You always reap just what you sow

Italy_flagΘρήνος και κοπετός έχει επικρατήσει από χθες μεταξύ των σοβαρών “ευρωπαϊστών”, μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών στην Ιταλία. Τι “ακυβερνησίες” προβλέπουν, τι άγρια κριτική ασκούν στους Ιταλούς που ψήφισαν όπως ψήφισαν, τι ειρωνία και χολή στάζουν για την μεγάλη επιστροφή του Καβαλιέρε και το εκπληκτικό ποσοστό που έλαβε ο Μπέπες ο Γκρίλλος… Μόνο τις επτά πληγές του Φαραώ ξεχνούν να επικαλεστούν, αλλά πού θα πάει, όπου νά’ναι έρχονται κι αυτές.

Ξεχνώντας, βολικά βεβαίως-βεβαίως, ότι η Ιταλία είναι -ακόμα…- μια δημοκρατία και ένα ανεξάρτητο κράτος, μέλος μερικών ισχυρών διακρατικών συμμαχιών (Ε.Ε., Ευρωζώνη, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κλπ) και ότι οι πολίτες της έχουν κάθε δικαίωμα να ψηφίζουν όποιον και ό,τι θέλουν, χωρίς να δίνουν καμία απολύτως σημασία στις επιθυμίες των συμμάχων/εταίρων τους ή σε οιοδήποτε άλλο παράγοντα, όπως, ας πούμε, οι διαβόητες αγορές, που τόσο αναστατώθηκαν από τα αποτελέσματα των εκλογών.

Ξεχνώντας, επίσης, ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με εξαιρετικά ισχυρή παραγωγική βάση σε όλους τους τομείς (πρωτογενή, δευτερογενή, τριτογενή), η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε./Ευρωζώνης και μία χώρα που -αντικειμενικά- η δομή του ευρώ της έκανε κακό, καθώς έκανε ακριβή την εξαγωγική της δραστηριότητα και φθηνές τις εισαγωγές, προκαλώντας της σοβαρά οικονομικά προβλήματα και αναγκάζοντάς την να ακολουθεί πολιτική “σκληρού” νομίσματος.

Ξεχνώντας, επίσης-επίσης, ότι ο Μπερλουσκόνι, καίτοι εκλεγμένος πρωθυπουργός, υποχρεώθηκε το 2011 να παραιτηθεί υπέρ μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης “τεχνοκρατών”, η οποία επέβαλλε ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας (σκληρό για τα μέτρα της Ιταλίας…) και περικοπών, το οποίο, ωστόσο, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να βάλει την οικονομία σε υφεσιακό κύκλο, χωρίς να δώσει καμία ελπίδα αναπτυξιακής προοπτικής -κι αυτά σε μια χώρα ισχυρή, έτσι; Μην το ξεχνάμε αυτό.

Όπως πολύ σωστά σημειώνει ο Μητσός στα “Νέα” (μετά από ένα τρισεκατομμύριο χιλιάδες κινδυνολογικές σελίδες για το αποτέλεσμα των εκλογών, φυσικά…), η κυβέρνηση Μόντι απέτυχε παταγωδώς να δώσει προοπτική στους Ιταλούς και, φυσικά, το πλήρωσε: ο Μόντι εκλογικά καταποντίστηκε (και μετά από 20 χρόνια θα λέει, ή θα λένε οι αγιογράφοι του, πόσο αλλιώτικα θά’ταν τα πράγματα, αν τον είχαν αφήσει να ολοκληρώσει το έργο του…).

Στην ουσία, η “εκτροπή Μόντι” έδωσε εκ νέου ζωή στον Μπούνγκα-Μπούνγκα και ενδυνάμωσε σε ακραίο βαθμό τον Μπέπε τον Γκρίλλο: η Δημοκρατία, βλέπετε, είναι όπως η Φυσική, έχει κανόνες και η παραβίασή τους οδηγεί σε ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Τα ίδια ζούμε κι εδώ, μετά την “λαμπρή” κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι οι ΑνεξΕΛ και τα Χρυσαύγουλα είναι απλώς συμπτώματα της οικονομικής/πολιτικής/κοινωνικής κρίσης.

Όταν, στο όνομα, ας πούμε, του PSI, κινείσαι στα όρια της Δημοκρατίας και της συνταγματικότητας, αργά ή γρήγορα (και η κρίση έχει την τάση να επιταχύνει τις εξελίξεις) θα γεννήσεις τέρατα και αυτά θα σε φάνε. Το ίδιο γίνεται και στην Ιταλία, με τον πρόσθετο παράγοντα ότι η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι μια χώρα χωρίς παραγωγική βάση και μοντέλο, δεν είναι μια χώρα που δεν ευημερούσε, δεν ήταν πλούσια, πριν το ευρώ. Άρα, ενδεχομένως και να μην της λείψει.

Βαριέμαι να γράψω άλλο: όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει πού πάει το πράγμα στην Ευρώπη. Ας αναλογιστούν, λοιπόν, όλοι οι “σοβαροί” τι τους απομένει ακόμα να κάνουν, προτού το πουλόβερ ξηλωθεί τελείως…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s