Νενικήκαμεν…

Χωρίς να θέλω να παίξω την αυθεντία, ποτέ δεν έπαθα τρελλή πλάκα με την “Τέχνη Του Πολέμου” του Σουν Τζου. Εντάξει, είναι ένα ωραίο βιβλιαράκι περί στρατηγικής, λέει μερικά ενδιαφέροντα πράγματα για αυτό που ονομάζουμε σήμερα οργάνωση και διοίκηση οργανισμών, έχει και την πλάκα του και -πιστεύω ότι- λατρεύτηκε από τους δυτικούς επειδή είναι μικρό (οπότε μπορείς ανά πάσα στιγμή να τό’χεις μαζί σου και να ανατρέχεις σε αυτό) και αρκετά παλιό ώστε να εντυπωσιάζει με την αμεσότητά του και το εύστοχο ορισμένων παρατηρήσεών του.

Ωστόσο, μέσα στα πολλά και ενίοτε επαναλαμβανόμενα που λέει ο Σουν Τζου υπάρχει και μια απλή, σχεδόν αυτονόητη αρχή που, όμως, έχει τεράστιο βάθος. Και η αρχή αυτή είναι -παραφράζω, έτσι;- ότι προτού αποφασίσεις να κινηθείς στρατιωτικά πρέπει να ξέρεις καλά τον εαυτό σου. Δηλαδή, προτού αρχίσεις να εκστρατεύεις κατά πραγματικών ή φανταστικών εχθρών, πρέπει να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκεσαι εσύ κι ο στρατός σου: τι όπλα έχεις, τι δυνατότητες τροφοδοσίας, πώς είναι το ηθικό των αξιωματικών και των φαντάρων και πάει λέγοντας. Και μόνο όταν έχει πλήρη εικόνα των δυνατοτήτων σου, τότε να μπεις στη διαδικασία να χαράξεις στρατηγικές πολέμου.

Δεν ξέρω αν ο Σαμαράς έχει διαβάσει τον Σουν Τζου, ωστόσο, σίγουρα αγνοεί αυτή τη βασική αρχή. Δεν εξηγείται αλλιώς το λάθος του να συναντηθεί τώρα με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, όταν είναι προφανές ότι ούτε όπλα διαθέτει, ούτε στρατηγικές, ούτε στρατό έτοιμο να θυσιαστεί για το κοινό καλό, ούτε καν αξιωματικούς που μπορούν με τη στάση τους να εμπνεύσουν τα στρατά. Στην ουσία, ο Σαμαράς επέλεξε να πάει στον πόλεμο χωρίς ούτε καν ένα λιανοντούφεκο και, φυσικά, κατήγαγε ήττα λαμπρή. Η Μέρκελ απέρριψε όλα του τα αιτήματα, ο δε Ολάντ περιορίστηκε σε φιλικές αλλά ανούσιες κοινοτοπίες.

Κατά την άποψή μου, ο Σαμαράς ΔΕΝ έπρεπε να μπει στη διαδικασία συζήτησης με τη Μέρκελ πρωτίστως, από τη στιγμή που δεν είχε τίποτα νέο να της πει, πέραν του ότι θέμε παράταση και ότι θα πάρουμε τα μέτρα και ότι η τρόικα θα τα δεχθεί. Δηλαδή, μια εικασία η οποία, όπως έχει δείξει το παρελθόν, συνήθως δεν επιβεβαιώνεται: η τρόικα -η οποία δεν είναι πλέον άσχετη με τα της ελληνικής πολιτικής τάξης, ούτε είναι πολιτικά ουδέτερη- θεωρώ ότι θα κάνει φύλλο-φτερό τα μέτρα και πολλά θα τα απορρίψει, προκαλώντας πονοκεφάλους και νέες οριζόντιες περικοπές. Εδώ είμαστε και θα το δούμε.

Για να γυρίσω στον Σουν Τζου, ο κινέζος στρατηγός λέει και κάτι άλλο αρκετά αυτονόητο για να είναι σοφό: ότι, εκτός από τον εαυτό σου, καλό είναι να ξέρεις καλά και τους αντιπάλους σου, ώστε να μπορείς, κυρίως, να τους αιφνιδιάσεις. Και αυτή την αρχή ο Σαμαράς την αγνόησε επιδεικτικά, με αποτέλεσμα να προσπαθεί επικοινωνιακά να καλύψει το zero sum των επαφών του.

Η Μέρκελ έχει δείξει εδώ και μια τετραετία ότι είναι πολιτικάντης μεγίστου μεγέθους. Ταυτόχρονα, το τελευταίο διάστημα -ένα χρόνο πριν τις γερμανικές εκλογές- η Αγγέλα δείχνει να αντιμετωπίζει πρόβλημα συμμαχιών. Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες μοιάζουν να παλεύουν για την επιβίωσή τους, το CSU τσινάει χοντρά και οι Σοσιαλδημοκράτες (που ούτως ή άλλως δεν είναι σύμμαχοι) προσπαθούν να τη φθείρουν όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς, ωστόσο να μπορούν να πλήξουν τον πυρήνα της πολιτικής της.

Όπως έχω ξαναγράψει, το Μερκελάκι έχει σταματήσει να ασχολείται ουσιαστικά με τα ζόρια της Ευρωζώνης και επιχειρεί να διασφαλίσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος της Γερμανίας, ώστε όταν έλθει η ώρα σχηματισμού κυβέρνησης να έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι. Προσωπικά θεωρώ ότι έχει αντιληφθεί το αδιέξοδο των μνημονίων, ωστόσο, αφ’ ης στιγμής οι Γερμανοί έχουν αποδεχθεί την αφήγηση ότι “οι-βρωμιάρηδες-οι-Νότιοι-που-θένε-να-μας-φάνε-τα-λεφτά-μας”, η ίδια πρέπει να πείσει ότι διαθέτει την πυγμή να επιβάλλει τις θέσεις της στους Νότιοι. Ε, δεν θέλει και πολλή ανάλυση για να καταλάβει κανείς ότι ο Σαμαράς, όπως πήγε και όπως έφυγε από το Βερολίνο, της έδωσε ακριβώς αυτή τη δυνατότητα. Να πει, δηλαδής, ότι “κοίτα, πρώτα κάνε αυτά που σου λέμε, όπως στα λέμε, και, μετά βλέπουμε…”.

Από την πλευρά του, ο Ολάντ ξέρει ότι, προς το παρόν, δεν μπορεί να επιβάλλει γραμμή στη Γερμανία, οπότε, από το να της πάει τελείως κόντρα και να βρεθεί να ψάχνει με το κυάλι τα ΑΑΑ της Γαλλίας, είναι προφανές ότι θα έκανε μόνο lip service στήριξης της Ελλάδας.

Καλά, ρεσέ, και τι να έκανε ο Σαμαράς, να έλεγε, όχι δεν έρχομαι; Κατ’ αρχάς, ναι. Ωστόσο, αν δεν μπορούσε να το κάνει, τουλάχιστον θα μπορούσε να ρίξει και καμιά προειδοποιητική βολή τύπου, κοίτα, εγώ δεν πρόκειται να βυθίσω τη χώρα μου στην ανέχεια και το λαό μου στην απελπισία, μέτρα 11,5 δισ. δεν παίζουν, το μόνο που σου εγγυώμαι είναι πρωτογενώς ισοσκελισμένος προϋπολογισμός για το 2012 και πλεονάσματα ως το 2015, ωστόσο, να δούμε ένα μορατόριουμ πληρωμής του δημοσίου χρέους, καθώς δεν βγαίνω, μάνα μου. Κι εκεί να δούμε το Μερκελάκι, κατά πόσο θα έβρισκε τα cojones να πει, τι λέρε, όξω απ’ το ευρώ.

Όμως, αυτά δεν θα τά’κανε ούτε ο Σουν Τζου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s