω από τον Σημίτη και τους συν αυτώ, ενώπιον των αδιάκριτων ερωτήσεων της δικαιοσύνης για τα έργα και τις ημέρες των κυβερνήσεών του, αλλά και της διαρκώς αυξανόμενης συνείδησης των πολιτών ότι επί Σημίτη μπήκαν τα θεμέλια αυτής της κρίσης.

Όταν ακόμα και άνθρωποι που ήταν έτοιμοι να στηρίξουν την κάθε μορφής εξουσία αποτραβιούνται φοβισμένοι από το εγχείρημα, μπας και η καταβύθιση του ΠΑΣΟΚ δεν τους πάρει μαζί του. Όταν, πέραν του οιουδήποτε ευχολογίου διατυπώνεται ως «προγραμματική αρχή», διακηρυγμένος στόχος είναι το κόψιμο της φόρας του ΣΥΡΙΖΑς. Όταν στο τέλος-τέλος κανείς από τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή την πρωτοβουλία δεν έχει δώσει έστω ένα ψήγμα αυτοκριτικής για τις ευθύνες της κεντροαριστεράς για τα χάλια –πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά- που επικρατούν στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια: μπορεί η δεξιά να έριξε τις ατομικές βόμβες της λιτότητας και του τσαλαπατήματος του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου, αλλά το «Manhattan Project» που γέννησε αυτές τις βόμβες σχεδιάστηκε από σοσιαλδημοκράτες.

Αρκεί μια ματιά στις θέσεις της ΔΗΜΑΡ σχετικά με την κεντροαριστερά για να καταλάβει κανείς πόσο τοξικό ήταν το σχέδιο. Αρκεί να δει κανείς τη πλήρη μεταστροφή του Λυκούδη για να βαρέσουν όλοι οι συναγερμοί μαζί. Εξ ου και η θεώρησή μου ότι το πείραμα έχει αποτύχει και ότι σιγά-σιγά το σύστημα ξεμένει από εναλλακτικές και, πλέον, θα τραβάει από το καπέλο του ό,τι βρίσκει, μήπως και κατορθώσει να ελέγξει κάπως την πορεία των πραγμάτων.

«Κάτσε, ρε Κλύστυ», θα μου πεις αναγνώστη μου, «δηλαδή, μου λες ότι το σύστημα συνεχίζει να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑς; Πλάκα με κάνεις;». Όχι, δεν τον φοβάται, αλλά δεν τον εμπιστεύεται κιόλας. Γιατί δεν τον κρατάει, όπως κρατάει το Βενιζέλο, όπως κρατάει το Σαμαρά, όπως κρατάει σχεδόν το σύνολο του ΝΔΣΟΚ ή των «κεντροαριστερών» δυνάμεων. Βλέπεις, τα πράγματα είναι απλά: αν τον κράταγε, σιγά μην ασχολιόταν μαζί του. Και κυβέρνηση αυτοδύναμη να έκανε, σιγά μην το σύστημα ανησυχούσε.

Όμως, ακόμα και σήμερα, με το ΣΥΡΙΖΑς να έχει πλανίσει πολλές γωνίες του, με τα επικοινωνιακά του λάθη να διαδέχονται το ένα το άλλο, είναι προφανές ότι δεν τον έχει στο χέρι. Γι’ αυτό, άλλωστε, και δίνει βήμα σε κάθε έναν που ασκεί εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑς (ο Αλαβάνος έχει γίνει το πόστερ μπόι των «Νέων»), γι’ αυτό και υπερτονίζει το κάθε επικοινωνιακό φάουλ, γι’ αυτό στην τελική τραβάει από το καπέλο το σενάριο της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. Γιατί οι εφεδρείες του έχουν τελειώσει και δεν ξέρει τι άλλο να κάνει και η κατάρρευση της κυβέρνησης του ΝΔΣΟΚ είναι κοντά. Γι’ αυτό. Δε μεταδίδω άλλο! 😎