Τέλος στις εμπρηστικές μπαρούφες

Τώρα που ΟΟΟΟΟΟΟΛΟΙ σοκαρισμένοι ανακαλύπτουν ότι τα χρυσάβγουλα δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια νεοναζιστική συμμορία μπράβων, πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα του μεγάλου κεφαλαίου (δείτε εδώ στα σχόλια, μπας και αρχίσετε να καταλαβαίνετε, όσοι ακόμα έχετε αμφιβολίες…), νομίζω ότι ήλθε η ώρα να λογαριαστούμε οριστικά και αμετάκλητα με την αθλιότητα της «θεωρίας των δύο άκρων», που ακόμα και την ώρα που δολοφονούνται άνθρωποι από υπάνθρωπα ναζιστοειδή, «σύμβουλος» του Σαμαρά επαναφέρει με έντονο και επίμονο τρόπο. Το γιατί την επαναφέρει είναι ευκολάκι: η ΝΔ έχει σε ηγετικό επίπεδο μετατραπεί σε ακροδεξιό κόμμα και είναι απολύτως φυσικό να αναζητεί/επιδιώκει συμμαχίες με τους συγγενείς της χώρους, δηλαδή τα χρυσάβγουλα. Ωστόσο, δυστυχώς, ο «σύμβουλος» βρήκε εύφορο έδαφος για να αναπτύξει τη θεωρία του. Και, δυστυχώς, το έδαφος αυτό το είχαν οργώσει (και) δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας.

Θέλω να πάμε λίγο πίσω, στο Δεκέμβρη του 2008: τότε που ολόκληρη η χώρα συγκλονίζεται από μια άλλη δολοφονία, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα. Θυμάστε τι γινότανε τότε, επί μέρες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Τότε, λοιπόν, ήταν που ο «γάτος» Γ. Καρατζαφέρης αποφασίζει να δώσει στον παραζαλισμένο Πρόεδρα Γαρδούμπα το απαραίτητο χεράκι βοηθείας, εισάγοντας ανοιχτά στην πολιτική συζήτηση της χώρας το ενδεχόμενο ένα κόμμα (ο ΣΥΡΙΖΑς) να αποτελεί φωλιά των κουκουλοφόρων που σπάνε, καίνε, καταστρέφουν και οδηγούν τη χώρα στην αναρχία.

(Παρεπιφτού, πρέπει να θυμίσω ότι λίγο καιρό πριν το ΚΚΕ έχει πέσει κι αυτό σε μια αντίστοιχη παγίδα, καθώς, λόγω μαλακισμένων άστοχων δηλώσεων κάποιων στελεχών του, έχει δώσει την ευκαιρία στα ΜΜΕ να το παρουσιάζουν ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως αντισυνταγματικό κόμμα! Ποιο, το ΚΚΕ!!!!!)

Μέσα, λοιπόν, στο γενικό χαμό, ο Καρατζαφέρτατος κάνει το colpo grosso, παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑς ως κόμμα των μπαχαλάκηδων και των φρικιών. Την ίδια σχεδόν συλλογιστική υιοθετεί και το ΚΚΕ, διά στόματος Αλέκας, η οποία καλεί τον ΣΥΡΙΖΑς να μην χαϊδεύει τους κουκουλοφόρους, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τακτική «ναι, μεν, αλλά…» και τραλαλά, χωρίς, πάντως, να απορρίπτει σαφώς την όλη συλλογιστική. Από την άλλη μεριά, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑς –ο οποίος εκείνο τον καιρό πετάει δημοσκοπικά, χτυπώντας κάτι ξεγυρισμένα 18άρια και 20άρια- επιχειρούν να υπερασπιστούν τη θέση τους για το δίκαιο της εξέγερσης των πιτσιρικάδων, ωστόσο αδυνατούν να αποκρούσουν την απαίτηση της Όλγας, της Σίας, του Γιάννη και όλων των υπολοίπων διαμορφωτών γνώμης να «αποκηρύξουν» μετά βδελυγμίας τους κουκουλοφόρους, τους μπάχαλους και όλους τους εχθρούς του έθνους.

Κάτσε, ρε Κλύστυ, θα μου πεις, άμα δεν είχαν καμία σχέση με τους μπάχαλους, γιατί δεν τους αποκήρυσσαν, νά’χουν και το κεφάλι τους ήσυχο; Για δύο απλούς λόγους: πρώτον, διότι δεν είναι δυνατόν να ζητείται από ένα κόμμα –και, δει, αριστερό- να κάνει δήλωση μετανοίας. Αυτά είναι αθλιότητες που όλοι πιστέψαμε ότι τελείωσαν το 1974. Και, δεύτερον, διότι στόχος του πολιτικού συστήματος δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑς να πάρει αποστάσεις από τους μπάχαλους (άλλωστε, ποτέ δεν είχε ουσιαστικές σχέσεις με τους χώρους αυτούς), αλλά να καταδικάσει ΣΥΝΟΛΙΚΑ την εξέγερση της πιτσιρικαρίας, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑς είχε «διαβάσει» πολύ σωστά και στήριζε πολιτικά. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς άρχιζε τα μα και μου, ουσιαστικά θα προέδιδε κάτι που θέσει και φύσει στηρίζει: όχι τα μπάχαλα και τις φωτιές, αλλά τη διεκδίκηση του δικαίου. Και, φυσικά, μετά θα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, αφού θα ξενέρωνε τους πάντες, εμφανιζόμενος ως spineless cunt, που λεν και στο χωριό μου.

Τέλος πάντως, τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι: σιγά-σιγά το πράμα ξεφούσκωσε, οι νοικοκυραίοι έχαψαν πλήρως την εξίσωση ΣΥΡΙΖΑς=ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΜΕ ΜΟΛΟΤΟΦ, τα δημοσκοπικά ποσοστά του πήραν την κατιούσα, τον έπιασαν και τα δικά του και, όπως λέμε, τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Ή, μήπως, όχι;

Προφανώς και όχι: από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑς κυρίως, αλλά και συνολικά η αριστερά άρχισαν να αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα ως σχήματα που –γενικά- κινούνται στα όρια ή και εκτός συνταγματικής νομιμότητας. Κάθε λίγο και λιγάκι ο Πάγκαλος φρόντιζε να επαναφέρει στο προσκήνιο αυτή τη θέση (δες εδώ και εδώ για να πάρεις μια ιδέα), ενώ μέσα από το «τσουβάλιασμα» της πάνω και της κάτω πλατείας στη διάρκεια των «αγανακτισμένων» αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑς και η αριστερά, από τη μία μεριά επιχειρούν να ανατρέψουν τη δημοκρατική νομιμότητα και από την άλλη έριξαν νερό στο μύλο των χρυσάβγουλων. Μια βόλτα σε ΠΑΣΟΚο/παπανδρεϊκά βλόγια είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς την άνεση με την οποία ορισμένοι μιλούν για «αριστεροφασίστες» και άλλα τέτοια ορέα.

Φυσικά, και η αριστερά έχει τις ευθύνες της: η ελαφρώς ασαφής θέση/στάση της για το μεταναστευτικό, ορισμένες λεκτικές υπερβολές στελεχών της, μια γενικότερη αμηχανία μπροστά στις στρεβλώσεις του Δημοσίου και στις παράνοιες των συνδικαλιστών, το γεγονός ότι επετράπη στα χρυσάβγουλα να κάνουν σόου στην απεργία των χαλυβουργών, όλα αυτά δημιουργούσαν ρωγμές που το σύστημα χρησιμοποιούσε, προκειμένου να παρουσιάσει την αριστερά ως ανεύθυνη και εν δυνάμει επικίνδυνη στους παραζαλισμένους πολίτες. Ωστόσο, από τις λεκτικές υπερβολές του Λαφαζάνη ή του Διαμαντόπουλου ως τη δολοφονική βία των χρυσάβγουλων υπάρχει τεράστια απόσταση, την οποία καμία «θεωρία των άκρων» δεν μπορεί να γεφυρώσει.

Οπότε; Οπότε, λέω ότι ήλθε η ώρα η αριστερά να ξυπνήσει και να αντιδράσει, συνολικά και ουσιαστικά. Σε κάθε συμψηφισμό που επιχειρείται (όπως, π.χ. αυτή εδώ η αθλιότητα, αν και πρέπει να υπογραμμίσω το κράξιμο που τρώει στα σχόλια, ως θετικό…), να υπάρχει απάντηση, άμεση, ξεκάθαρη και επιθετική. Τέλος στα σεις και τα σας: με τους ακροδεξιούς, που ονειρεύονται μια Ελλάδα μεταξικού τύπου, δεν συζητάς και δεν συνδιαλέγεσαι. Τους εκθέτεις παντού, αποκαλύπτεις το παρελθόν τους, υπενθυμίζεις τα έργα και τις ημέρες τους, τους απομονώνεις και τους κυνηγάς με κάθε νόμιμο μέσο. Και ξεκαθαρίζεις από την αρχή ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι δεν θα επιτρέψεις σε μια δράκα ανθρώπων που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να κρατηθούν στην εξουσία να μετατρέψουν τη χώρα σε εμφυλιοπολεμικό πεδίο. Και, ταυτόχρονα, υποχρεώνεις την κυβέρνηση να διαφυλάξει τη νομιμότητα: για παράδειγμα, στις δικογραφίες του Δένδια, προσθέτεις και όποια άλλη έχεις που αποδεικνύει ότι οι Αρχές επιχείρησαν να συγκαλύψουν τη δράση των νεοναζί ουγκ και απαιτείς να εξεταστούν κι αυτές. Για παράδειγμα, απαιτείς εδώ και τώρα κάθαρση της αστυνομίας από χρυσάβγουλους μπάτσους και καλείς το Δένδια να αναλάβει τις ευθύνες του.

Ο φόνος του Killah P μπορεί και πρέπει να γίνει η θρυαλλίδα για να τελειώσουν οριστικά, όχι μόνο τα χρυσαύγουλα, αλλά και οι εμφυλιοπολεμικές μπαρούφες με τις οποίες παίζει η κυβέρνηση. Αλλά θέλει cojones. Τα έχουμε;…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s