Άκου, βλάκα…

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Ευρωπαϊκός πολιτισμός

Κάθε μέρα σε ακούω στα ραδιόφωνα και σε βλέπω στις τηλεοράσεις. Σε διαβάζω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Τα εμέσματά σου μολύνουν το τάιμ λάιν μου στο τουίτερ. Το μίασμα των απόψεών σου ενοχλεί τα αυτιά μου όταν βρίσκομαι έξω, στο καφέ, στο εστιατόριο, στην ουρά για να μπούμε στο σινεμά. Το ξέρω, είσαι μια ισχνή μειοψηφία. Όμως, κάνεις θόρυβο, ουρλιάζεις και χτυπιέσαι, κινδυνολογείς και φέρνεις την καταστροφή και, δυστυχώς, σε μια χώρα που έχει βιώνει μια από τις χειρότερες οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές κρίσεις, η νύχια-στο-μαυροπίνακα φωνή σου και οι μολυσματικές απόψεις σου συχνά περνάν σε ανθρώπους τρελαμένους, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Continue reading

We’re gonna have a party…

ΟΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΠΑΡΤΙ!!!Έλεγα να το αποφύγω, αλλά μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του Άδωνι να είναι υποψήφιος πρόεδρος της ΝΔ, θα ήταν άδικο να μη χαρίσω στον εαυτό μου και ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη μια ανάλυση για το τρελό πάρτι που λαμβάνει χώρα σήμερα στη ΝΔ. Πάμε, λοιπόν, χωρίς άλλες καθυστερήσεις.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ

ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΙ
-Κυριάκος Μητσοτάκης (ο γιός του μπαμπά του)
Plus Sign-256x256
-Είναι σχετικά νέος
-Έχει άποψη για το πώς πρέπει να είναι ένα δεξιό κόμμα σε επίπεδο ιδεολογίας, έστω κι αν δεν συμφωνείς μαζί του
-Είναι οργανωτικός και έχει δομημένη σκέψη και λόγο
-Έχει κάνει υπουργός και ξέρει πέντε πράγματα από διοίκηση
-Γενικά είναι συγκρατημένων τόνων και δείχνει διάθεση να ακούσει και να μάθει
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι Μητσοτάκης και το όνομα αυτό δεν δημιουργεί ζεστασιά ούτε στους νεοδημοκράτες ούτε στον υπόλοιπο κόσμο
-Έχει συνδέσει την υπουργική θητεία του με απολύσεις
-Το όνομά του έχει εμπλακεί στο σκάνδαλο Ζίμενς. Περιφερειακά, αλλά έχει εμπλακεί
-Δεν έχει καθόλου φωτογένεια και μια σχετική “ηγετική” λάμψη, κάτι που ο Τσίπρας διαθέτει σε αφθονία
-Είναι “γόνος” και προϊόν του νεποτισμού στη ΝΔ. Επίσης, δεν τον στηρίζει η Ντόρα (για δικούς της λόγους…)
-Ο λόγος του είναι αρκετά τεχνοκρατικός για να εμπνεύσει

Βαγγέλης Μεϊμαράκης (ο “σπεύδε βραδέως”)
Plus Sign-256x256
-Είναι βαθιά κομματικός και “στρατιώτης”
-Στα οργανωτικά της ΝΔ είναι αστέρι, σε αυτόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το ποσοστό της 20ης Σεπτεμβρίου
-Μπορεί να λειτουργήσει ενωτικά προς όλες τις “συνιστώσες” της ΝΔ
-Μάλλον τον στηρίζει ο Καραμανλής και σαφώς τον στηρίζει η Ντόρα (η οποία αφού εγκατέλειψε τις δικές της φιλοδοξίες για πρόεδρος της ΝΔ, θέλει ο Βαγγέλης να συμμαζέψει το κόμμα για να το διεκδικήσει σε μελλοντικό χρόνο ο γιος της, Κώστας Μπακογιάννης)
-Μπορεί να απευθυνθεί στην καρδιά του παραδοσιακού δεξιού ψηφοφόρου
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν έχει σε καμία περίπτωση επιρροή σε πιο φιλελεύθερους ψηφοφόρους
-Δεν αποπνέει ούτε ίχνος statesmanship
-Έχασε τις εκλογές από τον Τσίπρα (ναι, ΟΚ, προσωρινός πρόεδρος, αλλά τις έχασε…)
-Δεν πείθει ότι μπορεί να δώσει σύγχρονο ιδεολογικό στίγμα στη ΝΔ

Απόστολος Τζιτζικώστας (ο αντάρτης)
Plus Sign-256x256
-Είναι σχετικά νέος
-Έχει μια μάλλον επιτυχημένη πορεία στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
-Έχει προσωπικές συμπάθειες στους ψηφοφόρους (εξελέγη Περιφερειάρχης κόντρα στον επίσημο υποψήφιο της ΝΔ, τον “κόουτς” Γιάννη Ιωαννίδη)
-Ξέρει από διοίκηση και από συνεργασίες και συμβιβασμούς
-Είναι φιλόδοξος
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι κι αυτός προϊόν του νεποτισμού στη ΝΔ
-Οι καραμανλικοί φέρονται εκνευρισμένοι από την υποψηφιότητά του
-Δείχνει περιορισμένου βεληνεκούς επιρροής στους δεξιούς ψηφοφόρους
-Το στίγμα του για τη ΝΔ είναι, εχμ, παλαιοκομματικό
-Statesmanship??? What statesmanship…

Άδωνις Γεωργιάδης (ο “ξένος”)
Plus Sign-256x256
-Eίναι σχετικά νέος και αυτοδημιούργητος (τρόπον τινά)
-Καταφέρνει να συνδυάσει -όχι πάντα αρμονικά…- την ακροδεξιά με το νεοφιλελευθερισμό
-Είναι εξαιρετικά δημοφιλής και ξέρει από διοίκηση
-Είναι πολύ δυναμικός, κάτι που εγγυάται διαρκές σφυροκόπημα στον ΣΥΡΙΖΑς
-Έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό
-Μάλλον θα έχει διακριτική στήριξη από τους σαμαρικούς
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν τον θέλουν (με τίποτα, όμως!) ούτε οι καραμανλικοί ούτε οι μητσοτακικοί βαρόνοι του κόμματος
-Τα διάφορα τηλεοπτικά καραγκιοζιλίκια του του κοστίζουν σε κύρος
-Είναι ακροδεξιός, πράγμα που σημαίνει ότι δεν απευθύνεται καν σε πιο κεντροδεξιό ακροατήριο
-Δεν έχει “ευρωπαϊκή” στόφα
-Ο ιδεολογικός του προσανατολισμός (ας τον ονομάσουμε ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό) οδηγεί τη ΝΔ ακόμα πιο δεξιά
-Προέρχεται από μεταγραφή

Παναγιώτης Ψωμιάδης (ο “ζορρό”)
Plus Sign-256x256
-Είναι ο Πανίκας Ψωμιάδης

 
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι ο Πανίκας Ψωμιάδης

 

Πέτρος Τατούλης (ο αουτσάιντερ)
Plus Sign-256x256
-Είναι ιστορικό στέλεχος της ΝΔ
-Ιδεολογικά καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα ψηφοφόρων
-Ξέρει από διοίκηση
-Έχει κερδίσει με άνεση περιφερειακές εκλογές
-Δεν δημιουργεί πολλές τριβές
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν έχει προσωπική ηγετική λάμψη
-Έχει εκδιωχθεί από το κόμμα
-Περιορισμένου βεληνεκούς επιρροή
-Δεν έχει μηχανισμό, πέραν της Πελοποννήσου

Μάρκος Πανέττας (ο άνθρωπος της βάσης)
Plus Sign-256x256
-Είναι επιχειρηματίας
-Είναι σχετικά νέος
-Δείχνει να ενδιαφέρεται πραγματικά για το μέλλον της ΝΔ
-Μοιάζει να εκφράζει τη βάση του κόμματος
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι άγνωστος
-Άγνωστο και το ιδεολογικό του στίγμα
-Καμία σχέση με statesmanship

OI “ΔΕΓΚΖΕΡΩ ΑΚΟΜΑ”
Όλγα Κεφαλογιάννη (Φαμ Φατάλ)
Plus Sign-256x256
-Είναι νέα, ωραία, φωτογενής
-Ξέρει από διοίκηση και ήταν επιτυχημένη υπουργός
-Είναι αποδεκτή από διάφορες συνιστώσες του κόμματος
-Είναι οργανωτική και φιλόδοξη
minus-sign-clip-art-535192
-Είναι η πεμπτουσία του νεποτισμού στη ΝΔ
-Δεν έχει δώσει ποτέ σαφές ιδεολογικό στίγμα
-Είναι γυναίκα και στη ΝΔ αυτό αποτελεί μειονέκτημα
-Έχει ακόμα χρόνο μπροστά της, αν πραγματικά έχει ηγετικές φιλοδοξίες

Νίκος Δένδιας (ο σοβαρός)
Plus Sign-256x256
-Είναι στέλεχος παντός καιρού (και με Καραμανλή και με Σαμαρά)
-Ξέρει από διοίκηση και δείχνει σοβαρός
-Είναι σχετικά μετριοπαθής, αλλά έχει και πυγμή που αρέσει στους δεξιούς
minus-sign-clip-art-535192
-Δεν ξέρω αν έχει ουσιαστική επιρροή εντός κόμματος
-Δεν έχει ηγετική λάμψη (καλός για υπουργός, αλλά ως εκεί…)
-Σε μια δύσκολη περίοδο για τη ΝΔ δεν έχει σαφές ιδεολογικό στίγμα

Μανώλης Κεφαλογιάννης (τι να πω…)
Plus Sign-256x256
-Είναι από τα προβεβλημένα στελέχη της ΝΔ
-Θεωρώ ότι έχει τα φόντα για να κάνει blitz αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ (παραληρηματική, αλλά blitz)
-Έχει αντίληψη και από διοίκηση και από τα οργανωτικά της ΝΔ
minus-sign-clip-art-535192
-Μηδενική ηγετική αύρα
-Εκνευριστικός λόγος
-Τελείως “γόνος”

Μάκης Βορίδης
Plus Sign-256x256
-Καταρτισμένος, “σοβαρός”, φιλόδοξος
-Ιδεολογικά πακτωμένος (στην άκρα δεξιά, βεβαίως…)
-Ανήκει στην ελίτ, το ξέρει και το δείχνει, το κομπορτεμέν του είναι συνήθως εξαιρετικά φλεγματικό, συγκροτημένο και ελαφρώς ειρωνικό
minus-sign-clip-art-535192
-Το παρελθόν του είναι καταστροφή: ΕΠΕΝ, Λεπέν και πάει λέγοντας
-Δεν τον θέλουν ούτε οι καραμανλικοί, ούτε οι μητσοτακικοί
-Παραείναι ακροδεξιός, τύπου ΠΟΛΥ ακροδεξιός
-Έχει δώσει σημάδια πολιτικαντισμού που δε συνάδουν με το ύφος/στυλ που θέλει να πουλήσει

ΤΑ ΛΙΜΑ
-Κώστας Μπακογιάννης: είναι μικρός, με βαρύ όνομα και Περιφερειάρχης, αλλά δύσκολα θα διεκδικήσει την προεδρία τώρα κόντρα στο θείο του και με το κόμμα μπάχαλο. Έχει χρόνο και το ξέρει
-Οι “σαραντάρηδες”: θα μπορούσαν να λέγονται και η χαμένη γενιά του ΚΑΚ. Στυλιανίδης, Χατζηδάκης, Σπηλιωτόπουλος κάποτε είχαν ηγετικές φιλοδοξίες, τώρα, όμως, ο πρώτος δεν είναι καν βουλευτής, ο δεύτερος βλέπει την -όποια…- επιρροή του να μειούται δραστικά και ο τρίτος ούτε καν ανακατεύεται. Πολύ λίγοι για οτιδήποτε.
-Βασίλης Κικίλιας:🙂

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Η ΝΔ είναι σε κακό χάλι και το ξέρει. Έχει χάσει τέσσερις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, χωρίς να δείχνει κάτι περισσότερο από σημάδια αμυντικής τακτικής. Όποτε πήγε να φύγει μπροστά, έσπασε τα μούτρα της, ενώ η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου θα περάσει στην ιστορία ως μια από τις πλέον κακές και αντιπαθείς κυβερνήσεις έβερ.
Η εκλογή Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ άλλαξε τον ιδεολογικό προσανατολισμό του κόμματος, στρέφοντάς το προς τα δεξιά, υιοθετώντας ακραίες θέσεις και πολιτικές και χάνοντας -αλλά εντελώς…- κάθε μεσαιοχωρίτικο στοιχείο. Η κληρονομιά Σαμαρά στο κόμμα ακόμα βαραίνει, καθώς αν πριν από έξι χρόνια κάποιος έλεγε σε νεοδημοκράτη ότι ο Άδωνις θα έβαζε υποψηφιότητα για πρόεδρος θα πάθαινε αποπληξία από τα γέλια.
Ταυτόχρονα, σε αντίθεση με όλες τις άλλες συγκυρίες, δεν υπάρχει μία προσωπικότητα που να διεκδικεί την προεδρία της ΝΔ που να ξεχωρίζει πραγματικά από τις άλλες και να δίνει προοπτική πρωθυπουργισιμότητας: ο Βαγγέλας στα οργανωτικά είναι γάτα, αλλά ως γουαναμπί πρωθυπουργός δεν εμπνέει, ο Κυριάκος έχει πολλές αντιπάθειες και στο κόμμα και στην κοινωνία και δεν “γράφει” καθόλου και για τους άλλους, ό,τι και να ειπωθεί είναι λίγο.
Στην ουσία, το κόμμα δείχνει να αποτελείται από ένα κάρο συνιστώσες χωρίς να υπάρχει μια συγκολλητική ουσία για να τις ενώσει και να τις κρατήσει ενωμένες. Το πρόβλημα επιτείνεται και από το γεγονός ότι απέναντί της η ΝΔ έχει έναν ΣΥΡΙΖΑς και έναν Τσίπρα, οι οποίοι δείχνουν αποφασισμένοι να παραμείνουν στην εξουσία και να αφήσουν το στίγμα τους στην πολιτική ιστορία της χώρας. Με τον Τσίπρα απέναντί σου, όταν αντιπαραβάλλεις τον Κυριάκο καταλαβαίνεις ότι έχεις πρόβλημα. Προσθέστε στα παραπάνω και το γεγονός ότι τα κόμματα εξουσίας αν μείνουν πολύ καιρό μακριά της έχουν μεγάλες φθορές και αντιλαμβάνεται κανείς ότι η ΝΔ έχει άλυτο γρίφο μπροστά της.

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ
Στο μυαλό μου, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, μόνο δύο δρόμοι μπορούν να ακολουθηθούν: ο πρώτος είναι ένα μορατόριουμ μεταξύ όσο γίνεται περισσότερων υποψηφίων προέδρων, ώστε τελικά ο αριθμός τους να περιοριστεί σε δύο, τρεις το πολύ, ούτως ώστε το κόμμα να μη γίνει χίλια κομμάτια ψηφίζοντας άλλ’αντ’άλλων. Θυμηθείτε ότι αυτό έγινε στις προηγούμενες εκλογές στη ΝΔ, όταν ένα-ένα τα στελέχη στήριζαν είτε Σαμαρά είτε Ντόρα, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του Αβραμόπουλου, ο οποίος, αν και υποψήφιος, φρόντισε να επιδιώξει το κομπρεμί με έναν από τους δύο: το έκανε με το Σαμαρά και βγήκε ο Αντώνης πρόεδρος.
Το δεύτερο σενάριο είναι οι υποψήφιοι να είναι περισσότεροι. Τότε, είτε τα όποια κομπρεμιά θα γίνουν μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου (σενάριο το οποίο, ωστόσο, εγγυάται μειωμένη συμμετοχή της βάσης στο δεύτερο γύρο, με κίνδυνο να βγει πρόεδρος με λιγότερες ψήφους από αυτές που πήρε στον πρώτο γύρο) είτε το κόμμα θα πάει για διάλυση, καθώς θα καταμετρηθούν δυνάμεις και θα αλλάξουν ισορροπίες (θυμηθείτε την τακτική της Πλατφόρμας στα συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑς…), χωρίς να υπάρχει ισχυρός αρχηγός και χωρίς κοντινή προοπτική εξουσίας.
Κατά τη γνώμη μου, θα πάμε στο πρώτο σενάριο και στην περίπτωση αυτή εκτιμώ ότι στην παρούσα φάση ο Βαγγέλας παραμένει η καλύτερη λύση, έστω κι αν δε μπορεί με τίποτα να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑς και τον Τσίπρα. Τουλάχιστον ενδέχεται να μπορέσει μεσοπρόθεσμα να μαζέψει το κόμμα, να το οργανώσει κάπως (είναι σκορποχώρι σήμερα…) και να κάνει και μια στοιχειώδη αντιπολίτευση, ελπίζοντας ότι αργά ή γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑς θα τα κάνει θάλασσα και η ΝΔ θα μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία με καλύτερους όρους. ΙΜΟ όλοι οι άλλοι πιθανοί και απίθανοι υποψήφιοι αποτελούν εγγύηση για την περαιτέρω συρρίκνωση της παράταξης.

Υ.Γ.: δείτε κι εδώ τι λέει ο Ζάφοδας για το ίδιο θέμα.

Υ.Γ.1: οι περιγραφές που κάνω για τους υποψηφίους είναι αρκετά επιδερμικές διότι αν αρχίσω και μπω στα πιο βαθειά θα μπλέξουμε πολύ.

AΠΟΥΝΤΕΪΤ: ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!😦

 

Οι Monkees και το Ποτάμι

Monkees_Television_special_1969To 1966 και ενώ η “βρετανική εισβολή” βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις ΗΠΑ, η αμερικανική μουσική βιομηχανία βρήκε έναν εκπληκτικό τρόπο για να αντιπαρατεθεί με τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Them, τους Animals και τα πολλά άλλα βρετανικά συγκροτήματα που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στα ραδιόφωνα και στις πωλήσεις δίσκων: αποφάσισε να κατασκευάσει ένα συγκρότημα, το οποίο θα έκανε μεγάλη επιτυχία και στο πλαίσιο αυτό τα αρμόδια στελέχη διάλεξαν τέσσερις “μοντέρνους” μαντραχαλάδες, τους έδωσαν ένα τηλεοπτικό σόου και χρησιμοποίησαν μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς και συνθέτες της εποχής, οι οποίοι και έγραψαν -και έπαιξαν- τη μουσική που υποτίθεται ότι έπαιζαν οι τέσσερις τύποι στο σόου. Το “προϊόν” αυτό ήταν οι Monkees και, παρά το γεγονός ότι στα αρχικά στάδια της ύπαρξής τους οι τύποι δεν ήξεραν καλά-καλά να κρατάνε και να παίζουν τα όργανά τους, έχοντας πίσω τους μια τεράστια μηχανή μάρκετινγκ και τη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ, κατόρθωσαν να πουλήσουν δεκάδες εκατομμύρια δίσκους, να έχουν μια σειρά από smash hits και να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι.

Φυσικά, οι Monkees δεν είχαν ούτε κλάσμα από το ταλέντο των Lennon και McCartney ή των Jagger και Richards (δηλαδή, εχμ, όχι οι ίδιοι οι Monkees, αλλά οι άνθρωποι που έγραφαν και αρχικά έπαιζαν τα τραγούδια τους…). Ωστόσο, κάτι η εποχή, κάτι οι ανάγκη των αμερικάνων να έχουν να αντιπαραβάλλουν κάτι στην “βρετανική εισβολή”, κάτι ο τεράστιος μηχανισμός προπαγάνδας πίσω από τους Monkees, το “συγκρότημα” έφτασε σε κάποιο σημείο να πουλάει περισσότερους δίσκους απ’ όσους οι Beatles και οι Rolling Stones μαζί! Το εντυπωσιακό, βέβαια, της υπόθεσης είναι ότι σήμερα ο περισσότερος κόσμος μπορεί να αναγνωρίσει ένα τραγούδι των Beatles ή των Stones σχεδόν από τις πρώτες νότες ή το πρώτο ριφ, ενώ πέραν του “I’m a Believer”, αμφιβάλλω τα μάλλα αν (ανα)γνωρίζει έστω και μία άλλη από τις επιτυχίες των Monkees (μεταξύ μας, μπορεί κάποιος να πει ακούγοντας το “I’m a Believer”, ναι, ρε, το ξέρω το κομμάτι, τι με πέρασες, ανταποκεί, αλλά αμφιβάλλω επίσης τα μάλλα αν η πλειοψηφία των ερωτηθέντων ξέρει ότι είναι των Monkees…).

To θέμα μου είναι ότι οι Monkees απέδειξαν ότι, αν ξέρεις να “καβαλήσεις το κύμα” της εποχής, έχεις αρκετό ταλέντο να δουλεύει για σένα και διαθέτεις μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας υπέρ σου, μπορείς να κάνεις μεγάλη επιτυχία, όσο “κατασκευασμένος” και να είσαι.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο Σταύρος Θεοδωράκης γνωρίζει την ιστορία των Monkees, ωστόσο θεωρώ δεδομένο ότι, ακόμα κι αν του είναι τελείως άγνωστη, τα βασικά χαρακτηριστικά πίσω από την επιτυχία τους τα ήξερε και τα είχε εκτιμήσει δεόντως, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το Ποτάμι. Κατά την άποψή μου, οι ομοιότητες είναι τεράστιες: το Ποτάμι είναι ένα κόμμα εντελώς “κατασκευασμένο” από το ελληνικό “σύστημα”, διαθέτει “μοντέρνα” στελέχη και ο λόγος του μοιάζει να ανταποκρίνεται ολοσχερώς στο “κύμα” της εποχής. Επίσης, πίσω του διαθέτει έναν ισχυρό μηχανισμό προπαγάνδας (θυμηθείτε ότι το Ποτάμι, χωρίς καν να έχει λάβει μέρος σε κάποιες εκλογές, χωρίς καν να είναι γνωστά τα πρωτοκλασάτα στελέχη του, είχε στη διάθεσή του τεράστιο ραδιοτηλεοπτικό χρόνο και μεγάλη προβολή από τα έντυπα και διαδικτυακά ΜΜΕ) και ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν εξαρχής να θέσουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη δημιουργία του κόμματος, τις θέσεις του, την ιδεολογία του: τοποθετήθηκε από μόνο του κάπου μέσα στον χαώδη χώρο αυτού που ονομάζουμε κεντροαριστερά και τελείωσε…

Βέβαια, υπάρχουν και μεγάλες αντιθέσεις με τους Monkees: τα μέλη του συγκροτήματος σιγά-σιγά έγιναν βιρτουόζοι στα όργανά τους, άρχισαν να συνθέτουν κι αυτά τραγούδια και να δίνουν ζωντανές συναυλίες. Κι αν οι πρώτοι καρποί αυτών των προσπαθειών ήταν μάλλον για κλάματα, οι Monkees στα πέντε χρόνια της τεράστιας επιτυχίας τους έδειξαν πραγματική διάθεση και ενδιαφέρον να εξελιχθούν και να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι, να μην παραμείνουν μόνο μια βιτρίνα για τις διαθέσεις (και την άσκηση ισχύος της μουσικής βιομηχανίας). Επίσης, όταν κατάλαβαν ότι η μπογιά τους δεν περνάει πλέον, διαλύθηκαν, έστω κι αν μετά από καμιά 15αριά χρόνια επανασυνδέθηκαν, κυρίως ως memory-lane act και επί της ουσίας χωρίς να διεκδικούν τις παλιές τους δόξες.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι ψηφοφόροι έστειλαν μήνυμα στο Ποτάμι ότι η μπογιά του έχει αρχίσει να μην περνάει πλέον. Ότι στον πολιτικό ανταγωνισμό στην Ελλάδα η θέση του είναι μεταξύ των ουραγών και όχι μεταξύ των μεγάλων παικτών ή έστω των ρυθμιστών της παρτίδας. Το βασικό όμως μήνυμα, κατά τη γνώμη μου είναι αυτό που ο Σταύρος Θεοδωράκης δείχνει να θέλει να αγνοεί: ότι το Ποτάμι, σε αντίθεση με τους Monkees, δεν έχει καμία απολύτως κοινωνική αναφορά. Στην ουσία, πλέον, το Ποτάμι ψηφίζεται από μια όλο και συρρικνούμενη ομάδα ανθρώπων, η οποία προσεγγίζει την πολιτική με τον ελιτισμό του επαΐοντα, χωρίς να κατανοεί τις τεράστιες κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν γύρω της. Για να γίνει κατανοητό αυτό που λέω, θα πω ότι η ΔΗΜΑΡ, ένας ακόμα διάττων αστέρας του πολιτικού συστήματος, τουλάχιστον είναι μια κάποια κοινωνική πάκτωση (παλιά στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς, πασοκογενείς ψηφοφόροι με αποστροφή προς τη μετάλλαξη του κόμματός τους, κεντρώοι με πιο ανοιχτή διάθεση, κλπ). Ναι, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούσαν ένα μικρό υποσύνολο του συνόλου των ψηφοφόρων στη χώρα, αλλά τουλάχιστον είχαν κάποια ομοιογενή χαρακτηριστικά.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι πιο ακραίοι από αυτούς έφυγαν τρέχοντας από τη ΔΗΜΑΡ, όταν συνειδητοποίησαν ότι το κόμμα δεν επρόκειτο να κινηθεί προς την κατεύθυνση που αυτοί επιθυμούσαν. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι πολλοί από αυτούς στράφηκαν προς τον “χυλό” που προσέφερε το Ποτάμι, ανακατεύοντας μέσα του λάιτ σοσιαλδημοκρατία, σημιτικό εκσυγχρονισμό, δεξιές αντιλήψεις για αρκετά ζητήματα και σαφή νεοφιλελεύθερη πολιτική για την οικονομία. Άλλωστε, μια ματιά στα στελέχη του Ποταμιού είναι αρκετή, καθώς δίπλα στον Λυκούδη βρίσκουμε τον Θεοχάρη και δίπλα στον Δανέλλη τη Λυμπεράκη… Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή, δηλαδή, με μια δόση λάιφσταϊλ αποπολιτικοποίησης και χωρίς την παραμικρή αναφορά στην κοινωνία, εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι τα πανεπιστήμια ελιάς και η επίκληση του εξορθολογισμού είναι αρκετά στοιχεία για να θεωρηθεί κάποιος πολιτικά επαρκής.

Το 1970 οι Monkees διαλύθηκαν, αντιλαμβανόμενοι ότι η εποχή τους είχε ξεπεράσει και έχοντας ήδη δεχθεί άπειρες κριτικές για το τι ακριβώς ήταν και τι έκαναν. Κατά τη γνώμη μου, η 20η Σεπτεμβρίου ήταν η μέρα που το Ποτάμι έλαβε το μήνυμα ότι η αρχής της φθίνουσας απόδοσης είναι μια σκληρή ερωμένη. Τα στελέχη του δεν θέλουν να το καταλάβουν. Σε αντίθεση με τέσσερις μαντραχαλάδες αμερικάνους που είχαν αρκετό μυαλό μες στο κεφάλι τους, ώστε να συνειδητοποιήσουν ότι είναι καλύτερο να φεύγεις παρά να σε διώχνουν…

Εκλογές και πάλι, τρελλό καρναβάλι!

karnavali-aftodioikisiΑγαπημένε και παραμελημένε μου αναγνώστη,

Ανησυχείς για το πού μπορεί να φτάσει η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑς;

Προβληματίζεσαι για το αν ο Βαγγέλας μπορεί να οδηγήσει τη μεγάλη δεξιά παράταξη σε νέα εκλογικά βάθη;

Σε ανησυχεί το μέλλον του Σταύρακα του Ποταμίσου;

Πιστεύεις ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ήρθε η ώρα του Θάνου του Τζήμερου;

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΣΑΙ! Continue reading

Μαριέττα for President

Μαριέττα-Γιαννάκου1Disclaimer: το παρακάτω κείμενο γράφεται με τον Κλύστυ σας να αγνοεί αν η κατάσταση της υγείας της κυρίας Γιαννάκου της επιτρέπει να ανταποκριθεί στα –έστω τυπικά- καθήκοντα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Θεωρώντας, πάντως, ότι μάλλον μπορεί να ανταποκριθεί, μένω και επιμένω. Anyway…

Mε το βασικό σενάριο θα θέλει τον ατσαλάκωτο Αβραμόπουλο να προτείνεται για ΠτΔ, θέλω να πω ότι μια τέτοια κίνηση από τον ΣΥΡΙΖΑς θα αποτελέσει μια μεγάλη πρώτη απογοήτευση για τον κόσμο που περιμένει κάτι νέο από αυτόν: ο Αβραμόπουλος μπορεί να μοιάζει ως ο τέλειος maitre d’, αλλά θεωρώ ότι για τη θέση του ΠτΔ χρειάζεται ένα πρόσωπο που να σηματοδοτεί μια πιο συνολική αλλαγή στην πολιτική κατάσταση της χώρας. Και ο Αβραμόπουλος κάθε άλλο παρά αυτό το πρόσωπο είναι.

Αν δεχθούμε ότι πλέον είναι η σειρά ενός κεντροδεξιού να γίνει ΠτΔ, πιστεύω ότι η Μαριέττα Γιαννάκου αποτελεί την καλύτερη επιλογή για αυτή τη θέση. Και επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, θα παραθέσω τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της επιλογής, αρχίζοντας, μάλιστα από τα μειονεκτήματα, για να δούμε γιατί επιμένω σε αυτό το πρόσωπο.

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Έχει συγκρουστεί χοντρά με τον ΣΥΡΙΖΑς για τη διαβόητη μεταρρύθμισή της στην εκπαίδευση, όταν ήταν υπουργός Παιδείας, και αυτό μπορεί να έχει αφήσει εκατέρωθεν πληγές.

– Είναι, εχμ, δεξιά. ΟΚ, δεν είναι ακροδεξιά, όπως ο Σαμαράς και η παρέα του. Δεν είναι ουγκ δεξιά, όπως ο Γιακουμάκος ή η Βούλτεψη. Δεν είναι γλοιώδης νεοφιλελέ δεξιά όπως π.χ. ο Χατζηδάκης. Αλλά, είναι δεξιά και δεν το κρύβει.

– Είναι ανακατωσούρα και αγύριστο κεφάλι και αυτό μπορεί εύκολα να προκαλέσει προβλήματα, έστω κι από την περιορισμένης ευθύνης θέση του ΠτΔ. Προσθέστε ότι είναι και τζόρας και αυτό μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εκρηκτικό μείγμα.

ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
– Είναι έντιμη, ηθική, σοβαρή, καταρτισμένη, βαθύτατα πολιτικό ον και ποτέ δεν έχει δείξει συμπεριφορές ακραίες ή ανεπίτρεπτες. Επίσης, προτίμησε να συγκρουστεί ακόμα και με κομμάτι της ΝΔ, παρά να συμπεριφεθεί αντιθεσμικά στο θέμα του βιβλίου της Ιστορίας.

– Είναι γυναίκα και άτομο με αναπηρία. Nuff said.

– Eίναι βαθύτατα ευρωπαΐστρια, αλλά καθόλου ευρωλιγούρης, αντιθέτως, δεν έχει ποτέ κρυφτεί από την κριτική στις τραγικές δυσλειτουργίες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

– Έχει σοβαρή και ισχυρή ακτινοβολία στην Ευρώπη και διεθνώς. Έχει την άνεση να μιλάει με όλους τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους οποίους γνωρίζει προσωπικά, ξέρει κόσμο και μπορεί να βοηθήσει στη διεθνή εικόνα της κυβέρνησης.

– Παρά το γεγονός ότι ο Σαμαράς την είχε ουσιαστικά παρατήσει στις Βρυξέλλες (δύο χρόνια δεν την πήρε ούτε τηλέφωνο…), η Μαριέττα έδωσε στο Ευρωκοινοβούλιο ουκ ολίγες μάχες, ώστε η Ελλάδα να μην περιθωριοποιηθεί, πολλές εκ των οποίων τις κέρδισε χάρη στις γνωριμίες και την προσωπικότητά της.

Αν συμφωνείτε ότι τα πλεονεκτήματά της είναι πιο σημαντικά από τα μειονεκτήματά της, τότε, νομίζω ότι θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑς να τη σκεφθεί σοβαρά προτού κάνει μια τόσο ανόητη κίνηση, όσο αυτή της πρότασης Αβραμόπουλου για ΠτΔ.

‘Στώ!

Τέσσερις συν ένας λόγοι για να ψηφίσεις @Syriza

καλπηTo κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε όσους έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν αύριο πίσω από το παραβάν, αλλά σε όσους έχουν ακόμα προβληματισμούς, αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις: δηλαδή, ΣΕ ΕΣΕΝΑ, μοναδικέ μου αναγνώστη🙂.

Ξέρω, ξέρω, έχεις ακόμα τους προβληματισμούς σου και τα άγχη σου σχετικά με τον @Syriza, και, αν θες να ξέρεις, και ο Κλύστυ έχει παρόμοιες ανησυχίες. Όμως, στην παρούσα φάση, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την κριτική στο κόμμα αυτό, όχι γιατί είναι ανύπαρκτη ή γιατί δεν μπορώ να την κάνω, αλλά διότι θέλω να σου περιγράψω πολύ απλά και συνοπτικά, γιατί ΕΓΩ θα ψηφίσω @Syriza και μάλιστα δαγκωτό.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1. Θα ψηφίσω @Syriza διότι θέλω να φύγει ΤΩΡΑ η πλέον φαύλη, διεφθαρμένη, ανίκανη και αντιδημοκρατική κυβέρνηση των τελευταίων 40 χρόνων στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση ΝΔΣΟΚ έκανε κωλόχαρτο το Σύνταγμα, καταπάτησε και κουρέλιασε κάθε θεσμική διαδικασία, εξαπέλυσε ληστρική επίθεση κατά των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων των πλέον αδύναμων συμπολιτών μας, αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, λειτούργησε ως υπάλληλος των πλέον σιχαμένων και διεφθαρμένων επιχειρηματικών και άλλων συμφερόντων, έκανε κολλητηλίκια με ναζί και ακροδεξιούς, ισοπέδωσε το Δημόσιο, επιδόθηκε σε όργιο ρουσφετιών και, όταν συνειδητοποίησε ότι χάνει την εξουσία, τζόγαρε με την ίδια τη χώρα και το μέλλον της. Αν τα παραπάνω δεν είναι επαρκείς λόγοι για να ψηφίσει κάποιος @Syriza, τότε ειλικρινά λυπάμαι, αλλά είστε ή ηλίθιοι ή διεφθαρμένοι.

2. Θα ψηφίσω @Syriza διότι ακόμα και όταν διαφάνηκε ότι στις εκλογές θα κερδίσει, τα συμφέροντα και η διαπλοκή έδωσαν υπέρ πάντων αγώνα για να τον φθείρουν, πράγμα που κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι δεν τον κρατάνε από πουθενά ή δεν έχουν καταφέρει να τον κάνουν δικό τους, όπως συμβαίνει με ΝΔΣΟΚ ή με κάποιους άλλους «ευρωπαϊστές» και «μεταρρυθμιστές» (ναι, Σταύρο, για το Ποτάμι λέω). Δεν ξέρω αν στη συνέχεια γίνουν τα κονέ ή αν έχουν ήδη γίνει. Ωστόσο, ΙΜΟ, ακόμα ο @Syriza παραμένει ένα μη διαπλεκόμενο κόμμα και αυτό μου είναι αρκετό.

3. Θα ψηφίσω @Syriza διότι, παρά τα στρογγυλέματα και τις υπαναχωρήσεις, ο λόγος και το πρόγραμμά του παραμένει αριστερό, έχοντας στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και όχι ασαφείς έννοιες όπως «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα». Ναι, θα προτιμούσα περισσότερη σαφήνεια και περισσότερο ριζοσπαστισμό. Όχι, δεν πιστεύω ότι οι θέσεις του ΚΚΕ είναι αριστερές: ουτοπικές και εκτός τόπου και χρόνου, ναι, αριστερές, όχι. Και, ναι, παραμένει ζητούμενο αν αυτές οι θέσεις θα υλοποιηθούν και θα γίνουν πράξη, ωστόσο, παραμένουν πολύ πιο προοδευτικές από οιουδήποτε άλλου κόμματος που σήμερα συμμετέχει στις εκλογές.

4. Θα ψηφίσω @Syriza διότι το ενδεχόμενο νίκη του προκαλεί ανησυχία και αμηχανία σε όλη την ευρωπαϊκή δεξιά. Όταν βλέπω πολιτικά «τέρατα», όπως ο Γιουνκέρ ή η Μέρκελ να μη μπορούν να κρύψουν την ενόχλησή τους για αυτό το ενδεχόμενο, όταν βλέπω αγωνιώδεις προσπάθειες να μπει τρικλοποδιά στη βούληση του κόσμου, τότε αισθάνομαι αισιοδοξία: όταν δεν έχουν υποτακτικούς και εκβιαζόμενους (διότι, προφανώς, ΝΔΣΟΚ άνετα μπορούν να εκβιαστούν, το παρελθόν τους είναι αρκούντως βρώμικο και οι σκελετοί στις ντουλάπες τους πάρα πολλοί), τότε οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να πιέσουν επαρκώς. Κι αυτό σημαίνει ότι, κατά πάσα πιθανότητα, θα υποχρεωθούν να συμβιβαστούν και να διαπραγματευτούν, όχι στη βάση του «κάνω-ό,τι-γουστάρω», αλλά επί κατά το δυνατόν ίσοις όροις.

+1. Και, φυσικά, ψηφίζω @Syriza γιατί θέλω να κυβερνήσει αυτοδύναμος, ώστε να μην έχει την παραμικρή δικαιολογία: ξέρει την κατάσταση, γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα, οπότε ή θα κάνει αυτό που εξαγγέλλει ή θα οδηγηθεί πάλι στο 3% και στο μπαίνω/δεν μπαίνω στη Βουλή με αποκλειστικά δική του ευθύνη.

Αυτά και, καλό βόλι σε όλους μας.

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.II

coin-spinning-pressΚατόπιν ευγενικής παραίνεσης («ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!») του φίλου και συντρόφου Ζαφόδεος, παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος της προεκλογικής ανάλυσης, με υπότιτλο «Μπεν Χουρ: η επιστροφή του τερμινάτορα». Άντε και βοήθειά μας!

(για λόγους χρηστικούς, και διότι maybe third’s the charm, το κομμάτι χωρίζεται σε κόμματα-κομμάτια και θα περιλαμβάνει και τις προβλέψεις μου για το αποτέλεσμα της Κυριακής, διότι δε μασάμε να γενόμαστε ρόμπα δημοσίως, έτσι;🙂 )

(τα κόμματα μπαίνουν με τη σειρά που τα βάζει η πρόθεση ψήφου αυτής της δημοσκόπησης, μη γκρινιάζετε, ΟΚ; Φύγαμαν!)

ΣΥΡΙΖΑς: Η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑς κρίνεται σε γενικές γραμμές επιτυχημένη έστω και μόνο και μόνο από το γεγονός ότι καμία από τις μαλακίες που τα διάφορα στελέχη του πέταγαν δεξιά και αριστερά δεν δείχνει να του κοστίζει. ΙΜΟ, αυτό οφείλεται στο ότι ο Τσίπρας πήρε το παιχνίδι απάνω του και εμφανίστηκε αυτή τη φορά και διαβασμένος και έτοιμος και πρόθυμος και statesman να το παίξει, αλλά και να βγάλει αγκάθια όπου έπρεπε. Κατά την εικόνα που σχημάτισα εγώ, Τσίπρας πρωτευόντως και Δραγασάκης δευτερευόντως έδωσαν προς τα έξω την επίσημη «γραμμή» του ΣΥΡΙΖΑς και η εικόνα αυτή ήταν επαρκώς σαφής: πρόγραμμα Θεσσαλονίκης (δηλαδή, λίγες/περιορισμένες παρεμβάσεις σε κρίσιμους τομείς), μνημόνιο τέλος, αναδιαπραγμάτευση δανειακής σύμβασης, δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς,… εν ολίγοις φράγκα δεν παίζουν, ό,τι βγάζουμε, αυτά θα δίνουμε, μην περιμένετε τίποτα το συγκλονιστικό.
Η τακτική αυτή απέδωσε, ωστόσο, βρίσκω ελαφρώς ανησυχητικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑς δεν έδωσε την έμφαση που πρέπει στις απαραίτητες θεσμικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν, ώστε η Ελλάδα να αρχίσει να γίνεται νορμάλ κράτος, ιδίως μετά τα δυόμιση χρόνια πλήρους απορρύθμισης κάθε θεσμικής λειτουργίας που Σαμαράς και Μπένη εφάρμοσαν. Κατά την άποψή μου, οι θεσμοί και όχι η οικονομία είναι που θα καθορίσουν την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας από τον «πρώτη-φορά-Αριστερά». Μάλιστα, πιστεύω ότι αν μέσα στους πρώτους έξι μήνες ο ΣΥΡΙΖΑς δεν προχωρήσει σε συγκρούσεις και τομέας, ενδεχομένως η πρόβλεψη για «αριστερή παρένθεση» να γίνει πραγματικότητα. Αν δεν τα βάλει με τη διαπλοκή, αν δεν καθαρίσει αστυνομία και δικαιοσύνη, αν δε συγκρουστεί με τη διαφθορά των συνδικάτων και των μανδαρίνων, αν δεν αποφασίσει να δείξει ότι είναι αποφασισμένος για συνολική αλλαγή στον τρόπο άσκησης της διακυβέρνησης, τότε… καληνύχτα ζωή! Να το πω απλά: αν στη νέα ΕΡΤ ξαναδούμε Καλφαγιάννηδες και κομματόσκυλα σαν τις γλάστρες που πήραν τη συνέντευξη Σαμαρά, τότε είμαι πεπεισμένος ότι θα ζήσουμε το «πρώτη και τελευταία φορά Αριστερά».
Πρόβλεψη: εκτιμώ ότι θα πάρει από 37% και πάνω και ότι πάει φουλ αυτοδύναμος.

ΝΔ: Το γαμήσαμε και ψόφησε… Κοιτάζω τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά και με πιάνει θλίψη: υστερικοί, φασίστες, τραμπούκοι λαϊκιστές, άχρηστοι γόνοι και κάτι απίθανοι τύποι που αναρωτιέσαι σε ποιο freak show βρίσκονταν τόσο καιρό. Η εικόνα αυτή, μόνο διάλυση και αποσύνθεση δείχνει και, το χειρότερο είναι ότι ακόμα και κάποια σχετικά νορμάλ και ικανά στελέχη, βλέποντας ότι ο Σαμαράς δεν ακούει τίποτα, αποφάσισαν να κάνουν σχεδόν ατομική προεκλογική εκστρατεία, μπας και διασώσουν τον κώλο τους και εκλεγούν βουλευτές. Ειδικά τις τελευταίες μέρες είναι προφανές σε όποιον παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, ότι το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑς βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε ο Σαμαράς θα υποχρεωθεί άμεσα σε παραίτηση, ενώ αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, τότε οι όποιες διαδικασίες ενδέχεται να πάνε πιο πίσω, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει η κατάσταση.
Όπως και να’χει, θεωρώ ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της ΝΔ. Το θέμα είναι αν ο ίδιος θα αποφασίσει να διευκολύνει τις διαδικασίες διαδοχής ή αν θα επιχειρήσει να καθορίσει εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, ίσως καταφέρει να θέσει και κάποιους όρους, π.χ. για την προστασία ανθρώπων του, στη δεύτερη εκτιμώ ότι θα γίνει Χιροσίμα και τότε, κάθε πρόβλεψη είναι αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω ότι τελικά θα βρεθεί ένα modus viventi, ούτως ώστε να βρεθεί ένας πρόεδρος του κόμματος ο οποίος θα αναλάβει τη δύσκολη και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησής της. Μεταξύ μας, κάτι ηγετικές φιλοδοξίες τύπου Βορίδη δεν έχουν καμία τύχη στη συγκεκριμένη συγκυρία, καθώς η απεχθής εικόνα που ο Σαμαράς αφήνει κληρονομιά στη ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση με τον πρώην επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Πιστεύω ότι ήδη τα τρία βασικά στρατόπεδα (Μητσοτακέικο, Καραμανλικοί, Σαμαρικοί) βρίσκονται σε διακριτικές συνομιλίες για την επόμενη μέρα, χωρίς, φυσικά να είναι σίγουρο αν θα βγει άκρη.
Πρόβλεψη: γύρω στο 26-27% και πολύ τους είναι…

Το Ποτάμι: Όταν πρωτοεμφανίστηκαν, τους πέρασα για μια Σημιτοπασοκική εκδοχή των Ατενίστας. Ξες, καπιταλισμός με αθρώπινο πρόσωπο κετς. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι οι υποψήφιοι που κατέβασε ο Σταύρακας στις ευρωεκλογές ήταν πολύ ΜΚΟ-κι-απάνω-τούρλα, ρε παιδί μου: τύποι που, θεωρητικά, προσφέρουν στην κοινωνία, αλλά επί της ουσίας ασχολούνται κυρίως με το PR τους, παριστάνοντας τους προοδευτικούς φιλελευθεριστές. Ε, ήρθαν οι εκλογές, οι χρόνοι συμπιέστηκαν και επειδή χρόνος και δυνατότητα για μοντάζ δεν υπάρχει, το πράγμα άρχισε να αποκαλύπτεται: για κάθε «πανεπιστήμιο λαδιού» του Σταύρακα, υπήρχε μια Μιράντα να σου υπενθυμίζει ότι το Ποτάμι στα παπάρια του για το λαουτζίκο, ήταν εκεί μόνο για τους χρηματοδότες του και για τους πιθανούς χρηματοδότες του. Στην ουσία, όπως έγραψε στο twitter o @platitudinus

Kαι κάπου εκεί, τελείωσαν τα ψέματα: Το Ποτάμι είναι ο Στουρνάρας με πολιτικά και η Μιράντα με χίπστερ κασκόλ, θέλει να συνεχιστεί απρόσκοπτα η πολιτική των μνημονίων, ώστε το 1% να μαζέψει όλο το χαρτί και το 99% να φυτοζωεί, και όλο αυτό το ονομάζει αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Όλη η σαπίλα της νεοφιλελέ ιντελιγκέντσιας μαζεύεται εκεί και όποιος δεν το έχει καταλάβει, ας ρίξει μια ματιά σε θέσεις, προτάσεΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, συγνώμη, παρασύρθηκα! Άλλωστε, ποιες θέσεις και ποιες προτάσεις, το Ποτάμι μας τα ξεκαθάρισε όλα:

Πρόβλέψη: επειδή υπάρχουν ακόμα κάμποσοι αντιΣΥΡΙΖΑς πασόκοι, εκτιμώ ότι θα πιάσουν ένα 7%, αλλά ως εκεί

Χρυσαύγουλα: ΟΚ, περίπου το 5% των ψηφοφόρων είναι ναζί. Πιστεύω ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς σε συνεργασία με μια μετριοπαθή ηγεσία ΝΔ μπορούν να τους εξαϋλώσουν σε χρόνο dt. Θέλουν, όμως;
Πρόβλεψη: 5% … Φρίκη…

ΚΚΕ: Ειλικρινά, διαβάστε ό,τι έγραψα στο προηγούμενο ποστ, δεν αλλάζει/αλλάζω ούτε κόμμα.
Πρόβλεψη: 5% τοπς

ΑΝΕΛ/ΠΑΣΟΚ/ΚΙΔΗΣΟ: Στην ουσία, έχουν μετατραπεί σε ζήτουλες της ψήφου, πατώντας ο καθένας σε παρόμοια επιχειρήματα: θα βοηθήσουμε να γίνει κυβέρνηση, θα την ελέγχουμε, θα την προσέχουμε, δεν θα την αφήσουμε να εκτροχιαστεί, πλιζ, πλιζ, ΠΛΙΙΙΙΙΙΖ, ψηφίστε μας, είμαστε χρήσιμοι και καλοί και housebroken. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΝ επί Κωνσταντόπουλου, μόνο που τώρα την ίδια πίττα τη διεκδικούν περισσότεροι με αποτέλεσμα τα πράγματα να είναι πολύ πιο συμπιεσμένα. Προσωπικά, όσο κι αν αυτό δε μου αρέσει καθόλου προβλέπω ότι οι ΠΑΣΟΚοι θα μπουν στη Βουλή (3-4%) και οι άλλοι δύο θα μείνουν όξω, καθώς ο Καμμένος δεν αντέχει και το ΓΑΠόκομμα δεν έπεισε, άσε που ο ΓΑΠ κινήθηκε μόνο στη λογική «ψηφίστε με τον αδικημένο». Γιώργο, άκου με που στο λέω, διότι κάποτε σε συμπαθούσα πολύ: παρακαλετό μουνί, πικρό γαμήσι (αν σου κάτσει κι αυτό…).

ΔΗΜΑΡ: Μα καλά, ρε κυρφώτη, τον ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;;; ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΓΕΛΟ;;;; (σταματάω εδώ γιατί ξέρω ότι ήδη κοντεύεις να γκρεμίσεις έναν τοίχο με το κεφάλι σου, για το λάθος που έκανες το 2010, που πήγες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑς, όπου τώρα θα ήσανε νούμερο δύο και θα ετοιμαζόσουν για υπουργιλίκια και χλίδες).

Λοιπόν, τα κόμματα που μπαίνουν στη Βουλή, σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, συγκεντρώνουν τοπς 85%, όπερ σημαίνει ότι περίπου το 15% μένει εκτός, γεγονός που εκτιμώ ότι διασφαλίζει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑς. Στο παρελθόν δεν έχω πέσει και πολύ μέσα, όταν κάνω εκλογικές προβλέψεις. Λες να σπάσει τώρα το ρόδι;… Για να δούμε…

Τι μου έμαθε η προεκλογική περίοδος, pt.I

EKLOGES_SLAPΧωρίς εισαγωγές και φιοριτούρες, πάμε κατευθείαν στο κυρίως πιάτο.

– Οργανωτικά, τα κόμματα είναι μπάχαλο. Από το Μάιο και μετά, όποιον Έλληνα να ρωτούσες –και μερικούς ξένους- θα σου έλεγε ότι πάμε για πρόωρες εκλογές ακόμα και μέσα στο 2014. Ειδικά από το Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν κάθε ημερομηνία στο 40ήμερο ήταν πιθανή ημέρα εκλογών. Υποτίθεται, δε, ότι τα κόμματα το ήξεραν αυτό και ότι είχαν τεθεί σε «προεκλογικό συναγερμό».

– Και τι είδαμε, μοναδικέ μου αναγνώστη; Τον ΣΥΡΙΖΑς που υποτίθεται ότι προαλείφεται για κυβέρνηση να παρουσιάζεται ημιανέτοιμος. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δύο μόνο φθάνουν: το σίριαλ με την υποψηφιότητα της Ραχήλ (όχι Γρεβενά, όχι Κοζάνη, όχι Γρεβενά, κ.ο.κ) και το βασικό σύνθημα που τό’χε χρησιμοποιήσει παλιότερα ο Σημίτης. Αν αυτά δεν είναι δείγματα τουλάχιστον ερασιτεχνισμού (για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στρατηγικής σε μείζονα θέμα, όπως, π.χ., της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές) τότε δεν ξέρω πώς μπορούν να χαρακτηριστούν. Και δεν θα αναφερθώ καν στο ζήτημα του γηπέδου της ΑΕΚ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑς αντί να κάνει το φυσιολογικό (ναι στο γήπεδο, όχι στην εκχώρηση μέρους του άλσους), κάθεται και αμήχανα παρακολουθεί τραμπούκους να απειλούν δικό του δήμαρχο! Επίσης, ο Τσίπρας σε δύο τηλε-εμφανίσεις του που τον έχω δει (ναι, η τουιτεροκουβέντα τηλεοπτική εμφάνιση κατέληξε…) είναι απλώς αξιοπρεπής, χωρίς γωνίες, χωρίς αιχμές, χωρίς κάτι που να σε πείθει για την statesmanship του. Εν κατακλείδι, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδάει τις εκλογές όχι επειδή τα πάει καλά, αλλά επειδή οι άλλοι είναι πολύ χάλια.

– Πόσο χάλια; Δείτε τη ΝΔ: πήγε σε εκλογές έχοντας ως μοναδική προεκλογική στρατηγική το «θα μπουν οι ξένοι στο παιχνίδι, θα τρομάξει το πόπολο, θα μας ξαναψηφίσει». Παιδιά, δεν είναι κάθε μέρα της αγίας Αγγέλας. Εκτός από ορισμένες γραφικές περιπτώσεις, μετά από μερικές μικροπαρεμβάσεις (ηλιθιωδώς από μέρους του και από τον Ολάντ), και αφού οι ΣΥΡΙΖαίοι γκάριξαν λιγάκι, οι εταίροι αποφάσισαν να αφήσουν τη ΝΔ στη μοίρα της και να δουν τι θα κάνουν με τους ψυχάκηδες που έρχονται. Το αποτέλεσμα ήταν, κάθε απόπειρα τρομοκράτησης των ψηφοφόρων να συνοδεύεται από μια εν χρω κατάρριψή της από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη ή από ξένα ΜΜΕ που φαίνονται να διασκεδάζουν με την αμηχανία των απανταχού austerity trolls ενώπιον της προοπτικής να κυβερνήσει την Ελλάδα ένα «αριστερό» κόμμα. Εκτιμώ ότι ήλθε και μια προειδοποίηση (…φιλική πάντα) από το ΕΛΚ, τύπου «μαζευτείτε, ξεφτιλίζεστε και ξεφτιλίζετε κι εμάς» και οι τρομοκραυγές για οικονομική καταστροφή της Ελλάδας αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑς κυβέρνηση περιορίστηκαν δραματικά.

– Ναι, αλλά έτσι δεν είχε η ΝΔ άλλο προεκλογικό χαρτί: όταν επί 2,5 χρόνια έχεις ακολουθήσει την πλέον σκληρή πολιτική λιτότητας, το να βγαίνεις και να λες προεκλογικά ότι θα κάνεις παροχές και φοροελαφρύνσεις ακούγεται τουλάχιστον γραφικό (μάλλον το κατάλαβαν, το οικονομικό πρόγραμμα το παρουσίασε ο Σαμαράς Σάββατο πρωί, μεταξύ καρτούν στην τηλεόραση και «άντε πάμε μας περιμένουν τα παιδιά για τσίπουρα» και μετά σχεδόν «πνίγηκε» από τα ΜΜΕ). Οπότε; Οπότε, πάμε κι όπου μας βγάλει ο δρόμος: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, αντιμεταναστευτικό μένος (η ξευτίλα με το #JeSuisCharlie θα μείνει ανεξίτηλη στο παλμαρέ του Σαμαρά) και cult of personality της προεδράρας μας, τακτική που, όπως καταλαβαίνετε, χαρίζει άφθονο γέλιο, μία με το μικρό Νικόλα και τη μπάλα, μία με την οικογένεια, που αν κλείσεις τον ήχο, κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φάση ο Σαμαράς τους λέει τον πόνο του. Στην ουσία, η προεκλογική τακτική της ΝΔ είναι πλέον να χάσει με όσο λιγότερα μπορεί, να «τραυματίσει» όσο πιο πολύ γίνεται τον αντίπαλο (εξ ου και τα σποτάκια με τους μετανάστες που ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΕΙ ΕΔΩ Ο ΣΥΡΙΖΑς) και να ελπίζει ότι η εγγενής βλακεία των ψηφοφόρων θα προκαλέσει κοκομπλόκο στην εκλογική διαδικασία (=δε θα πάρει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑς). Καλοί στόχοι για την Προό, αλλά όχι για κόμμα που θεωρητικά διεκδικεί την εξουσία.

– Για τα υπόλοιπα κόμματα ισχύει μία από τα ίδια: Το «φρέσκο» Ποτάμι, αφού φορτώθηκε με τα λιμά της ΔΗΜΑΡ είπε να μην αφήσει απροστάτευτα και τα έκθετα της Δράσης/Φιλελεύθερης Συμμαχίας/Δημιουργίας Ξανά και μετατράπηκε σε ένα πλήρως νεοφιλελέ κόμμα, το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και εκλιπαρεί για ψηφοφόρους, οι ΑΝΕΛ γίνονται πιο γραφικοί και από τα Ζαγοροχώρια (το δε κλιπάκι με τον μικρό Αλέξη είναι ό,τι πιο καλτ έχω δει σε προεκλογική περίοδο) και ο ΓΑΠ κάνει ΓΑΠόκομμα με σχεδόν μοναδικό στόχο να τσακίσει κάθε ελπίδα του ΠΑΣΟΚ του Μπένι. Όσο για τη ΔΗΜΑΡ, προσπαθεί (αποτυχημένα, ΙΜΟ) να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια τον αφανισμό της, με τον κυρΦώτη να κλείνεται κάθε βράδυ στο γραφείο του και να αυτομαστιγώνεται, που άκουσε αυτούς που άκουσε το 2010 και αποχώρησε από τον ΣΥΝ, όπου σήμερα θα’ταν νο. 2 και θα προετοιμαζόταν για υπουργεία και άλλες χλίδες. Αυτό δεν είναι προεκλογικό σκηνικό, επεισόδιο από την τόλμη και γοητεία είναι!

– Από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς εξαιρώ ταπεινά το ΚΚΕ, το οποίο οργανωτικά αποτελεί υπόδειγμα και κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με ημιδιαλυμένα ρεμπέτ ασκέρια. Είμαι βέβαιος ότι αν προκηρύσσονταν εκλογές με προεκλογική περίοδο μιας εβδομάδας, το ΚΚΕ την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών θα είχε έτοιμα ψηφοδέλτια, προεκλογικό υλικό, συνθήματα, αφίσες, εκπροσώπους για τα ΜΜΕ, πρόγραμμα ομιλιών του σ. Κουτσούμπα, ακόμα και την αίθουσα των δημοσιογράφων για το βράδυ των εκλογών. Chapeau, αλλά, παιδιά, συγχωρνάτε με, δε θα σας ψήφιζα, παρά μόνο αν η άλλη μου επιλογή ήταν ας πούμε ΟΑΚΚΕ σε δικομματικό σύστημα. Το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά οργανωμένο (μάλιστα σε περίοδο που έχει σοβαρή οικονομική στενότητα), σταθερό σαν μονόλιθος και πιο βαρετό από το να βλέπεις το γρασίδι να μεγαλώνει. Η επιθετικότητα, δε, που δείχνει στην κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑς είναι τόσο άσχημη που με κάνει να νοιώθω άβολα. Είναι κρίμα γιατί αυτή ακριβώς η άρνησή του (ή με εμάς ή εχθρός) είναι που το οδηγεί στα αδιέξοδα που, μεταξύ μας, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται. Δεν λέω ότι δεν θα πάρει καλό ποσοστό, ούτε ότι κινδυνεύει να μείνει εκτός Βουλής. Λέω μόνο ότι αρνείται να μάθει κάτι από το αποτέλεσμά του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και αυτό με θλίβει ως «αριστερό» και ως πολίτη.

– Όσον αφορά στους ναζί, για μένα παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό. Το γεγονός ότι η ηγεσία τους είναι στη μπουζού, θεωρώ ότι λειτουργεί ανασχετικά στην ενδυνάμωσή τους, αλλά στην φυλλοροή τους; Όχι και τόσο. Νομίζω ότι το ποσοστό τους θα πέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να κινδυνεύσουν να μείνουν εκτός Βουλής. Όπερ σημαίνει ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑς θα υποχρεωθεί να τους αντιμετωπίσει με τρόπο οριστικό και όχι με τους ερασιτεχνισμούς (λόγω απώτερων στόχων) της κυβέρνησης Σαμαρά. Μπορεί να το κάνει και εύκολα μάλιστα, ωστόσο θέλει πλάνο, όρεξη και σκληρή δουλειά, ώστε οι ναζί να βρεθούν στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή, τη φυλακή.

– Και ο κόσμος κύριε; Ο κόσμος που εγώ γνωρίζω είναι σφιγμένος. Ναι, πολλοί θα πουν «πρώτη φορά αριστερά», αλλά νομίζω ότι θα το πουν με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Το είπα και πιο πάνω, ο ΣΥΡΙΖΑς κερδίζει λόγω ανικανότητας και απανθρωπιάς των άλλων, όχι επειδή ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Εκτιμώ ότι ίσως και από αγανάκτηση, μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑς, ωστόσο ανάθεμα κι αν θα είναι σε θέση να ξέρει τι να περιμένει το επόμενο διάστημα. Και γι’αυτό ευθύνονται οι ΣΥΡΙΖαίοι, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κάνουν δεδομένα για τους πολίτες κάποια πράγματα: Α. Λεφτά δεν υπάρχουν. Β. Το πράγμα δε θα στρώσει άμεσα. Γ. Θα χρειαστούν κι άλλα ζόρια, απλώς αυτή τη φορά τα ζόρια θα έχουν και κάποια ανταπόδοση άμεσα (π.χ. νοσοκομεία που να λειτουργούν, σχολεία που να έχουν εκπαιδευτικούς, κλπ). Δ. Το 2004 δεν θα ξαναέρθει. Ποτέ. Ε. Παίζει να κληθείτε να αποφασίσετε εσείς αν η Ελλάδα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη. Θεωρώ ότι ακόμα υπάρχει χρόνος να «επικοινωνηθούν» αυτά τα πράγματα. Διάθεση δε βλέπω. Ούτως ή άλλως, εγώ θέλω αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑς, ώστε να μην υπάρχουν πλέον δικαιολογίες…

The horror…

Horror_LeadΠροσωπικά, αν ήμουν συνεργάτης ή σύμβουλος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου αυτό τον καιρό, θα τους έλεγα μόνο ένα πράγμα: αν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι και νοιάζεστε έστω και λίγο για τη χώρα και τους πολίτες της, φροντίστε άμεσα να προχωρήσετε στην ομαλή διαδοχή σας στην κυβέρνηση, έτσι ώστε η επομένη των εκλογών και το διάστημα πριν από αυτές να μη βρει τη χώρα σε ακόμα χειρότερη μοίρα από αυτή που βρίσκεται σήμερα. Είναι το μόνο που μπορείτε να κάνετε, ούτως ώστε να διασφαλίσετε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος δεν θα σας κατατάσσει στα πρόσωπα που έβλαψαν ενεργά τη χώρα.

Διαβάζω εδώ και εκεί ότι η κυβέρνηση επενδύει σε διάφορα σενάρια σχετιζόμενα με την τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος προσαρμογής από την τρόικα: ότι δήθεν η αξιολόγηση θα είναι θετική, ότι η δόση θα εκταμιευθεί χωρίς προβλήματα, ότι θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος… Και ότι, όλα αυτά θα οδηγήσουν σε πλήρη μεταστροφή το εκλογικό σώμα, το οποίο σήμερα, σε σχεδόν καθημερινή βάση απομακρύνεται από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ενισχύει (Oh, The Horror…) τον ΣΥΡΙΖΑς.

Φυσικά, όλα αυτά είναι απλώς ονειροφαντασίες μιας κυβέρνησης που έχει πεθάνει και, απλώς, δε λέει ακόμα να το καταλάβει. Από τις έως τώρα πληροφορίες και ενδείξεις, η τρόικα θα επιστρέψει –όταν επιστέψει…- στην Αθήνα, χωρίς ίχνος διάθεσης συμβιβασμού. Αντιθέτως, θα ζητήσει τα πάντα, στη λογική «τα έχουμε συμφωνήσει, κάντε τα» και ενδεχομένως θα ανοίξει κι άλλα ζητήματα τα οποία άπτονται της μνημονιακής πολιτικής. Άλλωστε, στο θαυμαστό κόσμο του νεοφιλελευθερισμού πάντα υπάρχει χώρος για μερικές ακόμα περικοπές, για μερικές ακόμα ιδιωτικοποιήσεις, για μερικά ακόμα ανοίγματα στην αγορά.

Αν το προηγούμενο διάστημα μάθαμε κάτι, αυτό είναι ότι οι εταίροι/δανειστές έχουν ξεγράψει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και ότι, σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχουν κανένα λόγο να της δώσουν κάποιο τράτο, κάποια ανάσα. Σχεδόν οι πάντες διαπιστώνουν ότι η κυβέρνηση τελεί σε κατάσταση προϊούσας αποσύνθεσης και απλώς αναμένουν σε ποιο χρονικό σημείο θα τινάξει τα πέταλα.

Δεδομένου, δε, ότι η κυβέρνηση αυτή είναι δεμένη χειροπόδαρα στις πολιτικές του μνημονίου, οι δανειστές θεωρώ ότι θα επιδιώξουν, όσο αντέξει, να την υποχρεώσουν να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα τετελεσμένα σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Βλέπετε, εκτιμώ ότι Βερολίνο, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Ουάσινγκτον θεωρούν ότι μια κυβέρνηση με βάση τον ΣΥΡΙΖΑς θα είναι σε εξαιρετικά αδύναμη θέση να εφαρμόσει έστω και τα βασικά μιας άλλης πολιτικής αν έχει ανοιχτά μέτωπα παντού. Διότι, τι να πρωτομαζέψεις όταν όλοι οι τομείς σου βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης;…

Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο εύκολο να μανιπουλάρεις μια κυβέρνηση στο να κάνει αυτό που θες εσύ, χωρίς ντε και καλά να εμφανίζεσαι ως ο κακός και ανάλγητος της υπόθεσης. Να, παιδιά, ορίστε, να μιλήσουμε για το χρέος, αλλά αφήστε στην άκρη τα εργασιακά. Βεβαίως, να ενισχύσουμε το κράτος πρόνοιας, αλλά μειώστε ακόμα λίγο το δημόσιο. Φυσικά και πρέπει να καταπολεμήσουμε την ανεργία, αλλά δε μειώνετε λίγο ακόμα το βασικό μισθό, να μπορεί ο κόσμος να προσλαμβάνει εργαζόμενους; Νομίζω ότι, χοντρικά, η εικόνα είναι σαφής.

Κι εδώ έρχομαι σε αυτό που έγραψα στην αρχή: ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αν θέλουν να δείξουν έστω τον πατριωτισμό τους, οφείλουν να μην προχωρήσουν σε καμία νέα δέσμευση, σε καμία νέα υποχρέωση, σε κανένα νέο μνημόνιο, όπως κι αν λέγεται αυτό. Αντιθέτως, θα έπρεπε ήδη να έχουν κινήσει τη διαδικασία διεξαγωγής εκλογών, ώστε να διευκολύνουν τη χώρα –για την οποία υποτίθεται ότι κόπτονται και την οποία υποτίθεται ότι σώζουν…- να αποκτήσει έστω λίγα και μικρά διαπραγματευτικά όπλα, έναντι των δανειστών. Φυσικά, δεν πιστεύω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο και το κακό είναι ότι και οι εταίροι μας δεν το πιστεύουν. Γι’αυτό και ετοιμάζομαι για το κακό έργο «Διαπραγμάτευση με τρόικα, μέρος 678», όπου θα χάνουμε υποστηρίζοντας ότι κερδίσαμε και θα χανόμαστε λίγο ακόμα πουλώντας το παραμύθι ότι σωθήκαμε…

Είσαι το ΚΚΕ…

kkeΟΚ, λοιπόν, ας μιλήσουμε ειλικρινά.

Είσαι το ΚΚΕ. Το αρχαιότερο εν ζωή κόμμα στην Ελλάδα, με μια ιστορία που έχει και στιγμές μέγιστης λαμπρότητας, αλλά και περιόδους πιο σκοτεινές και σάπιες από το Ντρέντφορτ. Είσαι αυτό που είσαι και έχεις πάρει τις αποφάσεις που έχεις πάρει για τα πράγματα –σωστές, λάθος, η ιστορία θα το κρίνει. Και, τελικά, καλά κάνεις, διότι ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω τη λογική πίσω από τις αποφάσεις αυτές.

Είσαι το ΚΚΕ. Και –νομίζω για πρώτη φορά στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας- ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καλεί τους ψηφοφόρους του κόμματός του και όλους όσοι αισθάνονται κοντά στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς να υπερψηφίσουν υποψήφιο δήμαρχό σου. Και δεν το κάνει πλαγίως ή εμμέσως: το λέει ανοιχτά, μπροστά στους πολίτες της υπό διεκδίκηση πόλης, χωρίς περιστροφές και χωρίς να ζητήσει τίποτα από εσένα.

Υπενθυμίζω ότι ο τύπος αυτός που καλεί τους ψηφοφόρους να στηρίξουν υποψήφιο δήμαρχο του ΚΚΕ είναι: α) ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα και –κατά πολλούς- μελλοντικός πρωθυπουργός, β) ο υποψήφιος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και γ) ο πιθανός νικητής των ευρωεκλογών της Κυριακής. Κι όμως, δείχνοντας τη δέουσα grace, στηρίζει ανοιχτά υποψήφιο του ΚΚΕ.

Είσαι το ΚΚΕ. Για σένα, ο τύπος αυτός είναι σίχαμα: οπορτούνα του κερατά, καμία σχέση με την Αριστερά (Κνίτης ήταν στα μικράτα του, αλλά δεν σε ενδιαφέρει το γιατί δεν έμεινε στο Κόμμα, έτσι;), ένα τσογλάν μπόι, σύμφωνα με βουλευτή σου. Κι όμως, σε υποστηρίζει. Τουλάχιστον για το δήμο της Πάτρας σε στηρίζει ανοιχτά, απροκάλυπτα, ξεκάθαρα. Ξέρεις ότι θα μπορούσε να περιοριστεί σε μια γενικόλογη δήλωση στους δημοσιογράφους, μετά την ομιλία του. Να μη δεσμευτεί. Να σε αγνοήσει. Δεν το έκανε.

Είσαι το ΚΚΕ. Τι κάνεις μπροστά σε αυτό το δεδομένο; Μα, φυσικά, αρχίζεις την παραδοσιακή σου τακτική απέναντι σε οτιδήποτε μη-ΚΚΕ Αριστερό: βάζεις τον υποψήφιο δήμαρχό σου να δηλώσει ότι «το ΚΚΕ δεν κάνει παζάρια» και να προσβάλλει το σύνολο των πιθανών μη-ΚΚΕ ψηφοφόρων σου, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «δύναμη ενσωμάτωσης» και ότι ο αρχηγός του «δίνει τα διαπιστευτήριά του στο μεγάλο κεφάλαιο, δίνει όρκους πίστης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Το ξέρεις ότι είναι μισές αλήθειες αυτά που λέει, αλλά τον βάζεις να τα πει, έτσι κι αλλιώς.

Είσαι το ΚΚΕ. Κι όμως, δεν δείχνεις, όχι grace, ούτε καν στοιχειώδη ευγένεια για τη στήριξη που σου παρέχεται. Λες και είναι μια μολυσματική ασθένεια, από την οποία κινδυνεύεις να νοσήσεις, ζητάς καραντίνα από τους οπορτούνες. Πώς θα αποφύγεις τη μόλυνση; Θα βάλεις Κνίτες να κάνουν face control στα εκλογικά κέντρα και να διώχνουν όποιον μοιάζει ΣΥΡΙΖαίος; Θα απαιτήσεις δήλωση του νόμου 105, ότι όσοι σε ψηφίσουν είναι και ΚΚΕ; Τι διάολο θα κάνεις για να αποφύγεις να εμπλακείς με την κοινωνία μιας πόλης που μπορεί να εκλέξει κομμουνιστή δήμαρχο;

Είσαι το ΚΚΕ. Κι όλα αυτά τα κάνεις, ξέρεις γιατί. Διότι δεν θέλεις να κυβερνήσεις, ούτε μπιτσόμπαρο, όχι ολόκληρη πόλη! Κι αν ο υποψήφιός σου χάσει την Κυριακή, ξέρεις τι θα κάνεις, θα βγεις και θα κατηγορήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο άθλιος είναι και πόσο υποταγμένος στο κεφάλαιο και στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ και στους αστούς και στα μονοπώλια (αλήθεια, ο σοσιαλισμός δεν είναι υπέρ των μονοπωλίων, κάνω τόσο λάθος;…) και στον ίδιο τον Κθούλου, μη σου πω, που δεν στήριξε τον υποψήφιό σου, άσχετα αν τρεις μέρες πριν έκανες ό,τι πέρναγε από το χέρι σου για να αποστασιοποιήσεις όλους αυτούς τους δυνάμει ψηφοφόρους του υποψήφιού σου.

Είσαι το ΚΚΕ. Κάνεις ό,τι κάνεις. Έχεις την ιστορία που έχεις. Φοβάμαι ότι σύντομα η ιστορία αυτή θα περάσει στη χρονοντούλαπο της Ιστορίας και τότε δεν θα έχεις κανέναν για να κατηγορήσεις…