"Μου αρέσει η τζαζ" και άλλοι μύθοι…

Πριν από μερικές ημέρες λογόφερα με μια φίλη μου για θέματα μουσικής. Η φίλη ισχυρίζεται ότι της αρέσει η τζαζ, η έθνικ μουσική, γενικώς, όλα αυτά τα μουσικά είδη και ρεύματα που έχουν γίνει πολύ της μοδός τα τελευταία χρόνια. Εγώ, πάλι, υποστήριζα ότι δεν της αρέσει η τζαζ, ούτε τα υπόλοιπα που λέει ότι της αρέσουν, αλλά ότι της αρέσει η “νερωμένη” εκδοχή τους, ή, τέλος πάντων, η εκδοχή που είναι η πλέον προσβάσιμη και συμβατική. Για να της το αποδείξω, της υποσχέθηκα ότι θα της γράψω ένα cd με μουσική του “θεούλη” Ornette Coleman (στη φωτο δίπλα), ενός από τους ζωντανούς (ακόμα) μύθους της free jazz. Στοιχηματίζω ότι δε θα φθάσει ούτε στα μισά του δίσκου, πριν τον κλείσει και τον κρύψει σε κάποιο ράφι.

Όταν κάποιος μου λέει ότι γουστάρει την τζαζ, του βάζω να ακούσει κάποια δουλειά του John Zorn (είτε τις surf-free jazz ψυχοπάθειες των Naked City, είτε το jazz-dub-grindcore των Painkiller): οκτώ στους δέκα το βάζουν στα πόδια! Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω από τζαζ: δεν ξέρω! Όμως, δεν μπορώ να δεχτώ αυτή τη μόδα του δήθεν, αυτή την άνευ όρων αποδοχή της mainstreamιάς που πουλιέται ως “the real macoy”! Οι δίσκοι της Real World του Peter Gabriel είναι μια χαρά, ωστόσο δεν είναι έθνικ μουσική (και ορθώς δεν είναι). Είναι μια προσεγμένη προσαρμογή της έθνικ μουσικής, ώστε να είναι πιο αποδεκτή από τα δυτικά αυτιά. Επίσης, καλός κι άγιος ο Manu Chao και η αντικαπιταλιστική κολλάζ μουσική του, αλλά στα δικά μου αυτιά ακούγεται εξαιρετικά άνευρη σε σχέση με την πυρακτωμένη πανκ-σκα-έθνικ-μέταλ-δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι-άλλο μουσική καταιγίδα των Mano Negra, του προηγούμενου συγκροτήματός του.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Δύο πράγματα: ότι η μουσική δεν είναι μόνο θέμα γούστου και διάθεσης, είναι και θέμα όρεξης να ψάξεις, να βρεις, να μάθεις, να έχεις τα αυτιά σου ανοιχτά και να μην έχεις προκαταλήψεις. Και, δεύτερον, ότι, καλή – χρυσή η τζαζ, αλλά, ρε παιδιά, εγώ προτιμώ το “Calculating Infinity” των Dillinger Escape Plan, όπου οι τύποι παίζουν ένα απίστευτο μείγμα death metal, prog και hardcore, το οποίο, όμως, πατά γερά πάνω στις πιο υψηπετείς στιγμές της free jazz. Αυτά για την ώρα και στα της μουσικής θα επανέλθω λίαν συντόμως…
Advertisements

4 thoughts on “"Μου αρέσει η τζαζ" και άλλοι μύθοι…

  1. Θα συμφωνήσω εν μέρει με τις απόψεις σου.Είναι πολλά άτομα που το παίζουν “δήθεν”. Προσωπικά εγώ ακούω hiphop αρκετά χρόνια! ΟΚ, μπήκα όταν είχε γίνει μόδα το 98 που ήμουν πιτσιρικάς! Το θέμα είναι πόσοι έμειναν από τότε… Ξαναέγινε boom τώρα με 50cent και όλα αυτά τα RnB shit, NiVo κτλ..Και βλέπω κάθε πιτσιρικά να έρχεται και να λέει ακούω rap, και κάθε χαζογκόμενα που δεν ξέρει τι γίνεται να λέει “ακούω RnB”. Αυτό που μέχρι πέρυσι έκραζαν, κι εγώ ακούω rap φίλε (συνεχίζει η συζήτηση), για πες τι ακούσματα έχεις εσύ;- Eminem, 50cent, άντε και κάνα Kanye! Εσύ;- Nas, Wu-tang, Dilated Peoples.- Α δεν τα ξέρω αυτά!(πως να τα ξέρεις ρε φίλε, δεν παίζουν στο MAD!)Σόρρυ απλά έπρεπε να τα βγάλω από μέσα μου,όσον αφορά το θέμα της jazz, πιστεύ ω ότι γίνεται κάτι παρόμοιο! Είναι cool να ακούς jazz, χωρίς φυσικά να έχεις ιδέα!Και αν βάλεις σε κάποιον να ακούσει Miles Davis ή Coltrane ίσως τρέξει να φύγει, το πολύπολύ να ισχυριστεί ότι δεν είναι jazz αυτό… ΟΚ Φίλε δίκιο έχεις!Δεν το παίζω γνώστης της jazz, τελευταία άρχισε να με τραβάει το είδος…Αλλά την ψάχνω! Και όταν λέω την ψάχνω πήρα ένα βιβλίο με προτάσεις, ψάχνω τα cdάδικα για καλές τιμές των κλασσικών δίσκων, διαβάζω κριτικές για τους δίσκους, έτσι μαθαίνεις! Έτσι ισχυρίζεσαι ότι ακούς ένα είδος! Όχι κατεβάζοντας ένα cd από το internet ή μια συλλογή! Ή βλέποντας madtv! ΥΓ: Τώρα τελευταία ψάχνω hardbob jazz… Αν θες άκουσε κάποια classic, όπως Moanin’, Something Else, Midnight Blue…

  2. @kbeeΠρωτίστως, ευχαριστώ για το σχόλιο. Δευτερευόντως, αυτό που εμένα με ενδιαφέρει να πω με το post αυτό είναι ότι δεν είναι κακό να μην ξέρεις, ή να μισοξέρεις. Δεν είναι δυνατόν να είναι ο καθένας μας πανεπιστήμων, σωστά; ΌΜΩΣ: κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν ορισμένα μουσικά είδη (jazz, noise, drone-doom, black metal,minimal, κάμποσα ακόμα) που ΟΥΔΕΙΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΨΑΞΕΙ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΛΑ!!! Οι ιδιότητές τους, οι “παραξενιές” τους, η ιστορία τους κάνουν τη μελέτη τους sine qua non για την καλύτερη κατανόησή τους. Ως εκ τούτου, το να λες “μου αρέσει η τζαζ”, ξέροντας μόνο το Miles Davis, τον Luis Armstrong ή την Nina Simone είναι κατά τη γνώμη μου σώλοικο. Αυτά και thanx again.

  3. Ζούμε στην εποχή του Light της επιδερμικότητας και της γενικότητας. Όποις “εντρυφεί” είναι “γραφικός” ή “κολλημένος”.

  4. @ΑνέστηςΦυσικά, διότι άμα αρχίσεις να ψάχνεις, υπάρχει περίπτωση από την αμάθεια να περάσεις στην ημιμάθεια και, άμα σου αρέσει και το ψάξιμο, να φθάσεις και στη στοιχειώδη γνώση, πράγμα που σχεδόν αυτομάτως σε οδηγεί στην αμφισβήτηση των θέσφατων. Κι αυτό είναι πολύ κακό…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s