Valar Dohaeris ή γιατί μου άρεσε το τέλος του Game of Thrones

HBO_Iron-Throne_200519

 

ΕΧΕΙ ΣΠΟΪΛΕΡ, ΜΗ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΑΚΟΜΑ

Νομίζω ότι μια σκηνή κοντά στο τέλος του επίμαχου έκτου επεισοδίου του τελευταίου κύκλου του Game of Thrones συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο τους στόχους και τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της σειράς: πέντε τύποι γύρω από ένα τραπέζι συζητούν για μπορντέλα και την αναγκαιότητα ή μη της ανοικοδόμησής τους.

Η σκηνή θα μπορούσε να έχει παρωδιακό –οριακά μοντιπαϊθονικό- χαρακτήρα, ωστόσο, περικλείει μέσα της το σαρδόνιο id και το ανατρεπτικό χιούμορ της σειράς και αυτό ίσως την κάνει την πιο σημαντική σκηνή του τέλους. Στο ίδιο τραπέζι που εξυφάνθηκαν οι μεγαλύτερες μηχανορραφίες της σειράς, που ελήφθησαν αποφάσεις που οδήγησαν σε χιλιάδες θανάτους, στο τραπέζι απ’ όπου πέρασαν σχεδόν όλες οι μεγάλες στιγμές της σειράς, πλέον οι άνθρωποι που κάθονται γύρω του μιλούν για συνηθισμένα, καθημερινά, βαρετά πράγματα.

Δεν ξέρω αν ο Μάρτιν προτίθεται να τελειώσει έτσι το Song of Ice and Fire, αν και υποψιάζομαι ότι αν ποτέ εκδώσει τα δύο τελευταία βιβλία, θα κάνει τεράστιες αλλαγές, αφού η σειρά τον ξεπέρασε. Αλλά αν δεχθούμε ότι οι δύο τελευταίοι κύκλοι του Game of Thrones στηρίζονται στα όσα ο συγγραφέας είπε στους παραγωγούς της σειράς για την εξέλιξη του έργου, νομίζω ότι το πνεύμα της δεν παρέκκλινε ούτε μοίρα από τον χαρακτήρα και την «ψυχή» του έργου. Αντιθέτως, σε μια σειρά γεμάτη ανατροπές, ο Μάρτιν φύλαξε τη μεγαλύτερη για το τέλος.

Σε μια σειρά γεμάτη από ίντριγκα, ήρωες, τερατώδεις κακούς, υπερφυσικά πλάσματα και μια απειλή πέρα από κάθε ανθρώπινη δύναμη κατανόησης, τι πιο φυσιολογικό το τέλος της να στείλει όλα αυτά στον κάδο των αχρήστων και να πει: Φτάνει. Basta. Όχι άλλους ηρωισμούς, όχι άλλους Βασιλιάδες-Πολέμαρχους, όχι άλλους δράκους, όχι άλλες απειλές πέρα από τον τάφο. Φτάνει. Ώρα για λίγο πραγματισμό και λίγη κανονικότητα. Ώρα για λίγο Κράτος, όπου δεν θα κυβερνά αυτός που έχει τον ισχυρότερο στρατό, τον μεγαλύτερο δράκο ή την πιο αποτελεσματική συνομωσία, αλλά οι… κανονικοί. Οι απλοί. Οι επιζήσαντες.

Ολόκληρος ο 8ος κύκλος αυτό λέει, με κάθε τρόπο. Ο Ήρωας αποδεικνύεται σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις ανήμπορος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και καταλήγει στο τέλος ένα κουρτσικό errand boy. H μέλλουσα βασίλισσα κάνει όνειρα επανάστασης που περιλαμβάνουν γενοκτονίες, με όπλα μαζικής καταστροφής και τελικά χάνεται στο άγνωστο μαζί με το «όπλο» της. Ο ασασίνος κάνει τη δουλειά που πρέπει, όπως πρέπει και εν συνεχεία την κάνει για το άγνωστο, αφού πλέον ο ρόλος του έχει τελειώσει. Η βασανισμένη δικαιώνεται για την υπομονή και επιμονή της. Και, στο τέλος, οι κανονικοί άνθρωποι, που πάντα βρίσκονταν στο προσκήνιο, αλλά και πάντα τους αγνοούσαμε για τους Ήρωες, αναλαμβάνουν το πραγματικά δύσκολο έργο να ανοικοδομήσουν, να συμμαζέψουν το μπάχαλο που οι κεντρικοί πρωταγωνιστές προκάλεσαν επί δέκα χρόνια.

Ο 8ος κύκλος είναι το Τέλος των Ηρώων και η Αρχή της Κανονικότητας. Οι παραγωγοί και ο Μάρτιν μας λένε, τέλος στις σφαγές, τέλος στις αιματοχυσίες, τέλος στις μαλακισμένες ίντριγκες, ώρα για μια γερή δόση κανονικότητας, η οποία, στο τέλος της ημέρας, ήταν το στοιχείο που έλειπε από τη σειρά.

Στο πλαίσιο αυτό, το Game of Thrones κράτησε τη μεγαλύτερη έκπληξη, τη μεγαλύτερη ανατροπή για το τέλος. Ήταν ένα κάλο τέλος; Ένα κακό τέλος; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ήταν ένα δίκαιο τέλος και ο Μάρτιν, νομίζω, αυτό ήθελε να τονίσει από την αρχή. Όλα αρχίζουν με μια σειρά από αδικίες και όλα τελειώνουν δίκαια. Όσο κι αν είχαμε επενδύσει στον Τζον, τη Ντενέρις ή την Σέρσι, όλοι αυτοί ήταν υπεύθυνοι για το απερίγραπτο μπάχαλο που προκλήθηκε σε όλη τη διάρκεια των οκτώ κύκλων.

Θυμίζω ότι ο Τζον παραβιάζει με το καλημέρα όλους τους όρκους που δίνει ως μέλος της Night’s Watch και δεν έχει κερδίσει ούτε μία σημαντική μάχη, όσο ηρωισμό κι αν δείχνει. Η Ντενέρις διεκδικεί κληρονομικώ δικαιώματι τον Σιδηρού Θρόνο και δείχνει συχνά τάσεις ακραίας βίας. Η Σέρσι, πέραν των μαζικών δολοφονιών που έχει διαπράξει ή έχει προκαλέσει, είναι τόσο αλαζονική που, ακόμα κι όταν όλα γύρω της καίγονται, η ίδια πιστεύει ότι θα επιζήσει και θα νικήσει. Ο Τζέιμι αποδεικνύεται ανίκανος να συνειδητοποιήσει ότι η εποχή του και η δύναμή του έχουν παρέλθει.

Ποιοι μένουν για να ξεμπλέξουν το μπάχαλο; Τα ανθρωπάκια. Ο Τύριον, ο Ντάβος, ο Σαμ. Όλοι όσοι σε μια σειρά μεγαλείου και παραφροσύνης μεγαλείου απέπνεαν νότες στοιχειώδους λογικής και πραγματισμού. Οι επιζήσαντες. Όσοι πάλευαν από την αρχή να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Και πάνω απ’ όλους ο Μπραν, ο μεγαλύτερος επιζήσας απ’ όλους, ο άνθρωπος που σηκώνει όλο το βάρος της Ιστορίας της Γουέστερος, άρα και ο μόνος που μαθαίνει από αυτό για να μην επαναλάβει τα ίδια εγκληματικά λάθη των προκατόχων του.

Η λεπτή ειρωνεία και το αισιόδοξο μήνυμα που το τέλος του Game of Thrones στέλνει προφανώς δεν αρέσει και πολύ σε όσους το λάτρεψαν για τις τραγωδίες του. Όμως, κατ’ εμέ, αυτή ήταν και η μεγάλη ανατροπή του. Ο χειμώνας ήλθε, τον περάσαμε και η άνοιξη αρχίζει να αχνοφέγγει. Αντί για όπλα και πόλεμο και ίντριγκες, ήλθε η ώρα να μιλήσουμε για δάνεια και τη στελέχωση της «κυβέρνησης» και για μπορντέλα. Ώρα για κανονικότητα…

2 thoughts on “Valar Dohaeris ή γιατί μου άρεσε το τέλος του Game of Thrones

  1. ΣΙΛΟΓΟΣ ΦΗΛΟΝ ΕΙΓΚΩΝ ΤΑΡΓΚΕΡΙΕΝ "ΦΑΙΑ ΕΝ ΜΠΛΟΝΤ" - Η ΕΜΟΜΙΞΗΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΩΓΗ on said:

    ΟΥΣΤ ΑΝΘΕΛΙΝΑ!!!1111 ΠΡΟΔΟΣΑΤΕ ΤΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΩΣ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s