Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ!

Ο Κλύστυ σου είναι ξανά εδώ, βγήκε από τη χειμερία του νάρκη (μεσοκαλόκαιρο, ναι, καλά…) και είναι έτοιμος να σου δώσει για άλλη μια φορά απαντήσεις σε όλες σου τις εκλογικές απορίες και ταυτόχρονα να σου παράσχει έναν αναλυτικό οδηγό επιβίωσης για τις επερχόμενες εκλογές! Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις; Φοβάσαι ότι το “όχι” σου θα γίνει ως εκ θαύματος “ναι”; Πιστεύεις στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του τόπου, αλλά σε προβληματίζει το γεγονός ότι δεν τις βλέπεις που-θε-νά; Εδώ θα βρεις απαντήσεις αναλυτικές σε όλα σου τα ερωτήματα/φοβίες/αναζητήσεις και αυτές δεν θα είναι 42. Κλείσε, λοιπόν, τα αυτιά σου στις σειρήνες του λαϊκιζμού, άνοιξε τα μάτια σου και διάβασε, είμαι σίγουρος ότι φθάνοντας στο τέλος της ανάγνωσης θα έχεις με άνεση καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να μεταναστεύσεις στην Εξωτερική Μογγολία σε μια οργανωμένη και σαφή απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα “και τώρα τι σκατά να ψηφίσω;”.

Για την ευκολία σου, το κείμενο-έπος, στο οποίο κατέληξα μετά από εμπεριστατομένη έρευνα διάρκειας πέντε λεπτών, είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια, τα οποία θα διευκολύνουν την ανάγνωση. Θα τα ξεχωρίσεις από τα χοντρά γράμματα των τίτλων τους, ενώ, επειδή είμαι και κιμπάρης, στα υποκεφάλαια που αφορούν στα κόμματα οι τίτλοι θα έχουν ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ που αντιστοιχούν στο κάθε κόμμα (όπως τουλάχιστον τα έχω εγώ στο μυαλό μου, ‘ντάξ’; Μην αρχίσουν οι γκρίνιες για το ροζάκι του ΣΥΡΙΖΑς ή για το καφέ της Δημιουργίας Ξανά, μιλημένα-ξηγημένα!). Τέλος πάντως, αρχίζουμε με το πρώτο και βασικό κεφάλαιο:

ΤΩΡΑ, ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΨΗΦΊΣΩ, ΓΙΑ ΟΧΙ;
Θέλω να είμαι ντρέτος μαζί σου, τόσα χρόνια τα λέμε, άλλωστε. Καταλαβαίνω ότι κι εσύ αισθάνεσαι ότι αυτές οι εκλογές έχουν ελαφρώς (…ίσαμε 15 τόνους) παρωδιακό χαρακτήρα και δεν σε αδικώ καθόλου. Ωστόσο, επειδή είμαι ξήγας απέναντί σου, σου λέω ότι με την αποχή δεν κάνεις και σπουδαία πράγματα. Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑς τα θαλάσσωσε και απογοήτευσε τα μάλλα, ναι, η ΝΔ παραμένει η ΝΔ, ναι, το ΠΑΣΟΚ έχει πρόεδρο τη Φώφη, ναι, οι εκλογές θα γίνουν με λίστα, άρα θα είναι απολύτως ελεγχόμενες από τις ηγετικές ομάδες των κομμάτων, ναι, ο εκλογικός νόμος και το μπόνους των 50 εδρών, ναι, ναι, ναι… ΟΜΩΣ, με την αποχή σου δεν καταφέρνεις τίποτα, αντιθέτως α)αφήνεις να αποφασίσουν για εσένα μόνο οι κομματικοί και οι κολλημμένοι και β)ενισχύεις (έτσι λεν οι εκλογολόγοι) το πρώτο κόμμα. Ναι, η αστική δημοκρατία και οι θεσμοί/διαδικασίες της έχουν γίνει κουρελόπανο, ωστόσο με το να απέχεις το μόνο που καταφέρνεις είναι να αφήνεις αυτούς που τους έκαναν κουρέλι να συνεχίσουν τη δουλίτσα τους. Άρα, ΙΜΟ το πράμα είναι ξεκάθαρο: πήγαινε και ψήφισε ό,τι θεωρείς καλύτερο. Όμως, πήγαινε!

ΩΡΑΙΑ, ΡΕ, ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΨΗΦΊΣΩ;;;;
Α, εδώ αρχίζουν τα ωραία, διότι αποκάτω αρχίζει ένας κατά το δυνατόν αναλυτικός κατάλογος με τις πιθανές επιλογές σου, όσον αφορά στα κόμματα. Ναι, μπορείς να ρίξεις και λευκό ή άκυρο, αλλά προσωπικά το θεωρώ πεταμένη ψήφο και είναι κρίμα να κάνεις τον κόπο να πας να ψηφίσεις και στο τέλος να είσαι στην κατηγορία αυτή. Δεν λέω ότι οι άλλες επιλογές είναι καλύτερες, μακριά από εμένα τέτοιες υπερβολές, αλλά… Τέλος πάντων, η κατάσταση με τα κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές είναι περίπου αυτή που θα σου περιγράψω παρακάτω: δες και αποφάσισε τι θες να κάνεις τελικά. Πάμε, λοιπόν…

ΣΥΡΙΖΑ
Ή μήπως ΤΣΙΠΡΙΖΑ (κι αν δεν το έχει γράψει άλλος, το κατοχυρώνω!); Διότι μετά το τεράστιο λάθος του Παναγιώτη Λαφαζάνη (από τούδε ΠΛαφ σε αυτό το κείμενο) και της Πλατφόρμας άνοιξε διάπλατα στον Τσίπρα ο δρόμος, όχι μόνο για εκλογές, αλλά και για τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑς σε ένα απολύτως αρχηγοκεντρικό κόμμα, όπου μια μικρή ηγετική ομάδα αποφασίζει για τα πάντα και οι υπόλοιποι είτε συμφωνούν είτε δεν έχουν θέση σε αυτό. Το Τσιπράκι είχε δείξει δείγματα της συμπεριφοράς αυτής και στο παρελθόν (θυμηθείτε την άνεση με την οποία έφαγε τον Αλαβάνο), όμως τώρα που το διακύβευμα είναι η εξουσία και η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένος να εφαρμόσει με απόλυτο τρόπο τη λογική my way or the highway και ας σκούζουν διάφοροι για συλλογικές διαδικασίες και όργανα και δημοκρατικά νομιμοποιημένες αποφάσεις και εσωκομματικό διάλογο: αυτά πάνε στην άκρη και αντικαθιστούνται με το γνωστό “αρχηγού παρόντος” κλπ. Στην ουσία, ο ΣΥΡΙΖΑς μετατρέπεται μπροστά στα μάτια του έκπληκτου πλήθους σε ένα αρχηγοκεντρικό ήπια σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (το ήπια δεν το λέω για κομπλιμέντο…), όπου η αριστερά αποτελεί ένα τρύπιο φανελλάκι, φορεμένο κάτω από άσπρα πουκάμισα και καλοραμμένα κοστούμια, διότι γραβάτα μπορεί να μη φοράμε αλλά δεν θα πηγαίνουμε και ως λέτσοι στας Ευρώπας, μην μας πουν και άξεστους! Η μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑς συνοδεύεται και από ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα μέσα στο κόμμα, όπου κάθε τι που μυρίζει παλιό (εννοώ πριν τις εκλογές του Γενάρη) είτε πετιέται είτε κρύβεται βιαστικά σε ένα μεγάλο μπαούλο και τη θέση του πέρνουν ωραίες γυαλιστερές εκφράσεις όπως “ισοδύναμα μέτρα” και “εμείς θα το εφαρμόσουμε με τον τρόπο μας” και “μόνο μπροστά”. Γιατί γίνεται αυτό; Μα, φυσικά, διότι ο Τσίπρας και η ομάδα του θεωρούν ότι έτσι μπορούν να απευθυνθούν σε περισσότερο κόσμο και να πάρουν μαζί τους και όσους σιχαινόσαντε την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αλλά φοβόσαντε τους αριστερούς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑς (μη γελάτε, τον Γενάρη, πριν τις εκλογές, δεξιός μου είχε πει σοβαρά ότι ο ΣΥΡΙΖΑς αποτελείται από κουμουνισταί και μαοϊκούς και ότι αν πάρει την εξουσία θα μας κάνει σοβιετία, ΣΟΒΙΕΤΙΑ ΣΑΣ ΛΕΩ! και όλα αυτά τα πίστευε…). Και, φυσικά, διότι το νέο αφήγημα της νέας Ελλάδας δεν ταιριάζει με την προηγούμενη ρητορική του σκισίματος των μνημονίων και των μονομερών ενεργειών και του “ποιος ασχολείται με τους Ευρωπαίους, θα χορεύουν στα νταούλια μας”. Θα του βγει του Τσιπρακίου, όμως, αυτή η τακτική; Δυστυχώς, πιστεύω πως ναι: οι Έλληνες είναι συντηρητικοί ως λαός και τα πολύ επαναστατικά που λεγόνταν από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑς δεν τους πολυάρεσαν. Αντιθέτως, τους πολυαρέσουν οι δυνατές ηγετικές μορφές και ο Τσίπρας έχει αρχίσει να αποκτά μια τέτοια αίγλη, κάτι με τη διαπραγμάτευση, κάτι με τη διάσπαση, κάτι με το υφάκι “αυτό είναι κι άμα σας αρέσει” προς τους εσωκομματικά διαφωνούντες αλλά και προς την αντιπολίτευση, την οποία κυριολεκτικά έκανε παιχνιδάκι του καθώς και την έβριζε και την έβαζε να ψηφίζει μνημόνια και μέτρα και ξερωγωτιάλλο. Προφανώς, οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑς θα του αφαιρέσουν ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων που είχε (ψιλο)πιστέψει στο “πρώτη φορά αριστερά”, ωστόσο πιστεύω ότι αυτές οι ψήφοι θα αντικατασταθούν από άλλες, προερχόμενες από πιο συντηρητικά στρώματα τα οποία θα αισθάνονται πιο άνετα να ψηφίσουν τώρα που οι κουμουνισταί την έκαναν απ’ το κόμμα. Προβλέπω, δε, ότι μόλις υπάρξει μια δημοσκόπηση με ξεκάθαρη διαφορά του ΣΥΡΙΖΑς από τον δεύτερο (πάνω από 5,5-6%) η τάση ακόμα και για αυτοδυναμία θα γίνει σχεδόν απτή. Θα την πιάσει; Δύσκολα, αλλά, δυστυχώς πάλι, δεν αποκλείεται έτσι όπως έχει η κατάσταση με τους υπόλοιπους… Πάντως, ό,τι κι αν γίνει στο τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑς που ξέραμε από το 2004 και μετά έχει οριστικά πεθάνει και αυτό που τον αντικαθιστά μόνο ελκυστικό δεν το λες.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η μεγάλη στιγμή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη έφθασε σχεδόν έξι χρόνια από τότε που τον είχα προτείνει για πρόεδρο της ΝΔ: οδηγεί το κόμμα σε εκλογές ως αρχηγός του και κυριολεκτικά δεν τον νοιάζει τί-πο-τα! Ο Βαγγέλης στην παρούσα φάση δεν έχει και πολλά πράγματα να χάσει και έχει ΠΟΛΛΑ να κερδίσει αν τα πράγματα πάνε στοιχειωδώς καλά για τη ΝΔ. Τι σημαίνει στοιχειωδώς καλά; Είτε να βγει πρώτο κόμμα (δεν παίζει με τίποτα, όμως…) είτε να χάσει με μικρή διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑς. Χοντρικά εκτιμώ ότι αν η ΝΔ δεν πέσει πολύ κάτω από το ποσοστό του Γενάρη (~27-28%) ο Βαγγέλης μπορεί να κάνει ρέιβ πάρτι στη Ρηγίλλης και κανένας δεν θα έχει να του πει κουβέντα: παρέλαβε ένα κόμμα που βρισκόταν οργανωτικά στο όριο της διάλυσης με έναν αρχηγό που τον έβριζαν ακόμα και οι δικοί του και κατάφερε να το κρατήσει στον αφρό (μεταξύ μας, χωρίς να κάνει και κάτι, αλλά τέλος πάντων…). Όμως, ακόμα κι αν η ΝΔ καταρρεύσει, ο Βαγγέλης μικρό πρόβλημα έχει: υπηρεσιακός πρόεδρος είναι, τι να προκάμει να συμμαζέψει κι αυτός ο έρμος… Στην ουσία, βέβαια, η ΝΔ κουβαλάει ακόμα τη ρετσινιά των χρόνων του Σαμαρά, όταν πέταξε από πάνω της το μανδύα της πεφωτισμένης δεξιάς και έγινε ένα σκληρό ακροδεξιό κόμμα το οποίο εφάρμοσε το πιο άγριο τμήμα του μνημονίου, χρεώνεται την ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής και κατάφερε να γίνει ο περίγελος του πλανήτη με τα “σακσέκς στόρι” και τις “εντολές Σαμαρά”. Ο Μεϊμαράκης λίγο παρενέβη στα εσωτερικά του κόμματος (δεν ήθελε; δε μπορούσε; δεν πρόκαμε;), οπότε με εξαίρεση τους πολύ στενούς συνεργάτες του Σαμαρά, όλος ο κυβερνητικός θίασος της ΝΔ είναι παρών και καταμετρημένος, από τον Άδωνι και τον Μάκη, ως τον Κούλη και το Σοφάκι. Αυτό προσωπικά πιστεύω ότι λειτουργεί ανασχετικά στο να τραβήξουν νέους ψηφοφόρους, ενώ και η μνημονιακή στροφή Τσίπρα μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στην υπερψήφιση ΣΥΡΙΖΑς όσους πεφωτισμένους δεξιούς δεν πολυγουστάρουν να βλέπουν φάτσες συνδεδεμένες με Κένταυρους και Ρέιντζερς. Από την άλλη, βέβαια, κάποιοι δεξιοί που είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑς μάλλον θα γυρίσουν στο μαντρί, αφού και μνημόνιο έχουμε και ο ΕΝΦΙΑ δεν καταργείται και δε γουστάρουν τους αριστερούς. Πρόγραμμα; Πολιτικές θέσεις; Προτάσεις για τη διακυβέρνηση της χώρας; Πλάκα κάνουμε, έτσι;…

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
Αναφέρθηκα πιο πάνω στο τεράστιο λάθος του ΠΛαφ και ήρθε η ώρα να το αποκαλύψω: δεν είναι άλλο από την αποχώρησή του, ομού μετά της Πλατφόρμας, από τον ΣΥΡΙΖΑς, κυρίως, δε, λόγω του τρόπου και του χρόνου που έγινε. Διότι, Παναή μου, δεν χρειαζόταν ούτε η Σύνοδος Κορυφής, ούτε το δημοψήφισμα, ούτε το νέο μνημόνιο για να καταλάβεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑς είχε προ πολλού πάψει να είναι η “πρώτη φορά αριστερά”. Αυτό είχε φανεί από τις 20 Φεβρουαρίου και τη δημιουργική ασάφεια και τις μονομερείς ενέργειες που η κυβέρνηση δεσμευόταν ότι δεν θα κάνει. Στην ουσία, όλες οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑς έγιναν καπνός μέσα σε ένα Γιούρογκρουπ και αυτό δεν χρειαζόταν ούτε μαρξιστική ανάλυση ούτε σύγκλιση των οργάνων του κόμματος για να γίνει κατανοητό. Κι όμως, ο ΠΛαφ και η Πλατφόρμα συνέχισαν να είναι μέλη της κυβέρνησης και της Κ.Ο. και του κόμματος και έπρεπε να φτάσουμε στην ψήφιση του μνημονίου για να καταλάβουν ότι έπρεπε να την κάνουν και ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν είχε χώρο για αυτούς. Φυσικά, είχαν προηγηθεί οι απερίγραπτες δηλώσεις τύπου “καταψηφίζω αλλά στηρίζω” και ακολούθησε το θέατρο σκιών με τη διερευνητική εντολή και η γραμμή για δραχμή, την ίδια ώρα που ο Λαπαβίτσας -ο τύπος που ο ΠΛαφ είχε λυσσάξει να μπει στο ευρωψηφοδέλτιο και τον επέβαλε ως υποψήφιο το Γενάρη, ο τύπος που από το 2010 αρθρογραφεί υπέρ της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα- παραδεχόταν μετά τη Σύνοδο Κορυφής ότι δεν υπήρχε σχέδιο για επιστροφή στη δράχμή, γεγονός που με κάνει να αναρωτηθώ “και ποιος ο ρόλος σου, τότε, ρε φιλάρα;”. Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρώ ότι η αποχώρηση ΠΛαφ και Πλατφόρμας από τον ΣΥΡΙΖΑς έγινε σε μια στιγμή κενή περιεχομένου: είτε έπρεπε να έχουν φύγει από το Φλεβάρη είτε να έμεναν τουλάχιστον ως τον Οκτώβρη, τότε που υποτίθεται ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος κι αν και τότε ο Τσίπρας δεν έπαιρνε σαφή δέσμευση για ελάφρυνση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο. Δηλαδή, τώρα τι έγινε; Δεν ψηφίσατε το μνημόνιο και κάτι τρέχει στα γύφτικα; Και η “πρώτη φορά αριστερά”; Άσε που αφήνετε ανοιχτό το πεδίο στον Τσίπρα να σας κατηγορήσει ακόμα και για την τρύπα του όζοντος και άντε να αποδείξετε μετά ότι δεν ευθύνεστε για ό,τι θα επακολουθήσει. Τώρα, όσον αφορά στο χώρο που η ΛΑΕ θέλει να καταλάβει, αν αντιλαμβάνομαι σωστά είναι πλησίον του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑς, χωρίς όμως τη μονολιθική μεταφυσικότητα του πρώτου ή την ακτιβίστικη “τρέλλα” της δεύτερης. Αυτό την καθιστά ενδεχομένως ελκυστική στους πιο αριστερούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο αυτού του είδους η ψήφος διαμαρτυρίας δεν σε πάει και πολύ μακριά, ΙΜΟ. Μέχρι ένα 4,5-5% στην καλύτερη των περιπτώσεων (εγώ βλέπω το πολύ ένα 4%) και μετά μόνο γκρίνια εντός Βουλής γιατί για εκτός χλωμούς μας βλέπω. Συνοπτικά, θεωρώ ότι ο ΠΛαφ και η Πλατφόρμα πάνε να γίνουν ένα ΚΚΕ-λάιτ και αυτό δεν πρόκειται να τους βγει σε καλό, ούτε in the long ούτε in the short run.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Δεν ξέρω αν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα πιο προβληματισμένος άνθρωπος για το μέλλον του από τον Σταύρακα τον Ποταμίσο. Θα μου πεις, μόνος του την πάτησε που πήγε κι έμπλεξε, αντί να συνεχίσει να κάνει εκπομπές και να δίνει άπλετο υλικό στον Μητσικώστα. Όμως, ειλικρινά, αδυνατώ να βρω έστω και ένα επιτυχημένο πράγμα για να γράψω για το “πρότζεκτ Ποτάμι”. Το Γενάρη, παρά το τρελλό σπρώξιμο και την πλήρη κατάρρευση του “κεντροαριστερού” χώρου, κινήθηκε στα ρηχά από άποψη ποσοστού. Μετά δεν έγινε κυβερνητικός εταίρος, καθώς ο Τσίπρας κι ο Καμμένος είχαν ήδη κάνει το κομπρεμί και χώρος για τρίτο δεν υπήρχε. Τα στελέχη του έχουν καταφέρει να δώσουν σαφές στίγμα για το πού κινούνται, από τις σέλφι μέσα στη Βουλή μέχρι τις απόψεις της Αντιγόνης για την ψήφο των φτωχών. Ακόμα περιμένουμε την ολοκληρωμένη πρόταση που το κόμμα θα κατέθετε στις 26 Ιανουαρίου. Μετά στήριξε αναφανδόν το “ναι” και όλοι ξέρουμε τι έγινε με αυτό το πράγμα. Και μετά… Μετά ο Τσίπρας έγινε μνημονιακός. Και κάπου εκεί τελείωσε ΙΜΟ και η χρησιμότητα του Ποταμιού. Όταν το πρώτο κόμμα αποφασίζει να περάσει το Ρουβίκωνα των μνημονίων, ποια η χρησιμότητα ενός σχήματος του 5-6%; Γιατί κάποιος να χρειάζεται μεσάζοντα για να προωθήσει τα συμφέροντά του όταν μπορεί να το κάνει απευθείας με τους κυβερνόντες; Δηλαδή, κατά την ψήφιση των προαπαιτουμένων και του μνημονίου αν έλειπε το Ποτάμι θα είχε συμβεί κάτι διαφορετικό; Δεν θα πέρναγαν από τη Βουλή; Υπό αυτή την έννοια σήμερα το Ποτάμι δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης και η μόνη ελπίδα του για να μην μετατραπεί σε νέα ΔΗΜΑΡ είναι ο ΣΥΡΙΖΑς να το έχει απόλυτη ανάγκη για να σχηματίσει κυβέρνηση. Ωστόσο, για να γίνει αυτό θα πρέπει να συμβούν διάφορα και, όπως λέει και ο Μέρφι, όταν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει, ιδίως όταν είσαι πιεσμένος. Στην ουσία, το Ποτάμι πλέον απευθύνεται μόνο σε κάτι απογοητευμένους δεξιοπασόκους οι οποίοι θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑς τους έκλεψε την εξουσία και δε γουστάρουν να ψηφίσουν τα αυθεντικά τους κόμματα για λόγους που άπτονται της ψυχολογίας ή της μεταφυσικής. Πάντως, σίγουρα, δεν απευθύνεται σε κανέναν φιλομνημονιακό, καθώς αυτοί μια χαρά μπορούν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑς ή ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ. Λέτε να δούμε το Ποτάμι εξωκοινοβουλευτικό ακραίο κέντρο; Χμμμμμμ…

ΚΚΕ
Αν και θα τη σπάσω σε πολλούς φίλους ΚΚέδες δεν μπορώ να μην το γράψω: αν το ΚΚΕ δεν καταφέρει κι αυτή τη φορά να βγάλει διψήφιο ποσοστό, τότε καλύτερα να το κλείσουν το μαγαζί, όσο ακόμα υπάρχουν. Είναι τόσο εντυπωσιακό το γεγονός, ότι το ΚΚΕ σε συνθήκες που κυριολεκτικά θα θεωρούνταν ιδανικές για την ενδυνάμωσή του ακόμα και στο όριο της κυβερνησιμότητας αδυνατεί να πετύχει έστω και οριακές ανόδους και σαφώς κάτω από τα ιστορικά υψηλά του, που πλέον χρειάζεται επιστημονικής ανάλυσης. Ναι, ξέρω τη ρητορική, το ΚΚΕ δε νοιάζεται για τα ποσοστά αλλά για την ουσία, σιγά μη μπούμε στις λογικές των ρεφορμιστών, τους είδαμε κι αυτούς, εμείς συνομιλούμε με το λαό… αλλά, ρε παιδιά, ο λαός δεν ακούει! Ακόμα και το κολπάκι σας στο δημοψήφισμα με το τρίτο “ψηφοδέλτιο” (στην ουσία, άκυρο) πήγε καλλιά του κι ας είχατε δίκιο στα όσα λέγατε για τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες του Τσίπρα. Το πιο ανησυχητικό, δε, είναι ότι ο ΠΛαφ με τη ΛΑΕ του μπορεί μια χαρά να λεηλατήσει μέρος των ψήφων του ΚΚΕ καθώς και παρόμοια ρητορική έχει και σε παρόμοιο κοινό απευθύνεται και δείχνει και λιγότερο κολλημένος από το “ένα ειν’ το κόμμα” με το Στάλιν και τα τοιαύτα. Ειλικρινά, το ΚΚΕ αποτελεί γρίφο για μένα, όσον αφορά στην πιθανή επίδοσή του καθώς μπορεί να πάρει εν σώματι τους απογοητευμένους του ΣΥΡΙΖΑς και να απογειωθεί ή μπορεί η -απωθητική, κατ’ εμέ- ρητορική του και η μεταφυσική προσκόλλησή του στη Δευτέρα Παρουσία του Σοσιαλισμού να διώξουν και αυτούς που του απέμειναν. Ούτως ή άλλως οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις έχουν μεγάλη πτητικότητα, όσον αφορά στο εκλογικό σώμα, οπότε τα πάντα μπορεί να συμβούν, αν και το πιθανότερο είναι μια σχετική ενίσχυση των ποσοστών του. Όσο για τη γραμμή, αυτή δεν αλλάζει ούτε χιλιοστό: έξω από Ευρωζώνη/ΕΕ/ΝΑΤΟ/δενξερωαποπουαλλού, ΑΛΛΆ μόνο όταν ο λαός είναι έτοιμος. Αυτό.

ΠΑΣΟΚ
Το ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε αποδρομή είναι κάτι που δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός επιστήμονας για να το καταλάβεις. Φτάνει να συγκρίνεις τον κόσμο που πήγε το 2003 και ψήφισε τον ήδη εκλεγμένο πρόεδρο ΓΑΠ με τα σκάρτα 50.000 που ασχολήθηκαν πανελλαδικά με την εκλογή της Φώφης. Κι αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά του Βενιζέλου στο κόμμα: το έκανε ίσως πιο απεχθές και από τη ΝΔ του Σαμαρά, τόσο που υπάρχουν ψηφοφόροι που προτιμούν να ψηφίσουν κυνηγούς παρά το κόμμα που σφράγισε τη μεταπολίτευση στη χώρα. Το αστείο είναι ότι η Φώφη προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, είτε συζητώντας με τον ΓΑΠ (αλλά the powers that be τις κόβουν την όρεξη) είτε επιχειρώντας συνεργασία με τη ΔΗΜΑΡ (ναι, υπάρχει ακόμα…) είτε προσπαθώντας να κάνει στοιχειώδη αντιπολίτευση. Φυσικά, είναι κωμικό να περιμένει κανείς το ΠΑΣΟΚ να ανακάμψει ουσιαστικά, ωστόσο η πλάκα είναι ότι ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑς μπορεί να παίξει ρόλο καταλύτη στην επιστροφή ψηφοφόρων στα πάτρια εδάφη, αφού ολοιιδιοιείναι και αφού το ΠΑΣΟΚ ξέρει από διοίκηση και από διακυβέρνηση και από καλό λάδι. Προσωπικά πιστεύω ότι η ζημιά που έχει πάθει είναι μη αναστρέψιμη και ότι μόνο στην περίπτωση που η Φώφη αποφασίσει να πετάξει εκτός κόμματος Βενιζέλο και συν αυτώ μπορεί να πετύχει κάτι, φυσικά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και η τοξικότητα του Βαγγέλη θα συνεχίζει να δηλητηριάζει την όλη λειτουργία του κόμματος και να διατηρεί την απέχθεια προς αυτό μεγάλου μέρους του ψηφοφορικού σώματος. Πολιτικά, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να προσθέσει τίποτα στο σκηνικό που διαμορφώνεται και αναρωτιέμαι αν ο κόσμος θα λειτουργήσει συναισθηματικά υπέρ της Φώφης ή θα γυρίσει οριστικά την πλάτη στο κόμμα, στέλνοντάς το στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

ΑΝΕΛ
Η ιστορία λέει ότι όταν πέφτει μια κυβέρνηση συνεργασίας, αυτός που κυρίως την πληρώνει είναι ο junior partner. Αν το μοτίβο αυτό συνεχιστεί και στις επερχόμενες εκλογές, τότε ο πρόεδρος Πάνος και η χαρωπή παρέα του μάλλον βαίνουν εκτός Βουλής, ιδίως τώρα που από αντιμνημονιακοί που ήσαντε ψήφισαν και μνημόνιο και προαπαιτούμενα και απόλα. Ούτως ή άλλως οι ΑΝΕΛ ήταν εξαπανέκαθεν ένας ασταθής σχηματισμός που μέλη του πηγαινοέρχονταν προς διάφορες κατευθύνσεις χωρίς ποτέ να προκαλείται έκπληξη από τις κινήσεις αυτές. Πάντως, οι ΑΝΕΛ έδειξαν και το Γενάρη και στη Βουλή αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα και πολιτική ευελιξία που, εγώ τουλάχιστον, δεν τους το είχα. Αν αυτά αρκούν για να τους διατηρήσουν εντός Βουλής μένει να αποδειχθεί, ωστόσο δεν τους ξεγράφω ακόμα, καθώς θεωρώ ότι υπάρχει κόσμος που ακούει με συμπάθεια τον Πάνο. Αν αυτός ο κόσμος επαρκεί είναι άλλο παπά ευαγγέλιο…

ΛΕΒΕΝΤΗΣ
Διότι, αναγνώστα μου, αν δεν υπάρχει και γκεστ σταρ, εκλογές στην Ελλάδα δεν γίνονται! Το ότι ο ηλικιωμένος πλέον και γνωστός κυρίως από τις εκρηκτικές τηλεοπτικές του εμφανίσεις πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων εμφανίζεται σε δημοσκοπήσεις να αγγίζει το όριο εισόδου στη Βουλή θα μπορούσε να αποτελεί και πολιτικό παράδοξο, αν κάποιος δεν ζει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Προφανώς, φυσικά, τα δημοσκοπικά ποσοστά του Βασίλη Λεβέντη δεν οφείλονται στο ότι ο κόσμος ξαφνικά ανακάλυψε την ύπαρξη και τις αρετές του, αλλά στο γεγονός ότι το σύστημα έχει αρχίσει να ξεμένει από πυρομαχικά και όπλα και πλέον χρησιμοποιεί ό,τι του βρίσκεται πρόχειρο, προκειμένου να διοχετεύσει τη διογκούμενη δυσαρέσκεια σε “γνωστά” κανάλια. Από τις τελευταίες τηλεοπτικές του εμφανίσεις (όλο και πιο συχνές, παρακαλώ, και σε όλο και μεγαλύτερα δίκτυα…) μπορεί να συναχθεί αβίαστα ότι ο Πρόεδρος εντάσσεται με τα μπούνια στο μνημονιακό μπλοκ. Ο Βασίλης Λεβέντης στα μάτια μου θα μπορούσε άνετα να υποκαταστησει τον Γιώργο Καρατζαφέρη, στο λιγότερο λαϊκίστικο και ακροδεξιό του, ωστόσο ξεκάθαρα τάσσεται υπέρ των πολιτικών λιτότητας και των περιοριστικών μέτρων, κυρίως μέσα από μια πιο ηθικολογική ρητορική, τύπου αμαρτήσαμε-και-πρέπει-να-εξιλεωθούμε. Το ότι σπρώχνεται από διάφορα ΜΜΕ με κάνει εξαιρετικά καχύποπτο, έστω κι αν θεωρώ ότι ο ίδιος δεν (πρέπει να) έχει εμπλοκή σε οιαδήποτε “συνομωσία”. Ωστόσο, ειλικρινά το λέω, δεν θέλω να πιστέψω ότι θα βρεθεί το κρίσιμο 3% όσων ψηφίσουν που θα βάλει και τον Λεβέντη στη Βουλή. Τι να πω…

ΧΡΥΣΑΥΓΟΥΛΑ
Αποτελούν κατά την άποψή μου ειδικό κεφάλαιο στην πολιτική ζωή του τόπου, κυρίως διότι πλέον με έχουν πείσει ότι ανάμεσά μας μπορούν να υπάρχουν νεοναζί και να μην τους παίρνουμε χαμπάρι. Πολλοί πιστεύουν ότι η μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑς θα σπρώξει προς αυτούς μέρος της ψήφου διαμαρτυρίας, ωστόσο εκτιμώ ότι το Γενάρη ταβάνιασαν και ότι από εδώ και πέρα θα παρατηρήσουμε το ξεφούσκωμά τους, ιδίως όσο, λόγω των δικαστικών, εχμ, περιπετειών του συνόλο της Κ.Ο. τους και αρκετών υψηλόβαθμων “στελεχών” τους, δεν μπορούν να κάνουν τους αγαπημένους τους ακτιβισμούς (ξέρετε, ξυλοδαρμοί μεταναστών, τσαμπουκάδες με αριστερούς/αναρχικούς, κά’να μαχαίρωμα, τα ειωθότα…) που έκαναν τους οπαδούς τους να αισθάνονται δυνατοί. Τώρα, με τον πέλεκυ της δικαιοσύνης πάνω από τα κεφάλια τους, μόνο η θαμπή και ακατανόητη ρητορική τους μένει και αυτή δεν νομίζω ότι επαρκεί για να τους κάνει αρεστούς. Ελπίζω να έχω δίκιο και δεν το συνεχίζω γιατί αρχίζω να νοιώθω βρώμικος. Μπλιαξ!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ
Πολλοί λίγοι και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ούτε καν παίζουν κάποιο ρόλο… Sorry…

SUPER-DUPER UPDATE: OMFG!!!! Invasion of the Body Snatchers!!!!!

Advertisements

5 thoughts on “Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

  1. Έλεγα να γράψω και για τη (διαφαινόμενη;) διάσπαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑς και προσχώρηση κάποιων συνιστωσών της στην ΛΑΕ, αλλά δεν μου πάει η καρδιά να κάνω πλάκα, έχω και φίλους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στεναχωριούνται…

  2. Φίλε Khlysty,

    Καλό φθινόπωρο (και καλά ξυπνητούρια από τη μακρά χειμερία νάρκη! 🙂 )

    Για να έχω το καλό ρώτημα:

    Άλλους πας να σώσεις, τον εαυτό σου τον έχεις σώσει; Θέλω να πω, μετά από αυτή τη μακροσκελή ανάλυση, πού καταλήγεις στην παρούσα στιγμή να ρίξεις την ψήφο σου; —περιττό να προσθέσω ότι απάντηση τύπου «είτε αυτό, είτε εκείνο, στη χειρότερη το άλλο», θα βαθμολογηθεί με μονάδα (αριθμός 1) και θα παραπεμφθείς για επαναληπτικές εξετάσεις στις επόμενες εκλογές! 🙂 ).

    Για πες.

    Τα λέμε

    • Γεια σας Λέφτηδες,

      Προσανατολίζομαι καθάρα για συναισθηματικούς λόγους να ψηφίσω για πρώτη -και τελευταία…- φορά ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αναγνωρίζοντας την αδυναμία της να εκφράσει κάτι παραπάνω από τα κολλήματα των συνιστωσών δυνάμεών τους. Και, ναι, αναγνωρίζω ότι στην παρούσα μοιάζει με χαμένη ψήφο (το λέω εμμέσως), αλλά αν είναι να ψηφίσω κάτι αριστερό, ας είναι κάτι που δε θα με κάνει να βρίζω κι αυτο και τον εαυτό μου για το επόμενο διάστημα… 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s