My dirty black summer

Τελικά, ο διάλογος του Π. Ρουμελιώτη με το ΔΝΤ έχει πολλή πλάκα: όχι τόσο επειδή ο τέως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Ταμείο αποκάλυψε κάτι που, λίγο-πολύ, όλοι είχαμε καταλάβει -ιδίως από το Δεκέμβρη του 2010 και μετά-, όσο επειδή η απάντηση του ΔΝΤ προς τις αποκαλύψεις του Ρουμελιώτη στην ουσία τις επιβεβαιώνει με τον πλέον ηχηρό τρόπο. Το Ταμείο ΔΕΝ λέει ότι ο Ρουμελιώτης λέει μαλακίες ψέμματα, αλλά ότι απλώς, αντί να διαφοροποιηθεί, στήριξε τελικά το πρόγραμμα. Κάτι αναμενόμενο, εδώ που τα λέμε, ιδίως αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι ο Ρουμελιώτης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και -μάλλον- δεν θα πήγαινε κόντρα στην απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου για ένταξη της Ελλάδας στο “πρόγραμμα διάσωσης” της τρόικας.

Ωστόσο, όλα αυτά είναι δευτερευούσης σημασίας, κατά την άποψή μου. Τα σημαντικά είναι μπροστά μας και, δυστυχώς, αισθάνομαι ότι κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνει με το χειρότερο τρόπο τις απόψεις που είχα εκφράσει πριν από μερικούς μήνες, ότι, δηλαδή, με κύρια ευθύνη της Γερμανίας, η κρίση στην Ευρωζώνη, όχι μόνο δεν θα αντιμετωπιστεί, αλλά θα επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε η διάλυση της ζώνης του ευρώ να φαντάζει σχεδόν νομοτελειακή. Τότε, είχα γράψει ότι η Γερμανική κυβέρνηση έχει ουσιαστικά σταματήσει να ασχολείται με το ζήτημα της σωτηρίας της Ευρωζώνης και έχει στρέψει το ενδιαφέρον της αποκλειστικά και μόνο στο εσωτερικό της Γερμανίας και στις επικείμενες εθνικές εκλογές του 2013.

Τώρα πια, είναι προφανές ότι η Μέρκελ απλώς έχει “κλείσει” το μαγαζάκι της και περιμένει να δει πότε θα καταρρεύσει επισήμως η Ισπανία -ώστε να πάρει σειρά και η Ιταλία- προκειμένου να μελετήσει εκ νέου τις ενδεχόμενες κινήσεις της. Στα μάτια μου, στην Ευρωζώνη αυτή τη στιγμή παίζεται ένα αρρωστημένο παιχνίδι “chicken”, όπου οι πάντες περιμένουν να δουν ποια χώρα θα πει πρώτη “ασταδιάλα, βαρέθηκα και φεύγω”. Προσωπικά, δεν αποκλείω η πρώτη αποχώρηση να έλθει από την Ιταλία, η οποία με μια υποτιμημένη λιρέτα θα μπορεί να μπουστάρει τις εξαγωγές της, χωρίς, ωστόσο, να θεωρώ απίθανο να έχουμε και καμιά έκπληξη -για παράδειγμα, ουδείς γνωρίζει τι θα βγάλουν οι κάλπες του φθινοπώρου στην Ολλανδία. Το σίγουρο είναι ότι η Γερμανία έχει αποφασίσει να μπλοκάρει κάθε διαδικασία που θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα στην Ευρωζώνη, καθάρά για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς; Λίγα και πολλά, μαζί. Απο τη μία, εκτιμώ ότι η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚΜΑΡ συνεχίζει να πιστεύει ότι, άμα παίξει το ρόλο του καλού φυλακισμένου, τρώει όλο το φαΐ της και παίρνει όλα τα φάρμακά της, τελικά θα καταφέρει να την ψιλοσκαπουλάρει, αν και μια τέτοια τακτική νομοτελειακά θα οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση της -όποιας- οικονομίας έχει απομείνει στη χώρα. Φυσικά, οι προσωπικές στρατηγικές του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη ουδόλως με ενδιαφέρουν, ωστόσο δεν μπορώ να αποφύγω τη σκέψη ότι οι τύποι αυτοί βλέπουν πού πάει το πράμα και ότι απλώς αδυνατούν να ξεφύγουν, τόσο από τις δεσμεύσεις έναντι της Ευρώπης και του ΔΝΤ, όσο και από τις ιδεοληψίες και την προπαγάνδα που χρησιμοποίησαν προεκλογικά.

Προφανώς, είμαι τελείως κατά της εθελουσίας αποχώρησης από την Ευρωζώνη -τόσο για πρακτικούς λόγους, όσο και για να τη σπάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σε όσους εκτός Ελλάδας επιδιώκουν κάτι τέτοιο-, ωστόσο θεωρώ ότι χρειάζεται ένα contingency plan για όταν αρχίσει η shitstorm, κάτι που θεωρώ αδύνατο να επιτύχουν οι Σαμαροβενιφώτηδες και οι Στουρναρομιταράκηδες. Τόσο λόγω ανικανότητας, όσο και λόγω εμμονών/δεσμεύσεων. Οπότε, φοβάμαι ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν ταχέως μέσα στο καλοκαίρι, για να έλθει ο Σεπτέμβρης και να ανακαλύψουμε όλοι ότι οι χειρότεροι φόβοι μας έχουν γίνει πραγματικότητα.

Στο πλαίσιο αυτό, θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑς και οιοδήποτε άλλο κόμμα που δεν ομνύει στον Χάγιεκ και τον Φρίντμαν θα πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα και να σχεδιάσουν την στρατηγική της επόμενης ημέρας, προκειμένου να μη δούμε εικόνες παρόμοιες με του κραχ να εκτυλίσσονται και στη χώρα. Το πώς θα είναι αυτή η στρατηγική, νομίζω ότι είναι προφανές. Το ζήτημα είναι να υπάρξει πειστικός λόγος και σαφής ελπίδα προς τους απεγνωσμένους πολίτες. Ξέρω, είναι πολύ δύσκολο. Όμως, άλλος δρόμος φοβάμαι ότι δεν υπάρχει πλέον.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s