Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Advertisements

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

Ε;…

my,my,my...Έλεγα να μην ασχοληθώ καθόλου, αλλά επειδή βλέπω ότι επιχειρείται να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση (τροφοδοτούμενη και από διάφορες μάλλον άστοχες αντιδράσεις για το όλο ζήτημα), λέω να προσθέσω τα δυο σέντσια μου, μπας και ξεφύγουμε από τη μίρλα και περάσουμε στην ουσία του πράγματος.

Κατ’ αρχάς, η αριστερά δεν έχει κανένα, μα κανένα λόγο να είναι αμήχανη έναντι της σύλληψης του αρχηγού και κορυφαίων μελών της Χ.Α., με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης: εξ αρχής η αριστερά αυτό ακριβώς ζητούσε (σε αντίθεση με τις παπαρολογίες του Βαγγέλη περί κήρυξης της Χ.Α. εκτός νόμου) και είναι προφανές ότι μπορεί να λέει ότι συνεισέφερε και αυτή στο να γίνει αυτή η κίνηση. Όταν υιοθετείς το δόγμα “θα τους ταράξω στη νομιμότητα”, προφανώς και δεν έχεις κανένα λόγο να σε προβληματίζει όταν αυτή εφαρμόζεται κατά των νεοναζί τραμπούκων.

Σε δεύτερο επίπεδο, η αριστερά οφείλει στην παρούσα φάση να συνδράμει την πολιτεία, ώστε να “δέσει” όσο καλύτερα γίνεται το κατηγορητήριο κατά της Χ.Α.: νομικούς διαθέτει, ας τους βάλει να ελέγξουν -όσο αυτό είναι εφικτό…- τη δικογραφία και να διαπιστώσουν αν και πού υπάρχουν κίνδυνοι κατάπτωσης του κατηγορητηρίου. Επίσης, ας προσκομίσει στοιχεία και μάρτυρες, οι οποίοι θα ενισχύουν και θα εμπλουτίζουν τη δικογραφία. Στόχος της αριστεράς δεν είναι άλλος από τον πλήρη νομικό εκμηδενισμό της Χ.Α. Παράλληλα, ας φροντίσει να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τη διαδικασία, ώστε να προλάβει πιθανές παρατυπίες, που θα αδυνατίσουν την υπόθεση.

Παράλληλα, η αριστερά οφείλει να πιέσει ασφυκτικά την κυβέρνηση, ώστε να υπάρξει αποφασιστοποίηση κρίσιμων θεσμών του κράτους, όπως η αστυνομία και ο στρατός. Προσοχή, δεν εννοώ να ζητήσει κυνήγι μαγισσών, αλλά να υπενθυμίσει, π.χ., ότι ο Μούιζνικεκς έχει μιλήσει για σχέσεις αστυνομίας-χρυσάβγουλων και να απαιτήσει άμεσα κάθαρση. Επίσης, δεδομένου ότι στελέχη της κυβέρνησης ή της ΝΔ έχουν εκφραστεί υπέρ της Χ.Α. ή υπέρ κυβερνητικής συνεργασίας με τη Χ.Α., η αριστερά οφείλει να απαιτήσει από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να τοποθετηθούν επί του ερωτήματος, τι γίνεται με τα στελέχη αυτά.

Από κει και πέρα, η αριστερά οφείλει με τρόπο ξεκάθαρο να καταγγείλει κάθε απόπειρα επαναφοράς της θεωρίας των δύο άκρων από οιονδήποτε και -γιατί όχι;…- να κινηθεί και νομικά εναντίον όσων τη διακινούν. Φθάνει πια με τις μαλακίες, ώρα για αντίδραση. Ομοίως, πρέπει να απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα από τα φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος, αλλά και να αγνοήσει/απομονώσει όσους εντός της τα διακινούν. Στο πλαίσιο αυτό, συμφωνώ 10.000% με αυτό το ποστάκι, που τα λέει όλα σε λίγες γραμμές.

Το ζήτημα της εξαΰλωσης της Χ.Α. από το πολιτικό σκηνικό της χώρας νομίζω ότι τώρα αρχίζει. Η αριστερά, αντί να κλαίγεται και να μουρμουράει, καλύτερο είναι να απαιτήσει το ξεκαθάρισμα να είναι πλήρες και ουσιαστικό. Στο κάτω-κάτω, όταν διεκδικείς τη διακυβέρνηση του τόπου, δεν μπορείς παρά με τις πράξεις σου να αποδεικνύεις ότι είσαι ικανός για αυτή.

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά…

motherΤελικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο πληθυσμός της χώρας, εκτός από ακροδεξιίτιδα, πάσχει και από προϊούσα βλακεία. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τα απίστευτα βελάσματα που ακούστηκαν για την εμφάνιση μιας τύπισσας που κράταγε μια πικέτα που έγραφε ότι και οι αστυνομικοί έχουν μανάδες. Τα σχόλια για το πόσο σημαντική ήταν αυτή η παρέμβαση δεν θα τα μεταφέρω εδώ -υπάρχουν και όρια στην κακογουστιά που μπορώ να ανεχτώ. Ωστόσο, μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι ουδείς επιχείρησε να εξαϋλώσει αυτές τις ανοησίες κάνοντας χρήση κοινής λογικής. Όπερ και η βλακεία στην οποία αναφέρθηκα. Επειδή, δε, αναμένω ότι το θέμα θα συνεχιστεί, προτίθεμαι εδώ να καταρρίψω κάθε επιχείρημα υπέρ της κίνησης της κυρίας αυτής.

Κατ’ αρχάς, και πριν καταθέσω το οιοδήποτε επιχείρημα, να θυμίσω ότι όλοι μας έχουμε/είχαμε μαμάδες: και ο Στάλιν και ο Χίτλερ και ο Μπέρια και ο Πολ Ποτ και ο Πινοσέτ και ο Τζέφρυ Ντάμερ και ο Τζον Γουέιν Γκέισι και η Λαίδη Μπάτορι και ο Τζιμ Τζόουνς. Ως εκ τούτου, και αν δεχθούμε ότι οι αστυνομικοί είναι θηλαστικά του γένους Homo, είδους sapiens (;;;;;), τότε εύκολα συνάγεται ότι και αυτοί έχουν μαμάδες και ότι δεν φυτρώνουν στα λάχανα.

Ωστόσο, το κύριο επιχείρημα για να καταρρίψει κανείς την ακροδεξιά ρητορική σχετικά με το ότι και οι μπατσοι είναι άνθρωποι, είναι ότι ουδέποτε αυτό αμφισβητήθηκε -τουλάχιστον με επιστημονικό τρόπο. Αυτό που αμφισβητήθηκε είναι αν οι μπάτσοι ανταποκρίνονται στο ρόλο που η κοινωνία και το Κράτος τους έχει δώσει. Και, εδώ, τα παραδείγματα που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κάνουν πλημμελώς τη δουλειά τους είναι πολλά και κάθε τόσο αυξάνονται. Με απλά λόγια, η συζήτηση δεν είναι αν οι μπάτσοι έχουν μανούλες, αλλά αν οι μπάτσοι λειτουργούν με τον συνταγματικά καθορισμένο ρόλο τους. Αν αυτές οι φωτογραφίες σας πείθουν ότι επιτελούν σωστά το έργο τους, τότε δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε τη συζήτηση.

“Ναι, ρε μαλάκα Κλύστυ, αλλά έχεις δει ποτέ να γίνεται χαμός όταν ένας αστυνομικός κακοποιείται ή ακόμα και πεθαίνει;”. Πρώτον, ναι, έχω δει. Και, δεύτερον, η δουλειά των μπάτσων είναι να προστατεύουν το νόμο και την τάξη. Στο πλαίσιο αυτό, η Πολιτεία τους εκπαιδεύει ειδικά και τους δίνει και τα μέσα για να επιτελέσουν το ρόλο τους. Και, πλέον, να μην ακούσω για το πόσο ανεκπαίδευτοι ή κακοεξοπλισμένοι είναι. Εδώ και χρόνια, έχουν συνδικαλιστικά όργανα τα οποία συνεχώς πιπιλάνε αυτή την καραμέλα, ωστόσο, με την πρώτη ευκαιρία μας δείχνουν εν τοις πράγμασι ότι και τα μέσα έχουν, και την εκπαίδευση για να στραφούν εναντίον άοπλων διαμαρτυρομένων πολιτών, οι οποίοι ασκούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του συναθροίζεσθαι και της απεργίας/ειρηνικής διαδήλωσης… για να μην αναφερθώ σε άλλες ακόμα πιο ανατριχιαστικές περιπτώσεις.

Εν κατακλείδι, το “επιχείρημα” ότι και οι μπάτσοι είναι αθρώποι δεν έχει με τίποτα να κάνει με τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο δρα η αστυνομία στην Ελλάδα της κρίσης και κάθε τέτοια συζήτηση είναι αποπροσανατολιστική και ηλίθια: μην την κάνετε, μειώνεται το I.Q. σας!

I am the Law*

I AM THE LAW!!!

I AM THE LAW!!!

Τα ξυλοκοπημένα 20χρονα έρχονται να μας θυμίσουν μερικές ενδιαφέρουσες παραμέτρους σχετικά με το πώς νοεί την ευνομία το ελληνικό κράτος. Ας θυμηθούμε, λοιπόν:

-Την υπόθεση της ζαρντινιέρας,

-Την υπόθεση με τα πράσινα σταράκια,

-Το Μάριο Λώλο,

-Τον Γρηγορόπουλο,

-Τον Καυκά,

Αυτό εδώ,

-Τον Guardian,

Κι άλλα, ουκ ολίγα που θεωρώ ότι είναι περιττό να αναφέρω, για να μην πάω πιο παλιά, σε Κουμή – Κανελλοπούλου και σε άλλες, ακόμα πιο μαύρες στιγμές αυτής της χώρας, αλλά τότε ακόμα η δημοκρατία μας ήταν… νέα.

Σε όλα αυτά, ωστόσο, πρέπει να προσθέσουμε την ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Δυτικής Μακεδονίας και την ανακοίνωση ράβδος-στη-γωνία-άρα-βρέχει του ΥΠροΠο (που αποτελεί επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, δείτε εδώ στο Χασοδίκη διά τα περαιτέρω).

Και, εν συνεχεία, δείτε εδώ τα σχόλια των αναγνωστών του πρόταγκον και αναρωτηθείτε, Νίκο, σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας…

Το ξαναλέω, αναρωτιέμαι αν η Ζανζιβάρη δέχεται πολιτικούς πρόσφυγες…

(*: προσφιλής ατάκα του Δικαστή Ντρεντ, έχουσα ουδεμία σχέση με πραγματικά πρόσωπα του σήμερα).

Υ.Γ.: συμφωνώ απόλυτα με τον OldBoy, ενώ αξίζει να δείτε και το Ελληνάκι.

Εν χριστώ αδελφοί…

Το μακρυνό 1988 θυμάμαι ότι είχα δει τον “Τελευταίο Πειρασμό” του Σκορτσέζε με ΜΑΤ στο φουαγιέ ΚΑΙ μέσα στη αίθουσα του σινεμά (αν δεν έχω χαζέψει τελείως, ήταν στο Τριανόν). Στην πρεμιέρα της ταινίας κάτι χριστιανοταλιμπανικά ορκς είχαν μπουκάρει σε άλλες αίθουσες και τά’χαν κάνει λίμπα -νομίζω ότι το Ιντεάλ είχε πάθει ζημιές εκατομμυρίων δραχμών (τι σας θύμισα τώρα, ε;…)-, οπότε όπως σε κάθε καλή θρησκευτική δημοκρατία, αντί η Πολιτεία να συμμαζέψει τα ορκς και να τα μπουζουριάσει, προτίμησε να φροντίσει για την καλλιτεχνική εκπαίδευση των μπάτσων, οι οποίοι, πάντως, δεν φάνηκαν να εκτιμούν το συνδυασμό Σκορτσέζε-Καζαντζάκη. Τι να πώ…

To 1986, κατά την προβολή της ταινίας “Χαίρε Μαρία” του Γκοντάρ, τα τότε ορκς είχαν κάνει διαδηλώσεις έξω από τα σινεμάδια που τόλμησαν να την προβάλλουν. Τώρα, άλλη ιστορία με “βλάσφημη” ταινία δε μού’ρχεται (φαντάζομαι ότι αν το ψάξετε θα βρείτε κι άλλες, ενδεχομένως και πιο πρόσφατες). Επίσης, σε μια χώρα που θεωρητικά “ανήκει εις την δύσιν”, εν έτει 1996, εισαγγελικός λειτουργός ζήτησε και είδε το “Trainspotting” πριν προβληθεί επισήμως, προκειμένου να κρίνει ΑΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ Ή ΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙ!!!! ΕΝ ΕΤΕΙ 1996!!!! Και στις 26 Ιουνίου 2000 δεκάδες χιλιάδες κόσμου συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαδηλώσουν κατά της απαλειφής του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, δηλαδή, κατά του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της ισότητας και της ανεξιθρησκείας.

Α, ναι, και το ΣτΕ αντιμετώπισε πριν από μερικά χρονάκια πρόβλημα σχετικά με το αν η έναρξη των εργασιών του θα γίνεται ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΑΓΙΑΣΜΟ!!! ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΑΚΥΡΩΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!!! Τελικά, ο αγιασμός έγινε… Υπενθυμίζω ότι αγιασμός γίνεται και κατά την έναρξη του σχολικό έτους, ενώ γίνεται και θρησκευτική ορκωμοσία Προέδρου της Δημοκρατίας, πρωθυπουργού, Υπουργικού Συμβουλίου και βουλευτών.

Αυτά για όσους είχαν ακόμα την ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε μια χώρα με “κοσμικό” κράτος δικαίου.

Υ.Γ.: Ελπίζω το παλικαράκι που έφτιαξε τον Γέροντα Παστίτσιο να μην πληρώσει τα σπασμένα μιας άρρωστης χώρας. Κατά τα λοιπά, ο πιτσιρίκος, η Queenie και ο Ζάφοδας τα λένε όλα, αρκούντως πειστικά.

Θλίψη…

Πώς την πατήσαμε…

Αυτό το κείμενο το παλεύω μες στο μυαλό μου από το βράδυ της 17ης Ιουνίου. Από τότε ως σήμερα έχω διαβάσει πολλά και ωραία πράγματα σχετικά με το τι έγινε, τι δεν έγινε, τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα. Με πολλά συμφωνώ, με άλλα όχι, δεν θα κάτσω να τα ψειρίσω τώρα. Άλλωστε, το κείμενο αυτό είναι η δική μου γνώμη για το αποτέλεσμα των εκλογών, για τους λόγους που σχεδόν το 42% των έγκυρων ψήφων πήγε σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, για τους λόγους που ο ΣΥΡΙΖΑς δεν κέρδισε αυτές τις εκλογές.

Κατ’ αρχάς να πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν κέρδισε αυτές τις εκλογές, όχι επειδή δεν ήθελε να γίνει κυβέρνηση, ούτε επειδή δεν είχε σαφές και ξεκάθαρο πρόγραμμα, ούτε επειδή έμοιαζε με το ΠΑΣΟΚ του ‘81, ούτε για δέκα τρισεκατομμύρια λόγους που οι “πεφωτισμένοι” αυτού του τόπου έχουν παρουσιάσει για να μας πείσουν ότι τελικά η απόφαση του λαού ήταν σοφή. Αν ο λαός είχε τη σοφία που οι διάφοροι του αποδίδουν, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑς θά’ταν αυτοδύναμη κυβέρνηση με ισχυρή πλειοψηφία και δεν θα καθόμασταν να κάνουμε περνά-περνά-η-μέλισσα για το ποιος θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Σύνοδο Κορυφής (τό’ζησε έστω και για λίγες ώρες κι αυτό το μεγαλείο ο Αβραμόπουλος…).

Ιδού, λοιπόν, γιατί έχασε ο ΣΥΡΙΖΑς:

1) Διότι δεν μπορούσε να αποκόψει το τσουνάμι τρομοκρατίας και συκοφαντίας που τα μέσα μαζικής τρομοκράτησης και τα κόμματα της δραχμής -ω, ναι, μην ξεγελιέστε, αυτοί είναι τα κόμματα της δραχμής- ξεσήκωσαν επί δύο μήνες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑς. Τό’χω ξαναγράψει και θα το ξαναγράψω εδώ: τα ψέμματα, οι διαστροφές και οι συκοφαντίες εναντίον του ΣΥΡΙΖΑς θα έκαναν ακόμα και τον Γκέμπελς να κοκκινίσει και ήταν ξεκάθαρο, περίπου από τις αρχές της εβδομάδας πριν τις εκλογές ότι έπιασαν -έστω και ρηχή- ρίζα και το κλίμα άλλαξε. Όταν το μέγκαμου χρησιμοποιεί ακόμα και τον Ολάντ για να περάσει τη γραμμή “ψηφίστε σωστά ή μαύρο φίδι σας έφαγε”, οι δυνατότητες ενός κόμματος που πριν από δυόμιση χρόνια ίσα-ίσα έφθανε στο 4,5% είναι τουλάχιστον περιορισμένες. Μπροστά στην υστερία του τρόμου, η νηφαλιώτητα και η σοβαρότητα δύσκολα μπορούν να κερδίσουν.

2) Διότι δεν ξεμπρόστιασε την ξεφτιλισμένη αριστερά, που ανάλωσε το σύνολο των δυνάμεών της σε αντι-ΣΥΡΙΖΑς προεκλογική εκστρατεία. ‘Ντάξει, είπαμε, κάποιοι ΣΥΡΙΖαίοι ανδρώθηκαν στο τιμημένο και, ‘ντάξει, πολιτικός πολιτισμός και ήρεμη δύναμη και εμείς δεν είμαστε σαν τους αλλοινοί, αλλά, έλεος ρε παιδιά! Όταν το ΚΚΕ επιδίδεται σε μαύρη προπαγάνδα εναντίον σου, του γαμάς σκίζεις τα μάτια! Όταν οι ΔΗΜΑΡαίοι διαρρέουν χυδαία ότι όλο το βαθύ ΠΑΣΟΚ μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑς, εσύ θυμίζεις στους πάντες, με ξεκάθαρο τρόπο ότι οι μισοί βουλευτές του κυρ-Φώτη είναι καραΠΑΣΟΚοι! Όταν ο άλλος βγάζει μπιστόλι, εσύ βγάζεις το πτυσσόμενο μπαζούκα σου και τον εξαϋλώνεις, δεν κάθεσαι να του μιλάς για την επί γης ειρήνη, μη χέσω!

3) Διότι, σε κάποια φάση πήγε να στρογγυλέψει τα πράγματα, παίζοντας το παιχνίδι του ΝΔΣΟΚ. Ο Δραγασάκης είχε δώσει καθαρή γραμμή από νωρίς: Καμία μονομερής ενέργεια, εκτός κι αν υποχρεωθούμε! Έτσι πας για πόλεμο και όλα τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες που μπορούμε να συζητήσουμε μετά το μακελειό, όχι την ώρα που όλοι σε χτυπάν και από δεξιά και από αριστερά. Αυτά τα, μα, τι λέτε, εμείς ευρώ και ξερό ψωμί και πώς και τι και γιατί ήταν μαλακίες και ο ΣΥΡΙΖΑς τις πλήρωσε πολύ ακριβά.

4) Διότι, εξαρχής είχε χάσει τους γέρους και τους μπούρτζους. Συνταξιούχοι και αγρότες ψήφισαν εν σώματι ΝΔΣΟΚ. Αυτό δεν ήταν λάθος, ο ΣΥΡΙΖΑς κέρδισε όλες τις παραγωγικές ηλικίες και όλα τα αστικά κέντρα, ωστόσο σε αυτό τον τομέα χρειάζεται πολλή δουλειά.

5) Διότι ο ΣΥΡΙΖΑς, κι αυτό, επίσης, ήταν βλακεία του, δεν ξεκαθάρισε από την αρχή ότι δεν πάει για πρωτιά, δεν πάει για καλό σκορ, πάει για αυτοδυναμία και μόνο. Διότι δεν φώναξε στον κόσμο ότι δεν πρόκειται να γίνει ζήτουλας μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Καμμένων, ότι δεν προτίθεται να κάνει κυβέρνηση λάιτ, υποχωρώντας στις απαιτήσεις του Μπένι ή του κυρ-Φώτη, ότι, στην τελική, δεν πρόκειται να μπει σε διαδικασία εξευτελισμού και αποστροφής όλων όσα πρέσβευε και όσα δεσμευόταν να κάνει.

6) Διότι, τελικά, η ελληνική κοινωνία αποδεικνύεται φοβική, συντηρητική στα όρια του φασισμού και αρνείται να δει την πραγματικότητα: ότι, δηλαδή, αυτοί που την έφεραν στη σημερινή εξαθλίωση δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να την βγάλουν από το τέλμα, παρά μόνο να τη βυθίσουν πιο βαθειά μπορούν. Το 7% των χρυσαύγουλων λέει πολλά περισσότερα απ’ όλες τις πιθανές και απίθανες αναλύσεις σχετικά με το πού βρίσκεται και, κυρίως, με το πού βαδίζει η Ελλάδα ως πολιτική τάξη και ως κοινωνία.

Και τώρα; Τώρα, ζόρικα τα πράγματα. Ειλικρινά, αν μπορούσα, θα έφευγα από τη χώρα, καθώς πιστεύω ότι το επόμενο διάστημα θα είναι εκρηκτικό και εν πολλοίς καταστροφικό για την όποια κοινωνία έχει απομείνει. Το μόνο που ελπίζω είναι ο ΣΥΡΙΖΑς να κατανοήσει την ευθύνη που το ποσοστό που πήρε του επιρρίπτει και να την αναλάβει πλήρως. Εν ολίγοις, να μην προδώσει την ελπίδα που δημιούργησε και, ταυτόχρονα, να αποτελέσει ανάχωμα για τις φρίκες που έρχονται. Δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρει, ωστόσο, μπορώ πάντα να ελπίζω, έτσι;…

Τα ορέα έρχονται…

DISCLAIMER: το παρακάτω κείμενο γράφεται υπό την αίρεση ότι δεν έχω καμιά ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στους γκαλοπτσήδες και τις “έρευνες κοινής γνώμης”. Ολοινοί κάποια συμφέροντα εξυπηρετούν. Επίσης, γράφεται υπό την αίρεση ότι ο ΣΚΑΪς έχει μια συγκεκριμένη γραμμή: παρουσιάζοντας το ρεπορτάζ για το εντιτό του Spiegel, έφαγε κανονικά και με το νόμο τη φράση για την “πιο έντιμη λύση της χρεοκοπίας, δηλαδή ενός γενικού “κουρέματος” στο οποίο θα συμμετέχουν και η ΕΚΤ και οι ευρωπαϊκές χώρες”. Αυτό θα είχε μεν ανυπολόγιστες συνέπειες για την Ευρωζώνη, και μεγαλύτερο κόστος για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά εάν συνδυαζόταν με μία “πραγματική ευκαιρία ανάπτυξης, με ένα είδος «σχεδίου Μάρσαλ», θα ήταν τότε ένα πακέτο διάσωσης που αξίζει το όνομά του”.

Καλώς τα παιδιά. Το ξέραμε ότι ερχόσασταν, απλώς όχι τόσο νωρίς.

Αν η μνήμη μου δεν με απατά, πρέπει να είναι η πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση που ένα δεδηλωμένα ακροδεξιό κόμμα -η Χρυσή Αυγή- εμφανίζει δυναμική εισόδου στη Βουλή. Όχι ότι κάτι τέτοιο δεν φαινότουνε ότι θα γίνει: ήδη από τις ευρωεκλογές του 2009 (πάτε στον Έλικα και δείτε την ανάλυσή του για το αποτέλεσμά τους) είχε διαφανεί μια πρώτη γεύση για το πού οδηγείται η ελληνική πολιτική τάξη, χάρη στους λαμπρούς χειρισμούς ιδίως των δύο μεγάλων κομμάτων. Μετά ήρθαν οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και ο Μιχαλολιάκος στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων και τώρα… αυτό. Ένα ακροδεξιό κόμμα να εμφανίζεται, έστω σε μια δημοσκόπηση, να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ από πιο “παραδοσιακές” δυνάμεις, όπως η Δημοκρατική Συμμαχία ή να είναι σχεδόν ισοδύναμο με τους Οικολόγοι Πράσινοι.

Είναι φυσιολογικό αυτό; Μα, και βέβαια. Σε μια περίοδο που τα δεδομένα για τη ζωή μας αλλάζουν καθημερινά, που η υφιστάμενη πολιτική τάξη είτε αδυνατεί να παράσχει μια αφήγηση στοιχειώδους ελπίδας είτε περιορίζεται σε πυροτεχνήματα τύπου “το χαρτί της χρεοκοπίας”, που η ζωή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων καθημερινά συμπιέζεται προς το περιθώριο και πέρα από αυτό, που οι Ευρωπαίοι “εταίροι” της Ελλάδας έχουν μετατραπεί σε στυγνούς εκβιαστές, παρότι, όπως σωστά αναφέρει το Spiegel, ξέρουν ότι η ακολουθούμενη πολιτική είναι αδιέξοδη και καταστροφική για την Ελλάδα, είναι απολύτως φυσιολογικό πολύς κόσμος να στρέφεται στα άκρα. Κι επειδή η Αριστερά έχει φροντίσει προ πολλού να βάλει τόσες πολλές τρικλοποδιές στον εαυτό της, ώστε αδυνατεί να πείσει για τις δυνατότητές της, είναι φυσικό μια σημαντική μάζα του εκλογικού σώματος να ριζοσπαστικοποιείται προς τα άκρα της δεξιάς.

Η κατάρρευση της πολιτικής του μεσαίου χώρου του Καραμανλή ενδυνάμωσε την πιο “γιαλαντζί” έκφραση της ακροδεξιάς, δηλαδή το ΛΑΟΣ (αν και θεωρώ ότι ο σχηματισμός αυτός απευθύνθηκε περισσότερο στη λεγόμενη λαϊκή δεξιά που ανέκαθεν και ξενοφοβική και υπέρ του αυταρχισμού ήτονε…). Τώρα που ο Καρατζαφέρης “αστικοποιήθηκε” και συμμετέχει και σε κυβερνήσεις, είναι φυσικό να μην εκφράζει πλέον τις συγκεκριμένες τάσεις, οι οποίες, όμως, βρίσκουν στέγη στα δεξιότερα του ΛΑΟΣ. Αν, μάλιστα, προστεθεί στην συνάρτηση η σταδιακή αλλά εμφανής εξαθλίωση μεγάλου μέρους του μικροαστικού πληθυσμού της χώρας, καθώς και η αδυναμία/εξαχρείωση/απαξίωση του πολιτικού status quo της χώρας, δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής.

Θέλετε, μάλιστα, να κάνω και μια πρόβλεψη; Αν η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας δεν παρουσιάσει σύντομα μια σημαντική βελτίωση, η δύναμη της ακροδεξιάς θα συνεχίσει να ενισχύεται, ευθύνη κυρίως των τριών πολιτικών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου. Το παιχνίδι του εκβιασμού των πολιτών (νέα μέτρα ή χρεοκοπία) δεν αντέχει άλλο: οι Έλληνες βλέπουν το δράμα που προκαλεί η κακοκαιρία στις γειτονικές μας χώρες και προβάλλουν σιγά-σιγά τους εαυτούς τους σε μια αντίστοιχη κατάσταση. Με ένα εκατομμύριο άνεργους, δεν είναι δύσκολο να φανταστείς τον εαυτό σου να πεθαίνει από το κρύο. Και, ταυτόχρονα, βλέπεις ότι οι πολιτικοί αδυνατούν να αποτρέψουν τη μετατροπή της χώρας σε, ας πούμε, Βουλγαρία ή Ρουμανία. Και να σκεφθεί κανείς ότι σε αυτές τις χώρες δεν υπάρχουν και πολλοί μετανάστες.

Κι εδώ έρχεται ένα πολιτικό σχήμα και σου μιλά για εθνική υπερηφάνεια και αυτοδιάθεση, για έλεγχο των μεταναστών, για απελευθέρωση της Ελλάδας από τα δεσμά των αιμοδιψών Ευρωπαίων, για εθνική κυριαρχία, για αλύτρωτες πατρίδες. Και σου πετάει και στη μούρη το “κοίτα αυτούς που ψήφιζες τόσα χρόνια πού σε έφεραν” και χρησιμοποιεί και όλη την προπαγάνδα του παρελθόντος -όχι και τόσο μακρινού…- για τη συνευθύνη της Αριστεράς και η σως ρεπτιλιαίν είναι έτοιμη. Προσθέστε λίγες σταγόνες μισαλλοδοξίας και μια πρέζα θεωρίας συνομωσίας και το πιάτο είναι έτοιμο. Και, σημειωτέον, η ακροδεξιά εδώ και κάμποσα χρόνια οργανώνεται: οι τελευταίες “εκδηλώσεις” της είχαν πολύ περισσότερο κόσμο απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Τσίμπησε και κάτι ψιλά από τους “αγανακτισμένους” και το πράγμα έχει πάρει το δρόμο του.

Και, φυσικά, η άθλια στάση των Ευρωπαίων συντείνει στο να επιδεινώνεται η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και να μεγαλώνει το αδιέξοδο, εκτός κι αν θεωρούμε ότι η δημοσκοπική ενίσχυση της Δημοκρατικής Αριστεράς έχει κάποια ουσιαστική αξία, οπότε, κάπου εδώ τελειώνει και η συζήτηση. Θέλω να ελπίζω απλώς δύο πράγματα: το πρώτο είναι ότι η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής είναι ένα τελείως συγκυριακό φαινόμενο (κάτι τέτοιο, όμως, δεν είχε εκτιμηθεί και για το Χίτλερ;). Και το δεύτερο, ότι όταν θα καεί το Ράιχσταγκ, ε, σόρι, η Βουλή, θα έχω κατορθώσει να οχυρωθώ καλά μέσα στη σπηλιά μου και να μην κινδυνεύω από κανένα κι από τίποτα. Πάντως, έχω ήδη αρχίσει να κάνω προμήθειες…

Φταίει κι ο Χατζηπετρής…

Ο Ανέστης και το Πολιτικό Ον αναφέρθηκαν διαδοχικά στην δημοσκοπικά παρατηρούμενη αύξηση των ποσοστών του ΛΑΟΣ και συμπλήρωσαν τους προβληματισμούς τους σχετικά με αυτή την άνοδο, αλλά και τον ενδεχόμενο ρόλο που η Αριστερά έχει παίξει. Ως συνήθως, τα ποστ ήταν καλογραμμένα και προκάλεσαν το έντονο ενδιαφέρον μου, καθώς οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη δείχνουν να καθορίζουν σήμερα σε τεράστιο βαθμό το μέλλον όλων μας.

Ωστόσο, σύντροφοι καλοί και αγαπημένοι, διαφωνώ. Έχω μια διαφορετική ερμηνεία για την άνοδο της ακροΔεξιάς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Αλλά, κυρίως, δεν θεωρώ ότι η Αριστερά ευθύνεται για όλα τα στραβά καρβέλια. Ούτε για το σεισμό στην Ιαπωνία. Ούτε για την τρύπα του όζοντος. Αλλά, ας το συζητήσουμε, ‘νταξ’;

Πρωτίστως, ανασύροντας από τη μνήμη μου κάτι παλαιότερες αναλύσεις δημοσκοπήσεων, αν θυμάμαι καλά, ο ΛΑΟΣ παίρνει ψηφοφόρους κυρίως από τη ΝΔ (αρχικά από τους ξενερωμένους λαϊκοδεξιούς από την πολιτική του Κέντρου του Καραμανλή, τώρα και από τους φιλελεύθερους…) και το ΠΑΣΟΚ (ο Καρατζαφέρης “γράφει” καλά στο μυαλό των παραδοσιακών ΠΑΣΟΚων του λεγομένου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ), καθώς και κάτι ψιλολοΐδια από το ΚΚΕ (κυρίως ψηφοφόρους της Λιάνας).

Η παραδοσιακή Αριστερά της χώρας (“ορθόδοξη”, “ανανεωτική” και “κινηματική”) βγάζει φλύκταινες μπροστά στο ΛΑΟΣ και οι ψηφοφόροι της θα προτιμούσαν να πιουν ένα τενεκέ ρετσινόλαδο, παρά να στηρίξουν σχήματα που γι’ αυτούς αποτελούν κανονικό ανάθεμα. Αλλά και ο ΛΑΟΣ κάθε τόσο φροντίζει να χτυπάει -κάτω από τη ζώνη, συνήθως- τα κόμματα της Αριστεράς, καθώς τα θεωρεί μείζονες αντιπάλους του και ξέρει ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να τα φέρει στα νερά του, όπως έκανε, π.χ., μετά τις ευρωεκλογές του 2009 με τη ΝΔ, την οποία εξανάγκασε να υιοθετήσει το σύνολο της ατζέντας του.

Από την άλλη, όμως, υπάρχει η άποψη ότι ο κόσμος στρέφεται προς την άκρα Δεξιά επειδή η Αριστερά δεν προβάλλει λόγο πρακτικό/οραματικό και αρκείται σε καταγγελίες και αρνήσεις. Αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι μια σωστή προσέγγιση (δεν είναι, η Αριστερά, πάρά τα προβλήματά της, έχει ορισμένες πολύ καλές ιδέες), τότε, με την ίδια λογική, η ΝΔ θα έπρεπε να είχε χάσει τεράστια ποσοστά ψηφοφόρων, καθώς αυτηνής ο λόγος κι αν είναι κενός ιδεών (μηδενισμός του ελλείμματος σε 18 μήνες, anyone?…) και το ΠΑΣΟΚ θά’πρεπε να έχει σχεδόν εκμηδενιστεί. Αντιθέτως, τα δύο μεγάλα κόμματα διατηρούν ποσοστά υψηλά και οι προβολές τους σε ενδεχόμενο εκλογικό αποτέλεσμα δείχνουν -για την ώρα- αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, ο τρίτος λόγος για τον οποίο ανεβαίνει η ακροδεξιά στην Ελλάδα είναι ότι τα ΜΜΕ την έχουν αγκαλιάσει, σχεδόν ερωτικά. Ο Καρατζαφέρης και ο Άδωνις έχουν μετατραπεί σε κανονικούς τηλεστάρ, όχι μόνο στο Alter για τους τζερτζελέδες, αλλά και στα “σοβαρά” κανάλια. Αστικά έντυπα “χτίζουν” αγιογραφίες ανερυθρίαστα και ξεδιάντροπα. Και τόνοι μελανιού χύνονται σχετικά με το αν ένας τύπος που προ ολίγων ετών θεωρείτο στην καλύτερη περίπτωση περιθωριακό στοιχείο θα μεταπηδήσει από το ΛΑΟΣ στην ΝΔ ή θα γητευτεί από τον “φιλελευθερισμό” της Ντόρας. Λέγε-λέγε, ε, πάντα κάτι θα μείνει. Ρε παιδιά, φταίει και γι’ αυτό η Αριστερά; Δεν το νομίζω.

Εν κατακλείδι, νομίζω ότι η Αριστερά εμφανίζεται μπερδεμένη, αμήχανη και ανεπαρκής να συνθέσει και να προβάλλει γνήσια προοδευτικό λόγο και ιδέες. Το γιατί είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει, αλλά είναι μεγάλη. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έχει παίξει έστω και τον παραμικρό ρόλο στην άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά πιστεύω ότι αποτελεί ένα από τα τελευταία στόματα που επιμένουν να την καταγγέλλουν, σε μια εποχή που όλοι οι υπόλοιποι δείχνουν να μην τολμούν να της αρνηθούν τίποτα.